Λευκή Αδελφότητα

Ένας παράξενος μύθος από την ανατολή λέει ότι υπάρχει μία ομάδα τέλειων ανθρώπων που κατέχουν εξαιρετικές φυσικές δυνάμεις κι έχουν φτάσει σε ανώτερο επίπεδο συνείδησης.
Η ομάδα αυτή εδρεύει κατά καιρούς σε διάφορες μυστικές τοποθεσίες και είναι γνωστή ως απόκρυφη ιεραρχία ή μεγάλη λευκή στοά.
Οι περισσότερες πηγές λένε ότι οι διδάσκαλοι αυτοί κατάγονται από το Θιβέτ και την Ινδία αλλά αναφέρονται διδάσκαλοι και στον δυτικό κόσμο.

Τα ονόματα που τους έχουν δοθεί είναι, Λευκή Αδελφότητα, Λευκή Στοά, Αδελφότητα του Φωτός, Μεγάλη Λευκή Αδελφότητα.
Όλα τα ονόματα εκφράζουν την ίδια έννοια, ότι από την αρχή της ανθρωπότητας μέχρι σήμερα στο αστρικό πεδίο γίνεται σκληρός πόλεμος ανάμεσα στους δασκάλους που παραστέκονται στην ανάπτυξη και τελειοποίηση της ανθρωπότητας και στους μαύρους μάγους που αντιτίθενται.

Το 1614 εκδόθηκε το fama fraternitatis των ροδόσταυρων κείμενο που αναφερόταν στην ύπαρξη μιας «ομάδας ανώτερων ανθρώπων» , της Αδελφότητας του Σταυρού και του Ρόδου, οι οποίοι , αν και ζούσαν και εργαζόταν μυστικά . διηύθυναν την πνευματική πορεία , την εξέλιξη και το μέλλον του κόσμου.

Η πίστη της ομάδας ανώτερων ανθρώπων, βρήκε πρόσφορο έδαφος τις διδασκαλίες των περισσότερων ομάδων εσωτερισμού. Κατά την διάδοση των δοξασιών αυτών ενσωματώθηκαν και κάποιοι επιμέρους μύθοι που είχαν να κάνουν με την ποίηση των Αράβων, τους σοφούς Σούφι, την μυθική χώρα του ιερέα Ιωάννη στην Αφρική, τους Ναίτες και τους τέκτονες.
Μέχρι τον 19ο αιώνα οι βάσεις είχαν τεθεί και έγινε ευρύτερα γνωστός απο την Μπλαβάτσκι και την θεοσοφία.

Πολλοί έχουν αναφερθεί στην Λευκή Αδελφότητα όπως ο Leadbeater, ο Dion Fortune,ο Μπαλάνος (Αδελφότητα της Φωτιάς) και ο Χρούμσης (Μύστης κατά την τάξη Μελχιδεσέκ).
Οι Μαχατμας(maha=μεγάλος και atman=ψυχή)είναι ανώτερα όντα που έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο της πνευματικής τους εξέλιξης,έχουν ανθρώπινη μορφή.
Μερικά από αυτά τα όντα τα οποία έχουν πάρει ανθρώπινη μορφή,και αποκαλυπτόταν τον πυρήνα της διδασκαλίας των κρυφών δασκάλων της Λευκής Αδελφότητας,είναι ο Βούδας,ο Σεν Ζερμέν,ο Ιησούς...

Μια άποψη για σχέση του Ιησού με την Λευκή Αδελφότητα θα βρεις εδώ.

coptic-sun.org/history.html

Αποσπάσματα από το site
"Το μυστικό τάγμα που ονομάζεται Λευκή Αδελφότητα δημιουργήθηκε στην αρχαία Αίγυπτο για να διατηρήσει τα αρχεία της Αλήθειας. Ο Μωυσής ο οποίος ήταν μυημένος στην Λευκή Αδελφότητα λίγο πριν πεθάνει διάλεξε μερικούς έμπιστους και τους ανέθεσε την φρούρηση της Αλήθειας. Αυτοί σχημάτισαν ένα μυστικό τάγμα, τους Εσσαίους."

"Η Μαρία, ο Ιωσήφ, ο Ιωάννης ο Βαπτιστής και κάποιοι μαθητές του Ιησού ήταν όλοι Εσσαίοι. Όταν ο Ηρώδης έμαθε για την γέννηση του Ιησού και θέλησε να τον αφανίσει, ήταν οι Εσσαίοι που βοήθησαν το παιδί να μεταφερθεί με ασφάλεια στην Αίγυπτο και να κρυφτεί εκεί μέχρι τον θάνατο του Ηρώδη.

Ο Ιησούς, ή Jeshua Ben Joseph όπως πραγματικά λεγόταν, εκπαιδεύτηκε και μορφώθηκε από το Τάγμα των Εσσαίων.
Στην ηλικία των 12 ετών μυήθηκε στο τάγμα των Εσσαίων και του έδωσαν το όνομα Issa, που σημαίνει Δάσκαλος όλων των Δασκάλων. Στα 17 του, ο Ιησούς και ο ξάδελφος του ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, και οι δύο πήγαν στην Αίγυπτο για να συνεχίσουν την εκπαίδευση και την μύηση τους.
Εκπαιδεύτηκαν στην Ηλιούπολη που ήταν κοντά στην Μεγάλη Πυραμίδα. Μέσα στην πυραμίδα, ο Ιησούς πήρε τον υψηλότερο βαθμό του τάγματος και του αποκαλύφθηκε η αποστολή του."



Πόσο είναι αλήθειες αυτά για την Λευκή Αδελφότητα

αν ανήκει σε μύθο ή κάποιο είδος θρησκείας πρέπει να εξεταστεί...

Και μια άλλη άποψη έγραψε ο Γάλλος ποιητής και εσωτεριστής ΜΩΡΙΣ ΜΑΓΚΡ στον επίλογο του βιβλίου του «η επιστροφή των μάγων» έγραφε: «υπήρξαν άνθρωποι που τα ονόματα τους είναι άγνωστα , επειδή δεν ενδιαφερόταν για φήμη , κι η αλήθεια ακτινοβολούσε από μέσα τους δίχως να το γνωρίζουν, υπήρξαν άνθρωποι που αποκάλυψαν μυστικά , δίχως να γνωρίζουν πως τα μυστικά βρίσκονταν μέσα τους, ταπεινοί σοφοί που ενσωμάτωσαν την σοφία τους στην καθημερινότητα τους… όλοι μας έχουμε γνωρίσει , τουλάχιστον ένα από αυτούς στην ζωή μας, έναν από αυτούς τους άσημους μύστες, και έχουμε δεχτεί από αυτούς ένα ανεκτίμητο δώρο , μέσα σε μια γλυκιά κουβέντα , σε μια θλιμμένη ματιά ή σε μια αγνή έκφραση που διαγράφονταν στα μάτια τους».
 http://www.neraidokiklos.gr/

Χριστός και Εσσαίοι

Οι Εσσαίοι ήταν μία κλειστή θρησκευτική κοινότητα των Ιουδαίων που ζούσαν στην έρημο και συγκρούστηκαν με το ιουδαϊκό ιερατείο το 2ο αιώνα π.Χ., όταν επιτράπηκε στους Σελευκίδες να λατρεύουν το Δία στο Ναό των Ιεροσολύμων.

Οι Εσσαίοι, οργανωμένοι κοινοβιακά, ζούσαν κυρίως χωριστά από τον άλλο κόσμο. Η κοινότητά τους βρισκόταν στην έρημο Εν-γαδί της Ιουδαίας, στη Δυτική πλευρά της Νεκράς Θάλασσας και αριθμούσε κάποια περίοδο μέχρι και 4.000 μέλη.

Στους Εσσαίους αναφέρεται ο ελληνιστής Ιουδαίος φιλόσοφος της Αλεξάνδρειας Φίλων και ο αρχαίος Ιουδαίος ιστορικός Φλάβιος Ιώσηπος, αλλά κυρίως τα χειρόγραφα μάς αποκαλύπτουν τη ζωή και τον τρόπο σκέψης τους. Ούτε η Παλαιά ούτε η Καινή Διαθήκη κάνουν κάποια αναφορά στους Εσσαίους.

Το σενάριο για τις υποτιθέμενες εσσαϊκές ρίζες του χριστιανισμού, που έχει εξαπολυθεί (μεταξύ πολλών άλλων σεναρίων) εδώ και κάμποσα χρόνια, βασίζεται:  στις μεσσιανικές προσδοκίες και τον ερημιτισμό, την κοινοκτημοσύνη και κάποια τελετουργικά των Εσσαίων (βάπτισμα, μύηση κ.λ.π.),

* στις φραστικές ομοιότητες που διέκριναν κάποιοι ανάμεσα στα κείμενα που ανακαλύφθηκαν στην έρημο του Κουμράν της Παλαιστίνης (τα περίφημα χειρόγραφα της Νεκρής Θάλασσας), τον απ. Παύλο και τα ευαγγέλια, ιδίως του Ιωάννη. (Για τις ομοιότητες και τις διαφορές Εσσαίων και Χριστιανών βλέπε και ΕΔΩ)

Παρακάτω είναι ένα απόσπασμα (κεφ. 3^ο, σελ. 119 – 130) από το πολύ καλό βιβλίο «Χριστός και Εσσαίοι» του Αρχιμ. Ιωάννη Κοστώφ. Το βιβλίο αυτό αποτελεί μία απάντηση στο βιβλίο «Ο θάνατος του Ιησού – Ο πάπυρος των Εσσαίων στην δημοσιότητα» (εκδόθηκε το 1981) που διατείνεται ότι είναι «Γράμμα του ανωτάτου των Εσσαίων της Ιερουσαλήμ προς τον ανώτατο των Εσσαίων της Αλεξάνδρειας» (Μπορείτε να διαβάσετε και ΕΔΩ) .

Ας δούμε καταρχάς μια ανθολόγηση από το «Εσσαϊκό» μυθιστόρημα: «Από τα συστήματα ιδεών πού ο Ιησούς διέδωσε ανάμεσα στο λαό, από τα σύμβολά του και τις λέξεις αναγνωρίσεως πού χρησιμοποιούσε στις συγκεντρώσεις, δηλαδή από το βάπτισμα, το κόψιμο τού ψωμιού και την παρουσία τού δισκοπότηρου, μπορέσατε εύκολα να αναγνωρίσετε, αγαπητά μου αδέλφια, ότι υπήρξε ένας από τους δικούς μας»(Ε 21).

«Ο Ιησούς [αφιερώθηκε] στη διδασκαλία των ανθρώπων, διότι αισθάνθηκε ότι εκεί τον έσπρωχνε το πνεύμα τού Θεού και επιθυμούσε επιπλέον με τη ζωή του και τα λόγια του να δοξάσει ανάμεσα στο λαό τις αρετές της κοινότητος των Εσσαίων»(Ε 37). Ο Ιησούς «σαν σύμβολο πίστεως προς την κοινότητά του [των Εσσαίων] δανείσθηκε πολλά από αυτήν[!] και καθιέρωσε επίσης το βάπτισμα, το οποίο λαμβάνει χώρα όταν ο άνθρωπος είναι σύμφωνος με τις αλήθειες πού αυτός [ο Ιησούς] ασπάζεται»(Ε 116), οι οποίες, όμως, όπως θα φανεί παρακάτω, είναι διαφορετικές από αυτές των Εσσαίων. «Οι μαθητές τού Ιησού δεσμεύθηκαν από τους Εσσαίους να υιοθετήσουν τα έθιμά τους [!]»(Ε 127).

Ιδού τώρα και μία ανθολόγηση εσσαίκής συμπεριφοράς σε αντιπαραβολή με την αντίστοιχη χριστιανική.

«Οι Εσσαίοι ζούσαν συνήθως στην ύπαιθρο ή σε μικρά χωριά και κέρδιζαν τη ζωή τους με τη γεωργία και τη βιοτεχνία [η Κ. Διαθήκη πάντως αποδέχεται, εκτός βέβαια των κοινών αλιέων (Ιω 21, 6) και κρεοπωλών (Α’ Κορ 10, 25) και πολλών άλλων -μέσα στά πλαίσια της ηθικής εννοείται - ακόμα και τα επαγγέλματα του τελώνη και του στρατιωτικού (Λκ 3, 13, 14)].

Απέφευγαν τις μεγάλες πόλεις, γιατί τις θεωρούσαν μολυσμένες από τους ειδωλολάτρες [Ο Χριστός όμως πήγαινε τακτικά στα Ιεροσόλυμα μαζί με τους Μαθητές Του (Μθ κεφ 21 Μρ κεφ 11 και 13· Ακ κεφ 21 · Ιω κεφ 12 κλπ), οι οποίοι μετά την Ανάληψή Του διεσπάρησαν σ’ όλο τον τότε γνωστό κόσμο με κέντρα δραστηριότητας τις μεγάλες πόλεις: Αντιόχεια (Πρξ 15, 22), Έφεσο (Πρξ 18, 19), Θεσσαλονίκη (Πρξ 17, 1), “κατείδωλον” Αθήνα (Πρξ 17, 16), Ρώμη (Επιστολή προς Ρωμαίους), Φιλίππους (Πρξ 16, 12), Κόρινθο (Πρξ 18, 1), Πέργαμο (όπου και «ο θρόνος του σατανά» (Απ 2, 13)) κλπ κλπ].. αποφεύγοντος να πουλήσουν [ενώ ο Χριστός αποδεχόταν την αγοραπωλησία (Ιω 4, 8· 13, 29· Μθ 19, 21)]…

Ούτε κατασκεύαζαν, ούτε χρησιμοποιούσαν όπλα [ο Κορνήλιος όμως, παρότι στρατιωτικός, ευαρεστούσε στο Θεό (Πρξ 10, 4) και οι στρατιωτικοί, όταν ρώτησαν τον Πρόδρομο τι να πράξουν για να γίνουν ηθικοί, δεν τους είπε να απορρίψουν το επάγγελμά τους, αλλά να αποφύγουν τη συκοφαντία και την αρπαγή (Λκ 3, 14)]…

Τις γυναίκες τις περιφρονούσαν [σε αντίθεση με τη στάση του Ιησού προς αυτές - πενθερά του Πέτρου (Μθ κεφ 8), Σαμαρείτιδα (Ιω κεφ 4), μοιχευομένη (Ιω κεφ 8), μυροφόρος αμαρτωλή (Ακ κεφ 7) κλπ - και την τοποθέτηση της Κ. Διαθήκης γενικότερα (εν Χριστώ Ιησού... ούκ ένι άρσεν και θήλυ”(Γαλ 3, 28))] και σπάνια παντρεύονταν. Αυτοί που παντρεύονταν, τις εγκατέλειπαν μόλις αποκτούσαν παιδιά [Ο Απόστολος Παύλος όμως λέει: η γυναίκα θα σωθεί με τη γέννηση και ανατροφή τέκνων, εάν τηρήσουν (οι γυναίκες) την πίστη και την αγάπη και τον αγιασμό με σωφροσύνη (Α’ Τιμ. 2, 15)· πράγμα το οποίο δεν μπορεί βέβαια να συμβεί όταν οι άνδρες εγκαταλείπουν τις γυναίκες τους. Επίσης: «οι άνδρες αγαπάτε τας γυναίκας εαυτών(Έφ 5, 25), ούτως οφείλουσιν οι άνδρες αγαπάν τας εαυτών γυναίκας ως τα εαυτών σώματα ’(’Εφ 5, 28· βλ. και 33)]. Ο Φλάβιος Ιώσηπος λέει πως σε μερικές κοινότητες Εσσαίων επέτρεπαν το γάμο, αλλά μόνο και μόνο για την τεκνοποίηση… Μετά τη γέννηση του παιδιού, τις άφηναν να παραμείνουν στην υπηρεσία της κοινότητας, αλλά με την υποχρέωση να ντύνονται με αντρικά ρούχα, να μη θυμίζουν με τη συμπεριφορά τους το φύλο τους και να μιλούν όσο το δυνατόν λιγότερο [Θα πρέπει βέβαια εδώ να πούμε ότι ένα μέρος από τα χειρόγραφα του Κουμράν ‘μας δίνει την πληροφορία πως οι γυναίκες είχαν δικαίωμα να παίρνουν μέρος στις συνεδριάσεις, να λένε τη γνώμη τους, κι ακόμα όταν υπήρχε ανάγκη, να μαρτυρούν στη δικαστική επιτροπή εναντίον του άνδρα τους...

Σε περίπτωση που ο άνδρας πέθαινε, η κοινότητα φρόντιζε για τη χήρα και τα ορφανά… Τα ίδια τα κείμενα που κατηγορούν τις γυναίκες, περιέχουν ένα πλήθος από προστατευτικούς νόμους γι’ αυτές”(Β 213). Ενώ όμως στα Εσσαϊκά κείμενα τούτο συμβαίνει κατ’ εξαίρεση, στα Χριστιανικά είναι ένα νέο καθεστώς η εξύψωση των γυναικών και η ισοτιμία τους με τούς άνδρες].

Μαγείρευαν φαγητό με ειδικό τρόπο, όπου εκτός από την αυστηρή εφαρμογή των παραδοσιακών διαιτητικών κανόνων που επιβάλλει ο νόμος του Μωϋσή είχαν προσθέσει και δικές τους απαγορεύσεις… “Ένας διωγμένος [από την κοινότητα] ήταν σαν καταδικασμένος σε θάνατο, γιατί, συνηθισμένος από χρόνια στα εξαγνισμένα φαγητά, ήταν αδύνατο να προσαρμοσθεί στο κοινό διαιτολόγιο Συχνά οι διωγμένοι πέθαιναν από την πείνα [Ο Χριστιανισμός αντίθετα, δεν επέβαλε ποτέ ειδικό διαιτολόγιο, εκτός από τις περιόδους νηστείας.

Και ειδικότερα: “Παρόλο που δεν έχουμε πολλές πληροφορίες για την ειδική τελετή [του εσσαικού βαπτίσματος] ξέρουμε πως το θεωρούσαν σαν το ανώτερο είδος του εξαγνισμού που μόνο οι μυημένοι στα μυστικά της κοινότητας είχαν το δικαίωμα να το απολαύσουν, ούτε επισκέπτες, ούτε υποψήφιοι, ούτε δόκιμα μέλη είχαν δικαίωμα να βαπτισθούν…Επαναλάμβαναν το βάπτισμα σε κανονικά χρονικά διαστήματα, πιθανότατα καθημερινά(Β 216). Ο κανόνας της Κοινότητας επιβάλλει το συχνό εξαγνισμό με το νερό, πριν από κάθε ιερουργία. Το υποψήφιο μέλος εξαγνίζεται με νερό στην τελική φάση της μυήσεώς του.

Όλα τα μέλη εξαγνίζονται με νερό, πριν φάνε, αφού φάνε, πριν εργασθούν, αφού εργασθούν, πριν προσευχηθούν, αφού προσευχηθούν. Άλλοτε πρόκειται για μερικό κι άλλοτε για ολικό βάπτισμα του σώματος αλλά πάντα η επαφή με το “καθαγιασμένο νερό εξηγείται σαν εξαγνισμός του πνεύματος του ανθρώπου, που μόνο έτσι μπορεί να φωτισθεί με την αληθινή ερμηνεία της νομοθεσίας και ν’ ακολουθήσει τον “άγιο” δρόμο του Θεού.

Πουθενά, όμως, στην Κ. Διαθήκη δεν αναφέρονται αυτές οι συνεχείς καθάρσεις. Έχουμε μάλιστα και μια σαφώς αρνητική τοποθέτηση τού Κυρίου απέναντι σε συνέχεις τέτοιες καθάρσεις, ακριβώς επειδή δεν συνοδεύονταν και από ηθική καθαρότητα: «Συνάγονται [ μαζεύονται] προς αυτόν οι Φαρισαίοι και τίνες των γραμματέων… και ιδόντες τινός των μαθητών αυτού κοιναίς χερσί [=μέ ακάθαρτα χέρια], τουτέστιν ανίπτοις [=δηλ. άπλυτα], εσθίοντας άρτους εμέμψαντο [κατηγόρησαν].

Οι γάρ Φαρισαίοι και πάντες οι Ιουδαίοι, εάν μη… νίψωνται τας χείρας ουκ εσθίουσι… και από αγοράς, εάν μη βαπτίσονται [=αν δεν βουτηχτούν ολόκληροι στο νερό], ουκ εσθίουσι [έχει την εντύπωση κάποιος ότι διαβάζει τυπικό των Εσσαίων] και άλλα πολλά εστίν α παρέλαβον κρατείν [=να τα φυλάσσουν], βαπτισμούς [:πλύσιμο με άφθονο νερό] ποτηριών και ξεστών [=μεγαλυτέρων σκευών] και χαλκίων [=χαλκωμάτων] και κλινών. Έπειτα επερωτώσιν αυτόν οι Φαρισαίοι και οι γραμματείς διατί… ανίπτοις χερσί εσθίουσι τον άρτον;»(Μρ 7, 15).

Ο Χριστός λαμβάνει αφορμή για να μιλήσει περί της καθαρότητας της καρδιάς, χαρακτηρίζοντας τους καθαρμούς αυτούς όχι εντολή του Θεού, αλλά παράδοση των ανθρώπων (Μρ 7, 9). Και καταλήγει: «Ουδέν εστίν έξωθεν του ανθρώπου εισπορευόμενον [=το οποίο εισάγεται] εις αυτόν, ο δύναται αυτόν κοινώσαι [=το οποίο μπορεί να τον καταστήση θρησκευτικώς ακάθαρτο]»(Μρ 7, 15).

Όπως σχολιάζει ο Θεοφύλακτος: «Ει το βρώμα [=η τροφή] ου μολύνει, πολλώ μάλλον [δεν μολύνει] το ανίπτοις χερσίν εσθίειν»(Τρεμπέλας, Υπόμνημα στο Μθ). Και ο Ζιγαβηνός: «Ούχ ο από των ανίπτων χειρών ρύπος [=βρωμιά] μετά των βρωμάτων εισερχόμενος εις το στόμα μιαίνει [=μολύνει] τον άνθρωπον»(στο ίδιο). Ο ίδιος μάλιστα ο Κύριος, όπως αναφέρει ο Ματθαίος, είπε στους Μαθητές Του ξεκάθαρα: «Το ανίπτοις χερσί φαγείν ού κοινοι τον άνθρωπον»(ΜΘ 15, 20).

Είναι νομίζουμε προφανής ο λόγος των συνεχών καθάρσεων των Φαρισαίων και των Εσσαίων: η φύση είναι μολυσμένη. Η αντίληψη όμως αυτή βρίσκει εκατό τοις εκατό αντιμέτωπο τον Κύριο καθώς και τους μαθητές Του, οι οποίοι όπως φαίνεται και από την Κ. Διαθήκη και από τη ζωή της Εκκλησίας δεν μάς παρέδωσαν τέτοιου είδους καθάρσεις, παρά μόνο μία: εκείνην τού ενός και μοναδικού για τον καθένα βαπτίσματος τού αναγκαίου για την είσοδο του στην Εκκλησία: «Μία πίστις, εν βάπτισμα»(Εφ 4, 5)• οι χριστιανοί είναι οι «άπαξ φωτισθέντες (=βαπτισθέντες)”(Εβρ 6, 4). Και διερωτάται εύλογα κανείς: “Αν ο Κύριος και οι Μαθητές Του ήσαν Εσσαίοι, γιατί απέρριψαν τις καθάρσεις αυτές, οι οποίες ήσαν, όπως είδαμε, αποδεκτές και από τους Γραμματείς και Φαρισαίους και συνεπώς θα τους εύρισκαν και αυτούς αντιμέτωπους στην πορεία τους;

Ας δούμε όμως τι λέει για τα διάφορα βαπτίσματα και ο καθηγητής Αθανάσιος Χαστούπης: «Το χριστιανικό βάπτισμα, όπως και το βάπτισμα του Ιωάννου, δεν πρέπει να συγχέεται με το βάπτισμα των Εσσαίων. Εκείνο γινόταν μία φορά, ενώ αυτό συνίστατο σε συνεχείς καθάρσεις… Αλλά και αν υποτεθεί ότι οι Εσσαίοι ξεχώριζαν την πρώτη από τις καθάρσεις ως το κατ’ εξοχήν βάπτισμα, θα αντιτάξουμε τη διαφορετική του σημασία από εκείνη τού άλλου. Με αυτό εισερχόταν κάποιος στην Κοινότητα της Διαθήκης [=στους Εσσαίους τού Qumran] χωρίς ιδιαίτερη σχέση προς το Διδάσκαλο της Δικαιοσύνης [το «παράλληλο» τού Κυρίου μας], ενώ με το χριστιανικό βάπτισμα [«εις το όνομα τού Πατρός και τού Υιού και τού Αγ. Πνεύματος»] εισερχόταν κάποιος στην Εκκλησία, ενδυόμενος το Χριστό, τού οποίου την αποδοχή παρεσκεύαζε το βάπτισμα τού Ιωάννου»(Χ 147). Επίσης στις Eσσαϊκές καθάρσεις το κάθε άτομο καθάριζε τον εαυτό του, ενώ στο Χριστιανικό και το Ιωάννειο βάπτισμα υπάρχει τελεσιουργός (ΘΗΕ 9. 375).

Και θα τελειώσουμε τα περί καθάρσεων αναγράφοντας μια σωστή παρατήρηση από το V. Messori: Και μόνο το γεγονός της περιπλοκότητος των καθάρσεων των Εσσαίων «θα ήταν αρκετό για να δημιουργηθεί μια αγεφύρωτη άβυσσος ανάμεσα στα μηνύματα τού Qumran και των Ευαγγελίων» (Υ 270).

Χριστός και Εσσαίοι (2)

«Οι άνθρωποι του Qumran πίστευαν ότι για να σωθεί ο άνθρωπος πρέπει ν’ αποχωριστή απόλυτα από τον υπόλοιπο κόσμο και τ’ αγαθά του… Η κοινότητα δεν αποστρέφεται τα υλικά αγαθά για να πετύχη μια ψυχική ανάταση και μια αμεσότερη επαφή με το Θεό, αλλ’ αποφεύγει όλα τα προϊόντα του κόσμου, γιατί τα θεωρεί μιασμένα και ακάθαρτα… Οποιοδήποτε αντικείμενο, ζώο ή ανθρώπινο πλάσμα έρχεται από τον έξω κόσμο, είναι μολυσμένο και μπορεί να βλάψει την “αγιοσύνη” του κοινοβίου»(Β 216).

Πόσο διαφορετική ως προς το θέμα αυτό είναι η τοποθέτηση της Κ. Διαθήκης! Θυμίζουμε ενδεικτικώς μερικά χωρία της: «Ουκ ερωτώ (=δεν σε παρακαλώ) ίνα άρης αυτούς (=να τους πάρης) εκ τού κόσμου, αλλ’ ίνα τηρήσεις αυτούς (=να τους προφύλαξης) εκ του πονηρού»(Ιω 17, 15). «Ου το εισερχόμενον εις το στόμα κοινοί (=καθιστά θρησκευτικώς ακάθαρτο) τον άνθρωπον, αλλά το εκπορευόμενον εκ του στόματος τούτο κοινοί τον άνθρωπον»(ΜΘ 15, 11). Ο Απόστολος Παύλος γράφοντας στο μαθητή του Τιμόθεο κατηγορεί τους αιρετικούς οι οποίοι εδίδασκαν την αποχή φαγητών, «α ο Θεός έκτισεν (=εδημιούργησε) εις μετάληψιν μετά ευχαριστίας (=διά να τρώ-γονται με ευχαριστία προς Αυτόν)»(Α’ 4, 3).

Και τους κατηγορεί, διότι «παν κτίσμα Θεού καλόν και ουδέν απόβλητον μετά ευχαριστίας λαμβανόμενον»(Α’ 4, 4). Ο ίδιος επίσης Απόστολος απευθυνόμενος στους Κορινθίους ως προς τη βρώση των ειδωλοθύτων, ζώων δηλ. πού είχαν θυσιασθή στα είδωλα, δεν αποτρέπει κατ’ αρχήν τη μετάληψί τους: «Περί της βρώσεως των ειδωλοθύτων οίδαμεν (=γνωρίζομεν) ότι ουδέν είδωλον (=κανένα δεν έχει πραγματική ύπαρξη) εν κοσμώ, και ότι ουδείς Θεός έτερος ει μη εις»(Α’ 8, 4).

«Το δόκιμο μέλος καθόταν στις συνεδριάσεις, αλλά δεν είχε δικαίωμα να πει τη γνώμη του, εκτός αν το ρωτούσαν. Δεν είχε δικαίωμα να τρώει από τις “εξαγνισμένες” τροφές [αντιπαραβάλατε τη στάση τού Ιησού και προς τους Μαθητές Του και προς τα πλήθη όσον αφορά τις ερωταποκρίσεις και τη συμμετοχή σε γεύματα]… ούτε μπορούσε ν’ αγγίξει [!] τα πραγματικά μέλη»(Β 215), διότι «και η απλή επαφή κάποιου μέλους προς ένα μεταγενέστερο απαιτούσε καθάρσιο λουτρό (Ιωσήπου, Ιουδ. Πόλεμος II, 8, 10) [έτσι συμπεριφέρονταν ο Χριστός και οι Απόστολοι;]»(Φ 429).

«Η κοινότητα τού Qumran δεν έκανε καμία προσηλυτιστική προπαγάνδα. Δεν προσπαθούσε ν’ αποκτήσει νέους οπαδούς. Ζούσε μέσα στην έρημο αποτραβηγμένη από τον κόσμο, γιατί τον θεωρούσε μολυσμένο από τις δυνάμεις τού Κακού»(Β 217• βλ. και 222). Νομίζουμε ότι είναι γνωστή σε όλους τόσο η αντίθετη προς αυτήν τακτική τού Κυρίου μας: «περιήγεν όλην την Γαλιλαία διδάσκων εν ταις συναγωγαίς αυτών και κηρύσσων το ευαγγέλιον της βασιλείας »(Μθ 4, 23), όσο και η εντολή Του προς τους Μαθητές: «πορευθέντες μαθητεύσατε [=να κάμετε Χριστιανούς] πάντα τα έθνη»(ΜΘ 28, 19)• «πορευθέντες εις τον κόσμον άπαντα κηρύξατε το ευαγγέλιον πάση τη κτίσει»(Μρ 16, 15). Και οι Μαθητές βεβαίως, όπως μαρτυρούν οι Πράξεις και οι Επι στολές τους, με υπερβάλλοντα ζήλο εκήρυξαν το Ευαγγέλιο «εις πάσαν την γήν και εις τα πέρατα της οικουμένης»(Ρμ 10, 18).

Όπως πολύ σωστά γράφει ο καθηγητής Αγουρίδης: «Το χριστιανικό κήρυγμα και η χριστιανική θρησκεία έφερε μέσα της εξαρχής τα στοιχεία εκείνα πού της έδιναν οικουμενικότητα και την τηρούσαν σε μια απόσταση από τις ειδικές συνθήκες του περιβάλλοντος της… Ο εσσαϊσμός είχε… επαρχιώτικο χρώμα και πνεύμα. Το ιδανικό του ήταν η αποκατάσταση της κανονικής στο Ναό τάξεως, ένας Μεσσίας του Ααρών και ένας Μεσσίας τού Ισ-ραήλ, οι οποίοι θα αποκαθιστούσαν την ιδανική τάξη μεταξύ των Ιουδαίων…

Ο Εσσαϊσμός παρουσιάζεται σαν ένα είδος λιμανιού των δυσαρεστημένων από την κρατούσα στην Παλαιστίνη κατάσταση, και όλη ή διδασκαλία και η τάξη των κοινοτήτων τού Qumran εκφράζουν αυτό ακριβώς το αίσθημα. Ό,τι τους χα-ρακτηρίζει είναι έλλειψη μιας δημιουργικής προσπάθειας για αντιμετώπιση των ζητημάτων τού καιρού τους. Η έκφραση της δυσαρέσκειάς τους περιοριζόταν σε οραματισμούς και προφητείες και στην εξαγγελία της καταδίκης των αντιπάλων τους κάποτε στο μέλλον… Είχαν μέσα τους τρομερές δυνάμεις, πού φαίνονταν όταν τους προκαλούσε κάποιος- αλλιώτικα έμεναν κρυμμένες εκεί και αποκαραδοκούσες… Στην Κ. Διαθήκη αντίθετα, είναι προφανής η βούληση της μεταπλάσεως τού κόσμου, η αντίληψη της Βασιλείας τού Θεού σαν μέλλουσας να έλθει στην πληρότητά της, αλλά σαν από τώρα παρούσας στην πίστη και στη ζωή της Εκκλησίας»(Αγ. 346).

Είναι νομίζουμε προφανές, από την παραπάνω ανάλυση, ότι ήταν αδύνατο να συλληφθούν στο Qumran, στο κλειστό αυτό κύκλωμα εντός τού κλειστού Ισραήλ, ιδέες όπως εκείνη τού νέου Ισραήλ με μέλη απ’ όλα τα έθνη. Ούτε λοιπόν σ’ αυτό τον τομέα έχουμε πρότυπο τους Εσσαίους και αντιγραφείς το Χριστό και την Εκκλησία Του.

Το χάσμα, όμως, μεταξύ των δύο είναι εμφανέστερο στο θέμα τού μίσους:

«Το “Εγχειρίδιο Πειθαρχίας” των Εσσαίων τού Qumran, πού θεωρείται ένα από τα κείμενα με προηγμένη ηθική στον προχριστιανικό Ιουδαϊσμό, και από το οποίο, κατά τη γνώμη μερικών κριτικών, εμπνεύσθηκε η χριστιανική ηθική [αιωνίως κλέφτες εμείς οι Χριστιανοί, βλέπεις!], γράφει: [τα μέλη της Κοινότητος] “να αγαπούν όλους τους υιούς τού φωτός [=τούς ομοπίστους των]… και να μισούν όλους τους υιούς τού σκότους” [1, 9-10].

Φυσικά στους τελευταίους περιλαμβάνονταν όλοι εκείνοι, οι οποίοι δεν άνηκαν στο στενό εβραϊκό κύκλο. Ότι και στο Qumran γινόταν λόγος για αγάπη των εχθρών, ή έστω ακόμα ότι υπήρχε μια παρόμοια τάση, είναι κάτι πού δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα (L.Moraldi)»(Υ 249). Στο «Εγχειρίδιο Πειθαρχίας» βρίσκουμε και αλλού το μίσος εναντίον ανθρώπων: «[Ο συνετός] (πρέπει να έχει) αιώνιο μίσος κατά των ανδρών τού λάκκου»(9, 21-22).

Η τοποθέτηση όμως της Κ. Διαθήκης είναι εκ διαμέτρου αντίθετη: «Ηκούσατε ότι ερρέθη [=είπώθηκε] αγαπήσεις τον πλησίον σου και μισήσεις τον εχθρόν σου [Ας σημειωθεί εδώ ότι το «μισήσεις τον εχθρόν σου» δεν απαντά ρητώς στην Π. Διαθήκη. Μήπως, λοιπόν, η φράση αυτή τού Κυρίου απηχεί το νόημα του πρώτου χωρίου της παραγράφου αυτής από το Εγχειρίδιο της Πειθαρχίας τού Qumran, το οποίο βέβαια ο Κύριος γνώριζε ως Θεός; Σε μια τέτοια περίπτωση ή στη συνέχεια προτροπή Του είναι μια έμμεση καταδίκη τού Εσσαϊκού πνεύματος:]

Εγώ δε λέγω υμίν, αγαπάτε τους εχθρούς υμών, ευλογείτε [=εύχεσθε να έλθουν αγαθά στούς καταρωμένους υμάς, καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υμάς»(ΜΘ 5, 44). «Εάν πεινά ο εχθρός σου, ψώμιζε αυτόν [=ταΐζέ τον], εάν διψά πότιζε αυτόν»(Ρμ 12, 20). «Ει δε τις ούχ υπακούει τω λόγω ημών… μη ως εχθρόν ηγείσθε [=μη τον θεωρείτε εχθρό], αλλά νουθετείτε ως αδελφόν»(Β’ Θεσ 3, 14-15). «Λοιδορούμενοι ευλογούμεν [=όταν μας βρίζουν, ευχόμαστε αγαθά γι' αυτούς]… βλασφημούμενοι παρακαλούμεν [=όταν μας συκοφαντούν, απαντούμε με πραότητα]»(Α’ Κορ 4, 12-13), ακολουθώντας τα βήματα του Κυρίου μας, «ος λοιδορούμενος ουκ αντελοιδόρει, πάσχων ουκ ηπείλει»(Α’ Πετρ 2, 23).

Ας σημειώσουμε εδώ ότι η αμαρτία είναι εκείνη πού μας καθιστά εχθρούς προς το Θεό: «η φιλία του κόσμου [:της αμαρτίας], έχθρα του Θεού εστίν. Ος αν βουληθή φίλος είναι του κόσμου, εχθρός του Θεού καθίσταται»(Ιακ 4, 4). Και όμως «εχθροί όντες κατηλλάγημεν [=συμφιλιωθήκαμε] τω Θεώ διά τού θανάτου τού Υιού αυτού»(Ρμ 5, 10), αλλά και με όλη την ένσαρκο οικονομία Του ή οποία ήταν κάτι το πρωτοφανές λόγω της αγάπης Του προς τους αμαρτωλούς. «Όπως αναγνώρισε με τιμιότητα και ειλικρίνεια ο Εβραίος μελετητής Montefiore, “το γεγονός ότι (ο Ιησούς) αναζήτησε τον αμαρτωλό -αντί να τον αποφύγει σαν κακό σύντροφο-, τη φιλία του και την καθοδήγησή του στο δρόμο της σωτηρίας, υπήρξε κάτι το νέο στη θρησκευτική ιστορία”»(Υ 269). Σ’ αυτά, λοιπόν, τα βήματα αγάπης προς τους αμαρτωλούς, αλλά και προς τους προσωπικούς εχθρούς μας, καλούμαστε να βαδίσουμε εμείς οι Χριστιανοί σε αντίθεση με τους Εσσαίους.

Aπό το βιβλίο «Χριστός και Εσσαίοι» του Αρχιμ. Ιωάννη Κοστώφ.

http://redskywarning.blogspot.com/2010/04/2.html
 http://diktyoellinwn.wordpress.com/

Χριστός εναντίον Θεού;

Δοκίμιο του Νίκου Δήμου

Τα ερωτήματα που τίθενται είναι δύο: «Ποιος είναι ο Χριστός;» και «Πού βρίσκεται σήμερα η εκκλησία Του;»

Ας δηλώσω από την αρχή ότι θεωρώ τον εαυτό μου αναρμόδιο να απαντήσει στο δεύτερο ερώτημα. Δεν είμαι μελετητής των εκκλησιαστικών θεμάτων. Επί πλέον, από την απάντησή μου στο πρώτο ερώτημα θα καταφανεί ότι δεν θεωρώ πως οι υπάρχουσες Χριστιανικές εκκλησίες είναι «εκκλησίες Του», ότι δηλαδή εκπροσωπούν την πραγματική του διδασκαλία.

Ας ξεκαθαρίσω επίσης από την αρχή πως δεν θα απαντήσω ως πιστός. Η πίστη είναι υποκειμενική, ανήκει στον αυστηρά προσωπικό χώρο και δύσκολα προσφέρεται για φιλοσοφικό διάλογο, ανάλυση ή διαπραγμάτευση. Πέρα από το γεγονός ότι, επειδή σέβομαι βαθύτατα το μυστήριο του Είναι, θεωρώ πως ό,τι λέγεται η γράφεται για το Άρρητο, το προδίδει. Άρα η απάντησή μου θα δοθεί χωρίς προσφυγή σε μεταφυσικές ή άλλες υπερβατικές δοξασίες.

Αν για τους παραπάνω λόγους αποκλειστεί η θεϊκή του υπόσταση, το ζητούμενο «ποιος είναι ο Χριστός;» θα μπορούσε να αναφέρεται στο ιστορικό πρόσωπο – ή στην διδασκαλία. Θα αναφερθώ στην δεύτερη που πιθανότατα συμπίπτει με το πρώτο. Στα αρχαιότερα κείμενα της χριστιανικής παράδοσης ο Ιησούς εμφανίζεται πολύ περισσότερο ως διδάσκαλος ήθους και πολύ λιγότερο ως δημιουργός θρησκείας (δηλαδή θεολογικού δόγματος). Θα έλεγα, περισσότερο σαν άνθρωπος παρά σαν Θεός. Ακόμα και στα (μεταγενέστερα) Ευαγγέλια, ο ίδιος ουδέποτε δηλώνει ευθέως πως είναι Θεός. Άλλωστε η βιβλική φιλολογική έρευνα δείχνει πως, στην Καινή Διαθήκη, οι περισσότερες (αν όχι όλες) οι αναφορές σε δογματικά και θρησκειολογικά θέματα, εκπληρώσεις προφητειών, και άλλα θεολογικά, είναι κατοπινές προσθήκες. Τα Ευαγγέλια έχουν γραφτεί αντίστροφα για να εκπληρώσουν τους όρους που έθετε η ήδη διαμορφωμένη πίστη. Πράγμα που φαίνεται και από τις προγενέστερές τους αυθεντικές επιστολές του Αποστόλου Παύλου και τις Πράξεις των Αποστόλων.

Μέσα στα πρώτα κείμενα βλέπω τον Χριστό ως άνθρωπο: χαρισματικό, μεγαλοφυή, μεγαλόκαρδο – αλλά άνθρωπο. Και εκεί βρίσκεται η μεγάλη αξία της παρουσίας και της διδασκαλίας του. Ένας ημίθεος ή θεάνθρωπος θα παρουσίαζε ενδιαφέρον ως σύνθετο ον (κάτι σαν Κένταυρος) αλλά περιέχει ανυπέρβλητες εννοιολογικές δυσκολίες που ταλαιπώρησαν τους Πατέρες της Εκκλησίας και τους θεολόγους επί αιώνες: από τον Ιγνάτιο της Αντιοχείας, τον Άρειο, τον Νεστόριο και την Σύνοδο της Χαλκηδόνος μέχρι τον Rudolf Bultman. Επιπλέον η διαπραγμάτευση του θέματος ξεφεύγει από τους όρους του κειμένου αυτού, που γράφεται χωρίς μεταφυσικές παραδοχές.

Η θεώρηση του Χριστού ως ανθρώπου όχι μόνο δεν αποδυναμώνει την διδασκαλία του, αλλά την ενισχύει. Θα μπορούσε μάλιστα να ισχυριστεί κανείς ότι η διδαχή του αποκτά νόημα, κύρος και αξία, μόνον αν είναι άνθρωπος. Αν είναι Θεός, πρόκειται για «πολιτική προπαγάνδα» – και η όλη πορεία και Σταύρωσή του, γίνεται κάτι σαν σκηνοθετημένη παράσταση. Με έκβαση γνωστή εκ των προτέρων και κίνδυνο μηδενικό.

Η διδαχή του Ιησού προϋποθέτει ένα κόσμο ατελή, πόνου και δυστυχίας. Ένα κόσμο όπου είτε δεν υπάρχει Θεός, είτε, αν υπάρχει, δεν ενδιαφέρεται καθόλου για την μοίρα των ανθρώπων. Σε αυτόν τον παράλογο κόσμο έρχεται ο Χριστός και προσφέρει ως αντίδοτο την αγάπη. Το κίνημά του, όχι μόνον δεν αποτελεί συμπλήρωμα ή ολοκλήρωση του θεϊκού έργου – βρίσκεται σε αντίθεση με αυτό. Αν υπήρχε Θεός ο οποίος «τα πάντα εν Σοφία εποίησεν», ο Χριστός και το κήρυγμά του θα περίττευαν. Ένα και μόνο νεύμα του Παντοδύναμου, θα είχε εξαφανίσει τον πόνο από την γη.

Η θεωρία ότι ο Θεός χρησιμοποιεί την οδύνη «για να μας δοκιμάσει» είναι εξευτελιστική για την οποιαδήποτε έννοια Θεού και ανάξια φιλοσοφικής διαπραγμάτευσης. Όσο για το σαδιστικό εφεύρημα του «προπατορικού αμαρτήματος», απόγονο των πρωτόγονων ταμπού – είναι σαφώς ένα εξουσιαστικό τέχνασμα του κάθε ιερατείου για να κρατάει δέσμιους τους πιστούς του.

Για την λύτρωση και σωτηρία του ανθρώπου, ο Ιησούς δεν προτείνει δογματικές ή ιεροτελεστικές αλλά ηθικές λύσεις. Η δογματική του είναι δεδομένη για τους ακροατές του – αυτή του Εβραϊκού νόμου και των προφητών, τους οποίους «ουκ ήλθον καταλύσαι αλλά πληρώσαι». Δεν απαιτεί τόσο να πιστέψουμε σε κάτι όσο να κάνουμε κάτι. Δεν δίνει σημασία στην θρησκευτική τελετουργία αλλά στην ανθρώπινη πράξη («άφες εκεί το δώρον σου έμπροσθεν του θυσιαστηρίου και ύπαγε πρώτον διαλλάγηθι τω αδελφώ σου»). Ακόμα και την πανίσχυρη στο Εβραϊκό χώρο έννοια της αμαρτίας την ξεπερνάει με την αγάπη. Η ουσία αυτού του κηρύγματος είναι να φέρει τους ανθρώπους κοντά και με την δύναμη της αγάπης να τους δώσει την δυνατότητα επιβίωσης σε έναν απάνθρωπο κόσμο: τον κόσμο της φθοράς, της απώλειας και του θανάτου.

Έτσι λοιπόν για μένα, η διδασκαλία του Χριστού είναι ένα κήρυγμα διαμαρτυρίας για την ψυχρότητα και την σιωπή του σύμπαντος, ένα κήρυγμα πανανθρώπινης αλληλεγγύης μπροστά στην αδιαφορία των ουρανών.

Το πως αυτή η διδασκαλία αναμίχθηκε με ένα σωρό ξένες δοξασίες και χρησίμευσε για να συνταχθεί ένα δόγμα, μία θεοδικία και για να παγιωθούν περίλαμπρα εξουσιαστικά οικοδομήματα (που έχουν εντελώς λησμονήσει την αφετηρία τους) αυτό το έχει καταδείξει ήδη η ιστορική έρευνα. Όταν αποκρυσταλλώθηκε οριστικά το δόγμα, η Αγάπη πέρασε στο περιθώριο. Η λέξη «αγάπη» απουσιάζει εντελώς από το Σύμβολο της Πίστεως (το γνωστό σε όλους «Πιστεύω»).

Κάποιος που σήμερα θα ξεκινούσε να διδάξει από την αρχή την Επί του Όρους Ομιλία, θα κινδύνευε – κυρίως από τους εκπροσώπους της εκκλησιαστικής και της κοσμικής εξουσίας. Κάτι γνώριζε εκείνος που την ονόμασε «σκάνδαλο».

>Η πραγματική διδαχή του Ιησού δεν πρόλαβε να διαδοθεί. Δεν απέκτησε ποτέ την παραμικρή δυνατότητα να εξαπλωθεί και να πείσει. Οι ίδιοι οι κατηχητές και οι πιστοί της, την πρόδωσαν πρώτοι. Γι αυτό και μπορούμε να μιλάμε για αποτυχία του Χριστιανισμού. Μπορεί να απέκτησε εκατοντάδες εκατομμύρια πιστούς, να ανέδειξε ιεράρχες και θεολόγους, να οικοδόμησε μυριάδες ναούς – αλλά δεν κατόρθωσε το ουσιαστικό: να αλλάξει τον κόσμο.

Είναι η μοίρα των μεγάλων διδασκάλων να προδίδονται από τους ίδιους τους πιστούς τους. Και ο Βούδας, που είχε σαν μόνο στόχο του την υπέρβαση του ανθρώπινου άλγους, που ουδέποτε θέλησε να θεολογήσει – θεοποιήθηκε μερικούς αιώνες μετά τον θάνατό του. Έγινε άγαλμα και εικόνα (παρά την ρητή του απαγόρευση για κάθε είδους απεικονίσεις) απέκτησε αγίους και οσίους, λειτουργούς και Δαλάι-Λάμες.

Φαίνεται ότι η επιθυμία των ανθρώπων για το επέκεινα και την εδώ τελετουργική απεικόνισή του είναι τόσο ισχυρή που τίποτα δεν μπορεί να της αντισταθεί. Όπως και η ανάγκη τους για μία «μαγική», ετεροκινούμενη λύση στα προβλήματά τους.

Σίγουρα είναι πιο εύκολο να ανάψεις ένα κερί, από το να κάνεις μία καλή πράξη. Να παρακαλέσεις έναν άγιο, από το να ασκήσεις την αγάπη.

Όλα αυτά δεν αφαιρούν αλλά προσθέτουν στο ανθρώπινο πρόσωπο του Ιησού. Που οραματίστηκε ένα κόσμο πολύ πιο πλούσιο σε ανθρώπινες αξίες. Απλά η ανθρωπότητα δεν στάθηκε αντάξιά του.

 

Σχόλιο του 

sfrang

---

Στο δοκίμιο που προηγήθηκε, ο Νίκος Δήμου παρουσιάζει τον Ιησού (και όχι Χριστό) ως κοινό άνθρωπο με μια ανωτερότητα στη γνώση και τις προθέσεις, ένα «διδάσκαλο ήθους». Βέβαια, προσωπικά θεωρώ προβληματικό να ξεπερνιέται σιωπηρά το ερώτημα, αν υπήρξε ποτέ το ιστορικό πρόσωπο, με τις ανθρώπινες ιδιότητες που περιγράφουν τα εκκλησιαστικά κείμενα. Έστω όμως, πάντα υπάρχει η δυνατότητα να επινοηθεί ως άσκηση ένα υποθετικό ιστορικό κατασκεύασμα και, με βάση όσα δήθεν είπε και έπραξε αυτό, να επιχειρηθεί μια κριτική της εποχής του και της πορείας του ανθρώπινου πολιτισμού.

Το ίδιο γίνεται συχνά στη Φυσική όπου, για παράδειγμα, υποθέτουμε ότι τα θεμελιώδη ηλεκτρικά φορτία στη φύση είναι τρία (και όχι δύο) και αρχίζουμε να οικοδομούμε με βάση αυτή την υπόθεση μία «νέα Φυσική». Αποτέλεσμα είναι να καταλήξουμε σε αντιφάσεις με τα φαινόμενα και τις μετρήσεις. Μαθαίνουμε λοιπόν έτσι, πώς δομείται ένας επιστημονικός τομέας και με ποιες διαδικασίες ελέγχουμε την ορθότητα της επιστήμης... Αλλά τίποτα περισσότερο από μια πνευματική εξάσκηση και τίποτα ως προς την πραγματικότητα της ζωής και της φύσης.

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι ο Ιησούς και η ζωή του είναι ένας μύθος (ή παραμύθι), ο οποίος μπορεί να μας διδάξει κάτι, ένας μύθος του Αισώπου ιουδαϊκής κοπής. Θα παρακάμψω την απαραίτητη ανάπτυξη του φαινομένου ότι οι «πιστοί» και «υπηρέτες» του συγκεκριμένου ανθρώπου (οπαδοί, υποτακτικοί, λακέδες του), έχουν δημιουργήσει ιστορικά με τη βοήθεια αυτού του μύθου έναν εγκληματικό, εκφοβιστικό και εκμεταλλευτικό μηχανισμό που γελοιοποιεί εκ προοιμίου κάθε απόπειρα για μελέτη του παραδείγματος «Ιησούς». Ένα το κρατούμενο, λοιπόν, σε βάρος του διδασκάλου ότι δεν προέβλεψε, αν και σοφός άνθρωπος, πως οι άνθρωποι στον περίγυρο και στη διαδοχή του θα κάνουν κατάχρηση της παρουσίας και των λόγων του...

Το δεύτερο και πιο σημαντικό, με το οποίο διαφωνώ, είναι η αναφορά στο μήνυμα της «αγάπης», το οποίο προβάλλει συχνά και ο Νίκος Δήμου. Δεν είναι πρωτότυπο αυτό το μήνυμα· κι άλλοι πολιτισμοί το προέβαλαν (κανένας ηγεμόνας δεν θέλει να αλληλοτρώγονται οι πολίτες της επικράτειάς του). Αλλά ούτε αυτό είναι κακό, να προβάλλεις δηλαδή ένα ήδη γνωστό και σωστό μήνυμα για να εμπεδωθεί η σημασία του και να επιτευχθεί επιτέλους η εφαρμογή του.

Κυρίως αναρωτιέμαι αν, παλιά και τώρα, είναι έντιμο να προβάλλεται άκριτα το μήνυμα της αγάπης και γενικότερα η «αγαπολογία» που γίνεται σύνθημα στα χείλη πονηρών και αδίστακτων εκμεταλλευτών! «Αγάπα τον πλησίον σου», όταν «ο πλησίον» είναι το ευσεβέστατο αφεντικό που σού κλέβει μισθούς και ασφαλιστικά ένσημα ή ο πεφωτισμένος κληρικός που έχει βιάσει το ανήλικο παιδί, εγγόνι, ανίψι, γειτονόπουλό σου; «Αγάπα τους εχθρούς σου», όταν «εχθρός» είναι ο ευλαβής μισθοφόρος πολέμου που έχει σκοτώσει την οικογένειά σου ή ο επιφανής πολιτικός που έχει κατακλέψει το δημόσιο ταμείο; Αλήθεια, τελικά ποιος εξυπηρετείται διαχρονικά από αυτή την αγαπολογία;

Και τι συναισθήματα, πέραν αυτών της συνενοχής σε εκμετάλλευση, μπορεί να αποκομίζει κάποιος έντιμος και εχέφρων, όταν η «αγάπη» προβάλλεται στην Ηλεία ως δείγμα ανώτερου ήθους στον ηθικά και οικονομικά εξουθενωμένο και ανθρώπινα εξευτελισμένο λαθρομετανάστη από το Μπάνγκλα Ντες ή το Σουδάν που δουλεύει δωδεκάωρα και δεκαπεντάωρα στα φραουλοχώραφα των αραχτών «αγροτών» και όταν έρθει η στιγμή της πληρωμής, τον καταγγέλλει το «αφεντικό» στην Αστυνομία ως παράνομο για να απελαθεί;

Θα έλεγα λοιπόν ότι είναι ευτύχημα που «η ανθρωπότητα δεν στάθηκε αντάξιά του» (του Ιησού) και πολλοί απελπισμένοι πλήρωσαν διαχρονικά τους ευλαβείς καταπιεστές και εκμεταλλευτές τους με το νόμισμα που τους άξιζε - όσοι τα κατάφεραν και όσο άντεξαν... από τους Είλωτες και τον Σπάρτακο, μέχρι τους σημερινούς επαναστατημένους στις αραβικές χώρες! Και τελικά και ο ίδιος ο Ιησούς (λέγεται ότι) είπε, σύμφωνα με τα ευαγγέλια, όταν ο Πέτρος έκοψε το αυτί κάποιου αντιπάλου: «Οι λαβόντες μάχαιρα εν μαχαίρη αποθανούνται» (Ματθ. 26,52), αυτό που λέμε απλοϊκά «Μάχαιραν έδωκας, μάχαιρα θα λάβεις!» Δεν του είπε «Αγάπα τον πλησίον σου» και «Μετανόησε για να συγχωρεθείς»!

Πέρα απ' αυτά δε, επειδή κάποιοι περιμένουν να διδαχθούν «ήθος» από τον (ιστορικά πιθανότατα ανύπαρκτο) Ιησού, θεωρώ προσωπικά ότι, μια κοινωνία της οποίας επιφανείς ερευνητές έχουν καταφέρει μέσα σε 200-300 χρόνια επιστημονικής ανάπτυξης να επικοινωνούν σε λίγα δευτερόλεπτα με όλο τον κόσμο απευθείας και μέσω τεχνητών δορυφόρων, να επεκτείνουν το προσδόκιμο ζωής από τα 30-35 στα 80 χρόνια, να ανακαλύπτουν κοσμολογικές διεργασίες πίσω στην αρχή του χρόνου και γαλαξίες στα βάθη του σύμπαντος, να διεισδύουν στο μικρόκοσμο της ύλης και να μελετούν τα συστατικά στοιχεία των πρωτονίων και άλλων υποατομικών σωματιδίων, μια κοινωνία της οποία εκλεκτά μέλη κατορθώνουν να δημιουργούν με πολλές δεκάδες διαφορετικούς ήχους τεχνητών οργάνων και ανθρώπινων φωνών ένα ενιαίο συμφωνικό ήχο που γίνεται αντιληπτός μελωδικά και αρμονικά με ευχαρίστηση και ψυχική ανάταση, μια κοινωνία που αγωνίζεται και πετυχαίνει σε σημαντικό βαθμό να συμβιβάζει και συγχωνεύει εκατομμύρια διαφορετικές απόψεις και αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα και να εκφράζεται -με όλες τις δυσκολίες και οπισθοδρομήσεις- ως μια ενιαία φωνή, αυτή η κοινωνία σίγουρα δεν χρειάζεται συναρμολογημένες ιστορίες αμφίβολης ιστορικότητας, ηλικίας 2.000 ετών από τη νομαδική και αγροτοκτηνοτροφική Μέση Ανατολή για να  διδαχθεί «ήθος» και να διατυπώσει υπεύθυνα μια σύγχρονη «ηθική»!

Ας διατυπώσει λοιπόν η σύγχρονη κοινωνία αυτή την ηθική χωρίς κάποιο επινοημένο παρένθετο πρόσωπο και χωρίς επιβεβλημένο «παράδειγμα», αφού αυτή η μέθοδος του παραδειγματισμού είναι ανάξια όλων των επιτευγμάτων που προανέφερα και άλλων πολλών που παρέλειψα!

 http://sfrang.blogspot.gr/

Ο Σπόρος της Νέας Σκέψης μέσα από τον Σπινθήρα του Χριστού!

Η Μαρία Μαγδαληνή δια μέσου του Πασχάλη Καζακόπουλου | Αθήνα, 12 Μαΐ.10

Πολυαγαπημένες ψυχές, σας καλωσορίζω μέσα στο ιερό της καρδιάς σας, μέσα στον υπέροχο κύκλο που δημιουργείτε, υφαίνοντας την ενέργεια από καρδιά σε καρδιά. Πραγματικά είναι πολύ όμορφο αυτό, είναι πολύ όμορφο στα πεδία της συνειδητότητάς σας καθώς εκπέμπεται προς τα έξω.

Είμαι σήμερα εδώ ανάμεσά σας για να σας μεταδώσω τις ενέργειες του Φωτός και να σας πάρω σε μία νέα μετατόπιση μέσα στην καρδιά του Χριστού, έτσι ώστε να περάσετε τις επόμενες ακτίνες της καρδιάς, που απ’ την αρχή της χρονιάς έφερα ως διδασκαλία σε εσάς και σε άλλες ομάδες στον κόσμο. Η υπηρεσία του Ιερού Ρόδου είναι πολύ σημαντική αυτή την περίοδο. Έτσι αυτή η μετατόπιση είναι έτοιμη για να συμβεί στα δικά σας πεδία, στα πεδία του πλανήτη, στα πεδία των ομάδων που εργάζονται με τις ενέργειες του ιερού ρόδου.

Έτσι λοιπόν πάρτε μία αναπνοή μέσα στην καρδιά σας και αφήστε την να κυλήσει οπουδήποτε χρειάζεστε. Αφήστε την να ανοίξει τους δρόμους που δεν ανοίξατε. Αφήστε να το κάνει μέσα από την αναπνοή, μέσα από την καρδιά σας, την καρδιά της καρδιάς σας, εκεί που βρίσκεται το ιερό σας συμβόλαιο σε αυτή την ενσάρκωση.

Αφήστε το να σας αποκαλύψει αυτό το νέο δρόμο μέσα στην καρδιά της δικής σας καρδιάς. Και τώρα μεταφέρω τη συνειδητότητά σας μέσα στην καρδιά του Χριστού για να γίνετε η έκφραση του Χρυσού Παιδιού. Εσείς πολυαγαπημένοι που φτάσατε μέχρι εδώ, αναγνωρίζουμε και κατανοούμε την κατάσταση αυτή, αλλά εσείς επιλέξατε να βρίσκεστε αυτή τη στιγμή σε αυτή την πολύ σημαντική μετάβαση της Γης και των κατοίκων της Γης.

Έτσι σας παρέχουμε από τα υψηλοτέρα πεδία τη στήριξη και την αγάπη μας για το κουράγιο σας να έρθετε σε αυτή την κρίσιμη στιγμή της ιστορίας της Γης. Αναγνωρίζετε όλοι σας ότι δεν είστε μόνοι. Αναγνωρίζετε όλοι σας πως η φροντίδα της Μητέρας Θεάς δεν σας άφησε ποτέ. Το αναγνωρίζετε μέσα στην καρδιά της καρδιάς σας και γι’ αυτό και είστε εδώ.

Μην ανησυχείτε πολυαγαπημένα παιδιά του Θεού. Η ώρα της μετάβασης έφτασε και αυτή είναι μια γιορτή, ένα χαρμόσυνο τραγούδι που σας καλεί πίσω στην δική σας καρδιά μέσα στην καρδιά του Χριστού, και από εκεί θα περάσουμε σήμερα όλοι.

Ελάτε τώρα, ελάτε να σας οδηγήσω...

Αφήστε τα σώματά σας εδώ καθώς οδηγώ τις συνειδητότητές σας με την υπέροχη φλόγα, την ρουμπινί χρυσή φλόγα που θα λάμπει μπροστά. Ακολουθήστε αυτή τη φλόγα. Θα νιώθετε ένα τράβηγμα πάνω απ’ το έβδομο τσάκρα. Αφήστε την αναπνοή σας να το ισορροπήσει και τώρα πηγαίνουμε όλοι εκεί. Εκεί που ο Ιησούς κρατά την πόρτα...

Photo from Rassouli Art Studio.

Πηγαίνουμε όλοι εκεί και καθώς φτάνουμε στο κατώφλι η ερώτηση είναι: «Αποδέχεσαι το Φως του Κόσμου; Αποδέχεσαι την αλήθεια της καρδιάς σου να υπηρετήσεις σε αυτό το Φως;» Αν η απάντηση είναι «ναι» η πόρτα είναι ορθάνοιχτη να περάσεις. Και να περάσουν όλοι μέσα από εκεί. Έτσι λοιπόν ελάτε τώρα όλοι κάνοντας αυτή τη μετάβαση μέσα στην καρδιά του Χριστού που τώρα είναι ορθάνοιχτη μπροστά σας.

Αυτοί που κοντοστέκονται και σκέφτονται τους δικούς τους ανθρώπους· πολυαγαπημένοι,  η συμπόνια σας είναι τόσο μεγάλη και είναι τόσο υπέροχο. Καλέστε τους, καλέστε τα ονόματα των ανθρώπων που θέλετε να βοηθήσετε τώρα και κάντε τους εσείς αυτή την ερώτηση. Βρίσκεστε στα εσωτερικά πεδία, στο αγιοπνευματικό επίπεδο. Εδώ δεν υπάρχει ο χωρισμός, εδώ υπάρχει μόνο ενότητα. Καλέστε τους πολυαγαπημένοι να εισέλθουν και αυτοί και κάντε το αυτό καθημερινά γιατί τώρα ξέρετε το δρόμο. Φέρτε όσους μπορείτε περισσότερους, βάλτε ολόκληρα κράτη. Βάλτε όλες τις ψυχές στον πλανήτη. Καλέστε τες. Κάντε το συνειδητά!

Εσείς είστε οι κομιστές του Φωτός, μην περιμένετε άλλους να σας το πουν. Μέσα από την καρδιά της Μητέρας Θεάς σας λέω την αλήθεια. Αφήστε την αγάπη σας να εκδηλωθεί, αφήστε τη συμπόνια σας να χωρέσει μέσα στην αγκαλιά σας περισσότερους ανθρώπους. Ελάτε τώρα, ελάτε περάστε, θα έχετε το χρόνο να φέρετε και άλλους μέσα. Περάστε καθώς υπάρχει μια όμορφη τελετή που σας περιμένει τώρα εδώ. Αυτή η τελετή πολυαγαπημένοι είναι η τελετή της δικής σας ένωσης με την καρδιά του Χριστού.

Ο πολυαγαπημένους μου Ιησούς μαζί με τον Lord Maitreya βρίσκονται στο κέντρο αυτής της πύρινης φωτιάς που είναι σαν κολώνα ενωμένη με την Θεϊκή καρδιά και σας καλεί να μπείτε και εσείς μέσα σε αυτή τη φλεγόμενη κολώνα και να συγχωνευτείτε με τα άλλα φώτα που είναι γύρω σε αυτό το βωμό, σε αυτή τη σύναξη φωτός. Κάντε το πολυαγαπημένοι και νιώστε τη δροσιά του Αγίου Πνεύματος. Νιώστε το υπέροχο αεράκι του Αγίου Πνεύματος το οποίο φυσά πάνω σε εσάς τώρα και απομακρύνει οποιεσδήποτε σκέψεις δεν είναι ευθυγραμμισμένες με τη Θεϊκή Χριστική καρδιά.

Και έπειτα βγαίνετε από την απέναντι πλευρά μπροστά στον Ιησού και στον Lord Maitreya. Ο Lord Maitreya σας δίνει ένα δισκοπότηρο με το Νερό της Ζωής. Πιείτε από αυτό το Νερό της Ζωής, και αφήστε το να κυλήσει μέχρι κάτω που βρίσκεται το φυσικό σας σώμα ώστε να μετουσιώσει σε αυτό οτιδήποτε δεν είναι ευθυγραμμισμένο με το θεϊκό σπινθήρα του Χριστού. Αυτός ο θεϊκός σπινθήρας τώρα γίνεται η δύναμη για να φέρετε και άλλους εδώ. Είναι το δυναμικό, είναι η ευλογία!

Ο Yeshua τώρα σας ντύνει με το ένδυμα του Χριστού, ένα λευκό χιτώνα φωτός. Νιώστε το τώρα πολυαγαπημένοι καθώς το περνά στους ώμους σας. Και το μήνυμά του είναι: «Μείνετε καθαροί σαν το χιόνι και αγνοί σαν την αλήθεια».

Έπειτα έρχομαι εγώ μπροστά και σας δίνω το μύρο του Χριστού. Πάρτε το αυτό και βάλτε όπου χρειάζεται, οποιαδήποτε στιγμή στην ημέρα σας. Με τα αιθερικά σας χέρια πάρτε αυτό το φωτεινό υγρό και αλείψτε το σε οποιοδήποτε τσάκρα, σε οποιοδήποτε σημείο, σε οποιοδήποτε σώμα, στο συναισθηματικό, στο νοητικό, στο πνευματικό σας σώμα, στο φυσικό σας σώμα. Οπουδήποτε το χρειάζεστε, γιατί ο σπόρος της νέας σκέψης μέσα από το σπινθήρα του Χριστού πλησιάζει και χρειάζεται να είστε έτοιμοι για αυτό. Αυτό κάνουμε εδώ στον ιερό σας κύκλο μέσα στην καρδιά του Χριστού, όλη την προετοιμασία. Αυτό είναι το μήνυμά μου.

Τώρα μείνετε εδώ γύρω από αυτή τη φωτεινή κολώνα και καθώς είστε με την ομάδα σας βλέπετε και άλλες ομάδες να έρχονται, και άλλα φώτα να πλησιάζουν. Και τώρα μέσα σε αυτή την πύρινη κολώνα φωτός που συνδέει τη Χριστική καρδιά με την Θεϊκή καρδιά σαν αγωγός ενέργειας, η αντακάρανα της Χριστικής καρδιάς· δείτε τη Γη μέσα της, δείτε τη Γη και τους κατοίκους της Γης μέσα σε αυτή την κολώνα. Πάντοτε ήταν εκεί όπως και οι άλλοι πλανήτες και οι άλλοι αστερισμοί. Δεν έχουν φύγει ποτέ από εδώ. Δείτε πως είναι πραγματικά, η Γη και οι κάτοικοι της Γης, σε αυτό το επίπεδο. Δείτε τη Νέα Γη πλημυρισμένη από αγάπη. Δείτε τη Γη να λάμπει από αλήθεια. Δείτε πόσο όμορφα επικοινωνούν οι άνθρωποι μέσω ενεργειακών συνδέσεων σαν πληροφορίες που αιωρούνται ενεργειακά, γιατί θα το βλέπετε αυτό, θα το συλλαμβάνετε αυτό.

Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι η μετατόπιση εδώ και για να γίνει χρειάζεται μια προετοιμασία. Αυτή γίνεται εδώ και αρκετό καιρό. Εσείς που βρίσκεστε εδώ τώρα φέρτε και άλλους μες την παραδεισένια καρδιά, τη δική σας καρδιά και καθώς τους φέρνετε στη δική σας καρδιά θα αισθάνονται την καρδιά του Χριστού και τη σύνδεση με την Θεϊκή καρδιά.

Και τώρα ακολουθήστε, ακολουθήστε πάλι τη φλόγα, τη φλόγα που έκαιγε στο Ναό της Αγάπης στην Ατλαντίδα να σας οδηγεί τώρα πίσω πάλι. Σας οδηγεί πάλι πίσω γλυκύτατοι απεσταλμένοι, οι οποίοι επιλέξατε αυτή την περίοδο στην ιστορία της Γης, να είστε αυτοί οι οποίοι θα είναι εδώ για αυτή τη μετάβαση.

Να ξέρετε ότι έχετε την αμέριστη αγάπη μας και την φύλαξη του φωτός. Σας αφήνουμε με έναν εναγκαλισμό φωτός και αγάπης μέσα από τα εσωτερικά πεδία της ύπαρξής σας και βρισκόμαστε εκεί οποιαδήποτε στιγμή. Θυμηθείτε αυτό το ταξίδι, είναι το ταξίδι της σύνδεσης και αυτή η σύνδεση χρειάζεται να είναι ενεργή. Χρειάζεται να μείνει ζωντανή όπως η αλήθεια!

Μαρία Μαγδαληνή

 http://www.angelshouse.eu/

Ένα χρέος του Χριστιανισμού προς την Αρχαία Ελλάδα

Οι καθηγητές Πολυμνία Αθανασιάδη και Michael Frede αποκαλύπτουν τη σημασία του παγανιστικού μονοθεϊσμού στην όψιμη Ελληνική αρχαιότητα

 

Ο Χριστός ως Ορφέας

Πολλές φορές γύρω στα Χριστούγεννα οι χριστιανοί έχουν την τάση να επαναπροσεγγίζουν τις αρχές της θρησκείας τους. Ένα – ευαίσθητο – θέμα που δεν αγγίζεται είναι αυτό της σχέσης του Χριστιανισμού με τις λεγόμενες πολυθεϊστικές θρησκείες, ζήτημα που ούτε οι άλλες μονοθεϊστικές θρησκείες (Ιουδαϊσμός, Μωαμεθανισμός) προσεγγίζουν συχνά. Με τη σχέση αυτή ασχολείται όμως ένα βιβλίο των εκδόσεων "Clarendon Press” με συγγραφείς την καθηγήτρια Αρχαίας Ελληνικής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Πολυμνία Αθανασιάδη και τον καθηγητή Ιστορίας και Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης Michael Frede. Στο έργο συμμετέχουν με γραπτά τους και άλλοι πανεπιστημιακοί. Το βιβλίο έχει τίτλο “Pagan Monotheism in Late Antiquity” («Ο παγανιστικός μονοθεϊσμός στην όψιμη αρχαιότητα») και τείνει να αμβλύνει την φαινομενικά μεγάλη διαφορά μεταξύ μονοθεϊσμού και πολυθεϊσμού.

Ήδη απ’ την εισαγωγή του έργου, διατυπώνεται η άποψη ότι, ο Χριστιανισμός δεν επικράτησε επειδή ήταν μια μονοθεϊστική θρησκεία, αλλά διαμορφώθηκε ως τέτοια για να συμπορευτεί με το ρεύμα της ελληνιστικής εποχής, κατά την οποία υπήρχε ήδη η τάση για την ανάπτυξη του μονοθεϊσμού, από τους φιλοσόφους και διανοούμενους της εποχής.

Η απομάκρυνση από τον ελληνικό πολυθεϊσμό – όπως π.χ. παρουσιάζεται στα ομηρικά έπη – είχε ήδη ξεκινήσει μερικούς αιώνες πριν με την ανάπτυξη της ελληνικής κλασικής Φιλοσοφίας. Πρώτοι οι προσωκρατικοί είχαν κάνει το πρώτο βήμα, αποπροσωποποιώντας τους πολυάριθμους θεούς των Ελλήνων. Δημιούργησαν έτσι την έννοια του «θείου», το οποίο ο Αναξίμανδρος σχεδόν ταύτισε με το «Άπειρο», στο οποίο απέφυγε να δώσει ανθρωπομορφικά χαρακτηριστικά. Ο Ξενοφάνης ανέπτυξε την ιδέα του «Ενός Θεού» που ξεχωρίζει – σαν επίπεδο – από «τους υπόλοιπους θεούς και τους ανθρώπους» (όπως ο ίδιος έγραψε).Αργότερα, στην εποχή της Κλασικής Φιλοσοφίας, ο Αριστοτέλης μίλησε για έναν μία «Πρωταρχικό Κινούν».

Ακόμα και στην Παλαιά Διαθήκη, ο Ιεχωβάς, παρουσιάζεται στον Μωυσή σαν «ο θεός των πατέρων του και του λέει ότι «δεν υπάρχουν άλλοι θεοί εκτός από Εμένα». Κάποιοι ερευνητές, όπως ο καθηγητής John Dillon, κάνουν διάκριση ανάμεσα σ’ ένα «αυστηρό μονοθεϊσμό» που παρουσιάζεται στον Ιουδαϊσμό και τον Μωαμεθανισμό, ο οποίος δεν επιτρέπει την ύπαρξη άλλων θείων οντοτήτων πέραν του Ενός και Μοναδικού Θεού, εκτός ίσως από κάποιους αγγέλους και ενός πιο “soft” μονοθεϊσμού που έχει προκύψει από μια διανοουμενίστικη εκλέπτυνση της αρχαιοελληνικής παράδοσης. Ο Dillon τοποθετεί τον Χριστιανισμό ανάμεσα στις δύο αυτές τάσεις, υποστηρίζοντας ότι έχει πάρει στοιχεία και από την ζηλοτυπική αποκλειστικότητα του Θεού των Ιουδαίων, αλλά έχει επηρεαστεί και από τον Νεοπλατωνισμό. Ουσιαστικά, ο Χριστιανισμός βρήκε έδαφος ανάπτυξης σε μια εποχή όπου κυριαρχούσαν η πλατωνική μεταφυσική, η Ηθική των Στωικών και η αριστοτέλεια λογική.

Ήδη από τον 4ο αι. π.Χ. ο Πλάτωνας στο έργο του «Τίμαιος» παρουσιάζει έναν Δημιουργό, ο οποίος δίνει μορφή στην αδρανή ύλη μέσων των «νοητικών μορφών» (Αρχετύπων). Αργότερα, τον 3ο αι. π.Χ., ο Πλωτίνος μιλάει για το «Ένα», μια μη υλική, απρόσωπη δύναμη σαν το Υπέρτατο Ον. Με τον ίδιο όρο («Ένα») είχε αποκαλέσει την υπέρτατη Θεότητα και ο Παρμενίδης τον 6ο αι. π.Χ. Μάλιστα ο Πλωτίνος διέκρινε μια Απόλυτη Θεότητα (σαν την Πρώτη Αρχή) που ήταν απλά «νοητικής φύσης» και μια Δημιουργική διμερή Θεία Διάνοια που γεννάει τις μορφές («αρχέτυπα»). Γι’ αυτό οι συνεχιστές στον Νεοπλατωνισμό μίλησαν για «τρεις διαφορετικές υποστάσεις του Ενός Θεού», μια προσέγγιση που ταιριάζει πολύ με την χριστιανική Αγία Τριάδα (Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα).

Απ’ την άλλη, ο Αριστοτέλης στα «Μεταφυσικά» του – όχι τόσο μεταφυσικός όσο ο δάσκαλός του Πλάτωνας – απορρίπτει την ιδέα των «αρχετύπων» και μιλάει για έναν κυκλικό χρόνο που βρίσκεται σε κίνηση, δίχως αρχή και τέλος, καθώς και για ένα «Πρωταρχικό Κινούν», το οποίο όμως δεν υπόκειται σ’ αυτήν την ατέρμονη πορεία, αλλά είναι η Αιτία της. Αυτός είναι ο «Θεός» του Αριστοτέλη, που παρουσιάζεται σαν μια Αρχή και όχι προσωποποιημένος (αν και τον παρομοιάζει με έναν στρατηγό που κατευθύνει τον στρατό του).

Ο Αριστοτέλης δίδασκε ότι ο άνθρωπος μπορεί να προσεγγίσει το «θείο» με λογικές διαδικασίες, μέσω των ερεθισμάτων που συλλαμβάνει με τις αισθήσεις του. Μάλιστα τόνιζε ότι αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί μέσα από κοινωνική δομή της οποίας οι νόμοι θα ενσωμάτωναν τους «συμπαντικούς» νόμους της κοσμικής τάξης. Την εποχή του Χριστού, η κυρίαρχη πολιτική άποψη ήθελε να επικρατεί το μοντέλο της Ρώμης που τόνιζε την επέκταση μια λογικής τάξης σ’ όλη την έκταση της Αυτοκρατορίας της. Το μοντέλο αυτό είχε γίνει αποδεκτό από τους Χριστιανούς.

Σύμφωνα μάλιστα με τον Κικέρωνα, ο οποίος όριζε την ελευθερία σαν την υποταγή στο φυσικό («θείο») νόμο, το πλήθος των θεών ήταν κάτι το περιττό και γι’ αυτό δεν θα ήταν κακό να επιτρέπονταν η λατρεία όλων των θρησκειών όσο αυτές δεν εμπλέκονταν σε θέματα διοίκησης. Μάλιστα ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αλέξανδρος Σεβήρος, λάτρευε μαζί με άλλους θεούς και τον Χριστό.

Έτσι ο ρωμαϊκός κόσμος ήταν δεκτικός σε μια νέα μονοθεϊστική θρησκεία που βασίζονταν στην ενότητα μεταξύ των ανθρώπων και υπόσχονταν τη σωτηρία πέρα από διαφορές φυλής, προέλευσης, φύλου ή κοινωνικής τάξης. Έτσι ο Χριστιανισμός στήριξε την εξάπλωσή του πάνω στις ιδέες αυτές, εξάπλωση που βοηθήθηκε από την διάδοση της ελληνικής γλώσσας στα παράλια της Μεσογείου. Απ’ τη στιγμή που τα Ευαγγέλια γράφτηκαν στα ελληνικά, μπορούσαν να διαβαστούν απ’ την πλειοψηφία των μορφωμένων ανθρώπων.

Οι «Επιστολές του Παύλου» (γραμμένες το 49 ή το 50 μ.Χ.), τα Ευαγγέλια (το τελευταίο ήταν του Ιωάννη που γράφτηκε μεταξύ 90 και 100 μ.Χ.), οι «Πράξεις των Αποστόλων» και η «Αποκάλυψη» γράφτηκαν όλα στα ελληνικά. Ακόμα και το πρώτο Ευαγγέλιο, αυτό του Ματθαίου, που είχε γραφεί στα αραμαϊκά γύρω στο 40 μ.Χ., μεταφράστηκε στα ελληνικά . Όσο για τον Ιησού, αυτός δεν άφησε κανένα γραπτό κείμενο, ενώ δίδασκε στα αραμαϊκά. Έτσι ο Χριστιανισμός εκφράστηκε μέσα από μια γλώσσα που περιείχε τις έννοιες της οικουμενικότητας, την οποία διέδιδε σαν ιδέα την ίδια εποχή και η Στωική φιλοσοφία.

Επιπλέον, η διάδοση της χριστιανικής ηθικής βρήκε έτοιμο έδαφος διαμορφωμένο από την ηθική των Στωικών. Ο ιδρυτής της Στωικής Φιλοσοφίας, ο Ζήνων (4ος αι. π.Χ.) δίδασκε την αταραξία της ψυχής από πάθη όπως ο φόβος, η απληστία, η λύπη ή η χαρά, ώστε η ψυχή να μπορεί να ατενίσει ανεμπόδιστη τα υψηλότερα πνευματικά ιδανικά. Οι Στωικοί, δήλωναν ότι ακόμα και οι σκλάβοι θα μπορούσαν να φτάσουν στην ευτυχία αν ζούσαν «σύμφωνα με τη φύση». Οι Χριστιανοί έπρεπε απλά να το αλλάξουν σε «σύμφωνα με το θέλημα του Θεού» και είχαν αμέσως έτοιμο ένα μεγάλο ακροατήριο, ήδη διαμορφωμένο μέσα από τις αρχές της στωικής ηθικής. Έτσι χρησιμοποίησαν έννοιες των Στωικών όπως τον ασκητισμό, την ταπεινοφροσύνη, την αρμονία και την αδελφοσύνη.

Οι Χριστιανοί επιδίωξαν επίσης μια ταύτιση με όρους και έννοιες της αρχαίας Ελληνικής φιλοσοφίας. Έτσι στον πρόλογο των Ευαγγελίων και σύμφωνα με τον Ιωάννη, ο Ιησούς παρουσιάζεται ως ο «Λόγος», όρος που στα ελληνικά μεταφράζεται σαν «αιτία» και «ομιλία». Στα αγγλικά μεταφράστηκε σαν «λέξη». Με τον τρόπο αυτό, οι πλατωνιστές των πρώτων χριστιανικών χρόνων βρήκαν μπροστά τους μια οικεία έννοια που συμφωνούσε με την Δημιουργική Αρχή που παρεμβάλλεται ανάμεσα στον Υπέρτατο Θεό και στην δημιουργημένο κόσμο. Για τους πρώτους χριστιανούς Πατέρες ο «Λόγος» σαν έννοια υπήρχε σε κάθε θρησκεία («Λόγος σπερματικός»), αλλά έβρισκε την τελείωσή της στον Χριστό. Είναι χαρακτηριστικό ότι, σε αρχαίες χριστιανικές εικόνες βλέπουμε τον Χριστό να οδηγεί – λυτρωμένους - τον Πλάτωνα και τον Σωκράτη, μετά την νίκη κατά του Άδη.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Φίλωνα του Αλεξανδρινού (30 π.Χ. – 50 μ.Χ.), μέλους μιας ελληνόφωνης ιουδαϊκής κοινότητας, ο οποίος προσπάθησε να συνδυάσει τον Πλάτωνα με τον Ιουδαϊσμό και τον Στωικισμό. Ο Φίλωνας ταύτισε τη στωική έννοια του «Λόγου» με οντότητες ενδιάμεσες μεταξύ του Θεού και του ανθρώπου όπως τους αγγέλους, τον Μωυσή, τον Αβραάμ, ακόμα και τους υψηλόβαθμους ιερείς των Ιουδαίων. Γι’ αυτόν τα πλατωνικά «αρχέτυπα» ήταν αντανακλάσεις της διάνοιας του Θεού. Ο Φίλων δεν δεχόταν την ενσάρκωση του Λόγου στον Ιησού, ούτε επίσης μια πλήρη ανθρώπινη φύση του Ιησού με τις ανθρώπινες αδυναμίες που αυτή συνεπάγεται.

Παράλληλα, κάποιοι απ’ τους πρώτους ηγέτες του Χριστιανισμού, απέτρεπαν τους οπαδούς του Χριστού από την ανάγνωση παγανιστικών βιβλίων, ώστε να μην έχουν κακές επιρροές. Τη στάση κατέκριναν κάποιοι Πατέρες της Εκκλησίας όπως ο Κλήμης ο Αλεξανδρινός (2ος αι. μ.Χ.) για τον οποίο ο Ιησούς ήταν η ενσάρκωση του Αιώνιου Λόγου, αυτής της θείας Αρχής που – για τον Κλήμη - μπορούσε να εμπνεύσει Ιουδαίους και μη. Γι’ αυτόν η έννοια του Λόγου έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη σύνδεση του Χριστιανισμού με την ελληνική φιλοσοφία και σκέψη. Με τον τρόπο αυτό οι Χριστιανοί συνέδεσαν την «αληθινή θρησκεία» τους με κάθε έννοια «φυσικής θρησκείας» που επικρατούσε πριν την εποχή του Χριστού.

Ο Ωριγένης (184 - 254 μ.Χ.) από την Αλεξάνδρεια ήταν ένας απ’ τους δασκάλους στην «Κατηχητική Σχολή της Αλεξάνδρειας» που ο Κλήμης είχε ιδρύσει και μάλιστα τον διαδέχτηκε στη διεύθυνση της Σχολής το 203 μ.Χ. Αν και αναγνωρίστηκε σαν ένας εξέχων δάσκαλος του Χριστιανισμού, δέχτηκε απ’ την άλλη πολλές επιθέσεις από Χριστιανούς με την κατηγορία ότι αλλοίωνε το νόημα των Ευαγγελίων εισάγοντας παγανιστικές διδασκαλίες. Ο Ωριγένης διέδιδε ότι με τις λογικές διεργασίες των Ελλήνων φιλοσόφων μπορούσε κάποιος να προσεγγίσει την αλήθεια των Γραφών, διαδικασία στην οποία ο Θεός είχε βάλει σκόπιμα εμπόδια, πέπλα για να αναγκάσει τον άνθρωπο να χρησιμοποιήσει τη λογική του. Τέλος, η άρνησή του να δεχτεί την σαρκική «ανάσταση εκ νεκρών» του Χριστού, οδήγησε στην μετά θάνατον καταδίκη του από τη Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης το 553 μ.Χ. Ίσως τελικά ο Κλήμης να μην χαρακτηρίστηκε άγιος, εξαιτίας της σχέσης του με τον Ωριγένη.

Όμως δεν ήταν όλοι οι πρώτοι Χριστιανοί «ελληνιστές». Για παράδειγμα ο Τερτυλλιανός (160-240 μ.Χ.), ο πρώτος χριστιανός που έγραψε στα λατινικά, αντιμετώπιζε την Ελλάδα σαν εχθρό του Χριστιανισμού, μη βρίσκοντας κάποιο κοινό σημείο στις διδασκαλίες τους.

Η ελληνική επιρροή στον Χριστιανισμό ήταν καταλυτική, τόσο στο δόγμα και την ηθική του, όσο και στα τελετουργικά τυπικά - για τα οποία δανείστηκε πολλά στοιχεία από την ελληνιστική μυστηριακή θρησκεία. – τα έθιμα (π.χ. το καρναβάλι), την αρχιτεκτονική, την εκκλησιαστική τέχνη, τον συμβολισμό και την εικονογραφία. Το γεγονός αυτό όμως δεν απέτρεψε, ούτε μείωσε τους διωγμούς κατά των Χριστιανών που εξαπέλυσαν οι Ρωμαίοι, επειδή οι Χριστιανοί δεν δέχονταν τη θεία φύση του Αυτοκράτορα και αρνούνταν να αποδώσουν τις καθορισμένες από το νόμο θυσίες. Πολλοί μαρτύρησαν πιστεύοντας στην μετά θάνατον δικαίωση που τους υπόσχονταν οι ιερείς τους.

Αναμένοντας την επερχόμενη «Βασιλεία του Θεού», οι πρώτοι Χριστιανοί απέφευγαν το κρέας (σαν ειδωλολατρική προσφορά), το θέατρο (λόγω της σχέσης του με την παγανιστική μυθολογία), την παγανιστική τέχνη και φιλολογία, την υπηρεσία στο στρατό (που ήταν συνδεδεμένη με τη λατρεία στον Αυτοκράτορα), τις αθλητικές εκδηλώσεις (σαν παγανιστική συνήθεια), την όλη σεξουαλική παιδεία των παγανιστών (όπως τη σεξουαλική εκμετάλλευση των γυναικών σκλάβων στη Ρώμη), τον ιππόδρομο με τα πορνογραφικά θεάματά του και τις μονομαχίες, τους λάγνους χορούς, τη χρήση ναρκωτικών, την πολυγαμία, το διαζύγιο, τη λαιμαργία, την ακολασία, την πολυτέλεια στο ντύσιμο και κάθε είδους υπερβολή του ρωμαϊκού τρόπου ζωής.

Όταν τελικά έπαψαν οι διωγμοί με το διάταγμα του Μιλάνου το 313 μ.Χ. που συντάχθηκε από τον Λικίνιο και των Κωνσταντίνο, η Εκκλησία απέρριψε τους πρωταρχικούς ισχυρούς δεσμούς της με τη φιλοσοφία, γεγονός που την έκανε τρωτή στην εμφάνιση αιρέσεων και σχισμάτων.

Πηγή: ATHENS NEWS , 27/12/2002 του MARK DRAGOUMIS 

 http://www.esoterica.gr/main.htm

ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ Ο ΤΥΑΝΕΑΣ: ποιοι τον θελήσανε ως «Ναζωραίο» λοιπόν?

Γνωρίζουμε όλοι μας ότι η ιστορία, ως συνήθως, γράφεται από τον νικητή. Επίσης γνωρίζουμε ότι η παραχάραξη της ιστορίας, με όποια «υλικά» απαιτούνται, αποτέλεσε εργαλείο προσπορισμού των νικητών Χριστιανών. Και ιδιαίτερα από την έναρξη (Α’ Οικουμ.Σύνοδος) της νεοτέρας «Χριστολογίας».
Μία τέτοια περίπτωση «καραμπινάτης» παραχάραξης είναι και αυτή του μεγάλου Έλληνα σοφού Άπολλώνιου Τυανέα.
Γεννήθηκε το έτος 4π.χ. και πέθανε σε βαθιά γεράματα το 100μ.χ. περίπου. Υπήρξε ανθρωπιστής μέγας Διδάσκαλος και κατά την διάρκεια της ζωής του θαυμάζονταν σε τέτοιο βαθμό, ώστε παντού (Ρωμαϊκή επικράτεια) υπήρχαν εικόνες του, αγάλματα, Ναοί αφιερωμένοι στο όνομα του, αλλά και νομίσματα.
Ήτανε γιος πάμπλουτου Καππαδόκη με βαθιά Ελληνική παιδεία, και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Ταρσό της Κιλικίας η οποία φημίζονταν ως μέγιστη εστία της ελληνικής φιλοσοφίας. Χάρισε από νωρίς τα πλούτη του σε «αυτούς που νομίζουν ότι τα έχουν ανάγκη», και ξεκίνησε τον αγώνα του για πνευματικές κατακτήσεις.
Ο Τυανέας υπήρξε ένα ειρηνικός επαναστάτης, ένας αναθεωρητής της θρησκείας, ένας άνθρωπος που, μεταξύ των άλλων, επιτέθηκε στην «τάση» της εποχής να αλλάζουνε οι Έλληνες τα παραδοσιακά τους ονόματα με Λατινοεβραϊκά.
Υπήρξε Μέγας Μύστης, και παρ’όλες τις ικανότητες του και τις βαθιές του γνώσεις, έζησε ως ένα απόλυτο υπόδειγμα ηθικής και απλότητας, με βασικό του σκοπό την αποκατάσταση του Ελληνικού τρόπου σκέψης και ζωής στον τότε Ελλαδικό χώρο.
Την περίοδο που έζησε, δίδαξε αλλά και λατρεύτηκε από άκρη σε άκρη της Ρωμαϊκής επικράτειας, είναι συνάμα και η περίοδο που τοποθετείται…..η αρχή του Χριστιανισμού. Είναι η εποχή όπου στις περιοχές που ζουν Εβραίοι κυριαρχεί το Μεσσιανιστικό δόγμα (σύμφωνα και με την τοπική τους παράδοση) καθώς και ακούγονται πολλά περί του ερχομού του Μεσσία.
Κατά την διάρκεια της διδασκαλίας του Απολλώνιου Τυανέα συνέβησαν κάποια εκπληκτικά γεγονότα, τα οποία και γρήγορα διαδόθηκαν σε όλη τη επικράτεια. Ο Φιλόστρατος μας παραδίδει δύο τέτοια γεγονότα. Στην μία περίπτωση πρόκειται για ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΜΙΑΣ ΝΕΚΡΗΣ ΚΟΠΕΛΑΣ και στην δεύτερη για ΕΝΑΝ ΕΞΟΡΚΙΣΜΟ ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ…….υπήρξανε και άλλα πολλά τέτοια όμως «θαύματα».
Όταν πολύ αργότερα, περί τα τέλη του τρίτου αιώνα, η διαμάχη ανάμεσα στους εθνικούς και τους χριστιανούς είχε φουντώσει για τα καλά, πολλοί πολέμιοι της «φρέσκιας» Θρησκείας αντιπαρέβαλαν τον Απολλώνιο και την ιδιαίτερα διαδεδομένη διδασκαλία του ΣΤΗΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΔΙΔΑΧΗ!
Με λίγα λόγια: O Απολλώνιος Τυανέας ήτανε κάτι σαν τον Χριστό για τους Εθνικούς. Σε όλα του τα θαύματα υπάρχουνε «ομοιότητες» με τα θαύματα που έκανε ο Χριστός.
Έτσι το 325μ.χ. ο ηλιολάτρης (αλλά και θαυμαστής του Απολλώνιου) Κωνσταντίνος μέσω της Α’ Οικ. Συνόδου αφομοίωσε την διδασκαλία και την μεγάλη φήμη του Τυανέα, και παραχαράσσοντας την διδασκαλία του μαζί με τον Πυθαγορισμό, με κάποιες δήθεν Θεϊκές διδασκαλίες ενός υπερφυσικού Μεσσία (οι οποίες θα ήτανε όμως πιο συμφέρουσες για την Αυτοκρατορία από τις ριζοσπαστικές απόψεις του Τυανέα) ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΤΟΝ ΜΥΘΟ ΤΟΥ ΜΕΣΣΙΑ «ΧΡΙΣΤΟΥ».
Οι δε γραφιάδες εκείνου του ανοσιουργήματος που βαπτίστηκε Α’ Σύνοδος, ονομάστηκαν αργότερα…..ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΝΙΚΑΙΑΣ.
Κάπως έτσι ΑΥΤΟΧΡΙΣΤΗΚΑΝΕ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ, και ο Αρχιμάγειρας της υπόθεσης ανακηρύχθηκε ΜΕΓΑΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΣ…..
Ε, ρε καημένη ιστορία…… 

Στοιχεία μπορείς να αντλήσεις από τα εξής έργα.
J.Godwin, Mysterious Religions of the Ancient World, London 1981, μετ.Π.Χιωτέλλη, Μυστηριακές θρησκείες του αρχαίου κόσμου, εκδ.Καρδαμίτσα, Αθήνα 1984
M.Laffranque, Poseidonios d’Anamee 1964
K.Peinhardt, Kosmos und Sympathie, Μόναχο 1926
Από τα έργα του έχουνε σωθεί πολλά αποσπάσματα, τα οποία έχουνε συγκεντρωθεί στο: Posidonius, The Fragments, Cambridge University Press, 1972-1988 από τους διακεκριμένους L.Edelstein-I.Kidd

 http://www.esoterica.gr/forumS/topic.asp?TOPIC_ID=6731

ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ Ο ΤΥΑΝΕΥΣ 1

ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ Ο ΤΥΑΝΕΥΣ 1Ο Απολλώνιος ο Τυανέας, ο μυστηριώδης Έλληνας μάγος και θεραπευτής. Έζησε την ίδια περίπου εποχή με το Χριστό. Υπήρξε ιερέας του Ασκληπιού, οπαδός της φιλοσοφίας του Πυθαγόρα, φιλόσοφος και διδάσκαλος με μεγάλη απήχηση στις λαϊκές μάζες. Έζησε ζωή ενάρετη, λιτή, αποποιούμενος τα υλικά αγαθά και καταδικάζοντας αυστηρά τις καταχρήσεις, την χλιδή και την αμαρτία. Πρότεινε την καρτερία και την απλότητα. Γι αυτό τον αποκάλεσαν «θείον άνδρα». Περιβαλλόταν από πιστούς μαθητές και έκανε πολλά θαύματα, όπως και ο Ιησούς. Δεν έλεγε ότι είναι υιός θεού παρά ό,τι πετύχαινε οφειλόταν σε ιδιαίτερη ανθρώπινη μύηση (ότι μπορεί να κάνει ένας, μπορούν να κάνουν όλοι). Η γέννηση του (υπό τον Δία ή τον Πρωτέα με προαναγγελία στην μητέρα του) και ο Θάνατος του (ανελήφθη στην Κρήτη στο ιερό του Δια) παραπέμπουν σε μια σύγκριση με τη ιστορία του Χριστού. Στα 14 του χρόνια μυήθηκε στη ρητορεία του Ευθύδημου στην Ταρσό της Κιλικίας και από 16 χρονών έγινε δεκτός στις λέσχες των Πυθαγορείων και μυήθηκε στις απόκρυφες γνώσεις τους από τον νεοπυθαγόρειο Εύξενο τον Ηράκλειο. Σε ηλικία 25 ετών διάλεξε να υποβληθεί στην πυθαγόρεια δοκιμασία της 5ετούς σιγής. Ο μαθητής του Δάμης ο Νινευΐτης δεν έλειψε ποτέ από κοντά του στις περιπλανήσεις. Κράταγε σημειώσεις οι οποίες ήρθαν αργότερα στα χέρια της Σύριας Αυτοκράτειρας Δόμνας Ιουλίας, κόρης Ιερέα του Ήλειου, μητέρας του Στωικού Καρακάλλα (Μάρκου Αυρήλιου Αντωνίνου) και σύζυγος του Σέπτιμου Σέβηρου. Στις εκστρατείες της υπό τον γιό της Αυρήλιο, συνέλλεγε στοιχεία για τον Τυανέα τα οποία έδωσε αργότερα στον φιλόσοφο Φλάβιο Φιλόστρατο με την εντολή να συγγράψει τον βίο του επιφανούς αυτού θείου ανδρός. Για τον Τυανέα είχαν γράψει επιπλέον, ο Μάξιμος ο Αιγιεύς, ο Μοιραγένης και ο Σωτήριχος, έργα τα οποία χάθηκαν υπό την ευγενική προσφορά της χριστιανικής εκκλησίας. Ο ίδιος ο Απολλώνιος δεν είχε ποτέ σπίτι, ούτε ήθελε να αποκτήσει. Περιπλανιόταν με μακριά μαλλιά και λινά ρούχα. Απείχε από κάθε κρεατοφαγία και οινοποσία. Ταξίδεψε για να μάθει περισσότερα, και συνάντησε Χαλδαίους μάγους, Ινδούς βραχμάνους και Αιγυπτίους γυμνοσοφιστές. Έδρασε περισσότερο στην ΝΑ Μικρά Ασία και στη Συρία. Οι προφητικές και τηλεπαθητικές ικανότητες του ήταν τέτοιες, που η φήμη του απλώθηκε σε όλον τον τότε ρωμαϊκό κόσμο. Ο ιστορικός Έντουαρντ Γκίμπον, αλλά και άλλοι συγγραφείς του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης, διατύπωσαν την άποψη ότι ίσως ο Ιησούς δεν ήταν άλλος από τον Απολλώνιο τον Τυανέα. Άλλες έρευνες έδειξαν ότι δεν είναι το ίδιο πρόσωπο γιατί είχαν 40 περίπου χρόνια διαφορά, απλά είχαν το ίδιο προφίλ. Οι Άραβες συγγραφείς τον αποκάλεσαν Μπαλίνα (ημίθεο) και σώζονται στην αραβική γλώσσα φιλοσοφικά κείμενά του. Οι ελάχιστες πηγές που υπάρχουν για αυτόν, αμφισβητούνται ως αντιχριστιανικές διότι κάποιοι ιστορικοί νομίζουν ότι όποιος είναι αντίθετος σε κάτι, είναι υποχρεωτικά και υποκειμενικός ή μεροληπτεί. Κάποιοι κανόνες σκοτώνουν την ιστορία η οποία δεν τολμά όμως να αμφισβητήσει τα ευαγγέλια. Γνώριζε τη γλώσσα των πουλιών, εξαφανιζόταν και εμφανιζόταν κατά βούληση σε άλλο τόπο ενώ υπάρχουν αναφορές ότι βρισκόταν σε δύο σημεία ταυτόχρονα. Ο ίδιος ο Δομιτιανός τον είδε να χάνεται την ώρα που τον δίκαζε. Θεράπευε ψυχές και σώματα με ένα απλό άγγιγμα, ήταν απίστευτος γλύπτης, ζωγράφος, προφήτης και ρήτορας. Το σώμα του δεν βρέθηκε ποτέ στο τάφο του, όπως έγραψε ο Φιλόστρατος. Ο Απολλώνιος προέβλεπε με επιτυχία κάθε σεισμό, επιδημία, θάνατο ή άλλη αναταραχή. Έφτασε στο σημείο να αναστήσει ένα κορίτσι και για αυτό τον κατηγόρησαν για μάγο. Ποιος θα τολμούσε να πει μάγο το Χριστό επειδή ανάστησε το Λάζαρο; (παλαιότερα είναι γνωστό ότι και ο Εμπεδοκλής είχε γιατρέψει την ετοιμοθάνατη κόρη Πανθεία, του οποίου αργότερα δεν βρέθηκε ούτε το δικό του νεκρό σώμα, στοιχεία που μας σώζει ο Διογένης ο Λαέρτιος). Ο Απολλώνιος δεν έψαχνε για πιστούς, ούτε ζητούσε να τον ακολουθήσουν. Μέχρι και οι φιλόσοφοι αποσιώπησαν τον βίο του. Όσοι είχαν την ανάγκη του τον πλησίαζαν ενώ αυτοί οι ίδιοι αργότερα τάσσονταν με τους διώχτες του. Η φήμη, η φιλοσοφία και τα θαύματα του Τυανέα ήταν ο μόνιμος πονοκέφαλος των πατέρων της εκκλησίας και των πέριξ αυτών, οι οποίοι αφού δεν είχαν επιχειρήματα επιστράτευσαν την συκοφαντία. Η εκκλησία ανακοίνωσε ως θανάσιμη αμαρτία την ανάγνωση, την αναφορά ή τον ψίθυρο οποιασδήποτε ιδέας ή συγγράμματος γύρω από δράση του Τυανέα. Ανακήρυξε ως διαβολικό και ασυγχώρητο οτιδήποτε σχετίζεται με τον Απολλώνιο ως παράδειγμα πλάνης και μαγείας. Πιο συγκεκριμένα, οι παρακάτω Άγιοι άνθρωποι της εκκλησίας προέβησαν στα εξής: - Ο αγιομάρτυρας Ιουστίνος (100-165 μ.Χ.) δια στόματος Κεδρηνού, έλεγε πως ο δαίμονας που κατοικεί στον ανδριάντα του Τυανέα είναι αυτός που τον γκρέμισε κι όχι οι χριστιανοί. - ο άγιος Τατιανός ο Σύρος (172 μ.Χ.) αποκαλεί μάγο και ψεύτη τον Τυανέα. Μισούσε γενικά τους Έλληνες τους οποίους αποκαλούσε ψεύτες και αλαζόνες με μια γελοία θρησκεία, φιλοσοφία και επιστήμη (Τατιανός, προς Έλληνες). - Ο άγιος Αυγουστίνος (354-430 μ.Χ.) θεωρούσε κάθε συστηματική έρευνα ως πνευματική πορνεία και το δωδεκάθεο ως ένα ανίερο όργιο θεών. Έλεγε τον Τυανέα σατανά και μάγο και ήταν υπέρ της μαζικής δολοφονίας των αλλόθρησκων ενώ παράλληλα διατηρούσε επικερδείς οίκους ανοχής όπου τον βοηθούσαν να ζει πλουσιοπάροχα. - Ο άγιος Ιερώνυμος (340-420 μ. Χ.) γνωστός ως διορθωτής των ιερών γραφών έλεγε πως ο Τυανέας έκανε θαύματα με την βοήθεια του Σατανά ως ένα τρίτο τέρας αποκάλυψης. Ο Ιερώνυμος είχε αποπλανήσει την 17χρονη Ευστοχία κι αργότερα για να μην εκτεθεί την ανακήρυξε σε αγία η οποία γιορτάζετε κάθε 28 Σεπτ. Σύμφωνα με κριτικές των ίδιων των εκκλησιαστικών πατέρων ήταν απίστευτος πλαστογράφος, μηχανορράφος και συκοφάντης (περί Ιερονύμου ΙΙ). - Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ενώ τον θαύμαζε όσο τον μελετούσε και τον θεωρούσε ισάξιο του Σωκράτη, αργότερα τον αποκαλούσε «γόη-απατεώνα» και απαγόρευε να ζυγώνουν το άγαλμά του, γιατί έλεγε ότι μέσα σε αυτό κατοικούσε ένας δαίμονας. Την ίδια εποχή είχε δώσει και εντολή να κλείσει ο ναός της Αρτέμιδος στην Έφεσο. - Ο Μέγας Βασίλειος αποκαλεί τον Απολλώνιο αγύρτη των Τυάνων. και τους Έλληνες που εμμένανε στο δωδεκάθεο, τους έλεγε, βλάσφημους φρενοβλαβείς. - Ο άγιος Κλήμης ο Αλεξανδρείας (3ος αι. μ.Χ.) αποκαλεί τον Τυανέα, όργανο του Σατανά και τους εθνικούς χαρακτηρίζει ανθρωπόμορφα-κτήνη, βιαστές-γουρούνια (επιστολή Αγίου Κυπριανού) και κάθε τι αρχαιοελληνικό έλεγε πως είναι βλασφημία και παράνοια (Κλήμεντος Αλεξανδρείας - Λόγος Προτρεπτικός προς Έλληνες). - Ο άγιος Κύριλλος έλεγε σατανικό τέρας τον Τυανέα και ήταν σπουδαίος τοκογλύφος και φοροεισπράκτορας προβαίνοντας σε εξαγορά αμαρτιών λαμβάνοντας κληροδοτήματα. Κατ’ εντολή του ιδίου και του Μεθοδίου ημών αγίου, όπως είναι ήδη γνωστό, διαμελίζουν με όστρακα την μέγιστη των φιλοσόφων, Υπατία την Αλεξανδρινή όπου υπήρξε και η τελευταία βιβλιοθηκάριος της Αλεξάνδρειας. Πολλές από τις καταστροφές που έγιναν εναντίον εθνικών μνημείων από βαρβάρους ήταν υπό την ευγενική αιγίδα της χριστιανικής εκκλησίας η οποία εσύναπτε μυστικές συμφωνίες με αυτούς. - Ο Αρνόβιος ο πρεσβύτερος (290 μ.Χ.) και ο Λακτάνιος (240-320 μ.Χ.) δέχονται τα θαύματα του Τυανέα αλλά τα αποδίδουν σε μυστική μαγεία και απόκρυφη επιστήμη κι όχι σε θεία φώτιση. Το ίδιο έλεγαν και για τον Χριστό κάποια απόκρυφα ευαγγέλια, γι’ αυτό έμειναν απόκρυφα. - Ο Μέγας Αθανάσιος, γνωστός κι αυτός ως αρχιμάγειρας της πλαστογράφησης των ιερών κειμένων, αποκαλεί τους εθνικούς άθεους και αδαείς (Αθανασίου, περί απολογίας Αρειανών & επιστολή προς Αμμούν) και θεωρεί αξιέπαινη πράξη την εξόντωση κάθε θρησκευτικού αντιπάλου. - Ο Φίρμικος ο Ματερνός (360 μ.Χ.) ήταν δευτεροκλασάτος άγιος πατέρας και μέγας υβριστής του Απολλωνίου, εκπρόσωπος της γενοκτονίας κάθε τι ελληνικού, εθνικού και «θύραθεν» στοιχείου. Πρότεινε τον ολοκληρωτικό αφανισμό κάθε αρχαιοελληνικού στοιχείου (Φιρμίκου Ματερνού, επιστολή προς Κωνστάντιο). - Ο Τερτυλλιανός ο απολογητής (160-220 μ.Χ.) αποκαλούσε τον Τυανέα όργανο του Σατανά και στρεφόμενος ο ίδιος κατά του δόγματός του γίνεται αιρεσιάρχης. Αποκαλούσε την αγαλματοποιεία των εθνικών πράξη πορνείας (Τερτυλλιανού, Απολογητικός) - Ο αρχιμανδρίτης Αντιοχείας Παύλος που έμεινε γνωστός ως λάγνος για τις ερωτικές του επιδόσεις, αποκαλούσε τον Τυανέα αγύρτη-μάγο και επέβαλλε στους χριστιανούς όταν έβγαζε λόγο, να χειροκροτούν χτυπώντας πόδια και χέρια. - Ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Γεώργιος ο Καππαδόκας (361 μ.Χ.) αποκαλεί τον Τυανέα μάγο και κιβδηλοποιό του Χριστού. Υπήρξε βιαστής και βασανιστής γυναικών, μονοπωλούσε τις κηδείες και δολοφονούσε τους απογόνους των κληροδοτών της εκκλησίας ώστε να μην εγείρουν περιουσιακές αξιώσεις. Γκρέμιζε αρχαίους ναούς και έκτιζε από πάνω τους εκκλησίες. Οι χριστιανοί τον μίσησαν τόσο που μετά από επάλληλες απόπειρες τον σκότωσαν , τον έκαψαν και πέταξαν στη θάλασσα τη στάχτη του. - Ο Επίσκοπος Αλεξανδρείας Λούκιος (377 μ.Χ.), έβριζε ασύστολα τον Τυανέα και κυκλοφορούσε με σωματοφύλακες. Βίαζε τις χριστιανές και όποιες στην συνέχεια τον κατέδιδαν, τις διαπόμπευε δημόσια και τις χτυπούσε. - Ο Πατριάρχης Φώτιος (820-891 μ.Χ.) αποκαλούσε τις ομιλίες του Τυανέα ως ευαγγελικές παρωδίες (Φωτίου, Μυριόβιβλος). - Το 325 μ.Χ. με την 1η οικουμενική σύνοδο, ο Μέγας δολοφόνος (παιδοκτόνος και συζυγοκτόνος) Κωνσταντίνος, αποφάσισε να παραχαράξει την ιστορία αντιγράφοντας τον βίο του Τυανέα στο πρόσωπο ενός υπερφυσικού Σωτήρα. Ευτυχώς που διεσώθη για 1000 χρόνια από άραβες το πιο απαγορευμένο βιβλίο «ο βίος του Τυανέα» γραμμένο από τον βιογράφο Φιλόστρατο και παρά τις προσπάθειες των παπικών σταυροφόρων να το βρουν και να το καταστρέψουν. Είναι αμέτρητοι οι εχθροί του Τυανέα και εδώ σημειώνουμε μόνο τους κυριότερους και από όσες μαρτυρίες μας έχουν σωθεί. Το οξύμωρο είναι πως των παραπάνω έργα, χρησιμοποιεί η επίσημη επιστήμη της φιλοσοφίας για μελέτη και διατριβές. Ο Απολλώνιος κήρυττε πως: «ο Θεός δεν έχει την ανάγκη της πίστης των ανθρώπων, ούτε εμπλέκεται με ασήμαντα πράγματα. Ο παρόν κόσμος είναι μια φυλακή αυταπάτης από την οποία πρέπει να ελευθερωθεί η ψυχή του ανθρώπου ώστε να ανέλθει πορεία. Κάθε ον οφείλει να αναλάβει την ευθύνη για την δική του ύπαρξη». Οι βασιλείς και οι αυτοκράτορες της εποχής του, τον συμβουλεύονταν για τα διοικητικά τους θέματα (Τίτος, Βεσπασιανός, Αυρηλιανός κ.αλλ.). Η Αυτοκράτειρα Δόμνα Ιουλία με τον σύζυγό της εκτίμησαν τόσο την προσφορά του Τυανέα , που έδωσαν εντολή να καταγραφεί ιστορικά το έργο του. Κατά τον Ωριγένη τα απομνημονεύματα που συντάχθηκαν υπό τον Μοιραγένη, ήταν αυθεντικά και κάποια φέρανε την υπογραφή του Απολλώνιου. Η επιρροή του Τυανέα ήταν τόσο ισχυρή, ώστε οι άλλοι αυτοκράτορες που δεν μπορούσαν να τον οικειοποιηθούν, του καταλόγιζαν συνωμοτικές τάσεις. Ποτέ δεν ζήτησε ισχύ ούτε έπαιρνε ανταλλάγματα για οτιδήποτε πρόσφερε. Αργότερα, και μόνο το όνομά του να έλεγε κάποιος, έμπαινε στο στόχαστρο της ιεράς εξέτασης. Η επίσημη ιστορία που λέγεται στα σχολεία, δεν ασχολείται με τέτοιες κακοτοπιές που θα την εμπλέξουν με το ιερατείο το οποίο αποτελεί μακροϊστορική συνομωσία. Η φιλοσοφία λέει ότι αυτά τα θέματα ανήκουν στη θεολογία και την ιστορία, αυτές λένε το αντίθετο. Έτσι και οι τρεις κοιμούνται ήσυχες στις δάφνες τους. Μέσα στην ιστορία υπάρχουν πολλοί εκκλησιαστικοί μύθοι που μας έχουν επιβληθεί ως ιστορικά γεγονότα. Μερικά από αυτά είναι η ευλογία των όπλων από τον Π.Π.Γερμανό στην αγία Λαύρα, το κρυφό σχολειό, οι διωγμοί των χριστιανών, το ολοκαύτωμα των εβραίων, τα αγαθά κίνητρα της Γαλλικής επανάστασης, το ολοσχερές κάψιμο της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας (πάπυροι της οποίας σώζονται ακόμα στα υπόγεια της ΝΑΣΑ, του Βατικανού και του αγίου όρους), τα πρακτικά των οικουμενικών συνόδων καθώς και άλλα αμέτρητα ιστορικά περιστατικά τα οποία έχουν παρουσιαστεί με αγνά τάχα κίνητρα. Σκεφτείτε μόνο κάτι: Γιατί κατά την άλωση δεν πειράχτηκε καθόλου από τους Τούρκους η φραγκική και η εβραϊκή συνοικία της Κωνσταντινούπολης; Σίγουρα θα σκεφτείτε: που τα έμαθε όλα αυτά ο Απολλώνιος; Ενώ για το Χριστό είστε σίγουροι ότι τα έφερε από τον ουρανό. Και οι δύο, αν δεν είναι ένας, τα έμαθαν από τις σωζόμενες μυστικές λέσχες των πυθαγορείων στις Αιγές. Μάλιστα ένας από τους δασκάλους του Πυθαγόρα ήταν ο Σκύθης μάγος Άβαρις ο Υπερβόρειος (το «υπερβόρειος» σας λέει κάτιWink του οποίου η βιογραφία ξεφεύγει κάθε φαντασίας και το προφίλ του ήταν δριμύτερο του Απολλώνιου. Συνεπώς η αλυσίδα των μυστικών γνώσεων είναι ατελείωτη. (διαβάστε στο διαδίκτυο για τη μυστική επιχείρηση «υπερβορεία» του Χίτλερ). Η ιστορία φοβάται να εκφράσει την άποψη ότι ο Ιησούς ίσως να μην είναι ιστορικό πρόσωπο καθόσον όλοι οι ιστορικοί, ποιητές και κριτικοί των δύο πρώτων αιώνων δεν αναφέρουν τίποτα για αυτόν. Από τον τρίτο αιώνα και μετά γράφτηκαν ξαφνικά τα ευαγγέλια από κάποιους αγνώστους, οι οποίοι κρίνοντας ορθά ότι δύσκολα θα γίνονταν πιστευτοί, τα κυκλοφόρησαν με τα ονόματα των αποστόλων. Είναι δυνατόν κάποιοι αμόρφωτοι ψαράδες να γράφουν με τόσο ωραία σύνταξη και γραμματική τα ευαγγέλια;… Σίγουρα ο Απολλώνιος δεν ήταν ο μοναδικός του οποίου η ιστορία πέρασε στη σφαίρα του μύθου. Πολλοί ξένοι καθηγητές έχουν ασχοληθεί με αυτό το αινιγματικό πρόσωπο που τόσο περίεργα αποσιωπήθηκε ώστε να επικρατήσει ο Χριστός κι αυτός αλλοιωμένα. Ποιοι ήταν αυτοί που επέλεγαν τους Μεσσίες; Δε θέλει και πολύ σκέψη. Οι έλληνες καθηγητές δεν ασχολούνται βλέπετε με τέτοια «ευφάνταστα» θέματα, τώρα τους απασχολεί η μετανεοτερικότητα, η διαφορετικότητα και η διαπολιτισμικότητα. Όσοι ενδιαφέρονται για το παραπάνω θέμα η βιβλιογραφία είναι εντυπωσιακή.

http://www.filosofia.gr/index.php

Ο Ιησούς Χριστός ήταν Έλληνας;

http://www.youtube.com/embed/nn-N9Rtdtyg?eurl=http%3A%2F%2Fntokimanter.gr%2Fvideos%2Fihsous-xristos-itan-ellinas&html5=1

Ντοκιμαντέρ,δείτε το βίντεο

 πηγή,http://ntokimanter.gr/