Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΛΙΛΙΘ

Τα περισσότερα αλλά και τα βασικότερα στοιχεία της καταγωγής του μυθολογικού συμβόλου της Λίλιθ βρίσκονται στο Ζοχάρ, τη Βίβλο της Λαμπρότητας, ένα παλιό εβραϊκό καβαλιστικό έργο του δέκατου τρίτου αιώνα. Ωστόσο, με τα αρχέγονα χαρακτηριστικά του, τα χαρακτηριστικά δηλαδή του θηλυκού όμορφου δαίμονα με τα μακριά μαύρα μαλλιά, ενυπάρχει, έστω και εν σπέρματι, στη σουμεριακή, βαβυλωνιακή, ασσυριακή, περσική, αραβική, τευτονική και φυσικά, εβραϊκή μυθολογία.

Στη Σουμερία, γύρω στην Τρίτη χιλιετηρίδα π.Χ., αναφέρεται ως Λιλ, πνεύμα του αγέρα αλλά και καταστροφικός άνεμος. Στους Σημίτες της Μεσοποταμίας κατονομάζεται σαφώς ως Λίλιθ. Αργότερα η ονομασία αυτή θα συνενωθεί με την εβραϊκή λέξη Layil (Λαγίλ), που σημαίνει νύχτα, και θ’ αποκτήσει τα οριστικά πλέον χαρακτηριστικά της. Γίνεται ο συγκεκριμένος προαναφερθείς θηλυκός δαίμονας της νύχτας, ο οποίος υποδουλώνει άντρες και γυναίκες που κοιμούνται μόνοι τους’ τους προκαλεί σεξουαλικά όνειρα, νυχτερινούς οργασμούς και βασανιστικές ονειρώξεις. Στη Συρία, τον όγδοο αιώνα π.Χ. περίπου , η Λίλιθ, που εδώ ονομάζεται σούκουμπους –θηλυκός δαίμονας πάντα, το αρσενικό του ονομάζεται ίνκουμπους – ταυτίζεται με μια βρεφοκτόνο μάγισσα αποκτώντας και αυτό το χαρακτηριστικό.

Ο βασικός μύθος ωστόσο της Λίλιθ ξεκινά από τη γραφή. Στη Γένεση Α 27 αναφέρεται: Και εποίησεν ο θεός τον άνθρωπον, κατ’ εικόνα θεού εποίησεν αυτόν, άρρεν και θήλυς εποίησεν αυτούς. Όπως διαπιστώνει εύκολα κανείς, ο Αδάμ ή Άνθρωπος, αλλά και ο θεός επίσης, παρουσιάζονται εδώ ως ανδρόγυνοι. Γι’ αυτό και οι καβαλιστές υποστηρίζουν πως την ώρα που ο Ευλογημένος δημιούργησε-έπλασε τον Αδάμ, τον πρώτο άνθρωπο, τον έπλασε ανδρόγυνο. Το πλάσμα αυτό είχε δύο φύλα και δύο όψεις, μία προς κάθε κατεύθυνση. Αργότερα ο ευλογημένος διαχώρισε τον Αδάμ σε δύο όντα, δίνοντας στο καθένα από μία πλάτη. Η Λίλιθ, είναι λοιπόν, το θηλυκό μέρος του Αδάμ ή Αδαμάχ, η θηλυκή εβραϊκή λέξη για τη γη και το χώμα, μία και το αρχικό αυτό πλάσμα φτιάχτηκε απ’ αυτά τα υλικά.

Ο διαχωρισμός του ανδρόγυνου Αδάμ έγινε για να του δοθεί μία σύντροφος, γιατί η εμπειρία του από την ενστικτώδη συμπεριφορά των ζώων του Παραδείσου, δηλαδή τη συνεύρεση του καθενός με το ταίρι του, τον έκαναν να συνειδητοποιήσει τη μοναξιά του. Έτσι, ο θεός απέσπασε από τον Αδάμ το θηλυκό μέρος του για να του γίνει η σύντροφός του. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, και αφού είχε πραγματοποιηθεί ο διαχωρισμός, το ατελές προς ώρας πλάσμα Λίλιθ δέχτηκε την εωσφορική, δαιμονική επίδραση του ΣΑΤΑΝΑ, με αποτέλεσμα τα όντα που γεννούσε στη συνέχεια η Λίλιθ, μετά την ένωσή της με τον Αδάμ, να είναι διαβολικά-τερατόμορφα. Στο Ζοχάρ πάντα ο ραβίνος Συμεών δηλώνει:” Βρήκα γραμμένο σ’ ένα παλιό βιβλίο πως αυτό το θηλυκό δεν ήταν άλλο από την αρχική Λίλιθ που έμεινε μαζί του και συνέλαβε απ’ αυτόν”. (Ζοχάρ I, 34Β)

Στη συνέχεια, κάποια στιγμή η Λίλιθ εγκατέλειψε τον Αδάμ και κατέφυγε στις ερημιές της Ερυθράς Θάλασσας κι εκεί παντρεύτηκε με τον Διάβολο. Και τότε ο Ιεχωβά δημιούργησε, με τον γνωστό τρόπο, δηλαδή απ’ την πλευρά του Αδάμ, τη δεύτερη σύζυγο του, την υποτακτική Εύα. «Η Λίλιθ, για να εκδικηθεί την ανθρώπινη σύζυγο του Αδάμ, παρότρυνε την Εύα να δοκιμάσει τον απαγορευμένο καρπό και να συλλάβει τον Κάιν, αδερφό και φονιά του Άβελ», σημειώνει ο Μπόρχες. Ο θεός την τιμώρησε για την εξαπάτηση της αθώας Εύας κόβοντας τα πόδια του ερπετού, τη μορφή του οποίου είχε πάρει. Γι’ αυτό, κατά μία εκδοχή, η Λίλιθ δεν έχει χέρια και πόδια για περιπτύξεις και εναγκαλισμούς.

Μετά το αρχέγονο μυθολογικό της σχήμα, η μορφή της ποικίλλει. Μια πρώτη εκδοχή την παρουσιάζει με σώμα ερεθιστικά όμορφης γυναίκας από το κεφάλι μέχρι τη μέση, αλλά από κει και κάτω είναι πύρινη φλόγα. Μια άλλη εκδοχή, η συνηθέστερη, τη θέλει από τη μέση και πάνω πάντα σαγηνευτική, προκλητική και ακαταμάχητη γυναίκα και από τη μέση και κάτω ερπετό. Στο Μεσαίωνα θα συναντηθεί ως Λίλι ή Λίλου δεν είναι πλέον φίδι αλλά φάντασμα της νύχτας ή τέρας ή δαίμονας «πού ρίχνεται σ΄αυτούς που κοιμούνται μονάχοι ή περπατούν στους έρημους δρόμους».

Η πιο διαδεδομένη παραλλαγή της είναι της γυναίκας με την υπνωτιστική ομορφιά, της οποίας όμως τα πόδια, παρόλο που είναι καλλίγραμμα, σκεπάζονται με πυκνές, σκληρές τρίχες, ιδιομορφία για την οποία ντρέπεται ιδιαιτέρως. Γι΄αυτό και δεν τα εκθέτει ποτέ σε κοινή θέα. Όταν, όμως, κάποιος άντρας τα δει κατά τύχη, είναι πλέον πολύ αργά γι’ αυτόν.

Όπως διαφαίνεται, ουσιαστικά η Λίλιθ είναι το πρωταρχικό, αρχέγονο πρότυπο του μετέπειτα βρικόλακα, του οποίου το μολυσμένο θανατηφόρο δάγκωμα ταξιδεύει ανάμεσα στους αιώνες. Εκτός από την επιθυμία του αίματος, η Λίλιθ έχει ακόμα την αρρωστημένη, ανίερη συνήθεια να παρακολουθεί αόρατη ζευγάρια που συνευρίσκονται κατά τη διάρκεια της νύχτας, με πρόθεση να κλέψει σπέρμα απ’ αυτά προκειμένου να δημιουργήσει νέους δαίμονες. Μισεί βαθύτατα τα παιδιά των ανθρώπων και τις μητέρες τους, επειδή τα δικά της είναι αποκρουστικά και τερατόμορφα, γι’ αυτό και προσπαθεί με κάθε τρόπο να επέμβει στο μέλλον τους ή ακόμα να τα καταστρέψει.

Ο εβραϊκός μύθος της Λίλιθ παραπέμπει στον αρχαιοελληνικό μύθο του ανδρόγυνου’ επίσης δεν είναι και άσχετος με τον δαίμονα Άλην των Ελλήνων της Καππαδοκίας ή με τις πανάρχαιες εκείνες δοξασίες που θεωρούν γενικά ερμαφροδιτισμό ως πρώτη μορφή του ανθρώπου. Μεταγενέστερες ιουδαϊκές παραδόσεις ονομάζουν Λίλιν δαίμονες της νύχτας, πλάσματα αντίστοιχα με την ελληνική στρίγκλα, λάμια, μορμώ, Αελλώ και άλλα ανάλογα σκοτεινά μυθικά όντα.

Πλήθος μελετητών, συγγραφέων και ποιητών έχουν εμπνευστεί από το θρύλο της Λίλιθ. Όντα που κουλουριάζονται σε δάση και νερά Γιους που αστραποβολούν, κόρες που φωσφορίζουν... και άλλα τέτοια έχουν γραφτεί.. από όλα αυτά ενδεικτικά αξίζει να αναφερθούν: η Κόρη της Λίλιθ (The Daughter of Lilith) του Ανατόλ Φρανς (1844-1924), το Η Ψυχή της Λίλιθ ( The soul of Lilith) της Μαρίας Κορέλι (1864-1924)κ.α.

........... ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΟΥ ΤΖΟΡΤΖ ΜΑΚΝΤΟΝΑΛΝΤ

Ο Τζορτζ Μακντοναλντ προσεγγίζει τη δική του Λίλιθ μέσα από το αρχέγονο σχήμα της. Είναι ωραία και ελκυστική, σαγηνευτική και επικίνδυνη. Είναι η αιμοπόρτα βασίλισσα της νύχτας, η εμπεριέχουσα ωστόσο το θεϊκό σπέρμα μιας και προέρχεται από το αρχικό θεϊκό πλάσμα που έπλασε ο δημιουργός. Στοιχειώνει το σύμπαν και σφραγίζει τη ζωή και τη μοίρα του ήρωα για να χαθεί στο τέλος μέσα στο μύθο που τη γέννησε.

Ο αρχαίος Όφις με τη μορφή του φόβου συνεχίζει να κατοικεί μέσα της, διότι ο Παράδεισος είναι ένα φευγαλέο όνειρο, ενώ η γήινη Κόλαση μια απλή πραγματικότητα. Και η Κόλαση είναι κατοικημένη μόνο από τη Λίλιθ. Σ’ αυτή την Κόλαση θα προσπαθήσει να μην ξαναεισέλθει ο ήρωας, κι ας έχει μεταμορφωθεί σε Κήπο της Εδέμ, γιατί ξέρει ότι υπάρχει πάντα η πιθανότητα της μοιραίας συνάντησης, στην οποία θα ενδώσει.

Ολόκληρο το έργο λειτουργεί σαν ένας εφιάλτης με φιλοσοφικό υπόστρωμα και προεκτάσεις. Το κοσμικό μυστήριο που περιβάλλει τον άνθρωπο και που στη συνέχεια θα διαπιστώσει ότι ενυπάρχει και μέσα του, παρουσιάζεται και εκδηλώνεται με τη μορφή σκοτεινών τεράτων, σκελετών, φαντασμάτων, φοβερών ερπετών, άνυδρων εκτάσεων, σιωπηλών στοιχειωμένων δασών, ξεραμένων ποταμών, εκτάσεων απόλυτου σκότους. Μέσα σ’ αυτό το εξωκοσμικό, τρομακτικό τοπίο, ο άνθρωπος αναζητά από τον εαυτό του, τρόπους να ξεπεράσει και να νικήσει τους τρόμους του, μια χαραμάδα που θα τον οδηγήσει σε κάποιο φως, λυτρώνοντάς τον από μια ακατανόητη κόλαση και μία ανεξήγητη πορεία στα σπλάχνα ενός κοσμικού τέρατος, στο τέλος της οποίας καραδοκεί, όχι ακριβώς το << ΤΕΛΟΣ >> ή η λύτρωση αλλά μία άλλη << ΕΙΣΟΔΟ >>, προς ένα άλλο ακατανόητο σύμπαν. Βέβαια η <<ΚΟΛΑΣΗ >> αυτή δεν είναι ένα ακόμα εγκεφαλικό κατασκεύασμα, είναι σαφώς << ΟΙ ΑΛΛΟΙ>>, δηλαδή η ανθρωπότητα, ιδωμένη μέσ’ από ένα συμβολικά παραμορφωτικό καθρέφτη, που επιστρέφει την πραγματικότητα με σύμβολα και παραβολές που σκοπό έχουν να τηναποκρυπτογραφήσουν, να την κριτικάρουν και να της υποδείξουν το σωστό δρόμο πρέπει να ακολουθήσει.

Τα αθώα, αγγελόμορφα Μικρά Παιδιά, οι υπερφίαλοι, ζωώδεις Γίγαντες, ο χορός των σκελετών, οι άνυδρες εκτάσεις, βουνά, λαγκάδια, ξεραμένες κοίτες ποταμών, γυμνά όρη, σιωπηλοί ουρανοί, πλάσματα της νύχτας και της ημέρας, όλα είναι παραμορφωμένες αντανακλάσεις μιας πραγματικότητας που κοιτάζει περίτρομη τον διαστρεβλωμένο και κατακερματισμένο εαυτό της σ’ ένα απρόβλεπτο τρομαχτικό κάτοπτρο.

Η ύπαρξη της Λίλιθ με τα αρχέγονα χαρακτηριστικά της είναι, επομένως, φυσική σ’ ένα τέτοιο κόσμο. Ο παράδεισος δεν υπάρχει πια, ούτε και η ανάμνησή του, και το καινούργιο περιβάλλον με τους ατελείς κατοίκους του δημιουργεί όλες τις προϋπόθεσης συντήρησης και επαναβίωσής της. Έτσι, η Λίλιθ, σύμβολο του άλλου εαυτού, αναδύεται μέσα από το θρύλο της, φαντασίωση και υλική, απλή πραγματικότητα, επιθυμητή και απωθητική, άγγελος και δαίμονας, ωραία και τέρας, για να διεκδικήσει τον εαυτό της και τη θέση της στη ζωή. Και για να κατορθώσει αυτό πρέπει να αντλήσει ζωή από την ζωή, δηλαδή να τραφεί με το κύριο συστατικό της, το ΑΙΜΑ. Έτσι η Λίλιθ είναι ο πρώτος βρικόλακας, που η συνειδητοποίηση του εαυτού του τον οδηγεί μοιραία και αναπόφευκτα στην πράξη. Έτσι η Λίλιθ είναι πάντα σύμφωνη με τον εαυτό της.

Το δηλώνει απερίφρακτα έχοντας επίγνωση της δημιουργίας της. <<Όχι, δεν θα πάψω, θα είμαι ο εαυτός μου και όχι κάποιος άλλος>>. Αυτή είναι η επίγνωση, ωστόσο, αυτή η αποδοχή της πραγματικής, δοσμένης ή δημιουργημένης φύσης, δεν την απαλλάσσει από το βάσανο της αυτογνωσίας. << Το μαρτύριό είναι ότι είναι αυτή που είναι >>. Απ’ αυτήν την άποψή η Λίλιθ είναι ο σύνχρονος, συνειδησιακά υπαρξιακός άνθρωπος, του οποίου η αγωνιώδης κραυγή προσπαθεί να εκπορθήσει το μυστήριο και το ακατανόητο της δημιουργίας της : << Γιατί Εκείνος να με πλάσει έτσι;>> Κι αμέσως κάνει τις πικρές, τραγικές διαπιστώσεις της, << Συνειδησιακά με έπλασε έτσι που να το ξέρω και να είμαι δυστυχισμένη>>. Και είναι δυστυχισμένη γιατί ξέρει πως δεν υπάρχει λύτρωση, δεν υπάρχει έλεος, δεν υπάρχει τίποτα άλλο εκτός από αυτό που είναι. Θα παραμείνει στόν αιώνα τον άπαντα ο δημιουργημένος εαυτός του, χώμα και νερό, που θα ξαναγυρίσουν και τα δύο σε μία ακατανόητη Γη. << Δεν ξαναπλάθομαι εγώ!>> κραυγάζει μάταια συνειδητοποιώντας το τρωτό, φθαρτό που τον χαρακτηρίζει, την απέραντη δυστυχία του, <<Διότι πρέπει να βιώνει τον θάνατο ως την αιωνιότητα>>.

Βιβλιογραφία: ΤΖΟΡΤΖ ΜΑΚΝΤΟΝΑΛΝΤ - Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΛΙΛΙΘ
 http://www.blackstate.gr/Lilith.htm

Η σημασία της 21 Δεκεμβρίου για τους Έλληνες...

Ο Χριστιανικός Μεσαίωνας είχε ξεκινήσει προ πολλού, όμως :

Ένας από τους μεγαλύτερου διωγμούς κατά των Ελλήνων ξεκίνησε την 21 Δεκεμβρίου 382 μνχ και όσο υπάρχουν Έλληνες δεν θα ξεχάσουμε αυτά τα εγκλήματα....

Ο Εγκληματίας αΧΡείος Ρωμαίος αυτοκράτορας Φλάβιος Θεοδόσιος Αύγουστος συνεχίζοντας την πολιτική των προηγουμένων εγκληματιών θέσπισε νόμους κατά των Ελλήνων και της Πατρώας Ελληνικής θρησκείας.
Στις 21 Δεκεμβρίου του 382 απαγόρευσε με ποινή θανάτου και δήμευση της περιουσίας των ενόχων Εθνικών (που χαρακτηρίζονται «παράφρονες» και «ιερόσυλοι»), κάθε μορφή θυσίας, μαντικής, ψαλμωδιών προς τιμή των Θεών ή τις απλές επισκέψεις σε αρχαίους Ναούς[1].

Το 384 μνχ διατάζει την κατεδάφιση ή το σφράγισμα Ελληνικών και Εθνικών Ιερών και υπέγραψε νέες απαγορεύσεις των θυσιών,  «Εάν κάποια αγάλματα βρίσκονται ακόμη μέσα στους Ναούς και τα Ιερά και έχουν δεχθεί ή δέχονται ακόμη την λατρεία των ειδωλολατρών, όπου κι αν συμβαίνει αυτό, θα ξεριζωθούν εκ θεμελίων, αναγνωρίζοντας ότι αυτό έχει διαταχθεί κατ' επανάληψη και πολύ συχνά. Τα ίδια τα κτίρια των Ναών που βρίσκονται μέσα σε πόλεις ή κωμοπόλεις, ή έξω από αυτές, θα παραδοθούν σε δημόσια χρήση και θα καταστραφούν οι ανά τόπους βωμοί». (Θεοδοσιανός Κώδιξ 16.10.19.)

«Απαγορεύουμε σε εκείνους που έχουν μιαρές ειδωλολατρικές πεποιθήσεις να προσφέρουν τις καταραμένες τους θυσίες και να ασκούν όλες τις άλλες καταδικαστέες πρακτικές τους. Διατάσσουμε δε όλα τα Ιερά και οι Ναοί τους που στέκουν ακόμη, να καταστραφούν με πρωτοβουλία των τοπικών διοικητών και να εξαγνισθούν τα απομεινάρια τους με την ύψωση του σημείου της σεβαστής χριστιανικής θρησκείας. Όλοι ας γνωρίζουν ότι αν παραβάτης του παρόντος νόμου παραπεμφθεί με επαρκείς αποδείξεις ενώπιον δικαστού, θα τιμωρηθεί με την ποινή του θανάτου». (Θεοδοσιανός Κώδιξ 16.10.25.)
Στις 24 Φεβρουαρίου του 391 ανανέωσε την πλήρη απαγόρευση των θυσιών, των επισκέψεων σε Εθνικούς Ναούς: «Κανείς δεν θα μολυνθεί με θυσίες και σφάγια, κανείς δεν θα πλησιάσει ή θα εισέλθει σε Ναούς, ούτε θα σηκώσει τα μάτια σε εικόνες φτιαγμένες από ανθρώπινο χέρι, διαφορετικά θα είναι ένοχος μπροστά στους ανθρώπινους και τους θεϊκούς νόμους». Ως συνέπεια της διογκούμενης έλλειψης ανεκτικότητας, το 392 καταστράφηκε ο μεγάλος ναός του Σέραπι στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας. 

Σταμάτησαν να δίνονται επιχορηγήσεις προς τα παγανιστικά ιερατεία, ενώ αυξήθηκε η οχλοκρατική βία εναντίον των Ελληνικών ναών και ομοιωμάτων με την υποκίνηση των μοναχών.

«Στο επίπεδο του λαού, οι πιο άσπονδοι εχθροί του παγανισμού ήταν οι μοναχοί. Οι μοναχοί είχαν ενεργή συμμετοχή στις διαμάχες σχετικά με τα ορθά χριστιανικά δόγματα.
Οι μοναχοί δεν έδειχναν κανένα έλεος στους Έλληνες και τους Εθνικούς. Όταν οι όχλοι κατέστρεφαν Ελληνικούς ναούς, οι μοναχοί ήταν συνήθως στον πυρήνα τους». (James Allan Evans, The Emperor Justinian and the Byzantine Empire, Greenwood Press, 2005, σελ. xxvii, xxviii)

και πολλά αλλά που χρειάζονται πολλά άρθρα για να τεκμηριωθούν....

http://kelsoskataxp.blogspot.gr/2012/12/21.html

Πηγές

1. Θεοδοσιανός Κώδιξ Διαθέσιμο το απόσπασμα στα λατινικά εδώ, στον ιστότοπο ancientrome.ru.
2.  http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%98%CE%B5%CE%BF%CE%B4%CF%8C%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CE%91%CE%84

Το ευαγγέλιο του σχετικισμού διδάσκεται παντού, κάθε στιγμή, και από όλους

Το ευαγγέλιο του σχετικισμού διδάσκεται παντού, κάθε στιγμή, και από όλους. Εμφανίζεται στα πιο απαρατήρητα και ανατρεπτικά σημεία.

************ Μέρος 1ο ************

Δεν είμαι οπαδός των ΜΜΕ. Δεν εννοώ τα ΜΜΕ ως εργαλείο επικοινωνίας – παρ’ ότι αναρωτιέμαι μήπως η εποχή των απλών τηλεφώνων και του απλού ταχυδρομείου ήταν τελικά η «καλές εκείνες ημέρες»… Εδώ εννοώ τα ΜΜΕ ως ένα συνονθύλευμα μεγαλο-συνεταιρισμών και ανθρώπων, που δημιουργούν κάθε είδος ψυχαγωγίας και οτιδήποτε σχετίζεται με την βιομηχανία αυτή. Βασικά, πιστεύω πως τα ΜΜΕ –γενικά- είναι το επιμορφωτικό τμήμα του δαίμονα του πνεύματος της εποχής μας. Συνεχώς μας κατηχούν με υστερο-μοντερνισμό, σχετικισμό και ουμανισμό, μέσω ταινιών, τηλεόρασης, ραδιοφώνου, μουσικής, ζωγραφικής, λαϊκής θρησκείας και περιοδικών. Τίποτε δεν είναι αμιγώς «ψυχαγωγία», ούτε είναι κάτι απλώς «ένα πρόγραμμα», τραγούδι…ούτε καν ένα διαφημιστικό διάλειμμα. Τίποτε δεν δημιουργείται μέσα από κενό αέρος ή κατά λάθος… το κάθε τι προέρχεται από κάποιο «μέρος» - ακόμα και αν οι δημιουργοί έχουν άγνοια για την ύπαρξη του μέρους εκείνου.

Κατά μια έννοια, δεν είμαι πραγματικά κατάλληλος για να κριτικάρω τα ΜΜΕ. Μεγάλωσα χωρίς να βλέπω τηλεόραση και πολλές ταινίες στο σινεμά, και συνεχίζω έτσι. Σπάνια διαβάζω περιοδικό – παρά μόνο όταν περιμένω αλλαγή λαδιών στο αυτοκίνητό μου, ή την απονεύρωση στον οδοντίατρο… Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι να υπήρχε στην τι-βι ήταν τα κινούμενα σχέδια της εποχής – βασικά ο Captain Kangaroo, οι Flintstones, Lunch with Soupy Sales και τον υπέροχο κόσμο του Disney. Οπότε, αν πάρει το μάτι μου εικόνες κάποιου εγκληματικού δράματος, ή σήριαλ ή σαπουνόπερα, μια οποιαδήποτε αλλαγή σε αυτό που κάποτε το θεωρούσαν «κανονικό» και «αποδεκτό» για τα δίκτυα των καναλιών, ή χαρακτηρισμένο ως «κατάλληλο άνω των 13», γίνεται κατάφωρα φανερή. Αυτό που κάποτε χαρακτηριζόταν «Αυστηρώς Ακατάλληλο» στο σινεμά όταν εγώ ήμουν έφηβος, σήμερα προβάλλεται σε ώρες υψηλής ακροαματικότητας στην τηλεόραση. Οπότε, κατά μια άλλη έννοια, είμαι μάλλον «έμφυτα» αρμόδιος να κριτικάρω τα ΜΜΕ, διότι δεν ήμουν δα εκείνος ο βάτραχος μέσα σε νερό (που τον έβραζαν σιγά-σιγά μέχρι που πέθανε χωρίς να καταλάβει την αυξανόμενη θερμοκρασία) τα τελευταία 48 χρόνια. Αλλά ακόμα περισσότερο επειδή, όταν το πρώτο πράγμα που έρχεται στο νου βλέποντας τηλεόραση ή ακούγοντας τα ΜΜΕ είναι ο Ιησούς Χριστός και Αυτός Σταυρωθείς για χάρη αυτού του πεπτωκότος κόσμου και όλων των εκφάνσεών του, τότε το πνεύμα της εποχής και οι εξαπατήσεις των ΜΜΕ γίνονται το ίδιο κατάφωρα φανερές.

Τα ΜΜΕ μας έχουν σταδιακά απο-ευαισθητοποιήσει απέναντι στην χυδαιότητα της αμαρτίας και της διαφθοράς. Βασανισμοί, βιασμοί, μοιχείες, φόνοι… διαλέξτε την πιο ποταπή πράξη μέσα στην οποία ένα ανθρώπινο όν μπορεί να βυθιστεί, και αυτό σήμερα περνάει ως «ψυχαγωγία». Τίποτε δεν έχει αφεθεί στην ανθρώπινη φαντασία – μάλιστα, τα ΜΜΕ καμαρώνουν που έχουν κατορθώσει να μας σερβίρουν πράγματα τα οποία οι περισσότεροι από εμάς δεν θα μπορούσαν καν ποτέ να φανταστούν!

Ένα από αυτά που μου ήρθε στο νου πρόσφατα είναι πως ο μικρόκοσμος των ΜΜΕ διαφημίζει. Παίρνει την κουλτούρα, τις λαϊκές φιλοσοφίες και ψυχολογίες, τα ανθρώπινα κίνητρα και τους πόθους που ωθούν την ευρύτερη βιομηχανία ψυχαγωγίας, και τα διυλίζει σε «σποτάκια» μόλις 30 δευτερολέπτων και «πιασάρικα» σλόγκαν μίας μόνο φράσης. Οι διαφημιστές ξοδεύουν εκατομμύρια δολάρια σε έρευνες αγοράς και ψυχολογιών, για να εντοπίσουν τι είναι εκείνο που θα κινητοποιήσει τον κόσμο να αγοράσει την πραμάτεια ενός πελάτη τους. Ως επί το πλείστον, δεν εστιάζουν στην καθ’ εαυτή αξία του προϊόντος, αλλά στο αίσθημα ή το κύρος ή την αύρα που μπορούν να προσδώσουν στο προϊόν, τα οποία θα ανταποκρίνονται σε κάποια ανθρώπινη επιθυμία. Υπάρχει μάλιστα και μέθοδος και σκοπός στην τοποθέτηση διαφημίσεων σε ορισμένα τηλεοπτικά προγράμματα και περιοδικά, που βασίζεται στα δημογραφικά των θεατών. Όλα βασίζονται σε μια προσεκτικά στοχευμένη και ενορχηστρωμένη έλξη – πολύ παρόμοια με την επιλογή του κατάλληλου δολώματος για να πιαστεί ένα συγκεκριμένο ψάρι μέσα σε μια λίμνη.

Η διαφήμιση δεν είναι κάτι το καινούργιο. Είναι απλώς ένα εργαλείο που σε επηρεάζει για να αγοράσεις ένα προϊόν, μέσω κάποιου είδους δέλεαρ. Ο Σατανάς είχε την πρώτη διαφημιστική αντιπροσωπεία στην Εδέμ, και έκτοτε, ΟΛΑ τα διαφημιζόμενα χρησιμοποιούν τα ίδια τρία δολώματα: την λαγνεία της σάρκας, την λαγνεία των οφθαλμών, και την υπερηφάνεια της ζωής. Η διαφήμιση αντλεί από τον πυρήνα των πιστεύω της πεπτωκυίας τάξης, τις σύγχρονες φιλοσοφικές νοοτροπίες και πολιτισμικές ατζέντες. Εκστρατείες, σλόγκαν και «ατάκες» δεν δημιουργούνται μέσα σε ένα κενό αέρος. Τα έχουν μελετήσει εξονυχιστικά, τα έχουν προσαρμόσει και δοκιμάσει λεπτομερώς. Δεν είναι αθώα, χωρίς κανένα νόημα ή επίδραση. Απευθύνονται σταθερά σε μια ανθρώπινη αδυναμία, μόνο που την διαστρεβλώνουν, κάνοντάς την να ακούγεται σαν αρετή:

Για παράδειγμα το σλόγκαν της Nike “Just do it” («Απλώς κάνε το»)…:

Ναι, καλά… Αλλά - στ’ αλήθεια επιθυμούμε ένα κόσμο όπου κανείς δεν έχει τον παραμικρό έλεγχο του ορμέμφυτου, και όπου κανείς δεν λογαριάζει τις συνέπειες των πράξεών του; Ποιο άτακτο παιδί δεν έχει πει «Δεν ξέρω… απλώς το έκανα»; Δεν θα έπρεπε να είχαμε ξεφύγει από αυτό το στάδιο, ωριμάζοντας;

Η διαφήμιση επίσης βρίσκει ανταπόκριση στα πάθη. Βρισκόμουν πίσω από ένα φορτηγό εταιρείας εμφιαλωμένου νερού σε μια λεωφόρο τις προάλλες. Η διαφημιστική αφίσα στο πίσω μέρος του φορτηγού έλεγε “The taste you deserve without the calories!” (Η γεύση που σας αξίζει, χωρίς τις θερμίδες)….

Εεεεεε…. “Η γεύση που σας αξίζει”;;; Ποιος ΑΞΙΖΕΙ την γεύση; Και γιατί;;

Η αίσθηση του δικαιώματος είναι ένα από τα πιο πρόσφατα ναρκισσιστικά χαρακτηριστικά μιας αδιάντροπης, εγωπαθούς κουλτούρας από την οποία αντλούν οι διαφημιστές. Η τηλεόραση, το ραδιόφωνο και όλες οι έντυπες διαφημίσεις σου λένε πως «σου αξίζει» ένα διάλειμμα, ένα κανάκεμα, να ησυχάζει ο νους σου, η απόλαυση σε ατελείωτες και χωρίς περιορισμό ποσότητες, να σε αφήνουν ήσυχο οι εισπράκτορες λογαριασμών, και ναι, ακόμα πως «σου αξίζει» ένα…νερό που έχει γεύση και που δεν σε παχαίνει…

Και γιατί «σου αξίζουν» όλα αυτά; Είναι απλό. Επειδή απλώς υπάρχεις.

Αλλά όχι ακριβώς. Δεν «σου αξίζει» απλώς – μάλλον νοιώθεις πως αυτά είναι «δικαίωμά σου» - και οι διαφημιστές θωπεύουν την εγωπάθειά σου, προκειμένου να σε χωρίσουν από τα λεφτά σου (ξέρω πως αυτό μπορεί να μην το έχουν αντιληφθεί πολλοί από εσάς – λυπάμαι που σας χάλασα την αυταπάτη). Αλλά αν είστε τόσο άσχετοι και νάρκισσοι ώστε να πιστεύετε αυτά που σας λένε, τότε «σας αξίζει» να σας κοροϊδεύουν και «τους αξίζει» να παίρνουν τα λεφτά σας. Το πρόβλημα είναι πως όσα έχουμε, πιστεύουμε πως είναι «κανονικό», και ό,τι άλλο προστεθεί, σύντομα γίνεται κάτι που είναι «δικαίωμά μας».

Δεν ξέρω… αλλά, όποτε βλέπω ανθρώπους να στενοχωρούνται επειδή δεν έλαβαν αυτό που εκείνοι το θεωρούν «δικαίωμά τους», τότε επιβεβαιώνεται η πεποίθησή μου πως το ίδιο το «Δικαίωμα» είναι η Κόλασή του.

Τέλος πάντων, όλοι μας έχουμε ακούσει και το διφορούμενο σλόγκαν της εταιρείας Burger King, “Have it your way” (ας γίνει όπως το θέλεις εσύ),

καθώς και το ευρέως διαδεδομένο σύνθημα «αφέσου στην απόλαυση τάδε» που το επισυνάπτουν σε τόσα προϊόντα – από παγωτό μέχρι κούρες σε Spa ομορφιάς.. χρειάζεται καν να μιλήσω για αυτό;

Το ραδιόφωνο του Σάλεμ χτυπά απευθείας την καρδιά της εγωμανίας των μαχητικών και αυτό-διορισμένων «φρουρών της πύλης», με το σλόγκαν «Εκεί που η γνώμη σας μετράει». Ναι, ΣΙΓΟΥΡΑ μετράει… για μετρήσεις ακροαματικότητας που μεταφράζονται σε ακόμα περισσότερα διαφημιστικά δολάρια. Και όμως, όπως μου λέει κάθε πρωί ένας τοπικός πωλητής αυτοκινήτων: «Τα πάντα αφορούν εσένα»…

Θα μπορούσα να συνεχίσω έτσι για πολύ ακόμα, αλλά το κοινό νήμα είναι «το πνεύμα της εποχής» και ο εγωκεντρισμός του πεπτωκότος ανθρώπου. Μας βομβαρδίζουν συνεχώς με ατάκες που ενισχύουν τον κοσμικό ουμανισμό, σχετικισμό, υστερο-μοντερνισμό, ναρκισσισμό, ηδονισμό, δικαιωματισμό, και φιλαυτία. Αν παρατηρήσεις μια διαφήμιση κριτικά και προσέξεις τις ατάκες της, θα αρχίσεις να βλέπεις τι ακριβώς διαμορφώνει τον νου μας. Είμαστε βυθισμένοι μέσα σε ΜΜΕ που διακονούν τον βραχύ χρόνο που διαρκεί η προσοχή μας, με σύντομους ήχους, γρήγορες ατάκες και σλόγκαν. Ως επί το πλείστον, είμαστε καταναλωτές δίχως κριτική παρατήρηση του συνεχούς μενού της άθεης φιλοσοφίας που μας σερβίρουν τα ΜΜΕ.

Έτσι λοιπόν…κάθομαι να φάω το γεύμα μου, και απλώνω το χέρι να πιάσω το μπουκάλι του ΚΕΤΣΑΠ, και εκεί… πάνω στο δικό μου τραπέζι του φαγητού.. πάνω στο μπουκάλι του ΚΕΤΣΑΠ… πάνω στο ταπεινό, κοινό, άχαρο, συνηθισμένο, απροσποίητο, σπιτικό ΚΕΤΣΑΠ είναι μια γιγαντοαφίσα που διαφήμιζε το ευαγγέλιο του σχετικισμού και του ουμανισμού, με το σύνθημα: “YOU BE THE JUDGE” (εσύ να είσαι ο κριτής) γραμμένο με κεφαλαία γράμματα πάνω στην ετικέτα...

Ναι, καλά, δεν είναι παρά ένας διαφημιζόμενος διαγωνισμός – ένα διαφημιστικό κόλπο… όμως τι σου λέει, και τι διδάσκει τα παιδιά σου, κάθε φορά που το πιάνεις στο χέρι; Πως ΕΣΥ είσαι ο διαιτητής, ΕΣΥ είσαι αυτός που ορίζει μια πραγματικότητα, ΕΣΥ μόνο είσαι ο διακρίνων τα πάντα… συμπεριλαμβανομένου και του κέτσαπ… Ναι, σου λέει αυτό που εσύ θέλεις να ακούσεις: πως είσαι θεός (με μικρό «θ»).

«Εσύ να είσαι ο κριτής» είναι ακριβώς ο τρόπος που εξαπάτησε ο Όφις την Εύα: «..θα είστε ως θεοί, γνωρίζοντες το καλό και το πονηρό…» (Γέν. 3/γ’:5). Το μπουκάλι μου με το κέτσαπ με δελεάζει προς το ίδιο ψεύδος – πως «εγώ είμαι ο κρίνων»…

Άραγε το δικό μου μπουκάλι κέτσαπ απέχει τόσο πολύ από τον όφη και το μήλο; (Καλά… ξέρω πως δεν ήταν μήλο… θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν ντομάτα). Μήπως αντιδρώ υπερβολικά; Σίγουρα δεν το πιστεύω, αλλιώς δεν θα έχανα τον χρόνο μου μαγνητοφωνώντας όλα αυτά. Η ουσία είναι πως και οι δύο περιπτώσεις είναι ψέματα που τροφοδοτούν τον ανθρώπινο εγωισμό μας, και στον βαθμό που τα πιστεύουμε και ζούμε σύμφωνα με αυτά, είμαστε λιγότερο από πραγματικοί άνθρωποι.

Ω.. έλα πια Στηβ… Δεν είναι παρά ΚΕΤΣΑΠ! Πόση επιρροή μπορεί να έχει η κέτσαπ;

Η πραγματικότητα είναι πως τα Λόγια έχουν σημασία. Με ένα λόγο Του, ο Ιησούς εξέβαλλε δαιμόνια. Ο λόγος της Πίστεως μας σώζει. Τα λόγια του Θεού δεν επιστρέφουν κενά. Κρίνεσαι από τα λόγια σου. Ένας λόγος μπορεί να επουλώσει ή να τραυματίσει. Τα λόγια σημαίνουν κάτι. Καμία λέξη δεν είναι κενή περιεχομένου (και εδώ που τα λέμε, ούτε η καλώς τοποθετημένη σιωπή)…. Και ακριβώς επειδή οι επιλεγμένες λέξεις είναι ελάχιστες και είναι επιδέξιες και τοποθετημένες σε όχι πολύ φανερά μέρη, γίνονται ακόμα πιο προδοτικές και επικίνδυνες.

Η λεζάντα στην ετικέτα του μπουκαλιού δεν έλεγε «ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΔΟΚΙΜΗΣ ΚΕΤΣΑΠ»!! Ήταν μια σχετικιστική, ουμανιστική κοινότυπη φράση που αναγκάζουν εκατομμύρια ανθρώπους να την «καταπίνουν» καθημερινά μέσω των ΜΜΕ. (Μάλλον αυτό έπρεπε να το διατυπώσω αλλιώς: «εκατομμύρια άνθρωποι ανοίγουν το στόμα τους και το καταβροχθίζουν πρόθυμα, επειδή δεν έχουν την διάκριση να δουν ότι αυτό που τους ταΐζουν είναι φιλοσοφικά δηλητήρια»)

«Εσύ να είσαι ο κριτής» πάνω σε ένα μπουκάλι κέτσαπ… Είναι μικρό πράγμα αυτό; Σίγουρα ναι, απομονωμένα. Όμως δεν είναι ένα απομονωμένο μήνυμα – είναι ΤΟ μήνυμα της εποχής,(*) που το αναμεταδίδουν σε μικρές δόσεις με εκατοντάδες τρόπους: πως δεν υπάρχει η αλήθεια, παρά μόνο αυτό που ότι εσύ πιστεύεις ότι είναι… και αν γεμίσεις ένα σακί με αρκετά μικρά κέρματα, εν καιρώ θα ζυγίζει αρκετά ώστε να συνθλίψει με το βάρος του…

Έχω πολλά ακόμα να σας πω επί του θέματος, αλλά πέρασε ο χρόνος σήμερα. Την επόμενη εβδομάδα θα μιλήσω για:

·         Ηθικό σχετικισμό: να επιστρέψουμε στο να ρίχνουμε τους ανθρώπους σε βραστό λάδι για την φιλοσοφία τους;

·         Το τι είναι «αλήθεια»;

·         Κάποιον που νόμιζε πως ήταν κουνέλι.

·         Αυτοκίνητα Κάντιλακ του1959

·         Και 10 πράγματα που δεν μπορείς να λες, ως ουμανιστής σχετικιστής.

 

************ Μέρος 2ο ************

Στο προηγούμενο παραμιλητό… εεε… πρόγραμμα, μίλησα για το ευαγγέλιο του σχετικισμού και πώς διαδίδεται μέσω των ΜΜΕ – ευθαρσώς μεν, αλλά και αδιόρατα. Θυμάμαι προ ετών καθώς άκουγα ένα πρόγραμμα τοπικού ραδιοσταθμού, πως μου «έφεξε» ξαφνικά και πρόσεξα πως κατά την διάρκεια της ημέρας ΟΛΟΙ οι εκφωνητές ενθάρρυναν τους ακροατές που καλούσαν, με τα εξής λόγια: «Πώς ΝΟΙΩΩΩΩΩΘΕΤΕ για το τάδε…». Ούτε μια φορά σε ολόκληρη την ημέρα δεν ακούστηκε να λέει κάποιος εκφωνητής «Τι σκέφτεστε για…». Πάντοτε έλεγαν «πώς νοιώθετε»… Δεν είμαι επ’ ουδενί από εκείνους που υποστηρίζουν θεωρίες συνομωσίας, αλλά αυτό που πρόσεξα ήταν σίγουρα το αποτέλεσμα κάποιας ντιρεκτίβας, εκπαίδευσης ή κάποιου εγχειριδίου για εκφωνητές αυτού του συγκεκριμένου σταθμού. Άραγε υπάρχει κάποια πραγματικά φιλοσοφική διαφορά μεταξύ του «πώς νοιώθεις» και «τι σκέφτεσαι»; Στην πραγματικότητα υπάρχει, όμως, σύμφωνα με την αόριστη ανθρωπολογία της κουλτούρας μας, δεν υπάρχει καμία διαφορά – και οι δύο ερωτήσεις είναι εξ ορισμού σχεδόν συνώνυμες. Και στην πράξη, ως επί το πλείστον οδηγούμαστε από τα συναισθήματά μας και όχι την λογική μας. Τα λόγια ενός παλιού τραγουδιού και οι χιλιάδες παραλλαγές του («…πώς γίνεται να είναι λάθος, όταν το νοιώθω τόσο σωστό;») είναι μια ανθρωπολογική δήλωση που περιγράφει το ανθρώπινο πρόσωπο και το πώς επεξεργαζόμαστε την πραγματικότητα.

Ένα από τα προβλήματα στην κουλτούρα μας είναι πως δεν έχουμε ανοιχτές συζητήσεις και ευφυείς διαλόγους για θέματα βασικά, όπως η άποψη για το ανθρώπινο όν, η μεταφυσική και το Σύμπαν. Μπορούμε να συζητούμε για την εξαγορά, τους φόρους, τις χρεώσεις των αεροπορικών γραμμών για αποσκευές, για τα ποσοστά τόκων… μπορούμε να διαφωνούμε και να ουρλιάζουμε όλη μέρα μεταξύ μας για οτιδήποτε «ειδικά», αλλά δεν μπορούμε να συζητούμε για όλα τα πράγματα «γενικά». Είμαστε πρόθυμοι να ακούμε και να σχολιάζουμε τις γνώμες των ανθρώπων επί «ορισμένων πραγμάτων» αλλά όχι επί «όλων των πραγμάτων» - που είναι το πιο σημαντικό, διότι ο τρόπος που προσδιορίζουμε το Σύμπαν καθορίζει το πώς ορίζουμε τι είναι και τι δεν είναι θέμα, και τι θα πρέπει ή τι μπορεί να κάνουμε για αυτό.

Κάποτε υπήρχαν οι «αιρετικοί» στον κόσμο. Τώρα υπάρχουν μόνο τα «προσωπικά αισθήματα» για τα πράγματα. Αιρετικοί μπορούν να υπάρχουν, όπου υπάρχει δόγμα, και τα παλιά χρόνια έκαιγαν τους ανθρώπους σε πάσσαλο για μια λάθος φιλοσοφία. Βέβαια, εμείς τώρα είμαστε πολύ πιο φωτισμένοι απ’ ό,τι τότε, και δεν βράζουμε πλέον τους ανθρώπους μέσα σε λάδι για τα αιρετικά πιστεύω τους, όμως το ζητούμενο δεν είναι αν θα πρέπει να χρησιμοποιούμε το καζάνι με το βραστό λάδι ως τιμωρία – το ζητούμενο είναι πώς απαλλαχθήκαμε από την έννοια της «αίρεσης».

Ο GK Chesterton στο έργο του “Ορθοδοξία” είπε, «Μόνο ένα πράγμα υπάρχει απείρως πιο ανόητο και μη πρακτικό από το να καις έναν άνθρωπο για την φιλοσοφία του. Πρόκειται για την συνήθεια να λες πως η φιλοσοφία του δεν έχει σημασία. Η ευγένεια, η πνευματική οκνηρία, και η έλλειψη προθυμίας να ερευνάς ανοιχτά και να αντιμετωπίζεις τις συνέπειες, τις φιλοσοφίες κάποιου, έχουν πετύχει στον κόσμο ό,τι δεν κατόρθωσαν να πετύχουν η Ιερά Εξέταση, οι Σταυροφορίες, τα κυνήγια μαγισσών, το ξύλινο βασανιστήριο, ο πάσσαλος και το καζάνι: να φιμώσουν τους αιρετικούς.

Η αλήθεια είναι πως ζούμε σε ένα νεοπαγανιστικό κόσμο. Τον παγανιστή τον φανταζόμαστε ως ένα άτομο χωρίς θρησκεία. Στην πραγματικότητα πρόκειται για άτομο με κάμποσες θρησκείες, και οι περισσότερες έχουν στο κέντρο τους το ίδιο το άτομο ως θεό. Ο ηθικός σχετικιστής είναι ο μοντέρνος παγανιστής – συνήθως ένα άτομο που δηλώνει «άθρησκος» μεν, «πνευματικός» δε. Η πνευματικότητα της Νέας Εποχής είναι μια σύγχρονη έκφραση παγανισμού, η οποία - προς ντροπή της – έχει ένα ακόμα πιο ασαφή ορισμό του Θεού και του Σύμπαντος απ’ ότι οι αληθινοί, αρχαίοι παγανιστές. Οι αρχαίοι παγανιστές τουλάχιστον είχαν θεούς που κυβερνούσαν τις διάφορες εκφάνσεις της Δημιουργίας και της ανθρώπινης συμπεριφοράς, ακόμα και αν αυτό σήμαινε να θυσιάζουν παρθένες ή να κάνουν τελετές γονιμότητας στα λιβάδια κατά την εαρινή ισημερία. Οι μοντέρνοι παγανιστές δεν έχουν άλλους θεούς παρά μονάχα τους εαυτούς τους, αφού είναι υπερβολικά φωτισμένα άτομα, και πνευματικά πολύ πιο εξελιγμένοι και έξυπνοι για να πιστεύουν στον Πάνα, τον Βάκχο ή τον Δία… απλά, είναι υπέρ του οίνου, των γυναικών και των ασμάτων – αλλά χωρίς εκείνο το πρόσθετο στοιχείο που λέγεται «θεός».

Η έλξη που ασκεί ο σύγχρονος παγανισμός οφείλεται στο ότι είναι αρκετά ασαφής και αμφιλεγόμενος ώστε να επιτρέπει στους υποστηρικτές του να δικαιολογούν την οποιαδήποτε συμπεριφορά, στον εαυτό τους ή σε όσους άλλους τυχόν συμφωνούν μαζί τους. Τους επιτρέπει επίσης να καταδικάζουν οποιαδήποτε υπόνοια μισαλλοδοξίας και κριτικής…. όλα εν ονόματι της θέσης τους σε ένα υψηλότερο πνευματικό επίπεδο απ’ όλους τους άλλους που είναι παγιδευμένοι μέσα σε αρχαίους ηθικισμούς που δεν ισχύουν στην δική μας, σύγχρονη, προοδευμένη και διαφωτισμένη εποχή.

Δυστυχώς για τον σύγχρονο παγανιστή, η αλήθεια δεν είναι ένα αμφιλεγόμενο πράγμα. Η αλήθεια είναι κάτι το αποκλειστικό, θέτει όρια και καθορίζει τα πράγματα με ακρίβεια. Η αλήθεια εκ φύσεως δεν ανέχεται το ψεύδος, την ασάφεια και την αποδοχή πραγμάτων που αντιτίθενται σε αυτήν. Ολόκληρη η ανθρωπότητα και οι επιδιώξεις της – συμπεριλαμβανομένης της επιστήμης, της μεταφυσικής, της πολιτικής, ακόμα και οι κοινωνικές δομές της – στηρίζονται στην ιδέα μιας αποκλειστικής, ακριβούς και στερεής αλήθειας. Δεν θα ήθελες ούτε βενζίνη να αγοράσεις, αν δεν υπήρχε κάποια έννοια αλήθειας στην λειτουργία της αντλίας… δεν θα θέλαμε την ΕΧΧΟΝ να επικαλείται ανοχή και έννοιες όπως «η δική σου αλήθεια και η δική μου είναι απλώς διαφορετικές», όταν πρόκειται να πληρώσουμε τον λογαριασμό…

Κάποιος μπορεί να σου υποδείξει πως κάτι που εσύ νόμιζες αληθές (όπως π.χ. «ο κόσμος είναι επίπεδος» ή «ο τάδε είναι πολύ καλός ηθοποιός») έχει αποδειχθεί πως είναι αναληθές, όμως αυτό δεν καταργεί την έννοια της αλήθειας – απλώς αποδεικνύει πως κάτι δεν ήταν αληθές, ή εσφαλμένα το πίστευαν ως αληθές. Ο GK Chesterton λέει πως αν κάτι είναι αληθινό, είναι αληθινό κάθε στιγμή, και η χρονική διάρκεια δεν έχει καμία σχέση με την αλήθειά του. Μπορεί κάποιος να ισχυριστεί «α, αυτό ήταν αλήθεια για τους αρχαίους, αλλά όχι για εμάς τους σύγχρονους», αλλά αυτό είναι σαν να λέμε πως κάτι είναι αληθινό στις 7 το πρωί αλλά δεν είναι αληθές στις 8.45 το βράδυ. Έτσι, αν κάτι είναι ψευδές, είναι ψευδές το μεσημέρι και το βράδυ. Ο Χρόνος δεν αλλάζει την αλήθεια ή το ψεύδος. Θυμάμαι στην δεκαετία του ’60, όταν εμφανίσθηκε ο Fletcher με το βιβλίο του περί της «νέας ηθικότητας»: Κάποιος είχε πει «αυτό ούτε καινούργιο είναι, ούτε ηθικό. Είναι η ίδια παλιά ασχήμια, που υπάρχει ανέκαθεν.» Ποιος είχε δίκιο – ο Fletcher ή ο διδάσκων – εξαρτάται από τον δικό σας ορισμό της αλήθειας.

Οπότε, το ερώτημα «τι είναι η αλήθεια» είναι ένα έγκυρο ερώτημα που αξίζει κανείς να αναλώσει όλη του την ζωή στην προσπάθεια να βρει την απάντηση. Εκφράσεις όπως «Κάθε αλήθεια είναι σχετική» ή «Η αλήθεια είναι αυτό που είναι αληθές για σένα» είναι δηλώσεις πνευματικής οκνηρίας στην καλύτερη περίπτωση, και φιλοσοφικής βλακείας στην χειρότερη.

Ακούμε ανθρώπους πάντοτε να λένε «ναι, αυτό μπορεί να είναι αληθές για σένα…» ή κάποια παραλλαγή αυτού. Αν την δοκιμάζαμε αυτή την νοοτροπία με την φωτιά, δεν θα μπορούσαν να γίνουν και πολλές συζητήσεις με νόημα. Ορίστε 11 πράγματα που δεν πρέπει να «μπαίνουν στο τραπέζι» αν κάποιος ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ πιστεύει στον σχετικισμό:

1. Δεν μπορείς να λες «ΠΡΕΠΕΙ να δείχνουμε ανοχή στις απόψεις όλων», διότι αυτό θα συμπεριλάμβανε και την άποψη του μισαλλόδοξου ατόμου που θέλει να σκοτώσει όλους τους ανεκτικούς. Ο Bernard Shaw κάποτε είχε γράψει: «Ο χρυσός κανόνας είναι πως δεν υπάρχει χρυσός κανόνας». Όταν το απόλυτο είναι πως δεν υπάρχει απόλυτο, τότε όλα επιτρέπονται, ακόμα και η μισαλλοδοξία, είτε μας αρέσει, είτε όχι.

2. Δεν μπορείς να μιλάς περί «αλήθειας». Αν πούμε ότι «το κάθε τι είναι μια όψη της αλήθειας», τότε οφείλουμε να γνωρίζουμε ποια ΕΙΝΑΙ η αλήθεια. Όπως όταν π.χ. ένας συλλέκτης αυτοκινήτων πει «αυτό είναι ένας προφυλακτήρας από Κάντιλακ του 1957», πάει να πει ότι ξέρει τι είναι ένα Κάντιλακ του ’57 και γνωρίζει πως είναι κάτι υπαρκτό. Οι σύγχρονοι όμως φιλόσοφοι της πολυθρόνας θα πουν «δεν μπορούμε να γνωρίζουμε την αλήθεια» - μόνο μέρη της…. Τότε πώς μπορούμε να γνωρίζουμε ότι κάτι είναι ΜΕΡΟΣ της αλήθειας, όταν δεν έχουμε ιδέα τι είναι η ΑΛΗΘΕΙΑ; Ή, αν δηλώσουμε πως «δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια», είναι σαν να λέμε «αυτό είναι προφυλακτήρας ενός Κάντιλακ του ’57, αλλά δεν υπάρχει τέτοιο αυτοκίνητο.» Είναι της μόδας να έχουμε «άγνοια της απόλυτης αλήθειας», και όμως δηλώνουμε πως την ενστερνιζόμαστε την «αλήθεια» όπου την βρίσκουμε. Μου φαίνεται πως αν πρόκειται να βρούμε πραγματική αλήθεια κάπου ή οπουδήποτε, χρειάζεται να γνωρίζουμε με ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ - και όχι με λιγότερη - βεβαιότητα με τι μοιάζει, αλλιώς δεν θα έχουμε ιδέα τι αναζητούμε ή τι κοιτάζουμε… Δεν θα είχαμε ιδέα αν πρόκειται για προφυλακτήρα ενός Κάντιλακ ή το ντεπόζιτο βενζίνης ενός Πίντο.

3. Δεν πρέπει να γίνεται συζήτηση περί «προόδου». Θεωρείται «δογματικό» να διδάσκεται πως ένα ανθρώπινο ον προορίζεται να οδεύει προοδευτικά προς μια θεϊκή εικόνα σύμφωνα με την οποία έχει δημιουργηθεί, αλλά «μη-δογματικό» να διδάσκεται πως η κοινωνία χρειάζεται να κάνει προόδους προκειμένου όλα τα ανθρώπινα όντα να αποκτήσουν προσωπική ολοκλήρωση (ό,τι μπορεί να σημαίνει ΑΥΤΟ!!). Η προσωπική ολοκλήρωση είναι ένα δόγμα, όπως είναι και η ιδέα της «προόδου», που υποθέτει πως εκεί που ήμασταν είναι λιγότερο ή χειρότερα από εκεί που θα έπρεπε να πηγαίνουμε. Αν δεν υπάρχουν απόλυτα, τότε «πρόοδος», «οπισθοδρόμηση» ή «σύγκληση» είναι όλα το ίδιο πράγμα: μάταια.

4. Μιας και μιλάμε για σύγκληση: Δεν μπορούμε επ’ ουδενί να μιλάμε για κυβέρνηση και σύγκλητο και πολιτική με σημαντικό τρόπο. Οι διαφορές στις γνώμες πάνω σε θέματα Χρηματιστηρίου, εξαγοράς βιομηχανίας αυτοκινήτων και κρίσεις για τον ηθικό χαρακτήρα εταιρικών Διοικητών που λαμβάνουν μπόνους δισεκατομμυρίων δολαρίων είναι όλα άσκοπα. Ποιοι είμαστε εμείς, που θέλουμε να επιβάλουμε τις μεσοαστικές, Πουριτανικές ηθικές αξίες σε εκείνους που πλουτίζουν με τρόπο που εμείς δεν μπορούμε; Γιατί να έχει καν σημασία μια εξαγορά, και τι διαφορά θα υπάρχει, αν όλα τα πράγματα είναι σχετικά, ή αν δεν υπάρχει απόλυτο καλό ή κακό στον πλούτο ή την φτώχεια, και στο πώς φτάσαμε σε αυτά; Δείχνουμε την δυσπιστία μας σε έναν άνθρωπο που έχει διαφορετική οικονομική πολιτική, αλλά όχι σε κάποιον με μια διαφορετική άποψη περί καλού και κακού ή περί Θεού, ή περί της φύσης του υλικού Σύμπαντος.

5. Δεν μπορείς να τιμωρήσεις κάποιον όταν κάνει κάτι «κακό», αφού το «καλό» και το «κακό» είναι εν τέλει αυτό-οριζόμενα. Όμως, αν η αλήθεια είναι αυτό που ΕΣΥ αισθάνεσαι, τότε αν εσύ απλώς δεν «γουστάρεις» κάποιον, μπορείς να τον ρίξεις μέσα σε βραστό λάδι, επειδή…. εεεεεμμμμ… δεν το θεωρείς ανήθικο – μονάχα επώδυνο για τον άλλον – αλλά τι μας νοιάζει; Αν δούμε κάποιον να βασανίζει ένα κουτάβι, δεν μπορούμε να πούμε πως το άτομο εκείνο είναι «κακό», ούτε πως είναι «καλό» να τον σταματήσουμε. Αν εφαρμόσουμε αυστηρά τον σχετικισμό, τότε μπορούμε να πούμε πως το κουτάβι ΚΑΙ ο πόνος του κουταβιού έχουν σημασία για ΜΕΝΑ, όμως τότε θα πρέπει να ανεχθούμε το γεγονός πως ΔΕΝ έχει σημασία στο άτομο που απολαμβάνει τον βασανισμό του ζώου.

6. Δεν μπορείς να λες «σ’ ευχαριστώ» και να το εννοείς, αφού δεν υπάρχει καμία διαφορά ανάμεσα στο «Δος μου το, μωρή!» και το «Σε παρακαλώ αγάπη μου, μου δίνεις το κέτσαπ;» Δοκίμασέ το όμως, και δες αν έχει σημασία – θα έχεις αρκετό χρόνο όλο το βράδυ να φιλοσοφείς «για ποιόν λόγο κατέληξα να κοιμάμαι στον καναπέ μαζί με τον σκύλο μου;»…

7. Δεν μπορείς να λες «συγγνώμη», διότι δεν θα υπάρχει η ανάγκη να ζητηθεί συγγνώμη για οτιδήποτε κάνουμε, και τίποτε απ’ όσα κάνουμε δεν μπορούν να τα εκλάβουν οι άλλοι ως προσβλητικά. Αλλά και να είναι προσβλητικά, τι μ’ αυτό; Ποιος θα νοιαστεί, πέραν του προσβληθέντος ατόμου; Και γιατί θα πρέπει εγώ να νοιαστώ; …. Εκτός αν μ’ αρέσει να κοιμάμαι παρέα με τον σκύλο μου….

8. Δεν μπορούμε να μιλάμε για τα «δικαιώματα» καταπιεσμένων ανθρώπων – Οι μαύροι, οι γκέι, οι γυναίκες, οι τριτοκοσμικοί κάτοικοι ή οι άλλες θρησκευτικές ομάδες μπορούν να χαρακτηρισθούν ως «κατώτεροι» από άλλες ομάδες που θεωρούν τον εαυτό τους «ανώτερο», όμως η ταμπέλλα «κατώτερος» δεν έχει κάποιο νόημα, αφού δεν υπάρχει ένα σταθερό μέτρο του «ανώτερου». Απλώς είναι αυτό που είναι. Τα «δικαιώματα» - καθώς και το πώς τα χειρίζονται αυτά - δεν έχουν σημασία ούτως ή άλλως, αφού η έννοια «ισότητα» είναι ένα ανούσιο καθεστώς, το οποίο δεν έχει κάποιο αντικειμενικό νόημα, παρά μόνο ό,τι κάθε άτομο φαντάζεται πως σημαίνει για αυτόν τον ίδιο.

9. Δεν μπορείς να λες ότι η ηθικότητα βασίζεται πάνω σε αυτό που είναι ωφέλιμο για την κοινωνία και απαραίτητο για την ειρήνη και την τάξη, ή πάνω σε μια συνδυασμένη συμφωνία ανάμεσα στα μέλη μιας κοινωνίας, διότι έτσι η κοινωνία, η ειρήνη, η τάξη και η συμφωνία καταντούν το απόλυτο κριτήριο για το «καλό», και αν μια κοινωνία αποφασίσει να εξοντώσει Εβραίους, Μουσουλμάνους, Μαύρους ή όλους τους άνδρες που είναι ψηλότεροι από 1 μέτρο και 90, με μέγεθος παπουτσιών το 46, επειδή κατά κάποιο παράξενο τρόπο έχουν αποφασίσει πως αυτό θα κάνει την κοινωνία τους καλύτερη, ποιος θα μπορέσει να πει όχι;

10. Δεν μπορείς να λες πως ορισμένες κοινωνίες χρειάζεται να εξελιχθούν σε υψηλότερα επίπεδα διαβίωσης, νόμων ή πολιτισμού και κοινωνικών προγραμμάτων. Η γυναικεία περιτομή, η εκπόρνευση παιδιών, η δουλεία, οι κανονισμοί του τρόμου και της γενοκτονίας είναι εξ’ ίσου έγκυρες εκφράσεις της ανθρώπινης φύσης και κουλτούρας – στο κάτω-κάτω, η διακυβέρνηση με σιδηρά ράβδο και τρομοκρατία είναι παγκόσμιο φαινόμενο. Αλλάζοντας το περιβάλλον και την δομή των κοινωνικών συστημάτων δεν έχουν κανένα νόημα, διότι όλες οι κοινωνίες είναι εξ ίσου «σωστές» και εξ ίσου εκφραστικές του τι θεωρούν σωστό για τις ίδιες, και δεν έχουμε το δικαίωμα να κρίνουμε ή να επιβάλλουμε τις δικές μας κοινωνικές νόρμες πάνω τους.

11. Δεν μπορείς να λες «Ώπα βρε μεγάλε… αυτό ήταν το κάτι άλλο!» ή «Γλύκα, είσαι υπέροχη!», ούτε μπορείς να λες «αυτό βρωμάει», ούτε μπορείς να καμαρώνεις όταν κάποιος σου λέει «είσαι μπόμπα»…. Καλά, φυσικά και ΜΠΟΡΕΙΣ να λες και να κάνεις οποιοδήποτε από αυτά τα πράγματα. Όμως στο φινάλε είναι χωρίς νόημα, επειδή είναι απλώς η άνευ ουσίας γνώμη κάποιου εκείνη τη στιγμή. Επίσης είναι χωρίς νόημα διότι δεν έχει σημείο αναφοράς την οποιαδήποτε αντικειμενική πραγματικότητα, ούτε κάποιο συγκριτικό μέτρο «καλού, αξίας ή ομορφιάς», συνεπώς ο έπαινος δεν έχει κανένα πραγματικό νόημα για σένα. Σου παρέχει μόνο μια ψευδαίσθηση ευχαρίστησης για μια φευγαλέα στιγμή. Αν όμως το εξετάσουμε σε βάθος, η πραγματική σημειολογία του σχετικισμού είναι πως χρησιμοποιείται ως επί το πλείστον για να απωθείται κάποιο φταίξιμο και ευθύνη… ποτέ δεν θα ακούσετε ένα σχετικιστή να αποφεύγει τον έπαινο.

Ο σχετικιστής ίσως δηλώσει κάποια πλατύτερη βάση για την ιδεολογία του και τις ηθικές κρίσεις του, όπως π.χ. για την κουλτούρα, τις κοινωνικές νόρμες και τις εξελικτικές επιθυμίες που είναι αποτυπωμένες μέσα στα γονίδιά μας, το απόσταγμα των οποίων είναι κάποια μορφή μηχανιστικού υλισμού, ο οποίος καταλήγει στο αδιέξοδο του ντετερμινισμού. Αλλά, άσχετα πώς θα φτάσει εκεί – μέσα από την φιλοσοφική του ομίχλη – στο τέλος πρόκειται για το άτομό του ως αποκλειστικού διαιτητή και κριτή, ακόμα και αυτών των πραγμάτων. Σε τελευταία ανάλυση, δεν υπάρχει κανένα απόλυτο κριτήριο πέραν των δικών του σκέψεων, εμπειριών και αισθημάτων.

Πράγματι, «εσύ είσαι ο κριτής», διότι στο φινάλε όλα είναι ζήτημα γνώμης, και η μόνη γνώμη που έχει σημασία είναι η δική σου – όπως μας το υπενθυμίζουν συνεχώς το ραδιόφωνο, η τηλεόραση, η Νεοεποχίτικη πνευματικότητα, οι τέχνες και ναι… ακόμα και τα μπουκάλια του κέτσαπ.

Μου θυμίζει μια έκφραση του Holbrook Jackson στο έργο του «Platitudes Undone» (Αναίρεση Κοινοτυπιών), όπου γράφει: «Καμία γνώμη τελικά δεν μετρά: μόνο η δική σου».

Στον οποίον απαντά ο GK Chesterton: «...είπε ο άνθρωπος που νόμιζε πως ήταν κουνέλι».

Σας αφήνουμε τώρα να επιστρέψετε στο επιτραπέζιο γεύμα σας, και τα τακτικά προγραμματισμένα καρυκεύματά σας….

Μετάφραση: Κ. Ν.

* Σημείωση ΟΟΔΕ: Στην Ελλάδα η αντίστοιχη υποβολή που συναντάμε παντού, είναι: "Να είσαι ο εαυτός σου". Σε Σήριαλ, σε Πρωινάδικα, σε Ριάλιτι, (κυρίως σε Ριάλιτι), αυτό είναι το κεντρικό σύνθημα και η κεντρική υποβολή που συναντάμε. Κάτι αντίστοιχο με αυτό το σύνθημα που παρατηρεί το άρθρο, ότι κυριαρχεί στη χώρα τού ραδιοφωνικού ομιλητή. Γιατί το "να είσαι ο εαυτός σου", τι άλλο μπορεί να σημαίνει, παρά το: "ζήσε όπως νιώθεις ότι θέλεις να ζεις και να ενεργείς"; Τι άλλο σημαίνει, από το: "γίνε ο τελικός κριτής τής συμπεριφοράς σου";

Ανεξαρτήτως από τη γελοιότητα τής διατύπωσης τής φράσης: "Να είσαι ο εαυτός σου", (γιατί πώς θα μπορούσες να είσαι... άλλος;), είναι προφανής η σημασία της. Ακούμε για παράδειγμα σε Ριάλιτι: "Τον ψήφισα να φύγει, γιατί δεν είναι ο εαυτός του!" Και δεν σκέφτεται ο ανόητος που τα λέει αυτά, ότι αν ο άλλος "ήταν ο εαυτός του", δηλαδή αν συμπεριφερόταν όπως ένιωθε, δεν θα ήξεραν οι υπόλοιποι πού να κρυφτούν! Και από την άλλη, όταν κάποιος "είναι ο εαυτός του", όταν δηλαδή εκφράζει αυτά που νιώθει κάθε στιγμή, (μαλλιοτραβήγματα, προσβολές, ύβρεις, τεμπελιά, παρενόχληση, κλπ), οι ίδιοι αυτοί, εμφανίζονται θιγμένοι και εκνευρισμένοι!

Και εδώ είναι σαφές το αντιχριστιανικό τής υπόθεσης: Το να είναι κάποιος "ο εαυτός του", τι σημαίνει ακριβώς; Δεν σημαίνει το να εκφράζεται όπως νιώθει; Σκεφθείτε δηλαδή έναν κόσμο όπου όλοι να εκφράζονταν όπως νιώθουν! Να ερχόταν ο γείτονας και να σου έλεγε: "Μου αρέσει η γυναίκα σου"! Και όχι μόνο να το έλεγε!  Ένας τέτοιος κόσμος, σε τι θα διέφερε από τη ζούγκλα; Δηλαδή ο κλεπτομανής, "να είναι ο εαυτός του"; Ο σαδιστής; Ο παιδεραστής; Ο μοιχός; Ο οργίλος;...

Τελικά τι είναι η εν Χριστώ ζωή μας; Δεν είναι μια προσπάθεια να "σκοτώσουμε τον παλαιό άνθρωπο", και να τον αντικαταστήσουμε με "τον νέο άνθρωπο", κτισθέντα κατά Θεόν; (Εφεσίους 4/δ: 22-24). Δεν είναι ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ τον "παλιάνθρωπο" με έναν νέο άνθρωπο, με μια νέα προσωπικότητα, ως εικόνα τού Χριστού που είμαστε; Και πώς θα γίνει άραγε αυτό, χωρίς το "έθος" (το και "ήθος"); Γιατί για να γίνει το "ήθος", χρειάζεται το "έθος", τη συνήθεια! Και πώς θα συνηθίσει κάποιος την εν Χριστώ ζωή, πώς θα καταπολεμήσει τα πάθη που τον κάνουν "παλιάνθρωπο", αν δεν τα συγκρατήσει, αλλά "είναι ο εαυτός του" εκφράζοντάς τα; Γιατί έτσι ξεκινάει ο άνθρωπος να "εθίζεται" σε έναν σωστό τρόπο ζωής, ώστε το "έθος" να γίνει αυτό που σήμερα λέμε: "σωστό ήθος". Μπορεί μέσα του να νιώθει ένα σωρό πάθη και παρορμήσεις, είτε ενστικτώδεις, είτε επίκτητες. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι αυτά όλα θα τα εξωτερικεύει και θα τα εκφράζει, για "να είναι ο εαυτός του"! Αντιθέτως! Αυτά θα τα καταπνίγει, θα τα υποτάσσει και θα τα νικάει εξαφανίζοντάς τα ΣΤΑΔΙΑΚΑ. (Α΄ Κορ. 9/θ: 27) Γιατί τα πάθη συνήθως έτσι σταδιακά (δια τού έθους, δια τής συνήθειας) νικώνται, (όπως και σταδιακά ενισχύονται). Και δεν υπάρχουν μαγικές συνταγές που τη μια στιγμή θα είσαι κλεπτομανής και την άλλη τίμιος, ή τη μια στιγμή θα είσαι πόρνος και την άλλη θα βλέπεις το άλλο φύλο μόνο αδελφικά. Αλλά θα πρέπει να περάσει κάποιος από το καμίνι τού πειρασμού και τής εγκράτειας, ώστε ΣΤΑΔΙΑΚΑ, να μπορέσει ΝΑ ΚΑΤΑΠΝΙΞΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ, και στη θέση του να ανατείλει ένας νέος άνθρωπος.

Ο Χριστιανός, ΔΕΝ πρέπει να είναι "ο εαυτός του", αλλά με τη βοήθεια τής Εκκλησιαστικής ζωής να τον καταπνίγει, για να μπορέσει κάποτε να λέει όπως ο Απόστολος Παύλος: "Μαζί με τον Χριστό έχω συσταυρωθεί· Και δεν ζω πλέον εγώ, αλλά ο Χριστός ζει μέσα σε μένα· σε ό,τι, όμως, τώρα ζω μέσα στη σάρκα, ζω με την πίστη τού Υιού τού Θεού, ο οποίος με αγάπησε, και παρέδωσε τον εαυτό του για χάρη μου" (Γαλάτες 2/β: 20).

 http://www.oodegr.com/oode/a8eismos/mathimata/diafimist_ypovoles_1.htm

Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΟΥ ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΜΟΥ

Πρωτοπρ. Κυριακού Τσουρού Γραμματέως της Σ. Ε. επί των αιρέσεων

Απόσπασμα από το βιβλίο: Ο Νεοπαγανισμός της Νέας Εποχής.

Στα ελληνικά νεοπαγανιστικά κινήματα συναντάμε τέσσερις διαφορετικές τοποθετήσεις έναντι του προσώπου του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού:

α) Σφοδρή πολεμική στάση με σκληρή και ενίοτε υβριστική (ακόμη και χυδαία) γλώσσα.
β) Ήταν Έλληνας και όχι Εβραίος.
γ) Ήταν ένας από τους θεούς του Ελληνικού Δωδεκαθέου.
δ) Μαζί Χριστός και Δωδεκάθεο και Νέα Εποχή

Δεν λείπουν και εκείνοι που υποστηρίζουν ότι ο Ιησούς Χριστός ήταν μυθικό πρόσωπο. Βεβαίως, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο όλες αυτές οι τάσεις αρνούνται στην πραγματικότητα και πολεμούν το πρόσωπο του Ιησού Χριστού και καθίστανται πολέμιοι του Χριστιανισμού.

α) Οι φανεροί πολέμιοι του Ιησού Χριστού

Η τάση αυτή δεν αμφισβητεί την ιστορικότητα του προσώπου του Ιησού Χριστού, τον θεωρεί όμως μόνον ως εθνικό μεσσία των Εβραίων. Το πολύ-πολύ τον αναγνωρίζει ως ένα κοινωνικό επαναστάτη, ο οποίος, ως ιδεολόγος, θυσιάστηκε για τον λαό του. Μερικοί κάνουν διάκριση μεταξύ του Ιησού της ιστορικής έρευνας και του Χριστού της Θεολογίας. Για πολλές ομάδες ο Ιησούς ήταν μια εξέχουσα προσωπικότητα των Εσσαίων. Άλλοι όμως ταλαντεύονται μπροστά σε ένα τέτοιο χαρακτηρισμό, καθόσον διαπιστώνουν μεν από την συμπεριφορά και τα κηρύγματα του Ιησού ότι δεν ήταν Εσσαίος, όμως υποπτεύονται πως οι αναχωρήσεις του στην έρημο δηλώνουν ότι κατά καιρούς εύρισκε καταφύγιο στην Αδελφότητα του Κουμράν.

Αυθαίρετα και βεβαίως χωρίς αποδεικτικά στοιχεία, αφ' ενός μεν, υποστηρίζουν είναι σίγουρο ότι ο Ιησούς είχε την υποστήριξη των Εσσαίων, αφ' έτερου, όμως ομολογούν ότι τίποτε δεν αναφέρεται γι' αυτόν στα Κουμρανικά Χειρόγραφα έστω και υποτυπώδες (περ. Δαυλός).

Για άλλους ο ιστορικός Ιησούς αποτελεί ένα αίνιγμα, του οποίου η λύση βρίσκεται στους Εσσαίους, δηλαδή στους Ζηλωτές, αντάρτες, αντιστασιακούς, των οποίων ήταν απεσταλμένος και διεκήρυσσε το πρόγραμμα τους. Στόχος του ήταν να εγκαθιδρύσει μια νέα τάξη πραγμάτων, με την κατάργηση της ιδιοκτησίας και την τιμωρία του αισχρού ιερατείου (περ. Δαυλός). Φαίνεται δηλαδή ότι ό Ιησούς ήταν μεν, άλλα. . . και δεν ήταν Εσσαίος, δεν προσχώρησε σε οργάνωση των Εσσαίων γιατί οι Εσσαίοι δεν ήσαν οργάνωση, άλλα άνηκε ατό γένος αυτό, διότι απλούστατα άνηκε εκεί γενεαλογικά ο πατέρας του, ο παππούς του, ο προπάππος του κλπ . . . ήταν δηλ. εκ σπέρματος Εσσαίος, δηλ. απόγονος του Λύκου, του Βούτη, του Πανδίονα, του Εριχθίονα, του Ηφαίστου και του Διός. Γι' αυτό έλεγε ότι ήταν υιός του θεού, δηλ. του Μα. . . Διογένης. . . Αυτά για να μην μπερδευόμαστε (περ. Απολλώνειο Φως)!

Για μερικούς, ο Ιησούς Χριστός τοποθετείται στον χώρο των σοφιστών και των λαϊκών διδασκάλων, των ραββί, εκείνων δηλαδή που διαφωτίζουν τον λαό, καταγγέλλοντας τις αυθαιρεσίες του ιερατείου, που μονοπωλεί την ιερή γνώση καταπιέζοντας τον λαό και κρατώντας τον στο σκότος και συνεργάζεται με την Ηρωδιανή δυναστεία και τους Ρωμαίους (αυτόθι). Γι' αυτό τον λόγο διώχθηκε και εκτελέστηκε: ως σοφιστής, που διαφώτιζε και διήγειρε τα πλήθη κατά της συμβιβασμένης άρχουσας εβραϊκής τάξης και των Ρωμαίων (αυτόθι). Πάντως για τους οπαδούς αυτής της θεωρίας, ο Ιησούς υπήρξε μια προσωπικότητα και οι ιστορικές έρευνες για την δράση του θα συνεχιστούν μέχρι την ημέρα, που η Ιστορία θα απαλλαγεί πλήρως από τον μύθο που περιβλήθηκε γύρω από το όνομά του και θα αποδώσει ορθολογικά και επιστημονικά το ιστορικό διάγραμμα του προσώπου του, όπως έχει κάνει και για τους άλλους μεγάλους της Παγκόσμιας Ιστορίας (περ. Δαυλός, υπογράμμιση δική μας).

Αυτή η αμφισβήτηση σε άλλους εκφραστές του χώρου αυτού μετατρέπεται σε σφοδρή πολεμική.
Ο Χριστός χαρακτηρίζεται ως ο περιτετμημένος ραβίνος Τζεσσυά, ο σημιτικής κατασκευής Δικτατορίσκος τα' Ουρανού, (περ. Διιπετές), ο κήρυκας μίσους, διχασμού και ανθελληνισμού και με σειρά άλλων παρόμοιων χαρακτηρισμών, που συνοδεύονται από ιδιαίτερα υβριστικούς τίτλους, όπως θα δούμε σε άλλο κεφάλαιο.

β) Ο Ιησούς Χριστός ήταν Έλληνας

Η τάση αυτή εγγίζει τα όρια του φαιδρού και του παραλόγου. Ιησούς Χριστός ο Έλλην, είναι ό τίτλος άρθρου σε περιοδικό του χώρου που επιδιώκει να ακροβατεί πάνω σε δύο βάρκες και του οποίου ο εκδότης ετέλεσε τον γάμο του σε Ορθόδοξο ναό της Β. Ελλάδος. Άλλωστε είναι γνωστό, λέει, και ιστορικώς επιβεβαιωμένο ότι οι Γαλιλαίοι δεν είχαν ουδεμία φυλετική σχέση με τους εβραίους οι δε μαθητές του (του Ιησού) εκτός από τον Ιούδα τον Ισκαριώτη, ήσαν κι αυτοί Ελληνικής καταγωγής, οι οποίοι άλλαξαν τα ονόματα τους από Ελληνικά σε εβραϊκά (περ. Ιερά Ελλάς).

Οι εκπρόσωποι της γραμμής αυτής προσπαθούν να στηρίξουν την θέση τους στο χωρίο του Ευαγγελίου του Ιωάννου ιβ' 2023, διαμαρτυρόμενοι μάλιστα ότι κάποιοι περιέκοψαν τους λόγους του Ιησού. Σε κείμενο, λένε, που ήταν κρυμμένο στη γνωστή Συναγωγή της Ζυρίχης, στην Βιβλιοθήκη υπ' αριθμ. 35 του Βατικανού και στο Άγιο Όρος το γνήσιο χωρίο έχει ως εξής: Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο Υιός του άνθρωπου. Ελλάς γαρ μόνη ανθρωπογέννει (ή ανθρωπογονεί) φυτόν ουράνιον και βλάστημα θείον, ηκριβωμένον, λογισμόν αποτίκτουσα οικειούμενον επιστήμην. Νυν εδοξάσθη ο υιός του ανθρώπου (Ευαγγ. Τρίγκα, ο Χριστός ήταν Έλληνας, όπου γίνεται λόγος για αλλοίωση και άλλων εδαφίων της Αγ. Γραφής. Βλ. και Δ. Μ. Ηλιοπούλου, περ. Απολλώνειο Φως. Πρβλ. και Κ. Βελόπουλου, Ιησούς και Δίας).

Στο αποκαλυπτικό βιβλίο με τίτλο «Ο Χριστός ήταν Έλληνας», πληροφορούμαστε ότι το όνομα αυτού ήταν Ιάσων Πανδίρας, μιλούσε δε πάντα ελληνικά. Το βιβλίο περιέχει και το γενεαλογικό δένδρο του Χριστού ο οποίος καταγόταν από την Πανδιονίδα φυλή, και το ονοματεπώνυμο του πατέρα του, που ήταν Σαμαρείτης και Εσσαίος, σημειώνοντας μάλιστα ότι ο Ιησούς ήταν γαλανομάτης με ξανθά μαλλιά. Ο Ιησούς Χριστός, γράφει, άνηκε στο Αθηναϊκή γένος των Πανδιονίδων, με αρχηγό τον Λύκο (Ευαγγ. Τρίγκα, Ο Χριστός ήταν Έλληνας. Βλ. και άρθρο του με τον ίδιο τίτλο στο περ. Ελλάνιον Ήμαρ, και συνέντευξη του στο περ. Απολλώνειο Φως, Εφημ. Χρυσή Αυγή, 27. 3. 2003). Η καλπάζουσα και αυθαίρετη φαντασία του συγγραφέα κατασκευάζει μύθους που καταγράφονται ως ιστορία, χωρίς βέβαια κάποια σοβαρή πηγή προέλευσης. Ο συγγραφέας αποκαλύπτει ακόμη, όπως υποστηρίζει, και την μεγαλύτερη απάτη των αιώνων τη μεγαλύτερη πλαστογραφία των Εβραίων. . . ότι ο Χριστός ήταν τάχα Εβραίος (περ. Ελλάνιον Ήμαρ).

Σε άλλο σημείο ο φανατικός οπαδός του Ιησού γίνεται ακόμη πιο αποκαλυπτικός: Ο Χριστός για δικούς του λόγους (και δικούς μας!) που δεν είναι του παρόντος, κρυπτογράφησε την Ελληνική καταγωγή και την θρησκεία του Δία στην οποία και πίστευε (Βίο). . . Ο Χριστός, Έλληνας αυτός Εσσαίος της Γαλιλαίας, καταγόταν από αθηναϊκό αρχιερατικό γένος των Εσσαίων Εττεοβουταίων (Απολλόδωρος βιβλ. 3, 195, Λεξικό Ησυχίου) οι οποίοι ήσαν Έλληνες μεταναστεύσαντες στην Κρήτη (Ομήρ. Οδύσσ. Τ, 175), στη Μ. Ασία, στην Παλαιστίνη, όπου τους βρήκε ο Αβραάμ (Βασιλειών Β' 7) και αργότερα ο Μωυσής κατά την Έξοδο (Αριθμ. ΙΓ, ΚΣΤ, Α') και στην Αίγυπτο (Ευαγγ. Τρίγκα, Ο Χριστός ήταν Έλληνας).

Κατά τον εν λόγω συγγραφέα, ο Χριστός αναφέρει δεκάδες φορές στα κείμενα των Ευαγγελίων το όνομα του Θεού-Διός, στον οποίο και πίστευε, αλλά με κωδικοποιημένο τρόπο. Έτσι, λοιπόν, η λέξη Αμήν είναι το κωδικοποιημένο όνομα του Πατρός-Διός που δεν είναι άλλο από το όνομα του Άμμωνος Διός. Επειδή δε οι Έλληνες της Αιγύπτου, γράφει, με τους οποίους συναναστρεφόταν ο Χριστός, όταν ζούσε στην Αίγυπτο ονόμαζαν τον Δία Αμήν ή και Αμίν, προκύπτει μετά βεβαιότητος το τελικό συμπέρασμα ότι ο Αμήν των ευαγγελίων είναι το όνομα του Δία στην αιγυπτιακή του εκδοχή. (Ευαγγ. Τρίγκα, βιβλίο, ένθ. άνωτ. )

Μεγαλύτερη σύγχυση σκέψεων δεν θα μπορούσε να συναντήσει κανείς! Η θρησκεία, λοιπόν, του Ιησού Χριστού ήταν. . . το Δωδεκάθεο!!!

Ο έκδοτης του πιο πάνω βιβλίου, δικηγόρος εν ενεργεία, δεν παραλείπει να μας ενημερώσει ότι: Ο Χριστός, μιλώντας Ελληνικά, σύμφωνα με τα Ευαγγέλια (Βίο), έλεγε επανειλημμένως ότι είναι Υιός του Θεού. Η λέξη θεός, όμως, προέρχεται από τη λατινική λέξη Deus (σ.σ και όχι από το ελληνικό ρήμα θέω!!!) και αυτή από την Ελληνική Δεύς (γεν. Διός), ή Ζευς. Άρα ο Χριστός, στην πραγματικότητα έλεγε ότι ήταν Υιός Διός!!! Εξ άλλου, κατά τον ελληνοχριστιανολάτρη συγγραφέα, πουθενά στά Ευαγγέλια δεν αποκαλεί κάποιος Ιησού (τον Χριστό) (Ο Χριστός ήταν Έλληνας, στο περ. Αβατον).

Ο εν λόγω ερευνητής δεν μπόρεσε φαίνεται να διαπιστώσει ότι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, μόνον στα τέσσερα Ευαγγέλια, αναφέρεται με αυτό το όνομα περισσότερες από 175 φορές, συν τις αναρίθμητες αναφορές του ονόματος αυτού στις Πράξεις, στις Επιστολές και στην Αποκάλυψη. (Τις θέσεις αυτές διακωμωδούν εκπρόσωποι άλλων ρευμάτων. Βλ. αναίρεση του Δ. Τσινικόπουλου, Γιατί ο Χριστός δεν ήταν Έλληνας, περ. Άβατον, κ. α. ).

Ο κατά δήλωσή του πρώην Ορθόδοξος κληρικός, καθηγητής της θεολογίας του Πανεπιστημίου της Β. Καρολίνας Γεώργιος Ζερβός, αποδέχεται την γνώμη ότι ο Ιησούς ζούσε και εργαζόταν σε ένα περιβάλλον, που είχε υποστεί έντονη ελληνική επίδραση. Γι αυτό, λέει: Ένα μέρος των συγχρόνων ερευνητών υποστηρίζουν την θέση ότι ο ιστορικός Ιησούς ήταν περιπλανώμενος κυνικός φιλόσοφος, καθόσον ήταν επηρεασμένος από το έντονο ελληνιστικό ήθος της Γαλιλαίας (συνέντευξη στο περ. Δαυλός). Είχε, λοιπόν, ελληνική παιδεία ο Ιησούς και κατ' άλλους ήταν μύστης της Ελληνικής Θεοσοφίας, γι αυτό οι Έλληνες τον ακολούθησαν και τον εδόξασαν.

Άλλη εκπρόσωπος με ελληνικούς ακαδημαϊκούς τίτλους, η καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πρόεδρος της Αμφικτυονίας Οικουμενικού Ελληνισμού, γράφει: Ο Ιησούς είναι μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. . . Πρέπει οπωσδήποτε να ήλθε σε επικοινωνία με τον ελληνικό πολιτισμό. . . δεν έχω καμμία αντίρρηση να τον θεωρήσω ιερό και καθαγιασμένο και να τον εντάξω στο δικό μας σύστημα αξιών. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι παιδί του Δία. . . αποτέλεσε μια νέα εκδοχή ενός μέρους των άξιων που παρήγαγε ο Ελληνισμός (περ. Άβατον, υπογραμμίσεις δικές μας). Με αυτή τη θέση συμφωνεί και άλλος εκπρόσωπος του χώρου, όμως γι αυτόν ο Ιησούς Χριστός είναι και ημίθεος (περ. Απολλώνειο Φως).

Αφού όμως ο Ιησούς Χριστός ήταν Έλληνας, πρέπει, κατά την γνώμη μερικών ελληνόψυχων χριστιανών, το όνομά Του να έχει καθαρά ελληνική προέλευση. Γι αυτό είναι ανάγκη να δοθεί και ανάλογο περιεχόμενο τόσο στο όνομα Ιησούς όσο και στην λέξη Χριστός. Το όνομα Ιησούς, λοιπόν, έχει Ελληνική ρίζα: είναι η ίδια με τις λέξεις ίαση/Ιασώ (θεά της υγείας)/ιατρός, εφ' όσον το πρόσωπο αυτό παρουσιάζεται σαν θεραπευτής και σωτήρας. . . (Εφημ. Ελληνική Θρησκεία). Σ.σ: άσχετα αν τα Ευαγγέλια λένε ότι άλλο σημαίνει το όνομα αυτό: αυτός γαρ σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών (Ματθ. α' 21). Έτσι, λοιπόν, από τις δύο λέξεις Ιησούς και Χριστός η πρώτη δείχνει να είναι όχι το πραγματικό όνομα ενός μόνου άνθρωπου... αλλα μια προσωνυμία σχετική με την ιδιότητα ιατρού... Τελικά, αναπροσαρμοζόμενο στην νεοελληνική εκφορά του το όνομα Ιησούς Χριστός θα ήταν για την εποχή του κάτι σαν Ιατρός Παππάς (αυτόθι). Αντί άλλης κατακλείδος σ' αυτό το κεφάλαιο, στο οποίο αναγκαστήκαμε να αναφερθούμε σε μερικά κείμενα στερούμενα σοβαρότητος, λέμε: Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιε του Θεού, ελέησον ημάς. 

γ) Ο Ιησούς Χριστός ήταν "θεός" του Δωδεκάθεου

Η καλπάζουσα φαντασία μερικών Ελλήνων αρχαιοπλήκτων δεν σταματά. Ο Ιησούς Χριστός ήταν, όχι μόνον Έλληνας, άλλα και ένας από τους «θεούς» του Δωδεκαθέου. Βέβαια όχι από τον στενό κύκλο των πρωτοκλασάτων «δώδεκα, αφού τα ονόματα τους είναι γνωστά και καθιερωμένα. Κάπου όμως μπαίνει κι αυτός μαζί με ένα σωρό άλλες θεότητες ανατολικής προελεύσεως. Κατά την γνώμη μάλιστα εκπροσώπου της κινήσεως αυτής σ' Αυτόν ήταν αφιερωμένος ο βωμός «τω Αγνώστω Θεώ» που αναφέρει ο Απ. Παύλος (Πράξ. ιζ' 23). Γι' αυτό πολλοί Δωδεκαθεϊστές στην Ελλάδα τιμούν και τους αρχαίους «θεούς» και τον Χριστό. Έτσι, συναντάμε και τον εξωφρενικό χαρακτηρισμό «χριστιανοί δωδεκαθεϊστές», οι οποίοι «δοξάζουν τους θεούς και τον Χριστό όπως αυτοί αντιλαμβάνονται» (περ. Οικογενειακός Θησαυρός. Πρβλ. και περ. GO, 30. 9. 97). Υποστηρίζουν μάλιστα ότι ο Ιησούς Χριστός προερχόταν «από σπέρμα Ηφαίστου» και ότι υπάρχουν γι' αυτόν Ελληνικές προφητείες, που ξεκινούν ήδη από τον Ερμή, ο οποίος. . . . . έζησε το 50. 000 π. Χ. (Εύαγγ. Τρίγκα, Ο Χριστός ήταν Έλληνας).

Υπάρχουν και εκείνοι που θέλουν να βλέπουν στον Χριστιανισμό συγκρητιστική επίδραση του αρχαιοελληνικού πανθέου. Έτσι δεν διστάζουν να ταυτίζουν μυθολογικές διηγήσεις και «πιστεύματα» με ιστορικά γεγονότα και πρόσωπα. Ο μελετητής των «νεοπαγανιστικών» κειμένων διαπιστώνει την προσπάθεια μετατροπής της ιστορίας σε μύθο και τον παραλληλισμό συμβολικών διηγήσεων περί θανάτου και αναβιώσεως των ειδωλολατρικών θεοτήτων, ταυτισμένων με τους φυσικούς νόμους και τις εποχιακές εναλλαγές, με το ιστορικό γεγονός της Αναστάσεως του ιστορικού Ιησού Χριστού. Ή ακόμη την ταύτιση του Ιησού Χριστού με τον Διόνυσο. Είδαμε στο προηγούμενο άρθρο μας να χαρακτηρίζεται ο Ιησούς Χριστός ως «Υιός -Διός». Ή ταύτιση του όμως με τον Διόνυσο ή τον Ορφέα είναι πιο συχνή. Ακόμη και διηγήσεις του βιβλίου των Πράξεων, όπως η απελευθέρωση του Απ. Πέτρου από την φυλακή, ή η μεταστροφή του Απ. Παύλου στην Δαμασκό, προβάλλονται ως συμβολισμός κατ' αντιγραφή από τους Διονυσιακούς μύθους (βλ. Arthour Evans, The God of ecstasy... Διόνυσος και Χριστός, κατά παράθεση, στο περ. Διϊπετές).

Εκφραστής αυτής της «θεωρίας» διερωτάται «μήπως τελικά ο Χριστός είναι η ενσάρκωση του Δία-Διόνυσου Μειλίχιου, θεού του ελέους;» (Γ. Τσαγκρινού, Ποιος είναι ο πατέρας του Ιησού; περ. Άβατον). Ο ίδιος σε άρθρο του με τίτλο «Ο Ιησούς και οι Έλληνες», βλέπει στους λόγους του Κυρίου κατά την παράδοση της Θείας Ευχαριστίας, «Λάβετε φάγετε τούτο εστί το σώμα μου», «εμφανέστατη ορφικο-διονυσιακή καταγωγή». Η λέξη «κλώμενον» των Καινοδιαθηκικών κειμένων, λέει, προέρχεται από τον Διόνυσο, διότι το σώμα του Διονύσου «κομματιάστηκε από τους Τιτάνες» ενώ ο Χριστός σταυρώθηκε (αυτόθι). Τελικά, κατά την γνώμη του καθηγητού αυτού της Φυσικής, «Φαίνεται ότι όντως ο Χριστός ήταν ήδη γεννημένος πριν από τον Ορφέα, τον Μωϋσή, τον Αβραάμ, τον Πυθαγόρα, τον Σωκράτη, γιατί ήταν ο πρώτος θεός Δημιουργός, ο Θεός της Φιλότητας, ο Φάνης Έρωτας Δημιουργός, ο Ζεύς-Διόνυσος» (αυτόθι, υπογραμμίσεις δικές μας).

Ο ίδιος, σε τηλεοπτική εκπομπή, υπεστήριξε: «Αν λοιπόν ο Χριστός σαν ον (σαν ον πρέπει να τον δούμε) έχει κάτι να δώσει στην ανθρώπινη ψυχή, όχι τον Ιουδαιοχριστιανισμό, γιατί ο Χριστός να είναι ο Γιαχβέ και να μην είναι ο Διόνυσος;. . . αν κάνω λοιπόν μια προσπάθεια την κάνω για να αποδείξω ότι ο Διόνυσος είναι ο ενσαρκωμένος Χριστός στην περιοχή της Ελλάδος, αυτό δεν σημαίνει όμως επειδή υπάρχει ο Διόνυσος σαν σαρκωμένος Έλληνας Χριστός, ότι οι υπόλοιποι δεν υπάρχουν» (Περ. Διϊπετές, ένθετο Ωκύρροον).

Με «μαθηματική ακρίβεια», συνεχίζει ο φυσικομαθηματικός θεολογίζων, και με «τετραγωνική λογική» μπορούμε να πούμε ότι «ο Θεός, σαν μαθηματική ιδέα, είναι αθάνατος και, σαν υλική υπόσταση, είναι θνητός. Είναι Υλόπνευμα-Οινόπνευμα και είναι ο θεός Διόνυσος. Γι αυτό και ο Διόνυσος είτε σαν Διόνυσος Ζαγρέας ή σαν Διόνυσος-Όσιρις, είτε σαν Διόνυσος-Χριστός είναι ο Θεός που γεννιέται, ζει, πεθαίνει και αναγεννιέται» (Γ. Τσαγκρινού, Οι Ζωντανοί θεοί των Ελλήνων, στο συλλογικό έργο Η αναβίωση της Ελληνικής Θρησκείας).

Περίεργες στ' αλήθεια εκφράσεις που διατυπώνονται μέσα σε πλήρη σύγχυση του συγγραφέα τους, αποτελούν όμως χαρακτηριστικό παράδειγμα νεοεποχίτικης καθαρά απόψεως με έντονο συγκρητιστικό χαρακτήρα, που μας παραπέμπει στο «Εν το Παν», για το οποίο ήδη μιλήσαμε σε προηγούμενο κεφάλαιο.
Είναι συνεπέστεροι τουλάχιστον οι αρχαιολάτρες εκείνοι που απορρίπτουν ολοτελώς τον Χριστιανισμό και τον Ιησού Χριστό, μια και ουδεμία σχέση μπορεί να υπάρξει μεταξύ «Αληθείας και πλάνης «φωτί προς σκότος. . . Χριστώ προς Βελίαλ» (Β' Κορ. στ' 1415).

δ) Δωδεκαθεϊστές και Χριστιανοί και νεοεποχίτες

    Όλες αυτές οι προσπάθειες να συμβιβαστούν τα ασυμβίβαστα, να συνυπάρξουν το φως με το σκότος, η Αλήθεια με την πλάνη, η ιστορία με τον μύθο, οδηγούν σε μια ανεξέλεγκτη σύγχυση. Τα διάφορα «νεοπαγανιστικά» κινήματα δεν μπορούν να συμφωνήσουν τελικά στο αντικείμενο της «λατρείας» τους. Ταλαντεύονται ανάμεσα στις πιο ακραίες τοποθετήσεις. Η αντιπαλότης μεταξύ τους ενίοτε είναι ιδιαίτερα σφοδρή (Βλ. δειγματοληπτικά: περ. Διϊπετές, τ. 4. Η αναβίωση της αρχαίας Ελληνικής Θρησκείας, συλλογικό έργο. Εφημ. Ελλην. Θρησκεία και ομώνυμη ιστοσελίδα: «Θάνατος στους συμμορίτες ναζωραίους. Θάνατος στους προδότες «Δωδεκαθεϊστές» Περ. Ελλην. Πάνθεον, κ. α.).

Η τοποθέτηση τους έναντι του προσώπου του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού κυμαίνεται, όπως είδαμε, από σκληρή εχθρική και απαράδεκτα υβριστική μέχρι και την «αναβάθμισή» Του σε «θεό του Ολύμπου». Ανάμεσα σ' αυτές τις τοποθετήσεις βρίσκεται και η νεοεποχίτικη εκδοχή του Ιησού Χριστού, ως του Μεσσία της «παλαιάς εποχής των Ιχθύων».

Σε άρθρο με τίτλο «Αρχαία Ελληνικά Μυστήρια», ο αρθρογράφος προβαίνει σε μια άνευ προηγουμένου συγκρητιστική προσπάθεια νεοεποχίτικου τύπου και διερωτώμενος αν τελικά θυσιάστηκαν άδικα «οι ιερουργοί της ανθρωπότητας, οι μεγάλοι ιεροφάντες των θρησκειών του ανθρώπου, όπως ο Ζαγρεύς Διόνυσος, ο Άριος-Ράμα, ο Ινδός Κρίσνα, ο Αιγύπτιος Όσιρις, ο Ιησούς. . .» (Αρχαία Ελληνικά Μυστήρια, εφημ. Ελληνική Αγωγή). Και σε άλλο κείμενο της ίδιας εφημερίδας ο συντάκτης του θεωρεί ότι: «Την διδασκαλία των (αρχαίων) μυστηρίων ακολούθησαν και ενίσχυσαν ή διέδωσαν ακόμη περισσότερο οι Πλατωνικοί, οι Νεοπλατωνικοί, οι Μαθητές, Απόστολοι και Ευαγγελιστές τον Ιησού Χριστού, όπως βεβαιώνουν ο Θεοδώρητος, ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, ο Ωριγένης, ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, ακόμη και ο Αυγουστίνος, που συγκρίνοντας τα δόγματα του Πλάτωνος με τα Χριστιανικά δεν βρήκε διαφορές» (!!) (αυτόθι, υπογραμμίσεις δικές μας).

Αναγνώστης περιοδικού υποστηρίζει σε επιστολή του ότι «Η γνώμη μου είναι ότι ο Δίας και ο Ιησούς είναι μορφές διαφορετικές αλλά όχι απαραίτητα αντίθετες θεολογικά. Σε κάθε τόπο και χρόνο στην πορεία της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους έχουν παρουσιαστεί μορφές θεανθρώπων-θεών, προφητών και αγίων. . . Αν θέλει, λοιπόν, κανείς να πλησιάσει την αλήθεια δεν μπορεί παρά να συνταιριάξει Δωδεκάθεο, Χριστιανισμό, Βουδισμό, Ισλαμισμό και άλλες θεωρίες» (Χρ. Σπυρίδης, επιστολή στο περ. «Άβατον).

Μέσα σ' αυτή την αφασία, ορυμαγδός συνθημάτων διασταυρώνονται, χωρίς καμμιά λογική συνοχή, μέσα στο ίδιο πολλές φορές κείμενο. Ας δούμε ένα παράδειγμα: «Τα Ελευσίνια Μυστήρια αναβιώνουν! Η εκδίκηση του Ελληνισμού! Ο Ελληνιστικός Χριστιανισμός αρωγός στην προσπαθεί του Έθνους για μια Μεγάλη Ελλάδα. . . Ο Χριστιανισμός εισέβαλε. . . με βία, με εμπρησμούς. . . και δολοφονίες. Όχι ο Χριστιανισμός, κάποιοι εκφραστές του. . . Ο Χριστιανισμός δεν ήρθε ποτέ αντιμέτωπος με την Αρχαία Ελληνική Θρησκεία. Και καταλήγει θριαμβευτικά η «Ομάδα Ε»: «Με μια μαγική συνταγή, θεϊκή θα έλεγα, στους κόλπους του ΕΨΙΛΟΝ, συνεβρέθησαν και συναγωνίζονται Ελληνιστές Χριστιανοί, που έχουν ασπασθεί τα υψηλά ηθικά μηνύματα της διδασκαλίας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και Ελληνιστές Δωδεκαθεϊστές, εκφραστές των υψηλών φιλοσοφικών νοημάτων, που γέννησαν οι πρόγονοί μας» (Ν. Ντανάκος, περ. GO). Συνέπεια αυτής της συγχύσεως είναι η δήλωση: «Δεν είμαι διατεθειμένος να λατρέψω τους αρχαίους θεούς. Παραμένω χριστιανός με έναν εντελώς δικό μου τρόπο, ξεριζώνοντας ό,τιδήποτε το εβραϊκό. Παρ' όλα αυτά, αν μπορούσα, και βέβαια θα παντρευόμουν με το ορφικό τελετουργικό, όπως έκανε εκείνος ο καθηγητής και κόντεψαν να τον φάνε» (Ι. Θεοδόσης, επιστολή στο περ. Διϊπετές).

Δεν λείπει, τέλος, και η αποκρυφιστική νεοεποχίτικη εκδοχή του Χριστού. Ο Χριστός δεν είναι πλέον πρόσωπο. Είναι μια εκδήλωση του Συμπαντικού απρόσωπου «θεού» ή μία κατάσταση μυήσεως: «Η παγκόσμιος παράδοση διδάσκει ότι ο Χριστός είναι μια υλική, ανθρώπινη προσωπική εκδήλωση της Θεότητας επί της Γης. Η εμφάνιση του Χριστού γίνεται κάθε δύο χιλιάδες χρόνια περίπου» (Εφημ. Χρυσή Αυγή). Και σε άλλη συλλογική εργασία διαβάζαμε: «Η λέξη «Χριστός» χρησιμοποιούνταν στά αρχαία ελληνικά μυστήρια για το Νεόφυτο που προετοιμαζόταν για την τελετή της μύησης «Όταν . . . έφθανε το επίπεδο του μυημένου ονομαζόταν Χριστός (ο έχων το χρίσμα). Ήταν ένας όρος που συμβόλιζε μια κατάσταση συνείδησης» (περ. Φαινόμενα).

Άλλος συγγραφέας, που δηλώνει Χριστιανός Ορθόδοξος και πικραμένος γιατί παρεξηγήθηκε για όσα γράφει περί του Ιησού, προσπαθεί να «γεφυρώσει» το χάσμα μεταξύ της αρχαίας Ελλάδας και της Ορθοδοξίας, επειδή, λέει, «παρατηρείται από την πλευρά των αρχαιολατρών-δωδεκαθεϊστών πραγματικό ΜΙΣΟΣ απέναντι στον Ιησού Χριστό. . .» (Κ. Βελόπουλου, ένθ. άνωτ. ). Η «πίστη» του όμως στον Χριστό είναι μια νεοεποχίτικη αντιχριστιανική κακοδοξία. Ο Χριστός και γι' αυτόν δεν είναι το μοναδικό ιστορικό πρόσωπο που εγεννήθη «εν ημέραις Ηρώδου του βασιλέως» (Ματθ. β' 1) και εσταυρώθη «επί Ποντίου Πιλάτου", αλλά είναι μια «χριστική εμπειρία», την οποία και ο Ιησούς απέκτησε μέσω μυήσεως όπως και άλλοι «μυστικιστές». Ο Ιησούς και για τον συγγραφέα του βιβλίου αυτού δεν είναι Θεός αλλά «κατέστη θείος» και ήταν «ένας θεός» (Θέση όμοια μ' εκείνη των «μαρτύρων του Ιεχωβά»). «Ο Ιησούς, λέει, είναι ένας μυημένος μέσω της εγκατοίκησης της Ύπαρξης του Χριστού μέσα του. . . Ο Χριστός αφυπνίζει το Συμπαντικό Πνεύμα για άλλη μια φορά, αλλά σε ανθρώπινη μορφή, σε παρούσα ύπαρξη» (αυτόθι. Βλ. και κεφάλαιο «Εν το Παν»).

Αυτά τα «αποκαλυπτικά» συναντάμε μέσα στα κείμενα των συγχρόνων ελληνικών «νεοπαγανιστικών» κινημάτων. Ο Κύριος μας έχει προειδοποιήσει: «Εάν τις υμίν είπη, ιδού ώδε ο Χριστός ή ώδε μη πιστεύσητε. . . ιδού προείρηκα υμίν» (Ματθ. κδ' 23).

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΔΙΑΛΟΓΟΣ TEYXH 37-38 2004

http://www.egolpion.com/jesus_paganns.print.el.aspx