ΤΟ ΤΕΧΝΑΣΜΑ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΝΑ ΜΕΤΑΦΡΑΣΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ Το διαβάσαμε από το: ΤΟ ΤΕΧΝΑΣΜΑ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΝΑ ΜΕΤΑΦΡΑΣΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Μπροστά στην απειλή της αλλοτρίωσης του ιουδαϊσμού, η ηγεσία του βρίσκεται, όπως ήδη είπαμε, άοπλη. Για τον απλούστατο λόγο πως η γλώσσα, γραπτή η προφορική, το μοναδικό πάντως όργανο προπαγάνδας στα χρόνια εκείνα, ανήκει στον αντίπαλο. Τότε θα ληφθεί μια απόφαση που θα σφραγίσει ανεξίτηλα την ανθρωπότητα: Αποφασίζεται η μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης στην ελληνική γλώσσα. 


Η εργασία της μετάφρασης, που ανατίθεται σε εβδομήντα σοφούς Εβραίους που γνωρίζουν το ίδιο καλά την ελληνική μα και τη μητρική τους γλώσσα, αρχίζει τον τρίτο και τελειώνει τον πρώτο προ Χριστού αιώνα. Πρόκειται αναμφισβήτητα για την πιο δαιμόνια ανθρώπινη σύλληψη. Ενώ σαν πράξη αντιφάσκει τελείως με τον ιουδαϊκό απομονωτισμό που φτάνει στον μισανθρωπισμό. Χωρίς να λογαριάσουμε το φανατικό μίσος του ιουδαϊσμού προς καθετί το ελληνικό. 

Η στροφή αυτή της εξόδου του ιδιωτικού μονοθεϊσμού από την αποκλειστικότητα που τον χαρακτήριζε ως τώρα, μπορεί να θεωρηθεί αρχικά σαν συνέπεια του Β' Ησαΐα, που κάνει την εμφάνισή του τον 5ο π.Χ. αι. Αντίθετα με τον Ιεζεκιήλ, ο Β' Ησαΐας ρίχνει το σύνθημα πως καθήκον του λαού του Ισραήλ είναι να οδηγήσει τους ειδωλολάτρες όλου του κόσμου στη σωστή πίστη του μοναδικού θεού.Η ιδέα αύτη θα πάρει σάρκα και οστά δυο αιώνες αργότερα, με την απόφαση της μετάφρασης της Βίβλου. Παράλληλα θα οργανωθεί μια μοναδική για την εποχή προπαγάνδα. Σωρός από συγγράμματα δοκίμια θα κυκλοφορήσουν στην ελληνική γλώσσα. 

Άλλα γραμμένα από Εβραίους κι άλλα από δήθεν ειδωλολάτρες, που στην πραγματικότητα είναι επίσης Εβραίοι. Σκοπός αυτής της πλαστοπροσωπίας είναι να γίνουν οι συγγραφείς πειστικοί, για την αντικειμενικότητα των ιδεών τους, τόσο στους παρασυρμένους από τον ελληνισμό Εβραίους όσο και στους αυθεντικούς ειδωλολάτρες. Γιατί όλοι αυτοί οι συγγραφείς επιδιώκουν ν' αποδείξουν σαν ανύπαρκτες τις διαφορές μεταξύ ειδωλολατρισμού και ιουδαϊσμού. Αντιπροσωπευτικό έργο των παραπάνω προθέσεων είναι η Επιστολή του Αριστέως, που εμφανίζεται τον 2ο π.Χ. αι. 

Ο συγγραφέας, Εβραίος ως το μεδούλι, γράφει ένα μακρύ κι ωραίο παραμύθι. Υποτίθεται πως ανήκει στην αυλή του βασιλιά Πτολεμαίου Φιλαδελφέως και πως επισκέπτεται την Ιερουσαλήμ, σαν μέλος μιας διπλωματικής αποστολής. Αφού περιγράφει την ιερή πόλη κι εκφράζει όλο το συγκλονισμό που του προκάλεσε ο ναός κτλ., πληροφορεί τους αναγνώστες πως η ιδέα, μα και η πρόταση, για τη μετάφραση της Βίβλου στα ελληνικά, ήταν του ίδιου του Πτολεμαίου. Και η Ιερουσαλήμ αισθάνθηκε υποχρεωμένη να ικανοποιήσει την ευγενή παράκληση του καλού βασιλιά. Για την πραγματοποίηση της βασιλικής επιθυμίας, υποτίθεται, το Ιερατείο σπεύδει και συγκροτείτο συνεργείο των «Έβδομήκοντα» και το εγκαθιστά στην Αλεξάνδρεια. 

Όπου υποτίθεται, επίσης, ότι θα εργαστεί μακριά από κάθε επίβλεψη και επιρροή. Δε νομίζω πως έχει προηγούμενο του το τέχνασμα. Οι Εβραίοι πρώτοι επινοούν αυτή τη μορφή της διαφήμισης. Γιατί η Επιστολή του Αριστέως μ' αυτόν ακριβώς τον προορισμό γράφτηκε: Προαναγγέλλει την έκδοση της Βίβλου στα ελληνικά, αλλά,παράλληλα, σερβίροντας το μύθο του βασιλικού αιτήματος, αποπροσανατολίζει κάθε υποψία για τους πραγματικούς σκοπούς της επιχείρησης «μετάφραση Βίβλου».Αλλά ο τολμηρότερος και σημαντικότερος συγγραφέας του τερατώδους παντρολογήματος που μαγειρεύεται, τόσο συστηματικά και προγραμματισμένα, από το Ιερατείο, μεταξύ ιουδαϊσμού και ειδωλολατρισμού είναι ο Φίλων. Αυθεντικός Εβραίος, σύγχρονος του Ιησού, εκτιμάται πολύ από τους πνευματικούς κύκλους της Αλεξάνδρειας. Παρουσιάζεται βαθύτατα επηρεασμένος από τον Πλάτωνα, για τον όποιο βεβαιώνει ότι γίνεται ασύνειδα ο απόστολος του Μωυσή. Σ' όλο το έργο του προσπαθεί, μέσα από την αλληγορική ερμηνεία των Γραφών, ν' αποδείξει και να πείσει ότι υπάρχει απόλυτη σύμπτωση ανάμεσα στη Βίβλο που θεωρεί σαν πεμπτουσία της ανθρώπινης σοφίας και την ελληνική φιλοσοφία, που δεν είναι παρά η αντανάκλαση των αποκαλύψεων της πρώτης. Για τον Φίλωνα, οι πλατωνικές ιδέες και οι Εβραίοι άγιοι αποτελούντο σύνδεσμο μεταξύ ουρανού και γης, μεταξύ υλικού κόσμου και υπέρτατου πνεύματος του θεού, όπου βρίσκεται ο Λόγος. «Το πνευματικό στοιχείο της ανθρώπινης ψυχής είναι το μόριο του Λόγου, μέσα από το όποιο συντελείται το ομοούσιον που βοηθά την ψυχή να επιστρέψει στο θεό».Κάπου έναν αιώνα αργότερα, ο Νουμήνιος από την Απάμεια της Συρίας (γύρω στα 160 μ.Χ.) έλεγε πως ο Πλάτωνας είναι ο ίδιος ο Μωυσής που μιλάει ελληνικά «Μωυσής αττικίζων». 


Το ότι ο Φίλων εξυπηρετεί κάποιο συγκεκριμένο σκοπό δεν αποδεικνύεται μόνο από τα κραυγαλέα γραφτά του. Αλλά και από το γεγονός πως ενώ είναι μια προσωπικότητα της εξελληνισμένης εβραϊκής παροικίας στην Αλεξάνδρεια, με μεγάλο έργο και ανάλογη μεγάλη εκτίμηση, η επίσημη ραβινική φιλολογία δε θ' αναφερθεί ποτέ ούτε στον ίδιο ούτε στο έργο του. Να υποθέσουμε πως ο ιουδαϊσμός που θα συντριβεί λίγες δεκαετίες αργότερα από την επανάσταση εγκαταλείπει το ιμπεριαλιστικό του όνειρο και ξανακλείνεται στις στενές εθνικιστικές του θέσεις; Όχι. Αντίθετα, το έργο του Φίλωνα εκτελούσε ένα συγκεκριμένο προορισμό προς τα έξω. Γι' αυτό και δε συμπεριλήφτηκε ποτέ στην επίσημη εβραϊκή φιλολογία. Ο Φίλων, σύμφωνα με τη γνώμη πολλών μελετητών, έστησε θεμέλια. 

Ο Marcel Simon γράφει: 

«Ο προσανατολισμός της χριστιανικής σκέψης θα μπορούσε να ήταν ολοκληρωτικά διαφορετικός εάν δεν είχε υπάρξει (ο Φίλων). Ο γεννώμενος χριστιανισμός μπήκε στο αυλάκι του (Φίλωνος).Η φιλωνική θεωρία προμήθεψε τα υλικά και μια δομή για το χριστιανικό δόγμα του Λόγου (...). η σύνθεση που επιχειρεί ανάμεσα στη Βίβλο και τη φιλοσοφία χρησιμοποιείται σαν προζύμι από τους χριστιανούς συγγραφείς των πρώτων αιώνων. Αγνοημένος από τους ραβίνους και το Ταλμούδ, προβάλλεται από πολλούς σαν ένας αυθεντικός πρόδρομος του οικουμενικού πνεύματος του χριστιανισμού κι ένας πατέρας της εκκλησίας» Και ο Χ. Θεοδωρίδης συμπληρώνει: 

«Οι εξοχότερες κεφαλές της Ιταλίας (στην Αναγέννηση) συζητούσαν γύρω στο τραπέζι των Μεδίκων για να συμβιβάσουν Πλάτωνα και Ιησού, μια και ο Πλάτωνας πέρασε για θεόπνευστος προφήτης (της αρχαιότητας) με προαισθήματα για το σωτήριο κήρυγμα». Αλλά η διεργασία της εξάπλωσης του ιουδαϊσμού, δεν θα αρκεστεί στη φιλολογία, παρά το ότι εκτός από την ισχυρή προσωπικότητα του Φίλωνα, κι άλλα συγγράμματα, όλα στην ελληνική, με το ίδιο πάντα συμφιλιωτικό και απολογητικό πνεύμα, θα διαδώσουν συστηματικά το μεσσιανικό μήνυμα στον ελληνόφωνο κόσμο, τους τρεις πριν κι άλλους τόσους μετά την εμφάνιση του Ιησού αιώνες. Η έντονη προσηλυτιστική δραστηριότητα θα επεκταθεί και στον ειδωλολατρικό κόσμο. 

Την ώρα που εκατομμύρια Εβραίοι απορροφώνται από τον ελληνικό πολιτισμό, εκατοντάδες χιλιάδες«εθνικοί» προσχωρούν στον ιουδαϊσμό. Οι αμέτρητες αιρέσεις και θρησκείες, παλιές και νέες, που εμφανίζονται στους αιώνες αυτούς της παρακμής, έχουν αμβλύνει το θρησκευτικό αίσθημα και τη σταθερή προσήλωση σε μια συγκεκριμένη θρησκεία. Ο ιουδαϊσμός γίνεται ελκυστικός, χάρη σ' ένα αίσθημα ασφάλειας που δημιουργεί σαν κάστα. η αλληλεγγύη που χαρακτηρίζει τους Εβραίους και η οικονομική τους επιτυχία δίδουν μια αίσθηση σιγουριάς στους «εθνικούς». Εξάλλου ο τόσο«ενωτικός» και παράξενος κατά τα άλλα Ιαχβέ δεν απαιτεί παρά να πιστέψεις τυφλά στην απόλυτη δύναμη του. 

Έτσι και Χ. Θεοδωρίδης, ό .π., σελ. 7.παραδεχόσουν πως οι Εβραίοι μονοπώλησαν τη γνώση του αληθινού θεού, γινόσουν δεκτός σ' αυτή την οικονομικά πανίσχυρη φυλή κι απολάμβανες τα προνόμια και την υποστήριξη της. Βέβαια, κάποια στιγμή έπρεπε να δεχτείς και την περιτομή, που επινοήθηκε ακριβώς γι' αυτό, για να ξεχωρίζουν οι Εβραίοι απ' όλους τους άλλους ανθρώπους. Κανένας απερίτμητος δεν μπορούσε να ελπίζει στην προστασία του Ιαχβέ. Σίγουρα, μια παρόμοια υποχρέωση ανέστελλε τη διάθεση του προσηλυτισμού. Όμως ο ιουδαϊσμός άρχισε να κάνει και σ' αυτό το σημείο κάποιες παραχωρήσεις. Σε πολλές μεγάλες πόλεις, όπως στην Αντιόχεια, το μεγαλύτερο μέρος της εβραϊκής κοινότητας αποτελούνταν από προσήλυτους, αλλά απερίτμητους. 

Αυτοί οι μισο-εβραίοι, οι λεγόμενοι και «θεοφοβούμενοι»,σκέφτονταν πως δε θα 'ταν άσκημο να επωφεληθούν από τον Μεσσία που θα 'ρχόταν να σώσει μόνο τους Εβραίους. Αυτοί οι ίδιοι θ' αποτελέσουν αργότερα έναν σημαντικό πυρήνα των πρώτων χριστιανικών κοινοτήτων. Το φαινόμενο δε θα περάσει απαρατήρητο. Αντίθετα, η έμφυτη απώθηση που προκαλούν οι Εβραίοι στον ελληνορωμαϊκό κόσμο θα πάρει τη μορφή ενός έντονου αντισημιτισμού. Ο Τάκιτος έγραφε περιφρονητικότατα στις Ιστορίες του. 

«Έφτασαν στο σημείο να δέχονται από τους χειρότερους των ανθρώπων, τους άπιστους στην αρχαία τους θρησκεία, προσφορές και δώρα. Μ' αυτό τον τρόπο αυξάνεται ο πλούτος των Εβραίων. Στις αναμεταξύ τους σχέσεις εκδηλώνουν τη μεγαλύτερη εντιμότητα κι αλληλεγγύη, ενώ αντίθετα εκδηλώνουν τη μεγαλύτερη εχθρότητα προς οποιονδήποτε άλλον. Τρώνε χωριστά απ' τους άλλους και δεν κοιμούνται με αλλόπιστους (...). Εισήγαγαν την περιτομή για να ξεχωρίζουν από τους άλλους ανθρώπους. Κι όσοι προσχωρούν σ' αυτούς πρέπει να περιτμηθούν. Από τα πρώτα πράγματα που διδάσκονται οι προσηλυτιζόμενοι είναι η περιφρόνηση προς τους θεούς κι η αποκήρυξη της πατρίδας (...). Πιστεύουν πως οι ψυχές αυτών που σκοτώνονται στη μάχη ή που πεθαίνουν υπερασπιζόμενοι τη θρησκεία τους είναι αθάνατες, γι' αυτό και προτρέπουν να κάνουν παιδιά και να περιφρονούν το θάνατο». Ο Γιουβενάλης πάλι τους κοροϊδεύει για τα παράξενα ήθη και τη μισαλλοδοξία τους, στις Σάτιρες του και εξηγεί, πως ένας πατέρας, συμπαθών απλώς, από τους «θεοφοβούμενους», βγάζει τελικά φανατισμένα παιδιά. 

«Διδάσκονται να ακολουθούν και να τιμούν τον εβραϊκό Νόμο και γενικά ό,τι έχει γραμμένο ο Μωυσής στο μυστηριώδη του πάπυρο. Εάν κάποιος τους ρωτήσει το δρόμο και τύχει να μην είναι ομόθρησκος τους δεν του τον δείχνουν. Κι όταν οι άνθρωποι είναι διψασμένοι, αυτοί θα διαλέξουν μόνον εκείνους που έχουν κάνει περιτομή, για να τους οδηγήσουν εκεί που είναι το νερό. Τέτοια είναι η επίδραση του πατέρα, που κάθε έβδομη μέρα κάθεται χωρίς να δίδει σημείο ζωής...». Παρόμοιες κατηγορίες όμως κυκλοφορούν πολύ πριν συγγραφείς τέτοιου κύρους ασχοληθούν μαζί τους.Η απροκάλυπτη εβραϊκή προπαγάνδα προκαλεί ανησυχίες, αλλά και έντονη αγανάκτηση στους ειδωλολάτρες. Οι εβραίοι τελικά θα δεχτούν το μεγάλο πλήγμα της Ιστορίας τους από τον Αντίοχο τον Επιφανή. Η εμφάνισή θα βρει τους Εβραίους της Παλαιστίνης χωρισμένους. Από τη μια οι φανατικοί κι από την άλλη οι προοδευτικοί, αποστάτες του ιουδαϊσμού, που όχι μόνο ζούσαν σύμφωνα με τα ελληνικά ήθη και έθιμα, άλλα θέλουν να τα επιβάλουν σαν γενικό τρόπο ζωής, σ' όλο τον εβραϊκό λαό. Και δεν κτίζουν μόνο «Γυμναστήρια», όπου ασκούνται «γυμνοί», «κατά το πρότυπο των εθνικών», προς φρίκη κι αποτροπιασμό των φανατικών Ιουδαίων, αλλά κάνουν και κάτι φοβερό: «επανέφεραν το τμήμα εκείνο της επιδερμίδας που τους έλειπε έπειτα από την περιτομή και επρόδιδαν την Αγία εβραϊκή Γραφή». 

Δυστυχώς ο συγγραφέας των Μακκαβαίων δε μας εξηγεί τί είδους πλαστική χρησιμοποιούσαν για να επαναφέρουν την κομμένη επιδερμίδα. Αλλά τα δεινά δεν τελειώνουν εδώ. η επιδημία της αλλαγής των ονομάτων προσβάλλει ακόμα και τους ιερείς. Ο Ιησούς μεταβάλλεται σε Ιάσονα, ο Ιακίμ σε Άλκιμο, ο Μενεσέχ σε Μενέλαο. Φαίνεται όμως πως οι προσβολές των αποστατών ωχριούν (Α' Βιβλίο Μακκαβαίων) μπροστά στις ταπεινώσεις που θα επιβάλει ο Αντίοχος στους αδιάλλακτους, όταν θα αρνηθούν να ικανοποιήσουν την επιθυμία του και να τον κάνουν αρχιερέα, «το οποίον ήτο αξίωμα του αρχηγού του λαού». Κήρυξε λοιπόν τους Ιουδαίους στασιαστές και μπήκε πια σαν εχθρός στην Ιερουσαλήμ. Λεηλάτησε το ναό, έκαψε όλα τα ιερά βιβλία και επιπλέον απαίτησε ν' ασπαστούν όλοι οι Εβραίοι την ειδωλολατρία. «Τους δε Ιουδαίους, πάντας αυτούς ίσους Αθηναίους ποιήσει».Ο ναός του Ιαχβέ στολίστηκε με βωμό αφιερωμένο στον Ολύμπιο Δία. «Ο ναός γέμισε από εταίρες». Οι ιερείς δεν πήγαιναν πιανα εκτελούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα, αλλά έτρεχαν στις παλαίστρες κι ασχολούνταν με τον αθλητισμό. Οι πατροπαράδοτες αρχές τους εγκαταλείφτηκαν και τιμούσαν όλοι τα ελληνικά ήθη και έθιμα. Επιπλέον, ο Αντίοχος διέταξε να επιβληθούν τα ίδια μέτρα εξελληνισμού και στις ελληνικές πόλεις της Αιγύπτου. Να απαγορευτεί δηλαδή και κει η περιτομή με ποινή θανάτου. 

Καταργήθηκε ακόμη κι η αργία του Σαββάτου. Για ν' αντιληφτούμε τη σημασία της τελευταίας απαγόρευσης, φτάνει να αναφέρουμε τούτο: Αν στα χρόνια κείνα έπεφτε ο εχθρός πάνω στον εβραϊκό στρατό, ημέρα Σαββάτου, οι στρατιώτες όχι μόνο δεν αντιστέκονταν, αλλά δεν έτρεχαν καν να κρυφτούν κάπου, προκειμένου να σωθούν. Μένανε στη θέση τους, όπου και τους σφάζανε. 

Ένας έξαλλου από τους σημαντικότερους λόγους που εξασφάλισε την επιχείρηση της εξαφάνισης του σώματος του Ιησού από τον τάφο ήταν πως ο Ιησούς τάφηκε Παρασκευή βράδυ. Η αργία του Σαββάτου αρχίζει από την Παρασκευή το μεσημέρι και τελειώνει την επόμενη την ίδια ώρα. Σήμερα ακόμη οι κάτοικοι του Ισραήλ ανάβουν έναν διακόπτη το μεσημέρι της Παρασκευής, για νά 'χουν φως το βράδυ. 
Γιατί δεν επιτρέπεται να γυρίσεις ούτε έναν διακόπτη. 
Αλλά ο Αντίοχος τους επιφύλασσε και τον έσχατο εξευτελισμό: Υποχρέωσε τους φανατικούς και αδιάλλακτους Εβραίους να παίρνουν μέρος στην παρέλαση, κατά τις Β' Μακκαβαίων, κεφ. Ε', 25-6. Β' Μακκαβαίων, κεφ. ΣΤ', 1-11. γιορτές των Διονυσίων, στολισμένοι, σύμφωνα με το έθιμο, με κισσούς και δαφνοστέφανα. Αυτή στάθηκε η χαριστική βολή κι άναψε η επανάσταση γύρω στα 167 π.Χ. που κράτησε με διακοπές γύρω στα τριάντα χρόνια, κάτω από την ηγεσία ενός μέλους της οικογένειας των Μακκαβαίων, πάντα. Ο αγώνας ήταν φυσικά άνισος, αλλά και οι Εβραίοι τόσο αποφασισμένοι, που ο τρίτος κατά σειρά διάδοχος του Αντίοχου, αφού νίκησε τον Ιωάννη Υρκανό και γκρέμισε τα τείχη της Ιερουσαλήμ, συνθηκολόγησε οριστικά μαζί τους ξαναδίδοντάς τους όλη την προηγούμενη θρησκευτική ανεξαρτησία. Από την οδυνηρή αυτή δοκιμασία κι έπειτα, το μίσος των Εβραίων κατά των Ελλήνων θα γίνει θανάσιμο. Ένα αίσθημα ανασφάλειας για την εθνικοθρησκευτική τους ακεραιότητα θα τους κατέχει από τότε. επιδράσεις που έρχονταν σε σύγκρουση με τον ορθόδοξο γιαχβισμό τους». Στην πραγματικότητα, το φοβερό «χέρεμ» αντιπροσωπεύει μόνο μια θεωρητική νοσταλγία: Να τι έπρεπε να γίνει τότε, για να μην καταντήσει σήμερα το Ισραήλ στην κατάσταση που βρίσκεται (Μωυσής ,σελ 170-1) Καμιά φαντασία, όσο κι αν ήταν τολμηρή, δε διανοήθηκε τότε πως θα ξοφλούσε ο ιουδαϊσμός στον ελληνικό πολιτισμό τον θρησκευτικό του βιασμό. 

Αν και για να ακριβολογούμε πρέπει να αναζητήσουμε την απέχθεια του ιουδαϊσμού ακόμη πιο πίσω, στα βάθη της ιστορίας του. Ας θυμηθούμε την αγανάκτηση του Μωυσή όταν, κατεβαίνοντας από το όρος, είδε με φρίκη κείνο το χρυσό βόδι, ομοίωμα του Άπι της Μέμφιδας, φτιαγμένο από το λαό του. 

Ο Α. Lods πιστεύει τόσο πολύ στο προαιώνιο μίσος των Εβραίων κατά των ειδωλολατρών, ώστε φτάνει να αμφισβητεί το βιβλίο των Κριτών και το άγριο «χέρεμ». Τη σφαγή δηλαδή που περιγράφουν πως έκαναν προκειμένου να κατακτήσουν τη γη της Χαναάν, μετά τη φυγή τους από την Αίγυπτο. 

«Το αίμα αυτό», γράφει, «χύθηκε μόνο μέσα στη φαντασία των δευτερονομιστών (7ος -5ος αι.) ιστοριογράφων και δεν εκφράζει τίποτε περισσότερο από τον πόθο τους να δουν όλους τους "ειδωλολάτρες" του καιρού τους σφαγμένους, κι από τη φοβία τους για τις "ειδωλολατρικές" θρησκευτικές επιδράσεις που έρχονταν σε σύγκρουση με τον ορθόδοξογιαχβισμό τους». Στην πραγματικότητα, το φοβερό «χέρεμ» αντιπροσωπεύει μόνο μια θεωρητική νοσταλγία: Να τι έπρεπε να γίνει τότε, για να μην καταντήσει σήμερα το Ισραήλ στην κατάσταση που βρίσκεται ( Μωυσής, σελ 170-1). 

Αξίζει τον κόπο να προσέξουμε δυο χαρακτηριστικά στοιχεία: Πουθενά μέσα στα βιβλία των Μακκαβαίων, όπου γίνεται η εξιστόρηση της τραγικής δοκιμασίας, ο εχθρός δεν αναφέρεται σαν ειδωλολάτρης. Παντού είναι ο Έλλην. Επιπλέον, τους Ιουδαίους, λέει ο συγγραφέας (κεφ. Θ', 15 -Β. Μακ.), ήθελε ο Αντίοχος να τους κάνει ομοίους με τους Αθηναίους. Όχι Αλεξανδρινούς, ούτε Ρωμαίους. Το ότι η Αθήνα έχει περάσει ήδη στην παρακμή, δεν παίζει ρόλο γι' αυτούς. Σαν συστηματικοί που είναι ψάχνουν τη ρίζα του κακού. Το επαναλαμβάνω, για να μην το ξεχνούμε και γιατί μόνο από τη βάση αυτή ξεκινώντας μπορούμε να παρακολουθήσουμε τη στρατηγική της άμυνας που ανέπτυξε το Ισραήλ. Για έναν λαό, που το μεγαλύτερο ποσοστό του ζει διάσπαρτο στον κόσμο και που δεν έχει πια ούτε δική του γλώσσα, η θρησκεία του είναι ο μόνος συνδετικός κρίκος της ενότητας του και το μοναδικό πιστοποιητικό για την ομοιογένεια της φυλής, της εθνότητας, όπως θα λέγαμε σήμερα. Με βάση αυτό το διακριτικό και κανένα άλλο, απαίτησαν και πέτυχαν οι απανταχού της γης Εβραίοι, σήμερα, μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο, την επανεγκατάστασή τους στην Παλαιστίνη. 

Να γιατί στάθηκε απαραίτητη η τήρηση του Νόμου -Thora με παθιασμένο φανατισμό. Η υποταγή στο Νόμο συντηρεί και τρέφει την εθνική υπόσταση του ιουδαϊσμού. Η περιτομή είναι το σωματικό διακριτικό της φυλής. Η κατάργηση του τού στερεί τη σφραγίδα της εβραιοσύνης του, με άλλα λόγια την εθνική του ταυτότητα απέναντι στα άλλα έθνη. Το ίδιο και η αργία του Σαββάτου. 

Τα γκέτο τα δημιούργησαν οι ίδιοι οι Εβραίοι. 

Και για να στέκουν μακριά από τα ήθη των αλλόθρησκων και την επιρροή τους. Και για να μπορούν να ασκούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα συγκεντρωμένοι. Αλλά κυρίως για να επιβλέπουν την αυστηρή τήρηση τους από τα μέλη της κοινότητας. Στο Λευιτικόν, ο παραβάτης της αργίας του Σαββάτου τιμωρείται κατ' εντολήν του Μωυσή με θάνατο. Η κατάργηση του Νόμου και των κανόνων του σήμαινε και τον αφανισμό του εβραϊσμού. Χαρακτηριστική είναι η αφήγηση του Ιώσηπου σχετικά με τη φανατική προσήλωση των Φαρισαίων στο Νόμο. 

«Ο Πετρώνιος, κυβερνήτης της Συρίας στον καιρό του Καλιγούλα, ρώτησε μια μέρα τους Εβραίους γιατί θέλουν να πολεμήσουν τον Καίσαρα χωρίς να λάβουν υπόψη τους τη δύναμή του και τη δική τους αδυναμία. Απάντησαν ότι πρόθεση τους δεν είναι καθόλου να πολεμήσουν, αλλά ότι προτιμούν να χαθούν τούτη τη στιγμή, παρά να δεχτούν την παράβαση του Νόμου, σ' οποιοδήποτε σημείο. Και πέφτοντας καταγής πρότειναν το λαιμό τους βεβαιώνοντας πως είναι έτοιμοι να δεχτούν το θάνατο». «Μια παρόμοια συμπεριφορά», λέει ο Guignebert σχολιάζοντας την αφήγηση, «εξηγεί τέλεια τα αισθήματα τους. Γιατί οι Φαρισαίοι πίστευαν απόλυτα στις εθνικιστικές τους φαντασιοπληξίες, στην επιβίωση του ισραηλινού κράτους και στην ένδοξη αποκατάσταση του σ' ένα μάλλον εγγύς μέλλον. Συνήθως συνδέανε αυτό το απίθανο γεγονός με το μεγάλο μεσσιανικό δράμα. Προερχόμενοι πιθανώς από τους Χασιντίμ, που είχαν από την περίοδο της κατοχής των Σελευκιδών αντισταθεί στην ελληνική μόλυνση και στις προσπάθειες απορρόφησης τους, που κατέβαλλε ο Αντίοχος ο Επιφανής, έμειναν αναλλοίωτοι στην εχθρότητα τους προς τους ξένους αφέντες, αλλά στην πραγματικότητα επρόκειτο για τον ολοκληρωτικό σεβασμό τους προς τη θρησκεία τους...». 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ. Σύμφωνα με άλλων γνώμες, ο Φίλων ανήκε στους προοδευτικούς διανοούμενους Αλεξανδρινούς Εβραίους που φιλοδοξούσαν να βγάλουν το λαό τους από την απομόνωση και τη μονολιθικότητα. Επιχειρούν, δηλαδή, και επίσημα έναν συγκρητισμό που έχει ήδη συντελεσθεί ανομολόγητα στις δομές των ιουδαϊκών θεολογικών και θρησκευτικών αντιλήψεων, στα τελευταία κείμενα του Δανιήλ στους χρόνους της εξορίας στη Βαβυλώνα. Κατά τη δική μου άποψη, όλη αύτη η κίνηση γίνεται κατόπιν «γραμμής» του Ιερατείου, παράλληλα με τη μετάφραση της Π. Διαθήκης. Από κάποια στιγμή κι έπειτα, παρατηρείται μια τάση αποεθνικοποίησης του ιουδαϊσμού. Με το συγκρητισμό επιστρέφουν ουσιαστικά στο μεγάλο όνειρο διεθνοποίησης του Νόμου του Ιαχβέ: «Θα είμαι ο Θεός τους και θα γίνουν ο λαός μου. Κανείς πια δε θα ρωτάει τον διπλανό του αν γνωρίζει τον Ιαχβέ. Γιατί όλοι θα με γνωρίζουν» (Ιερεμίας ΛΗ' 24,31-35). 

«Τότε» (όταν τα έθνη θα 'χουν πεισθεί για την παντοδυναμία του Ιαχβέ) «θα θυμηθούν τον Κύριον» (Ιαχβέ) «και θα επιστρέψουν κοντά του απ' όλα τα πέρατα της γης και θα προσκυνήσουν μπροστά του οι άρχοντες των εθνών. Γιατί στον Ιαχβέ ανήκει η βασιλεία και αυτός δεσπόζει τα έθνη» (ψαλμοί KB 28-30). 
Και ο Ησαΐας αναγγέλλει (Β 2-21), τη συμφιλίωση της ανθρωπότητας κάτω από τον μοναδικό θεό, τον τερματισμό των πολέμων, αφού όμως ταπεινωθεί ο άνθρωπος, καταστραφεί ο πολιτισμός και τα έργα.

πηγή

Το διαβάσαμε από το: ΤΟ ΤΕΧΝΑΣΜΑ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΝΑ ΜΕΤΑΦΡΑΣΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2012/12/blog-post_5684.html#ixzz2EIOY0qJv

Περί Προφητειών. Η Ορθοδοξία δεν έχει ανάγκη από “θαυματοποιούς” και θαύματα για να πείσει…

 

Τα παρακάτω απευθύνονται μόνο σε όσους πιστεύουν. Για κάποιον που δεν έχει βιωματική σχέση με την Ορθοδοξία θα του φανούν ξένα.
Επομένως καλύτερα να αποφύγει το διάβασμα της παρούσης αναρτήσεως…
Η αναζήτηση και εξήγηση προφητειών και προφητών από μόνη της δε σώζει…
Τι είναι οι Προφητείες ;

“Οι Προφητείες παραδόθηκαν στους Χριστιανούς από τον ίδιο τον τέλειο Θεό και τέλειο άνθρωπο Κύριο Ιησού Χριστό, και δι’ Αυτού εν Αγίω Πνεύματι, στους Αποστόλους, στους Αγίους της Παλαιάς (προ Χριστού) Διαθήκης, σε κάποιους φωτισμένους αρχαίους Έλληνες σοφούς και βέβαια, στους Αγίους Πατέρες και στις Αγίες Μητέρες της Νέας (μετά Χριστόν) Διαθήκης”. Μάς δίδουν κάποια γνώση του μέλλοντος από την Γνώση του Παντογνώστη και Υπέρχρονου Θεού. Δεν μιλάνε για μοιραία γεγονότα, διότι τα γεγονότα καθορίζονται με βάση την επιεική και φιλάνθρωπη Θεία Πρόνοια συνεργία της ελεύθερης βούλησης του ανθρώπου.

Μας διαβεβαιώνουν, για την ύπαρξη του Σωτήριου Πνευματικού Νόμου που νουθετεί και προειδοποιεί τους πιστούς προκειμένου να παραμείνουν εδραίοι στην ορθόδοξη μυστηριακή ζωή και δι’ αυτής συνδεδεμένοι με τις άκτιστες ευεργετικές, σωστικές ενέργειες του Τρισαγίου Θεού. Αλλά επειδή όλοι μας πάσχουμε απ’ την έλλειψη του θείου φωτισμού, λόγω των παθών και του πολέμου από τα πνεύματα της πονηρίας, ο Πάνσοφος, Πανδίκαιος και Πανάγαθος Θεός, αποσύρει την Πρόνοιά Του, όχι με διάθεση εκδικητικής τιμωρίας, παρά μόνον προς νουθεσίαν και προς μεταστροφή του νοός και του βίου επ’ αγαθώ, κάτι που ισχύει και συλλογικά για ομάδες ανθρώπων, έθνών κ.λ.π.

Σκοπός των προφητειών, ιδίως στις έσχατες μέρες που ζούμε, είναι η πνευματική επαγρύπνηση των πιστών και η ετοιμότητά τους για την αντιμετώπιση των επερχομένων δοκιμασιών. Προειδοποιούν για τα μελλοντικά δεινά που θα πλήξουν μεγάλες περιοχές του Πλανήτη, επειδή ο κόσμος οργανωμένος σε κράτη, συνασπισμούς κρατών, παγκόσμιους οργανισμούς, με τάση να οδεύει προς Παγκόσμια Κυβέρνηση, έχει απομακρυνθεί από το νόμο του Θεού, παρασύρθηκε στην νεοειδωλολατρεία (χρήματος, δόξας και ηδονών), στην αυτοπραγμάτωση και στην αυτοθέωση. Επομένως, ο πεπτωκός άνθρωπος, για το δικό του συμφέρον και μόνον, πρέπει να επαναφέρει εαυτόν στον δρόμο της θεώσεως, δια του Πνευματικού Νόμου, που εκφράζεται εσχατολογικά με τα γεγονότα που προδιαγράφονται στις Προφητείες. Έτσι θα βοηθηθούν όσοι πρόκειται να σωθούν, δηλ. θα αντιληφθούν την Πρόνοια του Θεού για τους ανθρώπους των εσχάτων χρόνων, όπως αυτή εκτίθεται στις προφητείες, θα μετανοήσουν και θα επιστρέψουν στον Αληθινό Θεό. (απόσπασμa από το imdleo.gr)

Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω ουδέν ειμί.
“Αν δεν έχουμε αγάπη στη ζωή μας, όλα τα άλλα χαρίσματα να έχουμε δεν είμαστε τίποτα” τονίζει ο Μέγας Παύλος.

Οι Άγιοι Πατέρες δεν έχουν ανάγκη για επιβεβαίωση στον κόσμο τούτο. Κέρδισαν την Ουράνιον Βασιλεία, για αυτήν πάσχιζαν και όχι για τους επαίνους του μάταιου τούτου κόσμου.
Παρατηρούμε σήμερα, ότι πάμπολλοι προσπαθούν να αναλύσουν και να συνδέσουν γεγονότα με το μικρό τους το μυαλό, ώστε να επιβεβαιώσουν λόγους Πατέρων. Από τους παλιότερους, έως τους πιο σύγχρονους.Έτσι όμως, εύκολα μπορεί να πέσεις στην πλάνη και την αίρεση, με αποτέλεσμα να χάνεις τον ΣΤΟΧΟ… ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΤΟΧΗ ΣΤΙΣ ΑΚΤΙΣΤΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΤΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΑΡΜΟ, ΤΟΝ ΦΩΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΟΜΟΙΩΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟ ΙΗΣΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΘΕΩΣΗ!

Αυτοί που προσπαθούν να προβούν σε ”εύκολες λογικές εξηγήσεις” και ιδιαιτέρως να θέσουν σε δεδομένο χρόνο την “επαλήθευση” Προφητειών” ώστε να εξάγουν ασφαλή και απόλυτα συμπεράσματα περί των μελλουμένων, ας έχουν όμως κατά νου, ότι Μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας, δεν τόλμησαν να “αποκωδικοποιήσουν” την Αποκάλυψη… Και επίσης να μην ξεχνούν, ότι ο Χρόνος είναι μια κτιστή μεταπτωτική κατάσταση, και ότι στην Άκτιστη Εκκλησία του Χριστού, χρόνος δεν υπάρχει. Η Εκκλησία δεν υποτάσσεται στον χρόνο, αλλά μέσω των Μυστηρίων της, εισάγει τον κτιστό άνθρωπο στην Άφθαρτη, Πανχαρμόσυνη, Αιώνια Ζωή, ειδικότερα δε, κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας αλληλοπεριχωρείται το παρελθόν με το μέλλον, το κτιστό με το Άκτιστο, από τη Δημιουργία του Κόσμου, μέχρι την Ανάσταση.

Λέει στον Εκκλησιαστή: ”ὃς λαλήσει καὶ ἐρεῖ· ἰδὲ τοῦτο κενόν ἐστιν, ἤδη γέγονεν ἐν τοῖς αἰῶσι τοῖς γενομένοις ἀπὸ ἔμπροσθεν ἡμῶν”…
.
Η Ορθοδοξία δεν έχει ανάγκη από “θαυματοποιούς” και θαύματα για να πείσει… Η Ορθοδοξία είναι η όντως “Χώρα των Θαυμάτων” και αυτό, επειδή είναι η μόνη Πίστη και Βιοθεωρία, που δύναται να εφελκύει τις προαιώνιες, άκτιστες ζωοποιές, ελλαμπτικές και θεωτικές ενέργειες του Παναγίου Θεού, σ’ αυτούς, που επιλέγουν την ιαματική ανα-ζωογονητική της μεθοδολογία, προκειμένου να νικήσουν τα πάθη, την φθορά, τις σκοτεινές δυνάμεις των ακαθάρτων πνευμάτων και κυρίως, αυτόν τον ίδιο τον Θάνατο, όντας το “Α”, μετατρέποντας τον εμπαθή, φθαρτό και παροδικό άνθρωπο σε Α-ΘΑΝΑΤΟ…
 Πηγή: Ολυμπία
 http://amethystosbooks.blogspot.gr/

Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΟΥ ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΜΟΥ

Πρωτοπρ. Κυριακού Τσουρού Γραμματέως της Σ. Ε. επί των αιρέσεων

Απόσπασμα από το βιβλίο: Ο Νεοπαγανισμός της Νέας Εποχής.

Στα ελληνικά νεοπαγανιστικά κινήματα συναντάμε τέσσερις διαφορετικές τοποθετήσεις έναντι του προσώπου του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού:

α) Σφοδρή πολεμική στάση με σκληρή και ενίοτε υβριστική (ακόμη και χυδαία) γλώσσα.
β) Ήταν Έλληνας και όχι Εβραίος.
γ) Ήταν ένας από τους θεούς του Ελληνικού Δωδεκαθέου.
δ) Μαζί Χριστός και Δωδεκάθεο και Νέα Εποχή

Δεν λείπουν και εκείνοι που υποστηρίζουν ότι ο Ιησούς Χριστός ήταν μυθικό πρόσωπο. Βεβαίως, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο όλες αυτές οι τάσεις αρνούνται στην πραγματικότητα και πολεμούν το πρόσωπο του Ιησού Χριστού και καθίστανται πολέμιοι του Χριστιανισμού.

α) Οι φανεροί πολέμιοι του Ιησού Χριστού

Η τάση αυτή δεν αμφισβητεί την ιστορικότητα του προσώπου του Ιησού Χριστού, τον θεωρεί όμως μόνον ως εθνικό μεσσία των Εβραίων. Το πολύ-πολύ τον αναγνωρίζει ως ένα κοινωνικό επαναστάτη, ο οποίος, ως ιδεολόγος, θυσιάστηκε για τον λαό του. Μερικοί κάνουν διάκριση μεταξύ του Ιησού της ιστορικής έρευνας και του Χριστού της Θεολογίας. Για πολλές ομάδες ο Ιησούς ήταν μια εξέχουσα προσωπικότητα των Εσσαίων. Άλλοι όμως ταλαντεύονται μπροστά σε ένα τέτοιο χαρακτηρισμό, καθόσον διαπιστώνουν μεν από την συμπεριφορά και τα κηρύγματα του Ιησού ότι δεν ήταν Εσσαίος, όμως υποπτεύονται πως οι αναχωρήσεις του στην έρημο δηλώνουν ότι κατά καιρούς εύρισκε καταφύγιο στην Αδελφότητα του Κουμράν.

Αυθαίρετα και βεβαίως χωρίς αποδεικτικά στοιχεία, αφ' ενός μεν, υποστηρίζουν είναι σίγουρο ότι ο Ιησούς είχε την υποστήριξη των Εσσαίων, αφ' έτερου, όμως ομολογούν ότι τίποτε δεν αναφέρεται γι' αυτόν στα Κουμρανικά Χειρόγραφα έστω και υποτυπώδες (περ. Δαυλός).

Για άλλους ο ιστορικός Ιησούς αποτελεί ένα αίνιγμα, του οποίου η λύση βρίσκεται στους Εσσαίους, δηλαδή στους Ζηλωτές, αντάρτες, αντιστασιακούς, των οποίων ήταν απεσταλμένος και διεκήρυσσε το πρόγραμμα τους. Στόχος του ήταν να εγκαθιδρύσει μια νέα τάξη πραγμάτων, με την κατάργηση της ιδιοκτησίας και την τιμωρία του αισχρού ιερατείου (περ. Δαυλός). Φαίνεται δηλαδή ότι ό Ιησούς ήταν μεν, άλλα. . . και δεν ήταν Εσσαίος, δεν προσχώρησε σε οργάνωση των Εσσαίων γιατί οι Εσσαίοι δεν ήσαν οργάνωση, άλλα άνηκε ατό γένος αυτό, διότι απλούστατα άνηκε εκεί γενεαλογικά ο πατέρας του, ο παππούς του, ο προπάππος του κλπ . . . ήταν δηλ. εκ σπέρματος Εσσαίος, δηλ. απόγονος του Λύκου, του Βούτη, του Πανδίονα, του Εριχθίονα, του Ηφαίστου και του Διός. Γι' αυτό έλεγε ότι ήταν υιός του θεού, δηλ. του Μα. . . Διογένης. . . Αυτά για να μην μπερδευόμαστε (περ. Απολλώνειο Φως)!

Για μερικούς, ο Ιησούς Χριστός τοποθετείται στον χώρο των σοφιστών και των λαϊκών διδασκάλων, των ραββί, εκείνων δηλαδή που διαφωτίζουν τον λαό, καταγγέλλοντας τις αυθαιρεσίες του ιερατείου, που μονοπωλεί την ιερή γνώση καταπιέζοντας τον λαό και κρατώντας τον στο σκότος και συνεργάζεται με την Ηρωδιανή δυναστεία και τους Ρωμαίους (αυτόθι). Γι' αυτό τον λόγο διώχθηκε και εκτελέστηκε: ως σοφιστής, που διαφώτιζε και διήγειρε τα πλήθη κατά της συμβιβασμένης άρχουσας εβραϊκής τάξης και των Ρωμαίων (αυτόθι). Πάντως για τους οπαδούς αυτής της θεωρίας, ο Ιησούς υπήρξε μια προσωπικότητα και οι ιστορικές έρευνες για την δράση του θα συνεχιστούν μέχρι την ημέρα, που η Ιστορία θα απαλλαγεί πλήρως από τον μύθο που περιβλήθηκε γύρω από το όνομά του και θα αποδώσει ορθολογικά και επιστημονικά το ιστορικό διάγραμμα του προσώπου του, όπως έχει κάνει και για τους άλλους μεγάλους της Παγκόσμιας Ιστορίας (περ. Δαυλός, υπογράμμιση δική μας).

Αυτή η αμφισβήτηση σε άλλους εκφραστές του χώρου αυτού μετατρέπεται σε σφοδρή πολεμική.
Ο Χριστός χαρακτηρίζεται ως ο περιτετμημένος ραβίνος Τζεσσυά, ο σημιτικής κατασκευής Δικτατορίσκος τα' Ουρανού, (περ. Διιπετές), ο κήρυκας μίσους, διχασμού και ανθελληνισμού και με σειρά άλλων παρόμοιων χαρακτηρισμών, που συνοδεύονται από ιδιαίτερα υβριστικούς τίτλους, όπως θα δούμε σε άλλο κεφάλαιο.

β) Ο Ιησούς Χριστός ήταν Έλληνας

Η τάση αυτή εγγίζει τα όρια του φαιδρού και του παραλόγου. Ιησούς Χριστός ο Έλλην, είναι ό τίτλος άρθρου σε περιοδικό του χώρου που επιδιώκει να ακροβατεί πάνω σε δύο βάρκες και του οποίου ο εκδότης ετέλεσε τον γάμο του σε Ορθόδοξο ναό της Β. Ελλάδος. Άλλωστε είναι γνωστό, λέει, και ιστορικώς επιβεβαιωμένο ότι οι Γαλιλαίοι δεν είχαν ουδεμία φυλετική σχέση με τους εβραίους οι δε μαθητές του (του Ιησού) εκτός από τον Ιούδα τον Ισκαριώτη, ήσαν κι αυτοί Ελληνικής καταγωγής, οι οποίοι άλλαξαν τα ονόματα τους από Ελληνικά σε εβραϊκά (περ. Ιερά Ελλάς).

Οι εκπρόσωποι της γραμμής αυτής προσπαθούν να στηρίξουν την θέση τους στο χωρίο του Ευαγγελίου του Ιωάννου ιβ' 2023, διαμαρτυρόμενοι μάλιστα ότι κάποιοι περιέκοψαν τους λόγους του Ιησού. Σε κείμενο, λένε, που ήταν κρυμμένο στη γνωστή Συναγωγή της Ζυρίχης, στην Βιβλιοθήκη υπ' αριθμ. 35 του Βατικανού και στο Άγιο Όρος το γνήσιο χωρίο έχει ως εξής: Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο Υιός του άνθρωπου. Ελλάς γαρ μόνη ανθρωπογέννει (ή ανθρωπογονεί) φυτόν ουράνιον και βλάστημα θείον, ηκριβωμένον, λογισμόν αποτίκτουσα οικειούμενον επιστήμην. Νυν εδοξάσθη ο υιός του ανθρώπου (Ευαγγ. Τρίγκα, ο Χριστός ήταν Έλληνας, όπου γίνεται λόγος για αλλοίωση και άλλων εδαφίων της Αγ. Γραφής. Βλ. και Δ. Μ. Ηλιοπούλου, περ. Απολλώνειο Φως. Πρβλ. και Κ. Βελόπουλου, Ιησούς και Δίας).

Στο αποκαλυπτικό βιβλίο με τίτλο «Ο Χριστός ήταν Έλληνας», πληροφορούμαστε ότι το όνομα αυτού ήταν Ιάσων Πανδίρας, μιλούσε δε πάντα ελληνικά. Το βιβλίο περιέχει και το γενεαλογικό δένδρο του Χριστού ο οποίος καταγόταν από την Πανδιονίδα φυλή, και το ονοματεπώνυμο του πατέρα του, που ήταν Σαμαρείτης και Εσσαίος, σημειώνοντας μάλιστα ότι ο Ιησούς ήταν γαλανομάτης με ξανθά μαλλιά. Ο Ιησούς Χριστός, γράφει, άνηκε στο Αθηναϊκή γένος των Πανδιονίδων, με αρχηγό τον Λύκο (Ευαγγ. Τρίγκα, Ο Χριστός ήταν Έλληνας. Βλ. και άρθρο του με τον ίδιο τίτλο στο περ. Ελλάνιον Ήμαρ, και συνέντευξη του στο περ. Απολλώνειο Φως, Εφημ. Χρυσή Αυγή, 27. 3. 2003). Η καλπάζουσα και αυθαίρετη φαντασία του συγγραφέα κατασκευάζει μύθους που καταγράφονται ως ιστορία, χωρίς βέβαια κάποια σοβαρή πηγή προέλευσης. Ο συγγραφέας αποκαλύπτει ακόμη, όπως υποστηρίζει, και την μεγαλύτερη απάτη των αιώνων τη μεγαλύτερη πλαστογραφία των Εβραίων. . . ότι ο Χριστός ήταν τάχα Εβραίος (περ. Ελλάνιον Ήμαρ).

Σε άλλο σημείο ο φανατικός οπαδός του Ιησού γίνεται ακόμη πιο αποκαλυπτικός: Ο Χριστός για δικούς του λόγους (και δικούς μας!) που δεν είναι του παρόντος, κρυπτογράφησε την Ελληνική καταγωγή και την θρησκεία του Δία στην οποία και πίστευε (Βίο). . . Ο Χριστός, Έλληνας αυτός Εσσαίος της Γαλιλαίας, καταγόταν από αθηναϊκό αρχιερατικό γένος των Εσσαίων Εττεοβουταίων (Απολλόδωρος βιβλ. 3, 195, Λεξικό Ησυχίου) οι οποίοι ήσαν Έλληνες μεταναστεύσαντες στην Κρήτη (Ομήρ. Οδύσσ. Τ, 175), στη Μ. Ασία, στην Παλαιστίνη, όπου τους βρήκε ο Αβραάμ (Βασιλειών Β' 7) και αργότερα ο Μωυσής κατά την Έξοδο (Αριθμ. ΙΓ, ΚΣΤ, Α') και στην Αίγυπτο (Ευαγγ. Τρίγκα, Ο Χριστός ήταν Έλληνας).

Κατά τον εν λόγω συγγραφέα, ο Χριστός αναφέρει δεκάδες φορές στα κείμενα των Ευαγγελίων το όνομα του Θεού-Διός, στον οποίο και πίστευε, αλλά με κωδικοποιημένο τρόπο. Έτσι, λοιπόν, η λέξη Αμήν είναι το κωδικοποιημένο όνομα του Πατρός-Διός που δεν είναι άλλο από το όνομα του Άμμωνος Διός. Επειδή δε οι Έλληνες της Αιγύπτου, γράφει, με τους οποίους συναναστρεφόταν ο Χριστός, όταν ζούσε στην Αίγυπτο ονόμαζαν τον Δία Αμήν ή και Αμίν, προκύπτει μετά βεβαιότητος το τελικό συμπέρασμα ότι ο Αμήν των ευαγγελίων είναι το όνομα του Δία στην αιγυπτιακή του εκδοχή. (Ευαγγ. Τρίγκα, βιβλίο, ένθ. άνωτ. )

Μεγαλύτερη σύγχυση σκέψεων δεν θα μπορούσε να συναντήσει κανείς! Η θρησκεία, λοιπόν, του Ιησού Χριστού ήταν. . . το Δωδεκάθεο!!!

Ο έκδοτης του πιο πάνω βιβλίου, δικηγόρος εν ενεργεία, δεν παραλείπει να μας ενημερώσει ότι: Ο Χριστός, μιλώντας Ελληνικά, σύμφωνα με τα Ευαγγέλια (Βίο), έλεγε επανειλημμένως ότι είναι Υιός του Θεού. Η λέξη θεός, όμως, προέρχεται από τη λατινική λέξη Deus (σ.σ και όχι από το ελληνικό ρήμα θέω!!!) και αυτή από την Ελληνική Δεύς (γεν. Διός), ή Ζευς. Άρα ο Χριστός, στην πραγματικότητα έλεγε ότι ήταν Υιός Διός!!! Εξ άλλου, κατά τον ελληνοχριστιανολάτρη συγγραφέα, πουθενά στά Ευαγγέλια δεν αποκαλεί κάποιος Ιησού (τον Χριστό) (Ο Χριστός ήταν Έλληνας, στο περ. Αβατον).

Ο εν λόγω ερευνητής δεν μπόρεσε φαίνεται να διαπιστώσει ότι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, μόνον στα τέσσερα Ευαγγέλια, αναφέρεται με αυτό το όνομα περισσότερες από 175 φορές, συν τις αναρίθμητες αναφορές του ονόματος αυτού στις Πράξεις, στις Επιστολές και στην Αποκάλυψη. (Τις θέσεις αυτές διακωμωδούν εκπρόσωποι άλλων ρευμάτων. Βλ. αναίρεση του Δ. Τσινικόπουλου, Γιατί ο Χριστός δεν ήταν Έλληνας, περ. Άβατον, κ. α. ).

Ο κατά δήλωσή του πρώην Ορθόδοξος κληρικός, καθηγητής της θεολογίας του Πανεπιστημίου της Β. Καρολίνας Γεώργιος Ζερβός, αποδέχεται την γνώμη ότι ο Ιησούς ζούσε και εργαζόταν σε ένα περιβάλλον, που είχε υποστεί έντονη ελληνική επίδραση. Γι αυτό, λέει: Ένα μέρος των συγχρόνων ερευνητών υποστηρίζουν την θέση ότι ο ιστορικός Ιησούς ήταν περιπλανώμενος κυνικός φιλόσοφος, καθόσον ήταν επηρεασμένος από το έντονο ελληνιστικό ήθος της Γαλιλαίας (συνέντευξη στο περ. Δαυλός). Είχε, λοιπόν, ελληνική παιδεία ο Ιησούς και κατ' άλλους ήταν μύστης της Ελληνικής Θεοσοφίας, γι αυτό οι Έλληνες τον ακολούθησαν και τον εδόξασαν.

Άλλη εκπρόσωπος με ελληνικούς ακαδημαϊκούς τίτλους, η καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πρόεδρος της Αμφικτυονίας Οικουμενικού Ελληνισμού, γράφει: Ο Ιησούς είναι μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. . . Πρέπει οπωσδήποτε να ήλθε σε επικοινωνία με τον ελληνικό πολιτισμό. . . δεν έχω καμμία αντίρρηση να τον θεωρήσω ιερό και καθαγιασμένο και να τον εντάξω στο δικό μας σύστημα αξιών. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι παιδί του Δία. . . αποτέλεσε μια νέα εκδοχή ενός μέρους των άξιων που παρήγαγε ο Ελληνισμός (περ. Άβατον, υπογραμμίσεις δικές μας). Με αυτή τη θέση συμφωνεί και άλλος εκπρόσωπος του χώρου, όμως γι αυτόν ο Ιησούς Χριστός είναι και ημίθεος (περ. Απολλώνειο Φως).

Αφού όμως ο Ιησούς Χριστός ήταν Έλληνας, πρέπει, κατά την γνώμη μερικών ελληνόψυχων χριστιανών, το όνομά Του να έχει καθαρά ελληνική προέλευση. Γι αυτό είναι ανάγκη να δοθεί και ανάλογο περιεχόμενο τόσο στο όνομα Ιησούς όσο και στην λέξη Χριστός. Το όνομα Ιησούς, λοιπόν, έχει Ελληνική ρίζα: είναι η ίδια με τις λέξεις ίαση/Ιασώ (θεά της υγείας)/ιατρός, εφ' όσον το πρόσωπο αυτό παρουσιάζεται σαν θεραπευτής και σωτήρας. . . (Εφημ. Ελληνική Θρησκεία). Σ.σ: άσχετα αν τα Ευαγγέλια λένε ότι άλλο σημαίνει το όνομα αυτό: αυτός γαρ σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών (Ματθ. α' 21). Έτσι, λοιπόν, από τις δύο λέξεις Ιησούς και Χριστός η πρώτη δείχνει να είναι όχι το πραγματικό όνομα ενός μόνου άνθρωπου... αλλα μια προσωνυμία σχετική με την ιδιότητα ιατρού... Τελικά, αναπροσαρμοζόμενο στην νεοελληνική εκφορά του το όνομα Ιησούς Χριστός θα ήταν για την εποχή του κάτι σαν Ιατρός Παππάς (αυτόθι). Αντί άλλης κατακλείδος σ' αυτό το κεφάλαιο, στο οποίο αναγκαστήκαμε να αναφερθούμε σε μερικά κείμενα στερούμενα σοβαρότητος, λέμε: Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιε του Θεού, ελέησον ημάς. 

γ) Ο Ιησούς Χριστός ήταν "θεός" του Δωδεκάθεου

Η καλπάζουσα φαντασία μερικών Ελλήνων αρχαιοπλήκτων δεν σταματά. Ο Ιησούς Χριστός ήταν, όχι μόνον Έλληνας, άλλα και ένας από τους «θεούς» του Δωδεκαθέου. Βέβαια όχι από τον στενό κύκλο των πρωτοκλασάτων «δώδεκα, αφού τα ονόματα τους είναι γνωστά και καθιερωμένα. Κάπου όμως μπαίνει κι αυτός μαζί με ένα σωρό άλλες θεότητες ανατολικής προελεύσεως. Κατά την γνώμη μάλιστα εκπροσώπου της κινήσεως αυτής σ' Αυτόν ήταν αφιερωμένος ο βωμός «τω Αγνώστω Θεώ» που αναφέρει ο Απ. Παύλος (Πράξ. ιζ' 23). Γι' αυτό πολλοί Δωδεκαθεϊστές στην Ελλάδα τιμούν και τους αρχαίους «θεούς» και τον Χριστό. Έτσι, συναντάμε και τον εξωφρενικό χαρακτηρισμό «χριστιανοί δωδεκαθεϊστές», οι οποίοι «δοξάζουν τους θεούς και τον Χριστό όπως αυτοί αντιλαμβάνονται» (περ. Οικογενειακός Θησαυρός. Πρβλ. και περ. GO, 30. 9. 97). Υποστηρίζουν μάλιστα ότι ο Ιησούς Χριστός προερχόταν «από σπέρμα Ηφαίστου» και ότι υπάρχουν γι' αυτόν Ελληνικές προφητείες, που ξεκινούν ήδη από τον Ερμή, ο οποίος. . . . . έζησε το 50. 000 π. Χ. (Εύαγγ. Τρίγκα, Ο Χριστός ήταν Έλληνας).

Υπάρχουν και εκείνοι που θέλουν να βλέπουν στον Χριστιανισμό συγκρητιστική επίδραση του αρχαιοελληνικού πανθέου. Έτσι δεν διστάζουν να ταυτίζουν μυθολογικές διηγήσεις και «πιστεύματα» με ιστορικά γεγονότα και πρόσωπα. Ο μελετητής των «νεοπαγανιστικών» κειμένων διαπιστώνει την προσπάθεια μετατροπής της ιστορίας σε μύθο και τον παραλληλισμό συμβολικών διηγήσεων περί θανάτου και αναβιώσεως των ειδωλολατρικών θεοτήτων, ταυτισμένων με τους φυσικούς νόμους και τις εποχιακές εναλλαγές, με το ιστορικό γεγονός της Αναστάσεως του ιστορικού Ιησού Χριστού. Ή ακόμη την ταύτιση του Ιησού Χριστού με τον Διόνυσο. Είδαμε στο προηγούμενο άρθρο μας να χαρακτηρίζεται ο Ιησούς Χριστός ως «Υιός -Διός». Ή ταύτιση του όμως με τον Διόνυσο ή τον Ορφέα είναι πιο συχνή. Ακόμη και διηγήσεις του βιβλίου των Πράξεων, όπως η απελευθέρωση του Απ. Πέτρου από την φυλακή, ή η μεταστροφή του Απ. Παύλου στην Δαμασκό, προβάλλονται ως συμβολισμός κατ' αντιγραφή από τους Διονυσιακούς μύθους (βλ. Arthour Evans, The God of ecstasy... Διόνυσος και Χριστός, κατά παράθεση, στο περ. Διϊπετές).

Εκφραστής αυτής της «θεωρίας» διερωτάται «μήπως τελικά ο Χριστός είναι η ενσάρκωση του Δία-Διόνυσου Μειλίχιου, θεού του ελέους;» (Γ. Τσαγκρινού, Ποιος είναι ο πατέρας του Ιησού; περ. Άβατον). Ο ίδιος σε άρθρο του με τίτλο «Ο Ιησούς και οι Έλληνες», βλέπει στους λόγους του Κυρίου κατά την παράδοση της Θείας Ευχαριστίας, «Λάβετε φάγετε τούτο εστί το σώμα μου», «εμφανέστατη ορφικο-διονυσιακή καταγωγή». Η λέξη «κλώμενον» των Καινοδιαθηκικών κειμένων, λέει, προέρχεται από τον Διόνυσο, διότι το σώμα του Διονύσου «κομματιάστηκε από τους Τιτάνες» ενώ ο Χριστός σταυρώθηκε (αυτόθι). Τελικά, κατά την γνώμη του καθηγητού αυτού της Φυσικής, «Φαίνεται ότι όντως ο Χριστός ήταν ήδη γεννημένος πριν από τον Ορφέα, τον Μωϋσή, τον Αβραάμ, τον Πυθαγόρα, τον Σωκράτη, γιατί ήταν ο πρώτος θεός Δημιουργός, ο Θεός της Φιλότητας, ο Φάνης Έρωτας Δημιουργός, ο Ζεύς-Διόνυσος» (αυτόθι, υπογραμμίσεις δικές μας).

Ο ίδιος, σε τηλεοπτική εκπομπή, υπεστήριξε: «Αν λοιπόν ο Χριστός σαν ον (σαν ον πρέπει να τον δούμε) έχει κάτι να δώσει στην ανθρώπινη ψυχή, όχι τον Ιουδαιοχριστιανισμό, γιατί ο Χριστός να είναι ο Γιαχβέ και να μην είναι ο Διόνυσος;. . . αν κάνω λοιπόν μια προσπάθεια την κάνω για να αποδείξω ότι ο Διόνυσος είναι ο ενσαρκωμένος Χριστός στην περιοχή της Ελλάδος, αυτό δεν σημαίνει όμως επειδή υπάρχει ο Διόνυσος σαν σαρκωμένος Έλληνας Χριστός, ότι οι υπόλοιποι δεν υπάρχουν» (Περ. Διϊπετές, ένθετο Ωκύρροον).

Με «μαθηματική ακρίβεια», συνεχίζει ο φυσικομαθηματικός θεολογίζων, και με «τετραγωνική λογική» μπορούμε να πούμε ότι «ο Θεός, σαν μαθηματική ιδέα, είναι αθάνατος και, σαν υλική υπόσταση, είναι θνητός. Είναι Υλόπνευμα-Οινόπνευμα και είναι ο θεός Διόνυσος. Γι αυτό και ο Διόνυσος είτε σαν Διόνυσος Ζαγρέας ή σαν Διόνυσος-Όσιρις, είτε σαν Διόνυσος-Χριστός είναι ο Θεός που γεννιέται, ζει, πεθαίνει και αναγεννιέται» (Γ. Τσαγκρινού, Οι Ζωντανοί θεοί των Ελλήνων, στο συλλογικό έργο Η αναβίωση της Ελληνικής Θρησκείας).

Περίεργες στ' αλήθεια εκφράσεις που διατυπώνονται μέσα σε πλήρη σύγχυση του συγγραφέα τους, αποτελούν όμως χαρακτηριστικό παράδειγμα νεοεποχίτικης καθαρά απόψεως με έντονο συγκρητιστικό χαρακτήρα, που μας παραπέμπει στο «Εν το Παν», για το οποίο ήδη μιλήσαμε σε προηγούμενο κεφάλαιο.
Είναι συνεπέστεροι τουλάχιστον οι αρχαιολάτρες εκείνοι που απορρίπτουν ολοτελώς τον Χριστιανισμό και τον Ιησού Χριστό, μια και ουδεμία σχέση μπορεί να υπάρξει μεταξύ «Αληθείας και πλάνης «φωτί προς σκότος. . . Χριστώ προς Βελίαλ» (Β' Κορ. στ' 1415).

δ) Δωδεκαθεϊστές και Χριστιανοί και νεοεποχίτες

    Όλες αυτές οι προσπάθειες να συμβιβαστούν τα ασυμβίβαστα, να συνυπάρξουν το φως με το σκότος, η Αλήθεια με την πλάνη, η ιστορία με τον μύθο, οδηγούν σε μια ανεξέλεγκτη σύγχυση. Τα διάφορα «νεοπαγανιστικά» κινήματα δεν μπορούν να συμφωνήσουν τελικά στο αντικείμενο της «λατρείας» τους. Ταλαντεύονται ανάμεσα στις πιο ακραίες τοποθετήσεις. Η αντιπαλότης μεταξύ τους ενίοτε είναι ιδιαίτερα σφοδρή (Βλ. δειγματοληπτικά: περ. Διϊπετές, τ. 4. Η αναβίωση της αρχαίας Ελληνικής Θρησκείας, συλλογικό έργο. Εφημ. Ελλην. Θρησκεία και ομώνυμη ιστοσελίδα: «Θάνατος στους συμμορίτες ναζωραίους. Θάνατος στους προδότες «Δωδεκαθεϊστές» Περ. Ελλην. Πάνθεον, κ. α.).

Η τοποθέτηση τους έναντι του προσώπου του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού κυμαίνεται, όπως είδαμε, από σκληρή εχθρική και απαράδεκτα υβριστική μέχρι και την «αναβάθμισή» Του σε «θεό του Ολύμπου». Ανάμεσα σ' αυτές τις τοποθετήσεις βρίσκεται και η νεοεποχίτικη εκδοχή του Ιησού Χριστού, ως του Μεσσία της «παλαιάς εποχής των Ιχθύων».

Σε άρθρο με τίτλο «Αρχαία Ελληνικά Μυστήρια», ο αρθρογράφος προβαίνει σε μια άνευ προηγουμένου συγκρητιστική προσπάθεια νεοεποχίτικου τύπου και διερωτώμενος αν τελικά θυσιάστηκαν άδικα «οι ιερουργοί της ανθρωπότητας, οι μεγάλοι ιεροφάντες των θρησκειών του ανθρώπου, όπως ο Ζαγρεύς Διόνυσος, ο Άριος-Ράμα, ο Ινδός Κρίσνα, ο Αιγύπτιος Όσιρις, ο Ιησούς. . .» (Αρχαία Ελληνικά Μυστήρια, εφημ. Ελληνική Αγωγή). Και σε άλλο κείμενο της ίδιας εφημερίδας ο συντάκτης του θεωρεί ότι: «Την διδασκαλία των (αρχαίων) μυστηρίων ακολούθησαν και ενίσχυσαν ή διέδωσαν ακόμη περισσότερο οι Πλατωνικοί, οι Νεοπλατωνικοί, οι Μαθητές, Απόστολοι και Ευαγγελιστές τον Ιησού Χριστού, όπως βεβαιώνουν ο Θεοδώρητος, ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, ο Ωριγένης, ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, ακόμη και ο Αυγουστίνος, που συγκρίνοντας τα δόγματα του Πλάτωνος με τα Χριστιανικά δεν βρήκε διαφορές» (!!) (αυτόθι, υπογραμμίσεις δικές μας).

Αναγνώστης περιοδικού υποστηρίζει σε επιστολή του ότι «Η γνώμη μου είναι ότι ο Δίας και ο Ιησούς είναι μορφές διαφορετικές αλλά όχι απαραίτητα αντίθετες θεολογικά. Σε κάθε τόπο και χρόνο στην πορεία της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους έχουν παρουσιαστεί μορφές θεανθρώπων-θεών, προφητών και αγίων. . . Αν θέλει, λοιπόν, κανείς να πλησιάσει την αλήθεια δεν μπορεί παρά να συνταιριάξει Δωδεκάθεο, Χριστιανισμό, Βουδισμό, Ισλαμισμό και άλλες θεωρίες» (Χρ. Σπυρίδης, επιστολή στο περ. «Άβατον).

Μέσα σ' αυτή την αφασία, ορυμαγδός συνθημάτων διασταυρώνονται, χωρίς καμμιά λογική συνοχή, μέσα στο ίδιο πολλές φορές κείμενο. Ας δούμε ένα παράδειγμα: «Τα Ελευσίνια Μυστήρια αναβιώνουν! Η εκδίκηση του Ελληνισμού! Ο Ελληνιστικός Χριστιανισμός αρωγός στην προσπαθεί του Έθνους για μια Μεγάλη Ελλάδα. . . Ο Χριστιανισμός εισέβαλε. . . με βία, με εμπρησμούς. . . και δολοφονίες. Όχι ο Χριστιανισμός, κάποιοι εκφραστές του. . . Ο Χριστιανισμός δεν ήρθε ποτέ αντιμέτωπος με την Αρχαία Ελληνική Θρησκεία. Και καταλήγει θριαμβευτικά η «Ομάδα Ε»: «Με μια μαγική συνταγή, θεϊκή θα έλεγα, στους κόλπους του ΕΨΙΛΟΝ, συνεβρέθησαν και συναγωνίζονται Ελληνιστές Χριστιανοί, που έχουν ασπασθεί τα υψηλά ηθικά μηνύματα της διδασκαλίας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και Ελληνιστές Δωδεκαθεϊστές, εκφραστές των υψηλών φιλοσοφικών νοημάτων, που γέννησαν οι πρόγονοί μας» (Ν. Ντανάκος, περ. GO). Συνέπεια αυτής της συγχύσεως είναι η δήλωση: «Δεν είμαι διατεθειμένος να λατρέψω τους αρχαίους θεούς. Παραμένω χριστιανός με έναν εντελώς δικό μου τρόπο, ξεριζώνοντας ό,τιδήποτε το εβραϊκό. Παρ' όλα αυτά, αν μπορούσα, και βέβαια θα παντρευόμουν με το ορφικό τελετουργικό, όπως έκανε εκείνος ο καθηγητής και κόντεψαν να τον φάνε» (Ι. Θεοδόσης, επιστολή στο περ. Διϊπετές).

Δεν λείπει, τέλος, και η αποκρυφιστική νεοεποχίτικη εκδοχή του Χριστού. Ο Χριστός δεν είναι πλέον πρόσωπο. Είναι μια εκδήλωση του Συμπαντικού απρόσωπου «θεού» ή μία κατάσταση μυήσεως: «Η παγκόσμιος παράδοση διδάσκει ότι ο Χριστός είναι μια υλική, ανθρώπινη προσωπική εκδήλωση της Θεότητας επί της Γης. Η εμφάνιση του Χριστού γίνεται κάθε δύο χιλιάδες χρόνια περίπου» (Εφημ. Χρυσή Αυγή). Και σε άλλη συλλογική εργασία διαβάζαμε: «Η λέξη «Χριστός» χρησιμοποιούνταν στά αρχαία ελληνικά μυστήρια για το Νεόφυτο που προετοιμαζόταν για την τελετή της μύησης «Όταν . . . έφθανε το επίπεδο του μυημένου ονομαζόταν Χριστός (ο έχων το χρίσμα). Ήταν ένας όρος που συμβόλιζε μια κατάσταση συνείδησης» (περ. Φαινόμενα).

Άλλος συγγραφέας, που δηλώνει Χριστιανός Ορθόδοξος και πικραμένος γιατί παρεξηγήθηκε για όσα γράφει περί του Ιησού, προσπαθεί να «γεφυρώσει» το χάσμα μεταξύ της αρχαίας Ελλάδας και της Ορθοδοξίας, επειδή, λέει, «παρατηρείται από την πλευρά των αρχαιολατρών-δωδεκαθεϊστών πραγματικό ΜΙΣΟΣ απέναντι στον Ιησού Χριστό. . .» (Κ. Βελόπουλου, ένθ. άνωτ. ). Η «πίστη» του όμως στον Χριστό είναι μια νεοεποχίτικη αντιχριστιανική κακοδοξία. Ο Χριστός και γι' αυτόν δεν είναι το μοναδικό ιστορικό πρόσωπο που εγεννήθη «εν ημέραις Ηρώδου του βασιλέως» (Ματθ. β' 1) και εσταυρώθη «επί Ποντίου Πιλάτου", αλλά είναι μια «χριστική εμπειρία», την οποία και ο Ιησούς απέκτησε μέσω μυήσεως όπως και άλλοι «μυστικιστές». Ο Ιησούς και για τον συγγραφέα του βιβλίου αυτού δεν είναι Θεός αλλά «κατέστη θείος» και ήταν «ένας θεός» (Θέση όμοια μ' εκείνη των «μαρτύρων του Ιεχωβά»). «Ο Ιησούς, λέει, είναι ένας μυημένος μέσω της εγκατοίκησης της Ύπαρξης του Χριστού μέσα του. . . Ο Χριστός αφυπνίζει το Συμπαντικό Πνεύμα για άλλη μια φορά, αλλά σε ανθρώπινη μορφή, σε παρούσα ύπαρξη» (αυτόθι. Βλ. και κεφάλαιο «Εν το Παν»).

Αυτά τα «αποκαλυπτικά» συναντάμε μέσα στα κείμενα των συγχρόνων ελληνικών «νεοπαγανιστικών» κινημάτων. Ο Κύριος μας έχει προειδοποιήσει: «Εάν τις υμίν είπη, ιδού ώδε ο Χριστός ή ώδε μη πιστεύσητε. . . ιδού προείρηκα υμίν» (Ματθ. κδ' 23).

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΔΙΑΛΟΓΟΣ TEYXH 37-38 2004

http://www.egolpion.com/jesus_paganns.print.el.aspx

H ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΠΑΤΗ 4

7. Η κατασκευή των μαρτύρων

Οι σεβαστός αριθμός των μαρτύρων έχει λιώσει μέσα στην αφέλεια του δημοφιλούς μύθου της ιερατικής στρατηγικής.

Ο προτεσταντισμός δεν θέλει κανέναν Άγιο και μάρτυρα, κανένα λείψανο ή άγαλμα, κανένα μύθο ή μαρτυρολόγιο. Έχουν ικανοποιήσει τους "μεγαλύτερους επικριτές" σε αυτό το τμήμα και έχουν δικαιολογήσει την εργασία του Αναγέννησης. Αλλά, με το να εξαφανίσουν τους μάρτυρες, οι σύγχρονοι ιστορικοί έχουν καταστρέψει ένα από τα διαχρονικά επιχειρήματα για την υπερφυσική προέλευση του Χριστιανισμού, και στην έκθεση αυτού του καταπληκτικού όγκου της ψεύτικης λογοτεχνίας μας έχουν δώσει μια απόδειξη για την τάση της νέας θρησκείας που δεν είναι καθόλου φιλοφρονητική για την ηθική της.

Η μελέτη των ζωών ή των μύθων των Αγίων και των μαρτύρων είναι τώρα μια επιστήμη, η Αγιολογία.

Όλοι οι μύθοι των μαρτύρων κάτω από τον αυτοκράτορα Κόμμοδο είναι πλαστοί εκτός από δύο ή τρεις. Η ιστορία της Αγίας Φελίτσιτας και των επτά γιων της είναι δύο μύθοι που συνδυάζονται στη μέση εποχή. Η Αγία Αγνή και τη Αγία Σεσίλια και όλες οι πράξεις των μαρτύρων της Ρωμαϊκής εκκλησίας έχουν παρουσιαστεί, από έναν τουλάχιστον Ιησουΐτη μελετητή, ως πρόσφατες συντάξεις.

Ο Bernard Shaw έγραψε τον Aνδροκλή και το λιοντάρι, στον οποίο μας διδάσκει πώς στην ιστορία , που ξέρουμε καλά, κανένας Χριστιανός δεν πετάχτηκε ποτέ στα λιοντάρια στο Κολοσσαίο! Οι "πράξεις των μαρτύρων" της ρωμαϊκής εκκλησίας είναι μεταξύ των πιο πλαστών γραφών. Ωστόσο, οι συγγραφείς συνεχίζουν να λένε στους Χριστιανούς αναγνώστες πώς ο Γελάσιος ή ο Δάμασος προειδοποίησαν τον πιστό να μην διαβάσει τα πλαστά βιβλία. Η Ρώμη ήταν το κύριο κέντρο της κατασκευής των πλαστών εγγράφων.

Οι παγανιστικές θεότητες μεταμφιέστηκαν σε χριστιανικούς μάρτυρες. Οι Ρωμαίοι κληρικοί που πέθαναν άνετα στα κρεβάτια τους, μετά από αμφίβολες ζωές, έχουν γίνει μάρτυρες. Ακόμη και οι αντίπαπες και οι υποστηρικτές τους, που σκοτώνονται από τους Χριστιανούς στις πάλες για τον παπικό θρόνο είναι στο μαρτυρολόγιο(των καθολικών).

Οι Βολλανδιστές, συνέταξαν την πιο μνημειώδη συλλογή των Αγίων . Μέχρι το χρόνο που η γαλλική επανάσταση έλεγξε την ευσεβή εργασία της, είχαν δημοσιεύσει πενήντα τρεις τεράστιους τόμους, λέγοντας τις ιστορίες περισσότερων από είκοσι πέντε χιλιάδες Αγίους και μάρτυρες. Ακόμη και ο Βούδας αγιοποιήθηκε ως Χριστιανός Άγιος —δύο φορές, στην πραγματικότητα. Ο Άγιος Βαρλαάμ είναι ο Βούδας και ο Αγ. Ιωασάφ είναι ο Μποντχισάτα !

Πόσες περιγραφές αυτής της σφαγής των μαρτύρων, έχουν κριθεί αξιόπιστες ιστορικά; Κανένας Χριστιανός δεν τολμάει να γράψει μια τίμια αναφορά των Αγίων μαρτύρων με έναν κατάλληλο σεβασμό στην αξιοπιστία.

1. Λιγότερο από το ένα τοις εκατό των πρώτων μαρτύρων μπορεί να αποδειχθεί ότι έχει πεθάνει για τη θρησκεία του ή ακόμα και να έχει υπάρξει
2. Ενενήντα εννέα δηλώσεις στις εκατό, σχετικά με τις ζωές των μαρτύρων, είναι ψέματα και οι μελετητές μπορούν να αποδείξουν ότι οι συγγραφείς ήταν σχεδόν πάντα κληρικοί.
3. Οι Χριστιανοί, όταν έλαβαν κοσμική δύναμη, έκαναν περισσότερους μάρτυρες σε έναν αιώνα από όσους είχαν στους προηγούμενους τρεις αιώνες. Στα επόμενα χίλια έτη παρουσίασαν περισσότερους μάρτυρες από όσους είχαν φτιάξει οι Ρωμαίοι, αλλά διαφορετικούς—Εβραίους, μάγισσες, και χιλιάδες άλλους που οι περισσότεροι ήταν μάρτυρες των Χριστιανών.

Η εκκλησία εμμένει ότι αυτά τα ψέματα ήταν απλά ιστορίες που συσσωρεύτηκαν αθώα στην αφήγηση:

Όταν έγραφαν στις περγαμηνές, οι αντιγραφείς ήταν απρόσεκτοι, και έβαζαν φανταστικές σημειώσεις στο κείμενο, αισθανόμενοι ότι ήταν ένα δείγμα ευσέβειας να βελτιώνουν το αφήγημα σε διάφορα σημεία. Οι ιστορίες κυκλοφορούν σε αρκετές διαφορετικές εκδόσεις στην ανατολή και στη δύση, και οι συγγραφείς των μύθων του πέμπτου και των πιο πρόσφατων αιώνων παρενέβαλαν λεπτομέρειες που μπορεί να βρήκαν οπουδήποτε.

Αυτός ο ευγενικός Αγιογραφικός λόγος είναι ένα χριστιανικό ψέμα. Ακόμη και οι Αγιογράφοι αναγνωρίζουν ότι πολλοί κατασκευαστές μεσαιωνικών μύθων είναι ψεύτες και παραχαράκτες. Στο παρελθόν, η εκκλησία μας βεβαίωσε ότι συγγραφείς, όπως οι Μεταφραστές πάντα, χρησιμοποιούσαν πηγές, αλλά τώρα που οι μελετητές έχουν ψάξει επιμελώς, και δεν βρήκαν καμία πηγή, η εκκλησία μας λέει ότι οι ιστορίες προορίζονταν να είναι μια εποικοδομητική ιστορία και όχι πραγματικές αναφορές ενός μάρτυρα! Είναι πάντως περίεργο που ο καθένας που τους εξέταζε ήταν σε κίνδυνο να ψηθεί .

 http://kelsoskataxp.blogspot.gr/

H ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΠΑΤΗ 3

4. Διήγησις

Η εξαπάτηση για το Θεό είναι τελείως εντάξει. Πιο πρόσφατα, ο Μαρτίνος Λούθηρος συμφώνησε ότι οι Προτεστάντες σκέφτηκαν το ίδιο πράγμα όπως και οι Καθολικοί, ότι τα "χρήσιμα" και "πρακτικά" ψέματα χάριν της χριστιανικής εκκλησίας δεν είναι ενάντια στο Θεό —"θα τα δεχόταν". Ο Καρδινάλιος Newman, ακόμα πιο πρόσφατα, αναγνώρισε:

Όταν υπάρχει ένα justa causa, ένα ψεύδος δεν χρειάζεται να είναι ένα ψέμα.
R.GRAVES και J. PODRO, το Ευαγγέλιο του Ναζωραίου αποκατεστημένο 36

Είναι ο λόγος που ο Χριστιανισμός είναι μια θρησκεία του ψεύδους. Και οι Καθολικοί και οι Ορθόδοξοι και οι Γνωστικοί, που παρακινήθηκαν από τις μυθιστοριογραφίες του πνεύματος του ψευδούς καθήκοντος, εφηύραν αυτές τις ιστορίες. Οι μεγάλες τους αφηγήσεις γράφτηκαν χωρίς άλλο σκοπό από το να εξαπατήσουν τους οπαδούς. Σχεδόν καθένας από τους αποστόλους διέθεσε ένα Ευαγγέλιο από κάποια πρόωρη σέκτα. Η καθολική εγκυκλοπαίδεια μας λέει ότι οι πρώτοι επίσκοποι πλαστογράφησαν ακόμη και επιστολές του Ιησού, υποθετικά γραμμένες από τον ίδιο, και υπογεγραμμένες!

Στον τέταρτο αιώνα, ο πάπας ανησύχησε για τη λογοτεχνία που κυκλοφορούσε μεταξύ των πιστών. Συνέταξε έναν κατάλογο με μερικά από τα βιβλία που περιείχαν ένα αποτέλεσμα των Ευαγγελίων που κάθε ένας από τους αποστόλους είχε γράψει, εκτός από τις τυποποιημένες τέσσερις επιστολές και τις πράξεις. Τα κανονικά τέσσερα Ευαγγέλια είναι ακριβώς μια επιλογή από ένα λασπώδες ρεύμα θρυλικής λογοτεχνίας, και "η εκκλησία" της είχε επιτρέψει να κυκλοφορεί ελεύθερη για τουλάχιστον δύο αιώνες —μέχρι το χρόνο του Κωνσταντίνου —προτού να απορριφθεί. Μόνο από τον τέταρτο αιώνα άρχισε η εκκλησία να καταστέλλει τις περίεργες φαντασιώσεις για "την παιδική ηλικία του Ιησού" και τις γραφικές αφηγήσεις "της γένεσης του Ιησού", και τα λοιπά.

"Ο μύλος της παραποίησης των εκκλησιών", όπως ο J Wheless αποκαλεί, δεν περιορίστηκε μόνο στις Γραφές αλλά έφτιαξε για αιώνες μια βιομηχανία κάλπικων λειψάνων, συχνά των πιο παράξενων ειδών. Διάφορες εκκλησίες κατείχαν το μανδύα του Ιησού, που σώθηκε προφανώς ως ενθύμιο από την ευλογημένη παρθένα Μαρία, και τα θραύσματα του αληθινού σταυρού που ήταν τόσα πολλά, που όπως λέει ο Calvin σαρκαστικά, σχημάτιζαν ένα πλήρες φορτίο για ένα καλό πλοίο.

Το σάβανο του Τορίνου είναι μεταξύ τους. Υπήρξαν τουλάχιστον 26 αυθεντικά σάβανα ενταφιασμών που διασκορπίστηκαν σε όλα τα αβαεία της Ευρώπης, από τα οποία το σάβανο του Τορίνου είναι ένα. Είναι ένα από τα λείψανα που κατασκευάζονταν για το κέρδος μιας τοπικής εκκλησίας ή ενός μοναστηριού κατά τη διάρκεια της μέσης εποχής, ακόμα και όταν το σάβανο αποδείχθηκε απομίμηση από έναν επίσκοπο που ανακάλυψε τον καλλιτέχνη( αυτό ελέγχεται από τις πρόσφατες επιστημονικές έρευνες). Το σάβανο του Τορίνου δεν είναι επίσης σύμφωνο με τους ισχυρισμούς του Ευαγγελίου για τον ενταφιασμού του Ιησού, το οποίο αναφέρεται σαφώς σε πολλαπλάσια υφάσματα και μια χωριστή πετσέτα για το πρόσωπό του. Ο αξιοσέβαστος ενταφιασμένος επρόκειτο έπειτα να τυλιχτεί στα υφάσματα όπως μια μούμια. Ίσως ο Ιησούς, ως ληστής, ,αλλά και πάλι αυτό είναι αδύνατο δεδομένου ότι ένας ληστής, θα είχε τυλιχτεί με ένα ακριβό ενιαίο ύφασμα.

Η απόδειξη ότι Χριστός, ο χριστιανικός Θεός, είναι ένας μύθος είναι στα λόγια του πάπα Λέωντα Χ, ο οποίος αναγνωρίζει περιφρονητικά ότι ο Χριστός ήταν ένας μύθος, όταν υποστηρίζεται να έχει πει:

Πόσο κερδοφόρος είναι εκείνος ο μύθος του Χριστού όντας σε μας και την επιχείρησή μας!

Ο ατιμωτικός κατάλογος των γελοιοτήτων και των απατών συνεχίζεται , και πράγματι, είναι πάρα πολύ κερδοφόρος για την εκκλησία. Η εκκλησία υπήρξε πάντα κυρίως για να συσσωρεύσει τον πλούτο για τους ιεράρχες εις βάρος του ανίδεου πιστού. Εάν οι τελευταίοι κάποια στιγμή συνειδητοποιούσαν ότι δεν μπορούν να αγοράσουν τον δρόμο τους για τον ουρανό χωρίς την πληρωμή στους ιερείς, θα σκότωναν όλα τα καθάρματα σε μερικά έτη. Αλλά υπάρχει μικρή πιθανότητα για κάτι τέτοιο!


5. Συνέχεια της απάτης
Η δίωξη των Χριστιανών άνοιξε στους παραχαράκτες μια νέα ευκαιρία. Οι πρώιμη Χριστιανοί θησαύρισαν τη μνήμη τους με τα υπολείμματα των πιο πρώτων μαρτύρων των Εσσαίων και ο μικρότερος αριθμός των ιερέων, των ειρηνιστών και των πολλών απλών κοριτσιών που είχαν πεθάνει χωρίς να αμφισβητήσουν τι τους είχε ειπωθεί σαν ιερή αλήθεια. Η εκκλησία έγινε υπερήφανη για τους μάρτυρες της, τις ζωές τους, τα θαύματα τους και ακόμη και την ευγενή γέννηση ή την υψηλή τους θέση. Μια εντελώς αναληθής λογοτεχνία έτεινε να συναντήσει το χριστιανικό συναίσθημα. Εάν η εκκλησία δεν είχε κανένα μάρτυρα, θα τον κατασκεύαζε αυτή.

Η πλαστή λογοτεχνία που υπήρξε στον τέταρτο αιώνα, είναι ένα μόνο μικρό γεγονός σε σύγκριση με τον ποταμό των πλαστογραφήσεων της μέσης εποχής, αλλά ήταν αρκετά σοβαρό για να δυσφημήσει την εκκλησία. Οι άπιστοι γέλασαν με τους Χριστιανούς επειδή οι ιστορίες των μαρτύρων τους ήταν πλήρεις ιστορικών λαθών και γελοίων διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας. Ο πάπας κατονομάζει τις ιστορίες του Αγίου Γεωργίου —τον προστάτη Άγιο των Βρετανών —τον Άγιο Κήρυκο, και την Αγία Ιουλίτα και λέει ότι γράφτηκαν πιθανώς από τους αιρετικούς. Καθορίζει έναν μεγάλο αριθμό πλαστών εργασιών, και δίνει μια γενική προσοχή στο ότι πολλές άλλες είναι στην κυκλοφορία.

Τυχαία, παρατηρήστε ότι ο πάπας περιλαμβάνει σε αυτόν τον πρώτο "κατάλογο των απαγορευμένων βιβλίων" μια διάσημη πλαστογράφηση, τις επιστολές "του βασιλιά Aβγαρου" στον Ιησού και του Ιησού στο βασιλιά. Ωστόσο, ένας ιερέας της εκκλησίας της Αγγλίας προσπάθησε να επιβάλει αυτές τις πλαστές επιστολές στην ανίδεη κοινότητά του ως σύγχρονη ανακάλυψη!

Αυτός ο κατάλογος καλείται γενικά "κατάλογος των απαγορευμένων βιβλίων", αλλά ο πιστός δεν ήταν "απαγορευμένος", υπό τη σύγχρονη έννοια, να διαβάσει τα βιβλία. Αν και ψεύτικα και παραποιημένα, δεν υπήρξε καμία ποινή για την ανάγνωση τους και οι άνθρωποι όχι μόνο συνέχισαν να τα διαβάζουν, αλλά οι παραχαράκτες έγιναν πιο πολυάσχολοι από ποτέ. Η ρωμαϊκή αυτοκρατορία βυθίζονταν, και ο πολιτισμός της άφηνε τον πλανήτη, εκτός από την Κίνα, για πολλούς αιώνες . Η εγγράμματη μειονότητα στις σκοτεινές εποχές ήταν τόσο πυκνά ανίδεη που οι παραποιήσεις και οι πλαστογραφίες θα μπορούσαν να επιβληθούν ακόμα και πάνω σ' αυτήν. Η ογκώδης συλλογή των ιστοριών των Αγίων και των μαρτύρων, για τους οποίους ο Χριστιανός είναι τόσο υπερήφανος, προέκυψε στο φως της νέας Ευρώπης.

Η Θεία δύναμη που στήριξε την πρόωρη εκκλησία στη σύγκρουση της με τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, και οι λεπτομέρειες για τις οποίες αυτή καυχάται είναι πλαστές. Είναι μια θρησκεία που επιβλήθηκε εν μέρει από τις πιο εκτενείς και τολμηρές παραποιήσεις που γνώρισε ποτέ ο κόσμος .

Από τον έκτο αιώνα μέχρι την Αναγέννηση, αυτή η μάζα της ψευδούς λογοτεχνίας κυκλοφόρησε με ατιμωρησία. Η εκπαιδευμένη μειονότητα του ειδωλολατρικού κόσμου είχε χαμογελάσει με τους μύθους, ενώ τα μορφωμένα άτομα της μέσης εποχής τους δέχτηκαν. Έδωσαν λίγη προσοχή στην ιστορία. Και δεν άξιζε κάποια σκληρή έρευνα για να καθορίσουμε εάν ο Άγιος Γεώργιος είχε παλέψει πραγματικά με ένα δράκο, ή αν ο Άγιος Διονύσιος είχε κουβαλήσει το κεφάλι του στα χέρια του.

Κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης οι μελετητές χαμογέλασαν πάλι με αυτά τα πράγματα. Το ίδιο και οι Πάπες, όταν συνέβαινε να είναι μελετητές, το οποίο δεν συνέβαινε συχνά. Δεν πείραζε εφ' όσον σεβάστηκαν ένα πολύτιμο σύνολο παραποιήσεων, εκείνο στο οποίο η δύναμη της Ρώμης ήταν βασισμένη.

Η εκκλησία πήρε στα σοβαρά μερικούς ιστορικούς μελετητές.

Ο συνηθισμένος οπαδός κατηγορεί τους ορθολογιστές κριτικούς για το ξερίζωμα από την πρόωρη ιστορία της εκκλησίας αυτών των εύθραυστων ανθών της ιερότητας και του μαρτυρίου. Η κριτική της παλαιάς και καινής διαθήκης, η ανίχνευση των παραποιήσεων και των παρεμβολών, συχνά έχει διευθυνθεί από τους εκπαιδευμένους θεολόγους.

Ο Bενέδικτος ο XIV ήξερε τα ιερά βιβλία της εκκλησίας και έλεγε ότι η δημοφιλής λογοτεχνία, ήταν πλήρης ψεμάτων που αυτός, όντας τίμιος μελετητής, δεν συμπαθούσε. Ο Βενέδικτος, τέθηκε ενάντια στην ανίδεη και εχθρική ιεροσύνη, μεταρρύθμισε το "μαρτυρολόγιο", αλλά τοποθέτησε στο ράφι μια μεταρρύθμιση της ιερής σύνοψης, με τη σύντομη ζωή ενός Αγίου για κάθε ημέρα.


6. Οι γνήσιες διώξεις

Αυτός είναι ο μύθος των χριστιανικών μαρτύρων της εκκλησίας:

Για περίπου σαράντα έτη μετά το θάνατο του Χριστού, η νέα πίστη είχε διαδοθεί τόσο θριαμβευτικά μέσω του ρωμαϊκού κόσμου που ο αυτοκράτορας Νέρωνα;, στο χρυσό σπίτι του στο υπερώιο Hill, έτρεμε μπροστά της. Όλη η δύναμη της Ρώμης ρίχτηκε επάνω στους οπαδούς του Ιησού. Τα πιο διαβολικά βασανιστήρια επινοήθηκαν για αυτούς, και χιλιάδες, σε κάθε επαρχία της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, βρήκαν άγριους θανάτους.

Αλλά το αίμα των μαρτύρων ήταν ο σπόρος του Χριστιανισμού. Είκοσι έτη αργότερα ο Δομιτιανός είδε τη μισημένη θρησκεία στην αυτοκρατορία, και πάλι βγήκε διάταγμα ότι επρόκειτο "να ξεριζωθεί από το πλανήτη. Τριάντα έτη αργότερα είχε αυξηθεί τόσο ως εκ θαύματος, που τα πλήθη ήρθαν μέχρι τα δικαστήρια σε μια ενιαία μακρινή επαρχία της αυτοκρατορίας, και ο Tραϊανός ανανέωσε την αιματηρή προσπάθεια να τους εξοντώσει.

Δέκα φορές σε διακόσια πενήντα έτη οι ισχυρές δυνάμεις, τα μοχθηρά βασανιστήρια και η έχθρα της Ρώμης τέθηκαν σε κίνηση ενάντια σε αυτούς, και τα παρθένα κορίτσια τους ρίχτηκαν στα λιοντάρια και η ντροπή ήταν χειρότερη από το θάνατο και οι μητέρες απομακρύνθηκαν από τα χέρια της αγάπης των συζύγων.

Οι περισσότεροι Χριστιανοί θεωρούν ότι δέκα φορές η Ρωμαϊκή δύναμη αιματοκύλησε τον χριστιανικό κόσμο, και δέκα φορές αυτός σήκωσε και πάλι το περήφανο κεφάλι του στον ουρανό. Ο Νέρωνας προσπάθησε να ξεριζώσει το όνομα του Χριστού και κυνήγησε τους πιστούς "μέσω της κάθε επαρχίας της αυτοκρατορίας". Ο Δομιτιανός κατέβαλε την ίδια προσπάθεια "ξεριζωμού". Κινητήριος δύναμη; Η έμπνευση του διαβόλου, φυσικά. Αποτέλεσμα; Να εμπλουτίσει τον κόσμο με τις εκατοντάδες χιλιάδες των μαρτύρων, των οποίων οι όμορφες ιστορίες φέρνουν ακόμα δάκρυα στα μάτια.

Η ψυχρή ιστορική αλήθεια είναι ότι δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε περισσότερο από δύο, ή κατ' ανώτατο όριο τρεις "γενικές διώξεις". Οι αυστηρότεροι κριτικοί μειώνουν τις διώξεις περαιτέρω. Ο Δέκιος και ο Διοκλητιανός, στον τρίτο και τέταρτο αιώνα, ξεκίνησαν μια γενική δίωξη. Ο Βαλέριος, τον τρίτο αιώνα, έκανε ενδεχομένως το ίδιο πράγμα, με ηπιότερους όρους. Τα υπόλοιπα είναι φανταχτερές ή τοπικές ειδωλολατρικές ταραχές ενάντια στον χριστιανό ιερόσυλο.

Ο παλαιότερος ρωμαϊκός νόμος, ο νόμος των δώδεκα πινάκων, απαγόρευσε στον καθένα να ασκήσει οποιαδήποτε λατρεία που δεν αναγνωρίζονταν τυπικά από το κράτος, αλλά το κράτος ήταν φιλόξενο και αναγνώριζε όλα τα είδη θρησκειών. Ο Χριστιανοί ήταν μισητοί για τρεις κύριους λόγους.

1. Οι συνεδριάσεις τους ήταν μυστικές και γίνονταν συνήθως τη νύχτα, έτσι καταγράφηκαν ως συνωμοσίες, εν τούτοις συχνά ήταν απλά όργια.
2. Οι Χριστιανοί μίλησαν περιφρονητικά για τις πεποιθήσεις των Εθνικών και τους επίσημους Θεούς της Ρώμης.
3. Οι Χριστιανοί ήταν άπιστοι στη Ρώμη, και αρνούνταν τη στρατιωτική θητεία όταν αποδυνάμωνε, και ήταν ενθουσιώδεις γι'αυτή την αδυναμία της ως δήλωση του ερχόμενου τέλους του κόσμου.

Οι σύγχρονοι μελετητές αμφιβάλλουν ότι ο Nέρωνας δίωξε τους Χριστιανούς, το χωρίο στον Τάκιτο που την περιγράφει μισό αιώνα αργότερα, είναι ύποπτο σαν χριστιανική παρεμβολή. Μιλά, όχι μόνο για τον Ιησού που σταυρώθηκε από τον Πόντιο Πιλάτο, αλλά για το μαρτύριο "ενός απέραντου πλήθους" Χριστιανών στη Ρώμη. Ωστόσο, υπήρξαν μόνο μερικές χιλιάδες ,δύο αιώνες αργότερα. Πολλά στοιχεία δείχνουν μια αυστηρή δίωξη, αλλά μάλλον αφορούσε τους Εβραίους, και οι Χριστιανοί πιάστηκαν από αυτήν, δεδομένου ότι πολλοί ήταν Εβραίοι εκ γενετής. Επιπλέον, οποιαδήποτε δίωξη δεν επεκτάθηκε πέρα από την πόλη.

Ο πρώτος μάρτυρας της Νερώνειας δίωξης ήταν ο Άγιος Παυλίνος και στη ζωή του υπάρχει μια αναφορά "στον κυβερνήτη της Τοσκάνης". Ο Μ Tillemont, ένας καθολικός ιερέας που αναθεώρησε τις ζωές των Αγίων, λέει:

Αφήνουμε περιθώριο για περαιτέρω εξέταση εάν υπήρξαν κυβερνήτες της Τοσκάνης υπό τον Νέρωνα.

Ήξερε ότι δεν υπήρχαν. Η ζωή του Παυλίνου, ο Tillemont ολοκληρώνει, είναι άγνωστη αλλά παλιάς εποχής και κάτω από καμία αρχή. Η ζωή του Αγίου Τορπέτου είναι "ένα από τα χειρότερα δείγματα φαντασίας ". Η ζωή του Αγίου Βιτάλις είναι ένα προϊόν του ένατου-αιώνα και "περιέχει περισσότερα λόγια παρά γεγονότα". Ο Αγιος Ουρσίκινος είναι κάτω από ένα σύννεφο, σε μια μοιραία σύγχυση των ονομάτων και ο μύθος είναι άνευ αξίας.

Ο Άγιος Ερμαγόρας στην Ακουηλία "μια πόλη της επαρχίας της Αυστρίας" απορρίπτεται αμέσως σαν λανθασμένος. Η Αγία Θέκλα, που οι καλόγριες διαβάζουν ακόμα με θαυμασμό κοκκινίσματος, ήταν "μια όμορφη και μαθημένη" ειδωλολάτρισσα που προσηλυτίστηκε από τον Παύλο και η σταθερή και τρυφερή συντροφικότητά της ανακούφισε το φορτίο της αποστολής του. Πήρε έναν όρκο παρθενίας και, όταν άρχισε η δίωξη, οι παγανιστές σκέφτηκαν μια σχετική τιμωρία αφαιρώντας όλα τα ενδύματά της προτού να ριχθεί στα λιοντάρια. Λέγεται ,στη ρωμαϊκή ιερή σύνοψη, ότι ήταν ενενήντα χρονών γριά, αλλά ακόμη και τα λιοντάρια, όπως λέει ο Tillemont με ειρωνεία:

Δεν τόλμησαν να παραβιάσουν την παρθενία της ούτε με ένα βλέμμα.

Τα λιοντάρια —που εντυπωσιάστηκαν από τον όρκο της —κάλυψαν τα μάτια τους και γλύψανε τα πόδια της, και ούτε η φωτιά δεν την έκαιγε. Ο Tillemont αποδεικνύει ότι οι πηγές αυτών των ιστοριών είναι απολύτως άνευ αξίας, και ότι, σύμφωνα με τα προηγούμενα έγγραφα, αυτός ο "πρώτος γυναικείος μάρτυρας", όπως η ελληνική εκκλησία την αποκαλεί, πέθανε ειρηνικά στο κρεβάτι της σε μια προχωρημένη ηλικία.

Στον τέταρτο αιώνα, ο Άγιος Αμβρόσιος, επίσκοπος του Μιλάνου, σε μια πικρή σύγκρουση με την αυτοκράτειρα, μια Χριστιανή αλλά οπαδός του Άρειου , καταστρώνει ένα σχέδιο για να αναζωπυρώσει και να στηρίξει τον ζήλο των πιστών. Κατευθύνει οράματα για να σκάψουν στο έδαφος και να βρουν τα πτώματα των Αγίων Γερβάσιου και Προτάσιου. Υποστηριγμένος από το ζήλο των πιστών, ο Αμβρόσιος εξασφάλισε τη νίκη πάνω από την αυτοκράτειρα.

Τα πτώματα ήταν αξιοπρόσεκτου μεγέθους, και ο Tillemont σημειώνει την εξήγηση του Αμβρόσιου, ότι αυτά αποδείχθηκαν τόσο παλαιά όταν οι άνθρωποι ήταν μεγαλύτεροι όπως μας λένε οι γραφές . Ο Αγ. Αυγουστίνος ήταν στο Μιλάνο και μας λέει ότι τα σώματα ήταν "αδιάφθορα", αν και ο Αμβρόσιος έλεγε ότι βρήκε μόνο τα κόκκαλα! Ο Tillemont αποδεικνύει ότι ο Αμβρόσιος μαγείρεψε ολόκληρη την ιστορία.

Ο Αμβρόσιος, που ήταν Χριστιανός περισσότερο από επιλογή σταδιοδρομίας παρά από πεποίθηση, έγραψε μια εργασία αποκαλούμενη de Officiis βασισμένη σε μια εργασία από το ίδιο το όνομα του Κικέρωνα, στο οποίο διαπράττει άλλη μια λεπτότερη απάτη. Ο Χριστιανισμός δεν είχε κανένα ηθικό σύστημα εκτός από μερικά σοφά ρητά που αποδόθηκαν στον Ιησού, αλλά γενικά κοινά στον Ιουδαϊσμού εάν όχι στην ανατολή γενικότερα. Ο Αμβρόσιος πήρε αποτελεσματικά τη Στωϊκή προοπτική και την έβαλε μέσα σε ένα χριστιανικό πλαίσιο ως χριστιανική ηθική. Ο Α.C. Bouqet, συντάκτης ενός βιβλίου για τη συγκριτική θρησκεία, σχολιάζει:

Μέχρι σήμερα, πολλοί μορφωμένοι άνθρωποι, είναι περισσότερο Στωϊκοί παρά Χριστιανοί, χωρίς να το γνωρίζουν.

Οι υποσημειώσεις του Tillemont γρατσουνίζουν τους φωτοστεφάνους των Αγίων και των μαρτύρων στο τέλος κάθε τόμου. "Ο Αγιος Διονύσσιος ο Αεροπαγίτης", η Αγία Δομιτίλα, ο Αγιος Λίνος και ο Αγιος Κλήμεντας είναι όλοι πλαστοί. Στον πρώτο αιώνα της χριστιανικής εποχής, ο Tillemont δεν μπορεί να υποστηρίξει τη φήμη οποιουδήποτε μάρτυρα εκτός από τον Πέτρο και τον Παύλο, τους οποίους δεν τολμά να προκαλέσει. Στο δεύτερο αιώνα, εκφράζει μια σοβαρή αμφιβολία για τις ιστορίες των τεσσάρων από τους πέντε αναφερθέντες μάρτυρες.

Σχετικά με τον Άγιο Καισάριο, ολοκληρώνει: "ο ασφαλέστερος τρόπος είναι να αφεθεί στην αναφορά εκείνων με των οποίων την αγιότητα εξοικειωνόμαστε , αλλά δεν ξέρουμε τίποτα άλλο". Η ιστορία του Αγίου Υάκινθου "μοιάζει με έναν μύθο". Η ζωή της Αγίας Ευδοκίας είναι "τμήμα μιας θλιβερής μυθιστοριογραφίας ...".

Η παράλογη ιστορία του μαρτυρίου του Αγίου Ρωμύλου και ένδεκα χιλιάδων Χριστιανών στρατιωτών, γράφτηκε από τον Έλληνα Μεταφραστή ,τον μέγιστο συγγραφέα των μύθων των μαρτύρων, ο οποίος έζησε τον δέκατο αιώνα. Ο Άγιος Ευόδιος δεν πέθανε σαν μάρτυρας. Η ιστορία του Άγιου Ιγνατίου βρίθει λαθών. Ο Άγιος Ευστάθιος είναι "απλά ένα ρομάντζο". Η Αγία Σοφία είναι ένα αρχείο γεμάτο αναχρονισμούς. Ο Άγιος Ελευθέριος — σε "κανένα χωρίο δεν βεβαιώνεται ότι ήταν μάρτυρας, ή ακόμα και άτομο". Η Αγία Μπαμπίνα είναι "προσβλητική γλώσσα". Η Αγία Συμφορόσσα είναι πλαστή, πλήρης λαθών. Και συνεχίζεται...

Εάν ο Nέρων δίωξε τους Χριστιανούς στη Ρώμη, δεν ήταν οι μόνοι. Πολύ παγανιστές δολοφονήθηκαν επίσης από τον Νέρωνα. Ένας ειδωλολατρικός συγγραφέας έγραψε ένα βιβλίο για τους ξεχωριστούς άνδρες και τις γυναίκες που ήταν θύματα της παραφροσύνης του Νέρωνα, και υποψιάζεται ότι οι Χριστιανοί χρησιμοποίησαν την ιδέα, όπως επίσης πολλά από τα ονόματα, για τα πιο πρόωρα μαρτυρολόγιά τους.

Ο Δομιτιανός, ο επόμενος διώκτης , περιόρισε επίσης τη δράση του στη Ρώμη, και, απ' όσο μπορούμε να εξακριβώσουμε, επέβαλε απλά ένα νόμο ενάντια στα διάφορα προεξέχοντα άτομα που δήλωσαν φανερά την παράνομη θρησκεία. Και ο Δομιτιανός, ένα άτομο απαίσιου και θλιβερού χαρακτήρα που έζησε σε μια ατμόσφαιρα διαπλοκών, ήταν επίσης διώκτης τόσο των παγανιστών καθώς επίσης και των Χριστιανών. Ότι προσπάθησε σε όλη την αυτοκρατορία του "να ξεριζώσει" το όνομα του Χριστού είναι εξ ολοκλήρου ψέμα.

Ο Τραϊανός και ο Μάρκος Αυρήλιος, που μετριούνται ως τρίτοι και τέταρτοι διώκτες, ήταν άτομα διαφορετικού, και υψηλού χαρακτήρα. Όλοι οι Στωϊκοί αυτοκράτορες απεχθάνθηκαν το χριστιανισμό ως δεισιδαιμονία και αντικοινωνική φιλοσοφία. Μια ιδεολογία που απέκλειε. τα μέλη της από την πολιτική και αυτοκρατορική ζωή δεν άξιζε καμία ανοχής. 'Άφησαν μόνο του το νόμο να σταθεί, δεν εξέδωσαν διατάγματα δίωξης και παρεμπόδισαν τον τοπικό ειδωλολατρικό θυμό ενάντια στους Χριστιανούς.

Το μόνο ιστορικό σημάδι οποιασδήποτε μεγάλης δίωξης είναι η διάσημη επιστολή στην οποία ο Πλίνιος, κυβερνήτης της Βιθυνίας, ζητά την άδεια του Τραϊανού —που είναι ο πραγματικός λόγος για την επιστολή —να μην επιβληθεί ο νόμος. Η αυθεντικότητα της επιστολής είναι σοβαρά συζητημένη και μερικά από τα χωρία στα οποία ο Πλίνιος περιγράφει τους ναούς που εγκαταλείπονται, και ολόκληρες οι περιοχές που προσηλυτίζονται στο χριστιανισμό, είναι ασυμβίβαστες με τα γνωστά γεγονότα. Εν πάση περιπτώσει, ο Τερτυλλιανός κατόπιν απάντησε στον Tραϊανό, ότι "εν μέρει σίγασε" το τοπικό πάθος.

Ο Σεπτήμιος Σέβηρος, ο επόμενος διώκτης, εκατό έτη μετά από τον Tραϊανό, λέγεται να έχει ανησυχήσει για τον αριθμό των προεξεχόντων Ρωμαίων που έγιναν Χριστιανοί και να έχει επιβάλει το νόμο ως ένα ορισμένο βαθμό. Έχουμε λίγες αναφορές των γνήσιων μαρτύρων. Ο Αλέξανδρος Σέβηρος έβαλε ένα ομοίωμα του Χριστού στο ιδιωτικό παρεκκλήσι του παλατιού του. Παραγκωνίστηκε από τον Μαξιμίνο και οι μύθοι έβαλαν χιλιάδες μάρτυρες να πέφτουν κάτω από τον "αιματηρό τύραννο". Οι ιστορικοί λένε ότι δεν υπάρχει κανένα σημάδι των εκτελέσεων.

Ο Δέκιος (249-251),ο Βαλεριανός ( 257), και ο Διοκλητιανός ( 303) ήταν οι μόνοι πραγματικοί διώκτες. Στην προσπάθεια να κατασταλθεί ή να ελεγχθεί ο Χριστιανισμός . Πριν από τον Διοκλητιανό, η εκκλησία είχε σαράντα έτη ειρήνης, και είχε αυξηθεί αρκετά για να κάνει την αντι-πατριωτική διδασκαλία της ένα ζήτημα ανησυχίας.

Εν το μεταξύ, οι Χριστιανοί ήταν μια ισχυρή δύναμη, ειδικά στην κρατική γραφειοκρατία, και αυτοί οι αυτοκράτορες σκέφτηκαν ότι ήταν πάρα πολύ ισχυροί για το καλό της αυτοκρατορίας. Μακριά από την ύπαρξη προθυμίας να υπερασπίσουν την αυτοκρατορία, οι Χριστιανοί έτειναν να καλωσορίσουν τους Γότθους και τους Πέρσες ως εκδικητές. Ο Βαλεριανός προκλήθηκε ανοιχτά από τον πάπα της Ρώμης, και τα διατάγματα του Διοκλητιανού σχίστηκαν από τους Χριστιανούς στο ίδιο το παλάτι του. Ωστόσο ,ούτε σε ένα από τα τρία διατάγματα του Διοκλητιανού δεν υπάρχει η ποινή του θανάτου. 

 http://kelsoskataxp.blogspot.gr/

H ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΠΑΤΗ 2

2. Χριστιανική λογοτεχνία

Οι Χριστιανοί είναι ένοχοι της διάπραξης ηθικού εγκλήματος σχετικά με την ιδιοποίηση των ιερών γραφών άλλων ανθρώπων προκειμένου να επικυρωθεί η ύπαρξη του θείου ήρωά τους. Πλαστογράφησαν και κατασκεύασαν ολόκληρη τη λογοτεχνία της εκκλησίας προκειμένου να αποτελέσει την ιστορική βάση για την πίστη τους. Έχουν αλλοιώσει τα μυαλά αμέτρητων ανθρώπων κατά τη διάρκεια των αιώνων.

Ο Χριστιανισμός έφτιαξε τον Ιησού μέσω της ευσεβούς λογοτεχνίας του, παρά τον Ιησού που έφτιαξε το Χριστιανισμό. Θρησκευτικές γραφές και κηρύγματα, μας έχουν καταστήσει ελάχιστα ειλικρινείς ώστε να πούμε την αλήθεια. Καμία αυθεντική λογοτεχνία δεν αναφέρει τον Ιησού μέχρι έναν αιώνα μετά από το θάνατό του. Ο ιστορικός Ιησούς πέθανε στο σκοτάδι και επέστρεψε σε ένα σκοτεινότερο σκοτάδι από αυτό που προέκυψε επειδή είναι ένα ψέμα.

Ο Ιησούς βεβαίωσε ότι το τέλος του κόσμου ήταν επικείμενο και προειδοποίησε τους αποστόλους του να προετοιμαστούν. Κατόπιν τους είπε ότι θα οικοδομήσει μια εκκλησία η οποία θα κηρύξει το μήνυμά του! Εάν το τέλος του κόσμου ερχόταν, γιατί θα έπρεπε να πει στους φίλους του να οικοδομήσουν μια εκκλησία; Οι περισσότεροι από τους άμεσους οπαδούς του επέστρεψαν στον Ιουδαϊσμό όταν δεν συνέβη.

Μόνο μερικά έτη μετά από τη σταύρωση είδε ένας έξυπνος καιροσκόπος και πιθανώς ένας Ρωμαίος προβοκάτορας την αξία αυτής της κίνησης μεταξύ των εβραϊκών κοινοτήτων μέσα στην αυτοκρατορία, ώστε να πάρει τις πληροφορίες του και να ανακατώσει τη διαμάχη μεταξύ των Εβραίων, κάνοντας τον Χριστιανισμό να βρει έναν πρωτοπόρο. Οι Εβραίοι επιδείνωσαν το πρόβλημα και ένας κατάσκοπος όπως ο Παύλος θα μπορούσε να είναι πάρα πολύ πολύτιμος. Ο Παύλος ήλπιζε στη διάδοση της εθνικιστικής φλόγας των Εβραίων και την ανάμιξή της με τους Εθνικούς. Αρκετές δεκαετίες αργότερα μερικοί οπαδοί του , κυρίως ανίδεοι άνδρες και γυναίκες, πίστευαν ακόμα στις βρωμιές του Παύλου και επικαλούνταν στα βραδινά δείπνα το όνομα του σε μερικές μεγάλες ελληνικές και ρωμαϊκές πόλεις.

Ο Παύλος δίδαξε το Χριστιανισμό χωρίς τη γνώση των διδασκαλιών του Ιησού. Δεν υπάρχει ούτε ένα ενιαίο ρητό του Ιησού από τα Ευαγγέλια που να αναφέρεται από τον Παύλο στις διάφορες επιστολές του. Ο Παύλος δεν αναφέρει ποτέ οποιοδήποτε κήρυγμα, ομιλία, παραβολή ή προσευχή, του Ιησού. Δεν μιλά για την υπερφυσική γέννηση του Ιησού ή ότι τάισε ένα πλήθος με μερικές φραντζόλες και ψάρια. Δεν μιλάει ποτέ για το ακροατήριό του, το ότι διέταξε τους νεκρούς να αναστηθούν, το ότι εξέβαλε δαιμόνια, θεράπευσε τον πιστό λεπρό και την τύφλωση και εκτέλεσε πολλά άλλα θαυμάσια για να πείσει για την θεότητα του. Αν είχε διαπράξει τέτοιους άθλους και ρητά γνωστούς στον Παύλο, θα έπρεπε να τους είχε αναφέρει για να αποτρέψει τις δογματικές διαφωνίες. Γιατί δεν αναφέρθηκε ποτέ ούτε μία φορά σ' αυτούς; Η μόνη απάντηση είναι ότι δεν ήξερε τίποτα για αυτούς. Υπονοεί ότι ούτε το Ευαγγέλιο του Ιησού δεν είναι ιστορικό ή ότι ο Παύλος δεν δίδασκε τη θρησκεία του Ιησού.

Τα πιο πρόωρα χριστιανικά έγγραφα, οι επιστολές που αποδίδονται στο Παύλο, προτείνουν μόλις και μετά βίας ένα ιστορικό υπόβαθρο του Ιησού. Ασχολούνται πρώτιστα με ένα πνευματικό υπόβαθρο. Οι ελάχιστες ιστορικές αναφορές σε μια πραγματική ζωή του Ιησού που αναφέρονται στις επιστολές θα μπορούσαν εύκολα να είναι παρεμβολές, αλλά ακόμα κι αν δεν είναι παρουσιάζουν την άγνοια του Παύλου για την γήινη ζωή του νέου Θεού. Ο Παύλος δεν κάνει καμία νύξη για τον Πιλάτο , τον Καϊάφα , τους Ρωμαίους, το Σανχεντρίν, τον Ηρώδη , τον Ιούδα, τις άγιες γυναίκες ή οποιοδήποτε πρόσωπο σχετικό με το πάθος του Ιησού. Πράγματι, λέει πολύ λίγα για το πάθος.

Για πολλούς, ίσως συμπεριλαμβανομένου του Παύλου, ο Ιησούς ήταν απλά μια νέα αλληγορία του παλαιού μύθου του θνήσκοντος και ανασταινόμενου Θεού. Αν και αιρετικό, ένα μεγάλο μέρος της παλαιότερης παράδοσης με τα τελετουργικά και τα δόγματα του, έγιναν αποδεκτά στην εκκλησία προτού να κάνει οποιασδήποτε σκέψη για την υπεράσπιση οποιασδήποτε ιδιαίτερης πεποίθησης όπως της ορθόδοξης.

Η ιστορία του Ευαγγελίου του Ιησού είναι μια μεταμφιεσμένη απεικόνιση ενός ιστορικού κυρίου των Εσσαίων. Υφαίνεται σαν ένας παλαιός παγανιστικός μύθος στον οποίο ο Θεός του ήλιου προσωποποιήθηκε ως Χριστός. Ο Χριστός είναι ένας δημοφιλής θεός παγανιστικής προέλευσης που δεν έζησε ποτέ. Έπειτα, ήταν ο κριός και κατόπιν το ψάρι. Ήταν η εικόνα των δωδεκάδων διαφορετικών παγανιστικών Θεών.

Ο εκκλησιαστικός πατέρας Τερτυλλιανός ( 160-220μ.χ), ένας πρώην-εθνικός και επίσκοπος της Καρθαγένης, αναγνωρίζει αυτήν την ταυτότητα του Χριστού με τη σχετική δήλωση στη διάψευση των επικριτών του:

Λέτε ότι λατρεύουμε τον ήλιο .Το ίδιο και εσείς.

Αργότερα ο φανατικός πιστός και υπερασπιστής της πίστης, Τερτυλλιανός αρνήθηκε το Χριστιανισμό.

Από την αποστολική εποχή πολλοί Χριστιανοί αρνήθηκαν την ενσάρκωση του θεού ως άτομο. Οι πατέρες των εκκλησιών έπρεπε να υπερασπίσουν την ιστορία της ανάστασης του Χριστού τόσο ενάντια στους παγανιστές όσο και ενάντια στους αιρετικούς Χριστιανούς. Οι παγανιστές δεν θα μπορούσαν να πιστέψουν στη σωματική ανάσταση, την οποία θεώρησαν αδύνατη, και οι αιρετικοί Χριστιανοί σκέφτηκαν επίσης την ανάσταση παράλογη, αρνήθηκαν ότι οποιοδήποτε άτομο όπως ο Ιησούς Χριστός υπήρξε ποτέ, και υπέθεσαν ότι ο νέος Θεός Ιησούς είχε εμφανιστεί μόνο ως πνεύμα, σαν μια προσωποποίηση του Λόγου.

Ο Ιησούς και οι περισσότεροι από τους αποστόλους ήταν απλοί Εβραίοι αγρότες ή χωρικοί. Όλοι οι συνεταίροι τους και οι άνθρωποι με τους οποίους ήρθαν σε επαφή ήταν Εβραίοι και η χώρα στην οποία εμφανίστηκε το δράμα του Ιησού ήταν η Παλαιστίνη. Ωστόσο, τα Ευαγγέλια και μερικά άλλα βιβλία της καινής διαθήκης δεν γράφτηκαν από τους αναλφάβητους Εβραίους αγρότες αλλά από τους μορφωμένους ελληνόφωνους, πρώην-Εθνικούς επισκόπους, μακριά από την Παλαιστίνη. Όλοι γράφουν στα ελληνικά -μη αραμαϊκά- και αναφέρουν διάφορους Έλληνες παγανιστικούς συγγραφείς όπως ο Αραθος και ο Κλεάνθης, καθώς επίσης και το ελληνικό Septuagint 300 φορές αντί των εβραϊκών γραφών. Επιπλέον, σε όλα τα Ευαγγέλια, οι Εβραίοι αναφέρονται με έναν μειωτικό, περιφρονητικό και ρατσιστικό τρόπο, σαν να ήταν αλλοδαποί άνθρωποι ευδιάκριτοι από την υπηκοότητα των συγγραφέων.

Μελετητές των παγανιστικών σχολών και σεκτών προσπάθησαν να διατηρήσουν τα επιχειρήματά τους ενάντια στους Χριστιανούς προσήλυτους με το ντύσιμο του Εβραίου επαναστάτη στα ενδύματα ενός παλαιού Θεού. Οι πλήρεις εργασίες αυτών των επικριτών έχουν χαθεί επειδή οι Χριστιανοί τις κατέστρεψαν, αλλά νωρίτερα ήταν υποχρεωμένοι να επιτρέψουν στους απολογητές τους να συντηρήσουν τους ισχυρισμούς των δυσφημιστών τους στα βιβλία τους. Τόσο ακούσια κρατήθηκαν τα μέρη της παγανιστικής επιχειρηματολογίας στις χριστιανικές εργασίες.

Τα τέσσερα Ευαγγέλια ήταν άγνωστα στους πρώτους χριστιανικούς πατέρες. Κανένας συγγραφέας πριν από το 150μ.χ. δεν κάνει τη παραμικρή αναφορά σ'αυτά. Ο Solomon Reinach είπε:

Με εξαίρεση τον Παπία, που μιλάει για μια αφήγηση του Μάρκου, και μια συλλογή των λόγων του Ιησού, κανένας χριστιανικός συγγραφέας του πρώτου μισού του δεύτερου αιώνα δεν αναφέρει τα Ευαγγέλια ή τους φημισμένους συντάκτες τους.

Ο Ιουστίνος ο μάρτυρας, ένας από τους πρώτους πατέρες, του δεύτερου αιώνα προσπάθησε να αποδείξει τη θεότητα του Χριστού. Ωστόσο σε περισσότερες από 300 παραπομπές στην Π.Δ και σχεδόν 100 αναφορές στα Απόκρυφα, δεν κάνει καμία χρήση των κανονικών Ευαγγελίων. Ονόματα όπως, ο Ματθαίος, ο Μάρκος, ο Λουκάς και ο Ιωάννης, δεν αναφέρονται καν από τον Ιουστίνο. Τα κανονικά Ευαγγέλια σίγουρα ακούγονται πάνω από 100 έτη μετά το θάνατο του Ιησού.

Αν ο Ιησούς ήταν πραγματικά θείο άτομο που εκτέλεσε αυτούς τους εξαιρετικούς άθλους, οι Χριστιανοί θα πρέπει να εξηγήσουν πειστικά γιατί δεν αναφέρεται από τους συγχρόνους του για εκατό έτη. Υποστηρίζουν ότι η Ιουδαία ήταν ασήμαντη και τα γεγονότα εκεί δεν παρατηρήθηκαν από τη Ρώμη, αλλά αυτά είναι ανοησίες. Η Ιουδαία ήταν ζωτικός σημαντική στις ρωμαϊκές επικοινωνίες μεταξύ της Ασίας και της Αφρικής, στο πολύτιμο εμπόριο των καρυκευμάτων και των τιμαλφών από την Αραβία και την ανατολή και ως κράτος απομονωμένο ενάντια στη μόνη αυτοκρατορία ικανή για πρόκληση της Ρώμης εκείνη την περίοδο, την περσική αυτοκρατορία. Οι Ρωμαίοι πραγματικά ,έκαναν πολλές παραχωρήσεις στους Εβραίους προκειμένου να τους κρατήσουν με συμπάθεια απέναντι στην αυτοκρατορία.

Για να σώσουν το Χριστιανό αναγνώστη, όταν υπάρχει οποιοδήποτε πρόβλημα σε μια εξήγηση, μπορούν ελεύθερα να έχουν την απάντηση. Για να ξεφορτωθούν την αλήθεια ότι δεν υπάρχει καμία ιστορική βάση για τις θεολογικές μυθιστοριογραφίες τους, όλα τα αρχεία του ιστορικού Ιησού σβήστηκαν από τους Χριστιανούς τους ίδιους όταν απέκτησαν κοσμική δύναμη. Η χριστιανική ιεροσύνη κατέστρεψε σχεδόν όλη την ιστορία των πρώτων δύο αιώνων της χριστιανικής εποχής. Πολύ λίγα από όσα έχουν έρθει σε μας έχουν μείνει άθικτα και έχουν αλλάξει έτσι ώστε να έχουν μικρή ιστορική αξία.

Τα αρχεία που ανέφεραν τον Ιησού ως επαναστάτη Εσσαίο που οδήγησε ένα σώμα οπλισμένων ατόμων στην Ιερουσαλήμ για να την καταλάβει , εξαφανίστηκαν. Τώρα μπορείτε να δείτε γιατί οι Χριστιανοί ενδιαφέρθηκαν για την άκαμπτη λογοκρισία και τις παράλογες μυθιστοριογραφίες. Ο βανδαλισμός των Χριστιανών οδήγησε στον εικονικό αναλφαβητισμό του αρχαίου κόσμου και εξασφάλισε ότι ο χριστιανικός σκελετός θα κρυβόταν για πάντα από τους εύπιστους, και να διακρίνεται δύσκολα ακόμη και από τον πιο μορφωμένο αποστάτη.


3. Πλαστογραφημένος Χριστιανισμός

Από το τέλος του πρώτου αιώνα και μετά, η νέα θρησκεία στράφηκε στην πλαστή λογοτεχνία. Ακριβώς όπως οι Χριστιανοί είναι σήμερα ανυπόμονοι για τις ιστορίες των θαυμάτων και τις θαυμάσιες εμφανίσεις των αγγέλων και των παρθένων, ο απλός επιπόλαιος λαός που ενώθηκε με τη νέα θρησκεία ήταν προδιατεθειμένος να πιστέψει οτιδήποτε που θα τάιζε την περιέργειά του. Οι τολμηροί Χριστιανοί επίσκοποι αποκρίθηκαν σε αυτόν τον πόθο με την επινόηση ενός ευσεβούς καθήκοντος να εκπληρωθούν οι ανάγκες των κοπαδιών τους με την επινόηση των ιστοριών ,των ηρώων τους, του Ιησού και των μακαριστών ανθρώπων του.

Τα βιβλία της καινής διαθήκης και οι γραφές των αποστόλων, άρχισαν να γράφονται όταν η νέα βιομηχανία των χριστιανικών πλαστογραφήσεων άρχισε να παρέχει τα στοιχεία των γεγονότων και των δογμάτων της χριστιανικής πίστης, και η καθολική εγκυκλοπαίδεια αναγνωρίζει στο εγχείρημα τα ψέματα και τις απάτες.

Με αυτό το υπόβαθρο στα γεγονότα, κάποιος θα αναρωτηθεί γιατί οι Χριστιανοί συνεχίζουν να θεωρούν τα κανονικά Ευαγγέλια σαν αληθινά. Εάν οι ιστορίες του Ευαγγελίου ήταν αληθινές, γιατί θα έπρεπε ο Θεός να χρειαστεί τα ευσεβή ψέματα για να τις διαδώσει; Οι παραποιήσεις απαιτούνται μόνο για να υποστηρίξουν την αναλήθεια. Οι εθνικοί χριστιανικοί επίσκοποι χρειάστηκαν το δύσκολο τέχνασμα της προσαρμογής των ιστοριών του πρώην επαναστατικού ηγέτη του Εσσαίων, που δολοφονήθηκε δικαστικώς ως προδότης, στις ιστορίες ενός νέου χριστιανικού Θεού.

Οι παραποιήσεις και οι πλαστογραφίες, που διαβάζονται ανυπόμονα και θεωρούνται αληθινές, είναι τόσο κοινές κατά τη διάρκεια της ύπαρξης της εκκλησίας που η φράση "ευσεβής απάτη" είχε πλαστεί για να περιγράψει τη νέα βιομηχανία που έγινε μια σημαντική πηγή εισοδήματος για τα μοναστήρια στις σκοτεινές εποχές. Ωστόσο, οι ελληνικοί θρησκευτικοί παραχαράκτες ήταν τόσο ανίδεοι ή απρόσεκτοι που παρενέβαλαν το ψέμα ή το νέο θέμα τους στα παλαιά χειρόγραφα ,χωρίς τη λήψη της προσοχής για να σβήσουν ή να καταστείλουν τις προηγούμενες δηλώσεις που αντέκρουαν τις νέες παρεμβολές. Οι σύγχρονοι Χριστιανοί κάνουν τα δυνατά τους για να οργανώσουν ορθολογικά τις αντιφάσεις.

Ο μάρτυρας Ιουστίνος, ο Ευσέβιος και ο Τερτυλλιανός ήταν μεταξύ των γνωστότερων πατέρων των εκκλησιών που θεωρούνται από τα ίδια τα λεγόμενά τους εφευρέτες των φανταστικών αναφορών αυτών που ο Ιησούς είπε και έκανε κατά τη διάρκεια της "ενσάρκωσής" του. Σε μια από τις εργασίες του, ο Ευσέβιος δίνει τον ακόλουθο τίτλο σε ένα κεφάλαιο:

Πώς μπορεί να είναι νόμιμο και αρεστό να χρησιμοποιηθεί η αναλήθεια ως θεραπεία, και προς όφελος εκείνων που θέλουν να εξαπατηθούν.

Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος ο διάσημος θεολόγος του τέταρτου αιώνα και ο σύγχρονος του Αυγουστίνος συζήτησαν την πιθανότητα για εξαπάτηση από τον Παύλο:

Με όσους έχουν πίστη αδύνατη έγινα το ίδιο, για να κερδίσω τους αδύνατους στην πίστη
Προς Κορινθίους Α 9:22

Ο Χρυσόστομος ειλικρινά συμφωνεί: Μεγάλη είναι η δύναμη της εξαπάτησης! 

 http://kelsoskataxp.blogspot.gr/