Αποκαλύψεις για την αρχαία αίρεση των Εσσαίων

Φινλανδοί αρχαιολόγοι δημοσίευσαν σε βιβλίο (Archaelogy of the Hidden Qumran) τα πορίσματα από τις έρευνες τους στο Κουμράν, από το 1992 έως το 1997, που αφορούν την Εσσαϊκή κοινότητα, αλλά και τα χειρόγραφα του Κουμράν . Οι δύο Φινλανδοί αρχαιολόγοι Mina και Kenneth Lonnqist, είναι από τους λίγους που εξέτασαν τα πρωτότυπα Χειρόγραφα της Νεκράς θάλασσας.

Μία φωτογραφία που τραβήχτηκε το καλοκαίρι του 1996, μέσα στην μεγάλη αίθουσα των χειρογράφων του Κουμράν, αποκάλυψε στους αρχαιολόγους ότι η αίθουσα που μέχρι πρότεινος θεωρούνταν ως "αίθουσα δείπνου", ήταν ιερό του Ήλιου.

Οι αρχαιολόγοι εξηγούν ότι το δωμάτιο είναι έτσι τοποθετημένο κατά την καλοκαιρινή Ισημερία σε σχέση με τις ακτίνες του Ηλιου, όπως ακριβώς συμβαίνει με τα Αιγυπτιακά ιερά που ήταν αφιερωμένα στην Ηλιακή λατρεία. Τα μέλη των Εσσαίων χρησιμοποιούσαν Ηλιακά ημερολόγια, παρότι η βίβλος ενθάρυνε την χρήση σεληνιακών.
Οι ταφικές συνήθειες των κατοίκων του Κουμράν δεν ήταν ούτε Εβραϊκές ούτε Χριστιανικές αλλά Αιγυπτιακές. Παρόμοιοι τάφοι στους οποίους οι νεκροί είχαν θαφτεί, με το πρόσωπο να κοιτά την ανατολή, προς τον ανατέλλοντα ή Ήλιο, έχουν βρεθεί στην Γκίζα, και στην Λεοντόπολη.

Παρόμοιες ενδείξεις δεν είχαν ληφθεί σοβαρά υπόψιν σε προηγούμενες μελέτες ή είχαν παραβλεθεί.

Τόσο οι Ιώσηπος και ο Φίλων, αλλά και η Φινλανδή αρχαιολόγος Mina Lonnqist, υποστηρίζουν ότι οι Εσσαίοι χρησιμοποιούσαν μυστικιστικές αρχαιό-Ελληνικές, θρησκευτικές πρακτικές. Ακόμα και οι πιο πρόσφατες εργασίες θεωρούσαν τους Εσσαίους, είτε ως Εβραϊκές ή προ Χριστιανικές αδελφότητες. Και αυτό διότι τα χειρόγραφα που άφησαν οι Εσσαίοι έχουν Βιβλικό και αποκαλυπτικό χαρακτήρα, που οδηγούν αναπόφευκτα στο συμπέρασμα για τον χαρακτηρισμό όλης της κοινότητας ως "Χριστιανικής". Χειρόγραφα και μαγικά κείμενα γραμμένα με το ίδιο κόκκινο μελάνι που βρέθηκαν στο Κουμράν, βρέθηκαν επίσης στην Αίγυπτο.

Σύμφωνα νε τα νέα στοιχεία, παρότι οι Εσσαίοι θεωρούνται ως "ασκητές" , τα αρχαιολογικά ευρήματα αποκάλυψαν υπεροχα γυαλικά, κεραμικά, και αρκετά χρήματα, που αποδεικνύουν την ύπαρξη εμπορίου στην περιοχή. Το Κουμράν σήμερα είναι έρημος αλλά πρίν 2000 υπήρχαν αγροκαλλιέργειες όπως υποστηρίζουν οι Φινλανδοί αρχαιολόγοι.

Σύμφωνα με τα πορίσματα των εργασιών, η κοινότητα εγκατέλειψε την περιοχή γύρω στο 31 π.Χ. Ο Ιώσηπος υποστηρίζει ότι η Γη κουνήθηκε έως την Ιερουσαλήμ. Είναι φυσικό λοιπόν ο σεισμός να επηρέασε και τις ακτές της Νεκράς Θάλασσας, που απέχουν 20 χιλιόμετρα. Είναι πολύ πιθανόν νερά να κατέκλυσαν τις σπηλιές, μιας και κομμάτια από υφάσμα που βρέθηκαν σε χειρόγραφα περιέχουν αλάτι.

http://www.helsinki-hs.net/news.asp?id=20021001IE19
http://www.esoterica.gr/news/oktober_02/essaioi/essaioi.htm

Λευκή Αδελφότητα

Ένας παράξενος μύθος από την ανατολή λέει ότι υπάρχει μία ομάδα τέλειων ανθρώπων που κατέχουν εξαιρετικές φυσικές δυνάμεις κι έχουν φτάσει σε ανώτερο επίπεδο συνείδησης.
Η ομάδα αυτή εδρεύει κατά καιρούς σε διάφορες μυστικές τοποθεσίες και είναι γνωστή ως απόκρυφη ιεραρχία ή μεγάλη λευκή στοά.
Οι περισσότερες πηγές λένε ότι οι διδάσκαλοι αυτοί κατάγονται από το Θιβέτ και την Ινδία αλλά αναφέρονται διδάσκαλοι και στον δυτικό κόσμο.

Τα ονόματα που τους έχουν δοθεί είναι, Λευκή Αδελφότητα, Λευκή Στοά, Αδελφότητα του Φωτός, Μεγάλη Λευκή Αδελφότητα.
Όλα τα ονόματα εκφράζουν την ίδια έννοια, ότι από την αρχή της ανθρωπότητας μέχρι σήμερα στο αστρικό πεδίο γίνεται σκληρός πόλεμος ανάμεσα στους δασκάλους που παραστέκονται στην ανάπτυξη και τελειοποίηση της ανθρωπότητας και στους μαύρους μάγους που αντιτίθενται.

Το 1614 εκδόθηκε το fama fraternitatis των ροδόσταυρων κείμενο που αναφερόταν στην ύπαρξη μιας «ομάδας ανώτερων ανθρώπων» , της Αδελφότητας του Σταυρού και του Ρόδου, οι οποίοι , αν και ζούσαν και εργαζόταν μυστικά . διηύθυναν την πνευματική πορεία , την εξέλιξη και το μέλλον του κόσμου.

Η πίστη της ομάδας ανώτερων ανθρώπων, βρήκε πρόσφορο έδαφος τις διδασκαλίες των περισσότερων ομάδων εσωτερισμού. Κατά την διάδοση των δοξασιών αυτών ενσωματώθηκαν και κάποιοι επιμέρους μύθοι που είχαν να κάνουν με την ποίηση των Αράβων, τους σοφούς Σούφι, την μυθική χώρα του ιερέα Ιωάννη στην Αφρική, τους Ναίτες και τους τέκτονες.
Μέχρι τον 19ο αιώνα οι βάσεις είχαν τεθεί και έγινε ευρύτερα γνωστός απο την Μπλαβάτσκι και την θεοσοφία.

Πολλοί έχουν αναφερθεί στην Λευκή Αδελφότητα όπως ο Leadbeater, ο Dion Fortune,ο Μπαλάνος (Αδελφότητα της Φωτιάς) και ο Χρούμσης (Μύστης κατά την τάξη Μελχιδεσέκ).
Οι Μαχατμας(maha=μεγάλος και atman=ψυχή)είναι ανώτερα όντα που έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο της πνευματικής τους εξέλιξης,έχουν ανθρώπινη μορφή.
Μερικά από αυτά τα όντα τα οποία έχουν πάρει ανθρώπινη μορφή,και αποκαλυπτόταν τον πυρήνα της διδασκαλίας των κρυφών δασκάλων της Λευκής Αδελφότητας,είναι ο Βούδας,ο Σεν Ζερμέν,ο Ιησούς...

Μια άποψη για σχέση του Ιησού με την Λευκή Αδελφότητα θα βρεις εδώ.

coptic-sun.org/history.html

Αποσπάσματα από το site
"Το μυστικό τάγμα που ονομάζεται Λευκή Αδελφότητα δημιουργήθηκε στην αρχαία Αίγυπτο για να διατηρήσει τα αρχεία της Αλήθειας. Ο Μωυσής ο οποίος ήταν μυημένος στην Λευκή Αδελφότητα λίγο πριν πεθάνει διάλεξε μερικούς έμπιστους και τους ανέθεσε την φρούρηση της Αλήθειας. Αυτοί σχημάτισαν ένα μυστικό τάγμα, τους Εσσαίους."

"Η Μαρία, ο Ιωσήφ, ο Ιωάννης ο Βαπτιστής και κάποιοι μαθητές του Ιησού ήταν όλοι Εσσαίοι. Όταν ο Ηρώδης έμαθε για την γέννηση του Ιησού και θέλησε να τον αφανίσει, ήταν οι Εσσαίοι που βοήθησαν το παιδί να μεταφερθεί με ασφάλεια στην Αίγυπτο και να κρυφτεί εκεί μέχρι τον θάνατο του Ηρώδη.

Ο Ιησούς, ή Jeshua Ben Joseph όπως πραγματικά λεγόταν, εκπαιδεύτηκε και μορφώθηκε από το Τάγμα των Εσσαίων.
Στην ηλικία των 12 ετών μυήθηκε στο τάγμα των Εσσαίων και του έδωσαν το όνομα Issa, που σημαίνει Δάσκαλος όλων των Δασκάλων. Στα 17 του, ο Ιησούς και ο ξάδελφος του ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, και οι δύο πήγαν στην Αίγυπτο για να συνεχίσουν την εκπαίδευση και την μύηση τους.
Εκπαιδεύτηκαν στην Ηλιούπολη που ήταν κοντά στην Μεγάλη Πυραμίδα. Μέσα στην πυραμίδα, ο Ιησούς πήρε τον υψηλότερο βαθμό του τάγματος και του αποκαλύφθηκε η αποστολή του."



Πόσο είναι αλήθειες αυτά για την Λευκή Αδελφότητα

αν ανήκει σε μύθο ή κάποιο είδος θρησκείας πρέπει να εξεταστεί...

Και μια άλλη άποψη έγραψε ο Γάλλος ποιητής και εσωτεριστής ΜΩΡΙΣ ΜΑΓΚΡ στον επίλογο του βιβλίου του «η επιστροφή των μάγων» έγραφε: «υπήρξαν άνθρωποι που τα ονόματα τους είναι άγνωστα , επειδή δεν ενδιαφερόταν για φήμη , κι η αλήθεια ακτινοβολούσε από μέσα τους δίχως να το γνωρίζουν, υπήρξαν άνθρωποι που αποκάλυψαν μυστικά , δίχως να γνωρίζουν πως τα μυστικά βρίσκονταν μέσα τους, ταπεινοί σοφοί που ενσωμάτωσαν την σοφία τους στην καθημερινότητα τους… όλοι μας έχουμε γνωρίσει , τουλάχιστον ένα από αυτούς στην ζωή μας, έναν από αυτούς τους άσημους μύστες, και έχουμε δεχτεί από αυτούς ένα ανεκτίμητο δώρο , μέσα σε μια γλυκιά κουβέντα , σε μια θλιμμένη ματιά ή σε μια αγνή έκφραση που διαγράφονταν στα μάτια τους».
 http://www.neraidokiklos.gr/

Χριστός και Εσσαίοι

Οι Εσσαίοι ήταν μία κλειστή θρησκευτική κοινότητα των Ιουδαίων που ζούσαν στην έρημο και συγκρούστηκαν με το ιουδαϊκό ιερατείο το 2ο αιώνα π.Χ., όταν επιτράπηκε στους Σελευκίδες να λατρεύουν το Δία στο Ναό των Ιεροσολύμων.

Οι Εσσαίοι, οργανωμένοι κοινοβιακά, ζούσαν κυρίως χωριστά από τον άλλο κόσμο. Η κοινότητά τους βρισκόταν στην έρημο Εν-γαδί της Ιουδαίας, στη Δυτική πλευρά της Νεκράς Θάλασσας και αριθμούσε κάποια περίοδο μέχρι και 4.000 μέλη.

Στους Εσσαίους αναφέρεται ο ελληνιστής Ιουδαίος φιλόσοφος της Αλεξάνδρειας Φίλων και ο αρχαίος Ιουδαίος ιστορικός Φλάβιος Ιώσηπος, αλλά κυρίως τα χειρόγραφα μάς αποκαλύπτουν τη ζωή και τον τρόπο σκέψης τους. Ούτε η Παλαιά ούτε η Καινή Διαθήκη κάνουν κάποια αναφορά στους Εσσαίους.

Το σενάριο για τις υποτιθέμενες εσσαϊκές ρίζες του χριστιανισμού, που έχει εξαπολυθεί (μεταξύ πολλών άλλων σεναρίων) εδώ και κάμποσα χρόνια, βασίζεται:  στις μεσσιανικές προσδοκίες και τον ερημιτισμό, την κοινοκτημοσύνη και κάποια τελετουργικά των Εσσαίων (βάπτισμα, μύηση κ.λ.π.),

* στις φραστικές ομοιότητες που διέκριναν κάποιοι ανάμεσα στα κείμενα που ανακαλύφθηκαν στην έρημο του Κουμράν της Παλαιστίνης (τα περίφημα χειρόγραφα της Νεκρής Θάλασσας), τον απ. Παύλο και τα ευαγγέλια, ιδίως του Ιωάννη. (Για τις ομοιότητες και τις διαφορές Εσσαίων και Χριστιανών βλέπε και ΕΔΩ)

Παρακάτω είναι ένα απόσπασμα (κεφ. 3^ο, σελ. 119 – 130) από το πολύ καλό βιβλίο «Χριστός και Εσσαίοι» του Αρχιμ. Ιωάννη Κοστώφ. Το βιβλίο αυτό αποτελεί μία απάντηση στο βιβλίο «Ο θάνατος του Ιησού – Ο πάπυρος των Εσσαίων στην δημοσιότητα» (εκδόθηκε το 1981) που διατείνεται ότι είναι «Γράμμα του ανωτάτου των Εσσαίων της Ιερουσαλήμ προς τον ανώτατο των Εσσαίων της Αλεξάνδρειας» (Μπορείτε να διαβάσετε και ΕΔΩ) .

Ας δούμε καταρχάς μια ανθολόγηση από το «Εσσαϊκό» μυθιστόρημα: «Από τα συστήματα ιδεών πού ο Ιησούς διέδωσε ανάμεσα στο λαό, από τα σύμβολά του και τις λέξεις αναγνωρίσεως πού χρησιμοποιούσε στις συγκεντρώσεις, δηλαδή από το βάπτισμα, το κόψιμο τού ψωμιού και την παρουσία τού δισκοπότηρου, μπορέσατε εύκολα να αναγνωρίσετε, αγαπητά μου αδέλφια, ότι υπήρξε ένας από τους δικούς μας»(Ε 21).

«Ο Ιησούς [αφιερώθηκε] στη διδασκαλία των ανθρώπων, διότι αισθάνθηκε ότι εκεί τον έσπρωχνε το πνεύμα τού Θεού και επιθυμούσε επιπλέον με τη ζωή του και τα λόγια του να δοξάσει ανάμεσα στο λαό τις αρετές της κοινότητος των Εσσαίων»(Ε 37). Ο Ιησούς «σαν σύμβολο πίστεως προς την κοινότητά του [των Εσσαίων] δανείσθηκε πολλά από αυτήν[!] και καθιέρωσε επίσης το βάπτισμα, το οποίο λαμβάνει χώρα όταν ο άνθρωπος είναι σύμφωνος με τις αλήθειες πού αυτός [ο Ιησούς] ασπάζεται»(Ε 116), οι οποίες, όμως, όπως θα φανεί παρακάτω, είναι διαφορετικές από αυτές των Εσσαίων. «Οι μαθητές τού Ιησού δεσμεύθηκαν από τους Εσσαίους να υιοθετήσουν τα έθιμά τους [!]»(Ε 127).

Ιδού τώρα και μία ανθολόγηση εσσαίκής συμπεριφοράς σε αντιπαραβολή με την αντίστοιχη χριστιανική.

«Οι Εσσαίοι ζούσαν συνήθως στην ύπαιθρο ή σε μικρά χωριά και κέρδιζαν τη ζωή τους με τη γεωργία και τη βιοτεχνία [η Κ. Διαθήκη πάντως αποδέχεται, εκτός βέβαια των κοινών αλιέων (Ιω 21, 6) και κρεοπωλών (Α’ Κορ 10, 25) και πολλών άλλων -μέσα στά πλαίσια της ηθικής εννοείται - ακόμα και τα επαγγέλματα του τελώνη και του στρατιωτικού (Λκ 3, 13, 14)].

Απέφευγαν τις μεγάλες πόλεις, γιατί τις θεωρούσαν μολυσμένες από τους ειδωλολάτρες [Ο Χριστός όμως πήγαινε τακτικά στα Ιεροσόλυμα μαζί με τους Μαθητές Του (Μθ κεφ 21 Μρ κεφ 11 και 13· Ακ κεφ 21 · Ιω κεφ 12 κλπ), οι οποίοι μετά την Ανάληψή Του διεσπάρησαν σ’ όλο τον τότε γνωστό κόσμο με κέντρα δραστηριότητας τις μεγάλες πόλεις: Αντιόχεια (Πρξ 15, 22), Έφεσο (Πρξ 18, 19), Θεσσαλονίκη (Πρξ 17, 1), “κατείδωλον” Αθήνα (Πρξ 17, 16), Ρώμη (Επιστολή προς Ρωμαίους), Φιλίππους (Πρξ 16, 12), Κόρινθο (Πρξ 18, 1), Πέργαμο (όπου και «ο θρόνος του σατανά» (Απ 2, 13)) κλπ κλπ].. αποφεύγοντος να πουλήσουν [ενώ ο Χριστός αποδεχόταν την αγοραπωλησία (Ιω 4, 8· 13, 29· Μθ 19, 21)]…

Ούτε κατασκεύαζαν, ούτε χρησιμοποιούσαν όπλα [ο Κορνήλιος όμως, παρότι στρατιωτικός, ευαρεστούσε στο Θεό (Πρξ 10, 4) και οι στρατιωτικοί, όταν ρώτησαν τον Πρόδρομο τι να πράξουν για να γίνουν ηθικοί, δεν τους είπε να απορρίψουν το επάγγελμά τους, αλλά να αποφύγουν τη συκοφαντία και την αρπαγή (Λκ 3, 14)]…

Τις γυναίκες τις περιφρονούσαν [σε αντίθεση με τη στάση του Ιησού προς αυτές - πενθερά του Πέτρου (Μθ κεφ 8), Σαμαρείτιδα (Ιω κεφ 4), μοιχευομένη (Ιω κεφ 8), μυροφόρος αμαρτωλή (Ακ κεφ 7) κλπ - και την τοποθέτηση της Κ. Διαθήκης γενικότερα (εν Χριστώ Ιησού... ούκ ένι άρσεν και θήλυ”(Γαλ 3, 28))] και σπάνια παντρεύονταν. Αυτοί που παντρεύονταν, τις εγκατέλειπαν μόλις αποκτούσαν παιδιά [Ο Απόστολος Παύλος όμως λέει: η γυναίκα θα σωθεί με τη γέννηση και ανατροφή τέκνων, εάν τηρήσουν (οι γυναίκες) την πίστη και την αγάπη και τον αγιασμό με σωφροσύνη (Α’ Τιμ. 2, 15)· πράγμα το οποίο δεν μπορεί βέβαια να συμβεί όταν οι άνδρες εγκαταλείπουν τις γυναίκες τους. Επίσης: «οι άνδρες αγαπάτε τας γυναίκας εαυτών(Έφ 5, 25), ούτως οφείλουσιν οι άνδρες αγαπάν τας εαυτών γυναίκας ως τα εαυτών σώματα ’(’Εφ 5, 28· βλ. και 33)]. Ο Φλάβιος Ιώσηπος λέει πως σε μερικές κοινότητες Εσσαίων επέτρεπαν το γάμο, αλλά μόνο και μόνο για την τεκνοποίηση… Μετά τη γέννηση του παιδιού, τις άφηναν να παραμείνουν στην υπηρεσία της κοινότητας, αλλά με την υποχρέωση να ντύνονται με αντρικά ρούχα, να μη θυμίζουν με τη συμπεριφορά τους το φύλο τους και να μιλούν όσο το δυνατόν λιγότερο [Θα πρέπει βέβαια εδώ να πούμε ότι ένα μέρος από τα χειρόγραφα του Κουμράν ‘μας δίνει την πληροφορία πως οι γυναίκες είχαν δικαίωμα να παίρνουν μέρος στις συνεδριάσεις, να λένε τη γνώμη τους, κι ακόμα όταν υπήρχε ανάγκη, να μαρτυρούν στη δικαστική επιτροπή εναντίον του άνδρα τους...

Σε περίπτωση που ο άνδρας πέθαινε, η κοινότητα φρόντιζε για τη χήρα και τα ορφανά… Τα ίδια τα κείμενα που κατηγορούν τις γυναίκες, περιέχουν ένα πλήθος από προστατευτικούς νόμους γι’ αυτές”(Β 213). Ενώ όμως στα Εσσαϊκά κείμενα τούτο συμβαίνει κατ’ εξαίρεση, στα Χριστιανικά είναι ένα νέο καθεστώς η εξύψωση των γυναικών και η ισοτιμία τους με τούς άνδρες].

Μαγείρευαν φαγητό με ειδικό τρόπο, όπου εκτός από την αυστηρή εφαρμογή των παραδοσιακών διαιτητικών κανόνων που επιβάλλει ο νόμος του Μωϋσή είχαν προσθέσει και δικές τους απαγορεύσεις… “Ένας διωγμένος [από την κοινότητα] ήταν σαν καταδικασμένος σε θάνατο, γιατί, συνηθισμένος από χρόνια στα εξαγνισμένα φαγητά, ήταν αδύνατο να προσαρμοσθεί στο κοινό διαιτολόγιο Συχνά οι διωγμένοι πέθαιναν από την πείνα [Ο Χριστιανισμός αντίθετα, δεν επέβαλε ποτέ ειδικό διαιτολόγιο, εκτός από τις περιόδους νηστείας.

Και ειδικότερα: “Παρόλο που δεν έχουμε πολλές πληροφορίες για την ειδική τελετή [του εσσαικού βαπτίσματος] ξέρουμε πως το θεωρούσαν σαν το ανώτερο είδος του εξαγνισμού που μόνο οι μυημένοι στα μυστικά της κοινότητας είχαν το δικαίωμα να το απολαύσουν, ούτε επισκέπτες, ούτε υποψήφιοι, ούτε δόκιμα μέλη είχαν δικαίωμα να βαπτισθούν…Επαναλάμβαναν το βάπτισμα σε κανονικά χρονικά διαστήματα, πιθανότατα καθημερινά(Β 216). Ο κανόνας της Κοινότητας επιβάλλει το συχνό εξαγνισμό με το νερό, πριν από κάθε ιερουργία. Το υποψήφιο μέλος εξαγνίζεται με νερό στην τελική φάση της μυήσεώς του.

Όλα τα μέλη εξαγνίζονται με νερό, πριν φάνε, αφού φάνε, πριν εργασθούν, αφού εργασθούν, πριν προσευχηθούν, αφού προσευχηθούν. Άλλοτε πρόκειται για μερικό κι άλλοτε για ολικό βάπτισμα του σώματος αλλά πάντα η επαφή με το “καθαγιασμένο νερό εξηγείται σαν εξαγνισμός του πνεύματος του ανθρώπου, που μόνο έτσι μπορεί να φωτισθεί με την αληθινή ερμηνεία της νομοθεσίας και ν’ ακολουθήσει τον “άγιο” δρόμο του Θεού.

Πουθενά, όμως, στην Κ. Διαθήκη δεν αναφέρονται αυτές οι συνεχείς καθάρσεις. Έχουμε μάλιστα και μια σαφώς αρνητική τοποθέτηση τού Κυρίου απέναντι σε συνέχεις τέτοιες καθάρσεις, ακριβώς επειδή δεν συνοδεύονταν και από ηθική καθαρότητα: «Συνάγονται [ μαζεύονται] προς αυτόν οι Φαρισαίοι και τίνες των γραμματέων… και ιδόντες τινός των μαθητών αυτού κοιναίς χερσί [=μέ ακάθαρτα χέρια], τουτέστιν ανίπτοις [=δηλ. άπλυτα], εσθίοντας άρτους εμέμψαντο [κατηγόρησαν].

Οι γάρ Φαρισαίοι και πάντες οι Ιουδαίοι, εάν μη… νίψωνται τας χείρας ουκ εσθίουσι… και από αγοράς, εάν μη βαπτίσονται [=αν δεν βουτηχτούν ολόκληροι στο νερό], ουκ εσθίουσι [έχει την εντύπωση κάποιος ότι διαβάζει τυπικό των Εσσαίων] και άλλα πολλά εστίν α παρέλαβον κρατείν [=να τα φυλάσσουν], βαπτισμούς [:πλύσιμο με άφθονο νερό] ποτηριών και ξεστών [=μεγαλυτέρων σκευών] και χαλκίων [=χαλκωμάτων] και κλινών. Έπειτα επερωτώσιν αυτόν οι Φαρισαίοι και οι γραμματείς διατί… ανίπτοις χερσί εσθίουσι τον άρτον;»(Μρ 7, 15).

Ο Χριστός λαμβάνει αφορμή για να μιλήσει περί της καθαρότητας της καρδιάς, χαρακτηρίζοντας τους καθαρμούς αυτούς όχι εντολή του Θεού, αλλά παράδοση των ανθρώπων (Μρ 7, 9). Και καταλήγει: «Ουδέν εστίν έξωθεν του ανθρώπου εισπορευόμενον [=το οποίο εισάγεται] εις αυτόν, ο δύναται αυτόν κοινώσαι [=το οποίο μπορεί να τον καταστήση θρησκευτικώς ακάθαρτο]»(Μρ 7, 15).

Όπως σχολιάζει ο Θεοφύλακτος: «Ει το βρώμα [=η τροφή] ου μολύνει, πολλώ μάλλον [δεν μολύνει] το ανίπτοις χερσίν εσθίειν»(Τρεμπέλας, Υπόμνημα στο Μθ). Και ο Ζιγαβηνός: «Ούχ ο από των ανίπτων χειρών ρύπος [=βρωμιά] μετά των βρωμάτων εισερχόμενος εις το στόμα μιαίνει [=μολύνει] τον άνθρωπον»(στο ίδιο). Ο ίδιος μάλιστα ο Κύριος, όπως αναφέρει ο Ματθαίος, είπε στους Μαθητές Του ξεκάθαρα: «Το ανίπτοις χερσί φαγείν ού κοινοι τον άνθρωπον»(ΜΘ 15, 20).

Είναι νομίζουμε προφανής ο λόγος των συνεχών καθάρσεων των Φαρισαίων και των Εσσαίων: η φύση είναι μολυσμένη. Η αντίληψη όμως αυτή βρίσκει εκατό τοις εκατό αντιμέτωπο τον Κύριο καθώς και τους μαθητές Του, οι οποίοι όπως φαίνεται και από την Κ. Διαθήκη και από τη ζωή της Εκκλησίας δεν μάς παρέδωσαν τέτοιου είδους καθάρσεις, παρά μόνο μία: εκείνην τού ενός και μοναδικού για τον καθένα βαπτίσματος τού αναγκαίου για την είσοδο του στην Εκκλησία: «Μία πίστις, εν βάπτισμα»(Εφ 4, 5)• οι χριστιανοί είναι οι «άπαξ φωτισθέντες (=βαπτισθέντες)”(Εβρ 6, 4). Και διερωτάται εύλογα κανείς: “Αν ο Κύριος και οι Μαθητές Του ήσαν Εσσαίοι, γιατί απέρριψαν τις καθάρσεις αυτές, οι οποίες ήσαν, όπως είδαμε, αποδεκτές και από τους Γραμματείς και Φαρισαίους και συνεπώς θα τους εύρισκαν και αυτούς αντιμέτωπους στην πορεία τους;

Ας δούμε όμως τι λέει για τα διάφορα βαπτίσματα και ο καθηγητής Αθανάσιος Χαστούπης: «Το χριστιανικό βάπτισμα, όπως και το βάπτισμα του Ιωάννου, δεν πρέπει να συγχέεται με το βάπτισμα των Εσσαίων. Εκείνο γινόταν μία φορά, ενώ αυτό συνίστατο σε συνεχείς καθάρσεις… Αλλά και αν υποτεθεί ότι οι Εσσαίοι ξεχώριζαν την πρώτη από τις καθάρσεις ως το κατ’ εξοχήν βάπτισμα, θα αντιτάξουμε τη διαφορετική του σημασία από εκείνη τού άλλου. Με αυτό εισερχόταν κάποιος στην Κοινότητα της Διαθήκης [=στους Εσσαίους τού Qumran] χωρίς ιδιαίτερη σχέση προς το Διδάσκαλο της Δικαιοσύνης [το «παράλληλο» τού Κυρίου μας], ενώ με το χριστιανικό βάπτισμα [«εις το όνομα τού Πατρός και τού Υιού και τού Αγ. Πνεύματος»] εισερχόταν κάποιος στην Εκκλησία, ενδυόμενος το Χριστό, τού οποίου την αποδοχή παρεσκεύαζε το βάπτισμα τού Ιωάννου»(Χ 147). Επίσης στις Eσσαϊκές καθάρσεις το κάθε άτομο καθάριζε τον εαυτό του, ενώ στο Χριστιανικό και το Ιωάννειο βάπτισμα υπάρχει τελεσιουργός (ΘΗΕ 9. 375).

Και θα τελειώσουμε τα περί καθάρσεων αναγράφοντας μια σωστή παρατήρηση από το V. Messori: Και μόνο το γεγονός της περιπλοκότητος των καθάρσεων των Εσσαίων «θα ήταν αρκετό για να δημιουργηθεί μια αγεφύρωτη άβυσσος ανάμεσα στα μηνύματα τού Qumran και των Ευαγγελίων» (Υ 270).

Χριστός και Εσσαίοι (2)

«Οι άνθρωποι του Qumran πίστευαν ότι για να σωθεί ο άνθρωπος πρέπει ν’ αποχωριστή απόλυτα από τον υπόλοιπο κόσμο και τ’ αγαθά του… Η κοινότητα δεν αποστρέφεται τα υλικά αγαθά για να πετύχη μια ψυχική ανάταση και μια αμεσότερη επαφή με το Θεό, αλλ’ αποφεύγει όλα τα προϊόντα του κόσμου, γιατί τα θεωρεί μιασμένα και ακάθαρτα… Οποιοδήποτε αντικείμενο, ζώο ή ανθρώπινο πλάσμα έρχεται από τον έξω κόσμο, είναι μολυσμένο και μπορεί να βλάψει την “αγιοσύνη” του κοινοβίου»(Β 216).

Πόσο διαφορετική ως προς το θέμα αυτό είναι η τοποθέτηση της Κ. Διαθήκης! Θυμίζουμε ενδεικτικώς μερικά χωρία της: «Ουκ ερωτώ (=δεν σε παρακαλώ) ίνα άρης αυτούς (=να τους πάρης) εκ τού κόσμου, αλλ’ ίνα τηρήσεις αυτούς (=να τους προφύλαξης) εκ του πονηρού»(Ιω 17, 15). «Ου το εισερχόμενον εις το στόμα κοινοί (=καθιστά θρησκευτικώς ακάθαρτο) τον άνθρωπον, αλλά το εκπορευόμενον εκ του στόματος τούτο κοινοί τον άνθρωπον»(ΜΘ 15, 11). Ο Απόστολος Παύλος γράφοντας στο μαθητή του Τιμόθεο κατηγορεί τους αιρετικούς οι οποίοι εδίδασκαν την αποχή φαγητών, «α ο Θεός έκτισεν (=εδημιούργησε) εις μετάληψιν μετά ευχαριστίας (=διά να τρώ-γονται με ευχαριστία προς Αυτόν)»(Α’ 4, 3).

Και τους κατηγορεί, διότι «παν κτίσμα Θεού καλόν και ουδέν απόβλητον μετά ευχαριστίας λαμβανόμενον»(Α’ 4, 4). Ο ίδιος επίσης Απόστολος απευθυνόμενος στους Κορινθίους ως προς τη βρώση των ειδωλοθύτων, ζώων δηλ. πού είχαν θυσιασθή στα είδωλα, δεν αποτρέπει κατ’ αρχήν τη μετάληψί τους: «Περί της βρώσεως των ειδωλοθύτων οίδαμεν (=γνωρίζομεν) ότι ουδέν είδωλον (=κανένα δεν έχει πραγματική ύπαρξη) εν κοσμώ, και ότι ουδείς Θεός έτερος ει μη εις»(Α’ 8, 4).

«Το δόκιμο μέλος καθόταν στις συνεδριάσεις, αλλά δεν είχε δικαίωμα να πει τη γνώμη του, εκτός αν το ρωτούσαν. Δεν είχε δικαίωμα να τρώει από τις “εξαγνισμένες” τροφές [αντιπαραβάλατε τη στάση τού Ιησού και προς τους Μαθητές Του και προς τα πλήθη όσον αφορά τις ερωταποκρίσεις και τη συμμετοχή σε γεύματα]… ούτε μπορούσε ν’ αγγίξει [!] τα πραγματικά μέλη»(Β 215), διότι «και η απλή επαφή κάποιου μέλους προς ένα μεταγενέστερο απαιτούσε καθάρσιο λουτρό (Ιωσήπου, Ιουδ. Πόλεμος II, 8, 10) [έτσι συμπεριφέρονταν ο Χριστός και οι Απόστολοι;]»(Φ 429).

«Η κοινότητα τού Qumran δεν έκανε καμία προσηλυτιστική προπαγάνδα. Δεν προσπαθούσε ν’ αποκτήσει νέους οπαδούς. Ζούσε μέσα στην έρημο αποτραβηγμένη από τον κόσμο, γιατί τον θεωρούσε μολυσμένο από τις δυνάμεις τού Κακού»(Β 217• βλ. και 222). Νομίζουμε ότι είναι γνωστή σε όλους τόσο η αντίθετη προς αυτήν τακτική τού Κυρίου μας: «περιήγεν όλην την Γαλιλαία διδάσκων εν ταις συναγωγαίς αυτών και κηρύσσων το ευαγγέλιον της βασιλείας »(Μθ 4, 23), όσο και η εντολή Του προς τους Μαθητές: «πορευθέντες μαθητεύσατε [=να κάμετε Χριστιανούς] πάντα τα έθνη»(ΜΘ 28, 19)• «πορευθέντες εις τον κόσμον άπαντα κηρύξατε το ευαγγέλιον πάση τη κτίσει»(Μρ 16, 15). Και οι Μαθητές βεβαίως, όπως μαρτυρούν οι Πράξεις και οι Επι στολές τους, με υπερβάλλοντα ζήλο εκήρυξαν το Ευαγγέλιο «εις πάσαν την γήν και εις τα πέρατα της οικουμένης»(Ρμ 10, 18).

Όπως πολύ σωστά γράφει ο καθηγητής Αγουρίδης: «Το χριστιανικό κήρυγμα και η χριστιανική θρησκεία έφερε μέσα της εξαρχής τα στοιχεία εκείνα πού της έδιναν οικουμενικότητα και την τηρούσαν σε μια απόσταση από τις ειδικές συνθήκες του περιβάλλοντος της… Ο εσσαϊσμός είχε… επαρχιώτικο χρώμα και πνεύμα. Το ιδανικό του ήταν η αποκατάσταση της κανονικής στο Ναό τάξεως, ένας Μεσσίας του Ααρών και ένας Μεσσίας τού Ισ-ραήλ, οι οποίοι θα αποκαθιστούσαν την ιδανική τάξη μεταξύ των Ιουδαίων…

Ο Εσσαϊσμός παρουσιάζεται σαν ένα είδος λιμανιού των δυσαρεστημένων από την κρατούσα στην Παλαιστίνη κατάσταση, και όλη ή διδασκαλία και η τάξη των κοινοτήτων τού Qumran εκφράζουν αυτό ακριβώς το αίσθημα. Ό,τι τους χα-ρακτηρίζει είναι έλλειψη μιας δημιουργικής προσπάθειας για αντιμετώπιση των ζητημάτων τού καιρού τους. Η έκφραση της δυσαρέσκειάς τους περιοριζόταν σε οραματισμούς και προφητείες και στην εξαγγελία της καταδίκης των αντιπάλων τους κάποτε στο μέλλον… Είχαν μέσα τους τρομερές δυνάμεις, πού φαίνονταν όταν τους προκαλούσε κάποιος- αλλιώτικα έμεναν κρυμμένες εκεί και αποκαραδοκούσες… Στην Κ. Διαθήκη αντίθετα, είναι προφανής η βούληση της μεταπλάσεως τού κόσμου, η αντίληψη της Βασιλείας τού Θεού σαν μέλλουσας να έλθει στην πληρότητά της, αλλά σαν από τώρα παρούσας στην πίστη και στη ζωή της Εκκλησίας»(Αγ. 346).

Είναι νομίζουμε προφανές, από την παραπάνω ανάλυση, ότι ήταν αδύνατο να συλληφθούν στο Qumran, στο κλειστό αυτό κύκλωμα εντός τού κλειστού Ισραήλ, ιδέες όπως εκείνη τού νέου Ισραήλ με μέλη απ’ όλα τα έθνη. Ούτε λοιπόν σ’ αυτό τον τομέα έχουμε πρότυπο τους Εσσαίους και αντιγραφείς το Χριστό και την Εκκλησία Του.

Το χάσμα, όμως, μεταξύ των δύο είναι εμφανέστερο στο θέμα τού μίσους:

«Το “Εγχειρίδιο Πειθαρχίας” των Εσσαίων τού Qumran, πού θεωρείται ένα από τα κείμενα με προηγμένη ηθική στον προχριστιανικό Ιουδαϊσμό, και από το οποίο, κατά τη γνώμη μερικών κριτικών, εμπνεύσθηκε η χριστιανική ηθική [αιωνίως κλέφτες εμείς οι Χριστιανοί, βλέπεις!], γράφει: [τα μέλη της Κοινότητος] “να αγαπούν όλους τους υιούς τού φωτός [=τούς ομοπίστους των]… και να μισούν όλους τους υιούς τού σκότους” [1, 9-10].

Φυσικά στους τελευταίους περιλαμβάνονταν όλοι εκείνοι, οι οποίοι δεν άνηκαν στο στενό εβραϊκό κύκλο. Ότι και στο Qumran γινόταν λόγος για αγάπη των εχθρών, ή έστω ακόμα ότι υπήρχε μια παρόμοια τάση, είναι κάτι πού δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα (L.Moraldi)»(Υ 249). Στο «Εγχειρίδιο Πειθαρχίας» βρίσκουμε και αλλού το μίσος εναντίον ανθρώπων: «[Ο συνετός] (πρέπει να έχει) αιώνιο μίσος κατά των ανδρών τού λάκκου»(9, 21-22).

Η τοποθέτηση όμως της Κ. Διαθήκης είναι εκ διαμέτρου αντίθετη: «Ηκούσατε ότι ερρέθη [=είπώθηκε] αγαπήσεις τον πλησίον σου και μισήσεις τον εχθρόν σου [Ας σημειωθεί εδώ ότι το «μισήσεις τον εχθρόν σου» δεν απαντά ρητώς στην Π. Διαθήκη. Μήπως, λοιπόν, η φράση αυτή τού Κυρίου απηχεί το νόημα του πρώτου χωρίου της παραγράφου αυτής από το Εγχειρίδιο της Πειθαρχίας τού Qumran, το οποίο βέβαια ο Κύριος γνώριζε ως Θεός; Σε μια τέτοια περίπτωση ή στη συνέχεια προτροπή Του είναι μια έμμεση καταδίκη τού Εσσαϊκού πνεύματος:]

Εγώ δε λέγω υμίν, αγαπάτε τους εχθρούς υμών, ευλογείτε [=εύχεσθε να έλθουν αγαθά στούς καταρωμένους υμάς, καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υμάς»(ΜΘ 5, 44). «Εάν πεινά ο εχθρός σου, ψώμιζε αυτόν [=ταΐζέ τον], εάν διψά πότιζε αυτόν»(Ρμ 12, 20). «Ει δε τις ούχ υπακούει τω λόγω ημών… μη ως εχθρόν ηγείσθε [=μη τον θεωρείτε εχθρό], αλλά νουθετείτε ως αδελφόν»(Β’ Θεσ 3, 14-15). «Λοιδορούμενοι ευλογούμεν [=όταν μας βρίζουν, ευχόμαστε αγαθά γι' αυτούς]… βλασφημούμενοι παρακαλούμεν [=όταν μας συκοφαντούν, απαντούμε με πραότητα]»(Α’ Κορ 4, 12-13), ακολουθώντας τα βήματα του Κυρίου μας, «ος λοιδορούμενος ουκ αντελοιδόρει, πάσχων ουκ ηπείλει»(Α’ Πετρ 2, 23).

Ας σημειώσουμε εδώ ότι η αμαρτία είναι εκείνη πού μας καθιστά εχθρούς προς το Θεό: «η φιλία του κόσμου [:της αμαρτίας], έχθρα του Θεού εστίν. Ος αν βουληθή φίλος είναι του κόσμου, εχθρός του Θεού καθίσταται»(Ιακ 4, 4). Και όμως «εχθροί όντες κατηλλάγημεν [=συμφιλιωθήκαμε] τω Θεώ διά τού θανάτου τού Υιού αυτού»(Ρμ 5, 10), αλλά και με όλη την ένσαρκο οικονομία Του ή οποία ήταν κάτι το πρωτοφανές λόγω της αγάπης Του προς τους αμαρτωλούς. «Όπως αναγνώρισε με τιμιότητα και ειλικρίνεια ο Εβραίος μελετητής Montefiore, “το γεγονός ότι (ο Ιησούς) αναζήτησε τον αμαρτωλό -αντί να τον αποφύγει σαν κακό σύντροφο-, τη φιλία του και την καθοδήγησή του στο δρόμο της σωτηρίας, υπήρξε κάτι το νέο στη θρησκευτική ιστορία”»(Υ 269). Σ’ αυτά, λοιπόν, τα βήματα αγάπης προς τους αμαρτωλούς, αλλά και προς τους προσωπικούς εχθρούς μας, καλούμαστε να βαδίσουμε εμείς οι Χριστιανοί σε αντίθεση με τους Εσσαίους.

Aπό το βιβλίο «Χριστός και Εσσαίοι» του Αρχιμ. Ιωάννη Κοστώφ.

http://redskywarning.blogspot.com/2010/04/2.html
 http://diktyoellinwn.wordpress.com/

Εσσαίοι

 http://el.wikipedia.org/wiki/
Οι Εσσαίοι αποτελούσαν μία από τις τρεις κύριες θρησκευτικές ομάδες, ή φιλοσοφικές αιρέσεις των Ιουδαίων, εκτός των Φαρισαίων και των Σαδδουκαίων. Η ετυμολογία του ονόματος αυτών παραμένει σκοτεινή, καμία απ΄ όσες έχουν προταθεί δεν έχει γίνει αποδεκτή με βεβαιότητα, αποτελώντας απλές υποθέσεις. Τα πρώτα πολύτιμα χειρόγραφα των Εσσαίων βρέθηκαν μόλις το 1947, πρόκειται για τα Χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας.
Οι Εσσαίοι υπολογίζεται πως εμφανίσθηκαν προς το τέλος της ελληνιστικής περιόδου στη Παλαιστίνη και μάλιστα από τα μέσα του 2ου π.Χ. αιώνα ενώ φέρονται να διαλύθηκαν από τα ρωμαϊκά στρατεύματα γύρω στο 70 μ.Χ. με την άλωση της Ιερουσαλήμ από τον Τίτο, κατά την τότε Ιουδαϊκή εξέγερση.

Θρησκευτικά κείμενα από το Κουμράν, κοντά στην Νεκρά Θάλασσα

Ο Ιουδαϊσμός, με κέντρο τα Ιεροσόλυμα και με ουσιώδες συστατικό στοιχείο για την ενότητα του τον Μωσαϊκό Νόμο, είχε εσωτερικές κοινωνικές και θρησκευτικές διαφορές που συχνά κατέληγαν σε αλληλοσυγκρουόμενες ομάδες, διεκδικώντας η κάθε μία την επιβολή και την κυριαρχία της πάνω στην άλλη. Οι κυριότερες από τις ομάδες αυτές ήταν εκείνες των Φαρισαίων, των Σαδδουκαίων καθώς επίσης και άλλες μικρότερης σημασίας, όπως των Ηρωδιανών και των Ζηλωτών.
Οι Εσσαίοι, οργανωμένοι κοινοβιακά, ζούσαν κυρίως χωριστά από τον άλλο κόσμο. Η κοινότητά τους βρισκόταν στην έρημο Εν-γαδί της Ιουδαίας, στη Δυτική πλευρά της Νεκράς Θάλασσας και αριθμούσε κάποια περίοδο μέχρι και 4.000 μέλη. Οι εγκαταστάσεις βέβαια που ανακαλύφθηκαν στο Κουμράν με τις ανασκαφές, και ιδιαίτερα η τράπεζα τής κοινότητας, φαίνεται ότι δεν ήταν προορισμένες για περισσότερα από διακόσια μέλη. Φαίνεται λοιπόν ότι μεγάλος αριθμός έμενε είτε στα γύρω σπήλαια, όπου ανακαλύφτηκαν τόσα ευρήματα, είτε σε σκηνές και γενικά μη μόνιμα καταλύματα, γύρω από την περιοχή που υπήρχαν τα κτίσματα. Εσσαίοι πάντως δεν υπήρχαν μόνο στην έρημο: Ζούσαν μεν κυρίως κοντά στη δυτική όχθη της Νεκράς Θάλασσας, στην οροσειρά του Κουμράν, αλλά υπήρχαν Εσσαίοι που διέμεναν διασκορπισμένοι μέσα σε χωριά, ακόμα και σε πόλεις, της Παλαιστίνης. Η ζωή τους πάντως σε καθεστώς απομόνωσης θα πρέπει να θεωρηθεί και σαν διαμαρτυρία προς τον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό.
Είναι εντυπωσιακό ότι η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη τους αγνοούν εντελώς και δεν κάνουν την παραμικρή νύξη γι' αυτούς. Οι σημαντικότερες πηγές της ιστορίας για τους Εσσαίους είναι:

• Ο Εβραίος ιστορικός Ιώσηπος (37 - 101 μ.Χ.) και τα έργα του Ιουδαϊκή Αρχαιολογία και Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου

• Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος (23 μ.Χ – 79 μ.Χ) στο έργο του Φυσική Ιστορία (αρ. 5 "Η γεωγραφία της Αφρικής, της Μέσης Ανατολής και της Τουρκίας")

• Ο Φίλωνας (20 π.Χ – 50 μ.Χ) στα έργα του Περί του πάντα σπουδαίον ελεύθερον είναι και Υποθετικών (Υπέρ Ιουδαίων Απολογίας).

Επίσης, σημαντικές πληροφορίες μας παρέχουν τα Χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας (1947), καθώς και οι αρχαιολογικές έρευνες στην ίδια περιοχή του Κουμράν (Kirbet Qumran).

Ονομασία και Προέλευση

Αρχαιολογικά ευρήματα στο Qumran

Στις πηγές ονομάζονται Εσσαίοι, Εσσηνοί, Οσσηνοί και Ιεσσαίοι. Δεν γνωρίζουμε ποια ακριβώς είναι η σημασία του ονόματος τους. Ο Φίλων, που παρουσιάζει τάση ωραιοποίησής τους, τους μεταφράζει σε οσίους. Έχει επίσης υποστηριχτεί ότι η ονομασία Εσσαίοι, προήλθε από τη λέξη Asaya, που σημαίνει «θεραπευτής» ή «γιατρός» όπως και ότι οι Εσσαίοι ήταν οι από το Ταλμούδ αναφερόμενοι Μπετουσσαίοι (Μπετ σιν).
Η καταγωγή της αδελφότητας δεν είναι γνωστή με ακρίβεια. Πιθανολογείται ότι η αφετηρία της βρίσκεται στη Βαβυλώνια αιχμαλωσία (6ος π.Χ. αιώνας), ως αντίδραση προς τη θρησκευτική χαλάρωση που είχε επέλθει. Άλλοι ερευνητές, τοποθετούν την δημιουργία τους πολύ παλαιότερα, κατά την κτίση του Ναού του Σολομώντα τον 10ο π.Χ. αιώνα και τους ταυτίζουν με τους πρώτους Τέκτονες (ή Μασώνους).
Αντίθετα, ο Ιώσηπος γράφει ότι πρωτοεμφανίστηκαν στα μέσα του 2ου π.Χ. αιώνα (Ιωσ. Ιουδ. Αρχαιολ. 13. 5. 9), δεν αποκλείεται όμως μια ομάδα Εσσαίων να διαχωρίστηκε από το υπόλοιπο σώμα της κοινότητας και να εγκαταστάθηκε στο Κουμράν (Qumran) υπό την ηγεσία του Διδασκάλου της Δικαιοσύνης.
Από άλλους υποστηρίζεται ότι προέρχονται από την ευσεβή τάξη του Ιουδαϊκού λαού, τους Χασιντίμ (hasidim = ευσεβείς), και ακόμη ότι σχηματίσθηκαν στα χρόνια των Μακκαβαίων. Αν και για όλα αυτά δεν υπάρχει τίποτε το σίγουρο και τεκμηριωμένο από τις πηγές, η ευσέβεια των Εσσαίων θα μπορούσε να ήταν ριζωμένη στα ιδανικά του "ζήλου" των Χασιντίμ της μακκαβαϊκής περιόδου.

Οργάνωση

"Προς τα δυτικά της Ασφαλίτιδας λίμνης, σε απόσταση από τη νοσηρή ζώνη της ακτής είναι εγκατεστημένοι οι Εσσενίτες. Λαός μονήρης και, το παραδοξότερο, χωρίς γυναίκες, χωρίς αγάπη, χωρίς χρήματα, με μόνη συντροφιά τους φοίνικες. Αλλά συνεχώς ανανεώνονται και οι νεοφερμένοι προσέρχονται μαζικά, άνθρωποι κουρασμένοι από τη ζωή και τους οποίους η μοίρα ωθεί κατά κύματα προς τους Εσσενίτες. Έτσι, εδώ και αιώνες, γεγονός απίστευτο, επιβιώνει ένας λαός, στους κόλπους του οποίου κανείς δεν γεννιέται"
(Πλίνιου του Πρεσβύτερου, Natur. Hist. V, 17, 73)
Παρά τη μαρτυρία αυτή του Πλίνιου, είναι πιθανό να ίσχυε αυτό που αναφέρει ο Ιώσηπος ότι, δηλαδή, ζούσαν μεταξύ τους άνδρες και γυναίκες αλληλοεξυπηρετούμενοι, χωρίς όμως τα δεσμά του γάμου. Ίσως, πάλι, να υπήρχαν και μικρές κοινότητες Εσσαίων, που δέχονταν στους κόλπους τους ολιγάριθμους, μορφωμένους ανθρώπους ευγενικής καταγωγής, επιτρέποντας και τον γάμο. Εξάλλου στα ερείπια της κοινότητας του Κουμράν βρέθηκαν και ολιγάριθμοι γυναικείοι τάφοι, γεγονός που μαρτυρεί την ύπαρξη και κάποιων γυναικών στην αδελφότητα, που αντιπροσώπευαν, όμως, μόλις το 2% των μελών της. Συνεπώς οι Εσσαίοι, μπορεί να μην απαγόρευαν τον γάμο, ευνοούσαν, όμως, σαφώς την αγαμία των μελών τους. Έτσι, η αγαμία επικρατούσε μεταξύ τους χωρίς όμως να είναι γενική για όλα τα μέλη, ούτε υποχρεωτική.
Μέλος της κοινότητας γίνονταν κανείς μετά τριετή δοκιμασία, που χωρίζονταν σε δύο στάδια, και αφού έδινε όρκο να τηρήσει μυστικές τις διδασκαλίες της ιερής κοινότητας. Για να γίνουν δεκτά νέα μέλη δοκιμάζονταν για ένα περίπου έτος. Αν ήταν ικανά και απαρνιόνταν την περασμένη τους ζωή γίνονταν δόκιμα μέλη της αδελφότητας. Ακολουθούσαν άλλα δύο χρόνια δοκιμασιών και αν οι νεοφώτιστοι άντεχαν, έδιναν επίσημες υποσχέσεις ότι θα τηρούσαν τους κανόνες της αδελφότητας και τότε γίνονταν κανονικά μέλη της. Υπόσχονταν επίσης ότι θα σέβονταν τον Θεό, ότι θα ήταν δίκαιοι προς όλους και δεν θα έβλαπταν κανέναν, ότι θα μισούσαν το άδικο, ότι θα προστάτευαν τους αδυνάτους. Βασική αρετή για την αδελφότητα ήταν η εγκράτεια, καθώς και η ηθική αγνότητα. Ο λόγος τους ήταν ισχυρότερος από όρκο και γι' αυτό απαγόρευαν τον όρκο στην καθημερινή ζωή. Ήταν ευσεβείς και είχαν ομάδες μαθητών τους οποίους εκπαίδευαν.
Σύμφωνα με τον Ιώσηπο, οι Εσσαίοι διαιρούνταν σε τέσσερις τάξεις ανάλογα με το χρόνο της άσκησης τους. Μεταξύ των τάξεων αυτών υπήρχε απόσταση ηθικής ανωτερότητας. Η αγιότητά τους, αντιστοιχούσε στην τάξη που ανήκαν. Αν οι των κατωτέρων τάξεων Εσσαίοι έρχονταν σε επαφή με κάποιον που προέρχονταν από ανώτερη τάξη, αυτό θεωρούνταν μολυσμός. Ο μολυσμένος ήταν υποχρεωμένος να τελέσει την αγνεία, δηλαδή την πλύση με νερό.
Οι επικεφαλής της εσσαϊκής κοινότητας ήταν ιερείς, στους οποίους οφείλονταν απόλυτη υπακοή. Η γενική συνέλευση των μελών ασκούσε σπουδαία πνευματική εξουσία πάνω σ' όλη την κοινότητα, δίκαζε τα μέλη και επέβαλλε ποινές.
Όποιος έμπαινε στην αδελφότητα πρόσφερε ταυτόχρονα και την περιουσία του για το κοινό καλό. Για την ένδυση των μελών, τα τρόφιμα και ό,τι άλλο χρειαζόταν η κοινότητα, υπήρχε ένας υπεύθυνος ανά όμιλο, που φρόντιζε γι' αυτά.
Το ημερήσιο πρόγραμμα τους άρχιζε με την προσευχή προς τον ανατέλλοντα ήλιο και ακολουθούσαν οι διάφορες εργασίες που ήταν για όλους υποχρεωτικές. Εργάζονταν από την ανατολή τού ηλίου μέχρι τη δύση του και διέκοπταν μόνο το μεσημέρι όπου πλένονταν και καθαροί φορούσαν τις λευκές εσθήτες τους και έπαιρναν το μεσημεριανό φαγητό τους όπου απέφευγαν να τρώνε κρέας, λάδι και να πίνουν κρασί. Στη συνέχεια άλλαζαν, έβαζαν τα ρούχα της δουλειάς και επαναλάμβαναν τις εργασίες τους ως τη δύση του ήλιου, οπότε σταματούσαν και ακολουθούσαν πάλι την ίδια -όπως το μεσημέρι- ιεροτελεστία. Ασχολούνταν με τη γεωργία, τη κτηνοτροφία, την αγγειοπλαστική, την αλιεία, τη μελισσοκομία.
Δεν συσσώρευαν πλούτη, δούλευαν μόνο για να αποκτήσουν τα απαραίτητα για τη συντήρηση τους και όχι άλλα επίγεια αγαθά. Η εργασία ήταν αναγκαία μόνο όταν γινόταν για την απόκτηση της καθημερινής τροφής. Ατομική ιδιοκτησία δεν υπήρχε. Τα πάντα ήταν κοινά, δηλαδή επικρατούσε κοινοκτημοσύνη και κάθε έσοδο εργασίας έμπαινε στο κοινό ταμείο.
Οι αγοραπωλησίες μεταξύ τους απαγορεύονταν. Δεν ασχολούνταν με το εμπόριο και απέρριπταν τη δουλεία. Ο κανονισμός της κοινότητας όριζε το ημερήσιο έργο κάθε Εσσαίου: προσευχή, εργασία, καθαρτήριες πλύσεις και κοινά γεύματα.

Θρησκευτικές Πεποιθήσεις

Σε μια εποχή που η Ρώμη μπορούσε άνετα να καταπνίξει οποιοδήποτε επαναστατικό κίνημα, τις περισσότερες φορές πριν καν αναπτυχθεί, οι Εσσαίοι από τη δική τους πλευρά είχαν κάνει μια άλλη επαναστατική επιλογή: Περίμεναν πως γρήγορα θα τελειώσει αυτή η μορφή του κόσμου, οι εχθροί των εκλεκτών και των δικαίων θα κατατροπωθούν από έναν εσχατολογικό πόλεμο, και θα ακολουθήσει η αποκατάσταση της τάξης στον κόσμο υπό την ηγεσία ενός Μεσσία του Ισραήλ και του Διδάσκαλου της Δικαιοσύνης. Είχαν άλλωστε μια πολύ αυστηρή αντίληψη περί του τιμωρού Θεού και το βασικό χαρακτηριστικό της ερμηνευτικής των Γραφών από τους Έσσαίους είναι η Ιστορική-εσχατολογική προοπτική. Θεωρούσαν ότι τα πάντα μέσα στις Γραφές μιλούν για το τι θα συμβεί κατά τους έσχατους καιρούς στο μέλλον, ένα μέλλον που ταυτιζόταν κατά την ερμηνευτική τους προσέγγιση με την ιστορία της δικής τους κοινότητας και τα δεινά που θα υποστεί η κοινότητα των δικαίων (Εσσαίων), τα σχετικά στην επιβίωση της κοινότητας αυτής, την τελική της νίκη.

Σπηλιά στο Qumran

Οι Εσσαίοι ήταν περισσότερο νομικιστές από τους υπόλοιπους Εβραίους ως προς την αυστηρή τήρηση του Νόμου όχι όμως και στην τελετουργία. Έστελναν στον ναό αφιερώματα, αλλά στις θυσίες που γίνονταν σε αυτόν δεν μετείχαν, γιατί θεωρούσαν τις δικές τους εγκυρότερες.
Θεωρούσαν την εμπορική δραστηριότητα σαν παράβαση της εντολής "ου κλέψεις" και ερμήνευαν την απαγορευτική για το φόνο εντολή ως απαγόρευση του πολέμου (αν και όταν άρχισε ο πόλεμος με τους Ρωμαίους, μπήκαν στον αγώνα εναντίον του κακού και αποδείχθηκαν μάλιστα ηρωικοί πολεμιστές). Πίστευαν ακόμα πως οι γυναίκες και οι σεξουαλικές σχέσεις φέρνουν τη διαφθορά, και γι' αυτό υποστήριζαν την μη-ιουδαϊκή κατάσταση της αγαμίας. Τηρούσαν το Σάββατο πολύ αυστηρότερα και από τους Φαρισαίους, με αποτέλεσμα κατά την ημέρα αυτή να μην σηκώνονται καν από την κλίνη τους, για κανέναν λόγο.
Βασικό γνώρισμα της ασκητικής ζωής τους ήταν οι καθημερινές πλύσεις σε μια δεξαμενή γεμάτη με νερό. Η απαράβατη αυτή υποχρέωση τους σχετίζονταν από τις σχετικές διατάξεις περί αγνισμών και καθαρμών του Μωσαϊκού Νόμου, γι' αυτό και τις τηρούσαν πιστά.
Πολλοί ιστορικοί βρίσκουν μέσα στις δοξασίες των Εσσαίων, ινδουιστικές, βουδιστικές, ζωροαστρικές, και ιδιαίτερα ορφικές και πυθαγόρειες επιδράσεις, όπως για παράδειγμα τη διδασκαλία περί προϋπάρξεως της ψυχής, άγνωστη στο φιλοσοφικό πιστεύω των Ιουδαίων, την τήρηση της αγαμίας που ήταν ξένη προς τα έθιμα των Εβραίων, την ύπαρξη των δύο αντιθέτων αρχών δηλ. τα πνεύματα της αληθείας και της πλάνης, του φωτός και του σκότους, το συσχετισμό πραότητας και αγιοσύνης, τη "μόλυνση" που φέρνει η συναναστροφή με λιγώτερο καθαρούς ανθρώπους, την αποχή από σεξουαλικές επαφές. Επίσης την ιδέα της ανάστασης, οι Εσσαίοι που πίστευαν σε ασώματη ζωή μετά θάνατο, δεν την βρίσκουν έγκυρη, όπως και οι κατά παράδοση θρησκευόμενοι Ινδοί. Πάντως οι Εσσαίοι δεν πίστευαν στη μετεμψύχωση, μια κεντρική έννοια σε κάθε ινδικό σύστημα πίστεως.

Εσσαίοι και Χριστιανισμός

Αμέσως μετά τις ανακαλύψεις των κειμένων στη Νεκρά Θάλασσα, υπήρξε πολύ έντονη η εντύπωση από τα παράλληλα μεταξύ χριστιανισμού και εσσαϊσμού και έτσι διατυπώθηκαν πολλές και ενδιαφέρουσες προτάσεις, σχετικά με την προέλευση του Χριστιανισμού από τον κύκλο των Εσσαίων.
Συσχετίστηκαν οι Ελληνιστές Ιουδαίοι των Πράξεων (κεφ. 6-8) με χριστιανούς Εσσαίους, υποστηρίχθηκε η σχέση που πιθανόν να είχε ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, ο Απ. Παύλος και ο ευαγγελιστής Ιωάννης με την κοινότητα του Κουμράν, ακόμη και ο Ιησούς με τον Διδάσκαλο της Δικαιοσύνης. Σε κάθε περίπτωση, οι εξωτερικές ομοιότητες που εμφανίζονται στην κοινότητα των Εσσαίων με τον Χριστιανισμό όπως η νηστεία, η προσευχή, η ασκητική αυστηρότητα κ.λπ. πρέπει να εξηγηθούν σε βάθος και να αναλυθεί η προέλευσή τους και οι στόχοι που εξυπηρετούσαν, ώστε να υιοθετηθεί η λύση του δανεισμού των στοιχείων αυτών.
Τα κείμενα του Κουμράν εμφανίζουν θεολογικές απόψεις και συγκεκριμένη τάξη στις κοινότητες των Εσσαίων, που άρρηκτα συνδέονται με την ιστορική, οικονομική, κοινωνική και θρησκευτική πραγματικότητα της Παλαιστίνης της εποχής του Ιησού. Οι Εσσαίοι αποτελούσαν ένα παράγωγο του αρχικού ιουδαϊκού Φαρισαϊσμού με αρκετές Ζηλωτικές επαναστατικές αποκλίσεις. Στην Καινή Διαθήκη, ο Μεσσίας Ιησούς, στη σύγκρουση του με τον κατεστημένο θρησκευτικό και πολιτικό κόσμο, επιλέγει έναν διαφορετικό δρόμο από αυτόν της άμεσης σύγκρουσης και της καταστροφής των εχθρών του έθνους. Διαλέγει τον εκούσιο θάνατο, οδηγώντας σε αυτογνωσία, συναίσθηση και συνειδητοποίηση των σχέσεων ανάμεσα σε θεό και ανθρώπους.
Ο εσσαϊσμός παρουσιάζεται σαν ένα είδος λιμανιού των δυσαρεστημένων από την κρατούσα στην Παλαιστίνη κατάσταση, και όλη η διδασκαλία και τάξη των κοινοτήτων του Κουμράν εκφράζουν αυτό ακριβώς το αίσθημα. Παρουσιάζουν έλλειψη μιας δημιουργικής προσπάθειας για αντιμετώπιση των ζητημάτων του καιρού τους πέρα από οραματισμούς, προφητείες και εξαγγελίες της καταδίκης των αντιπάλων τους κάποτε στο μέλλον. Έτσι ήταν δυνατό κάποιος απέξω σαν τον Πλίνιο νά τους εκλάβει για μοιρολάτρες και την κοινότητα τους σαν ένα λιμάνι απόκληρων. Στην Καινή Διαθήκη υπάρχει μια προφανής βούληση μεταπλάσεως του κόσμου καθώς η βασιλεία του Θεού θα έρθει στην πληρότητά της στο μέλλον, όμως ήδη δηλώνει την παρουσία της μέσα στη ζωή της Εκκλησίας.
Οι στενοί, τοπικοί συσχετισμοί και ερμηνείες των Γραφών από τους Εσσαίους διαφοροποιούνταν κατ' αρχήν από την παγκόσμια προοπτική της ερμηνείας των Γραφών από τον χριστιανισμό που, απ' τα πρώτα χρόνια είχε διαδοθεί από τα Ιεροσόλυμα "έως εσχάτου της γης" (Πράξ. 1,8). Το ιδανικό του εσσαϊσμού ήταν η αποκατάσταση της κανονικής τάξης μέσα στο Ναό και μεταξύ των Ιουδαίων, μένοντας έτσι περιορισμένος στα στενά όρια της Παλαιστίνης.
Μερικοί υποθέτουν ότι ο Ιωάννης ο Βαπτιστής πρέπει να ήταν κάποια περίοδο της ζωής του Εσσαίος μοναχός, αφού εφάρμοσε την πεποίθηση τους στην αξία των Βαπτισμάτων ως καθαρτικών για τον άνθρωπο ασκήσεων. Εντούτοις, οι Εσσαίοι έμεναν επί δύο έτη ως δόκιμοι προτού ενταχθούν στην κοινότητα, σε αντίθεση με τον Ιωάννη, που με το βάπτισμα έκανε άμεση ένταξη των ανθρώπων στην κοινωνία της μετανοίας. Την ίδια στιγμή, ο πνευματικός στόχος των Εσσαίων για αυτοκάθαρση κινδύνευε να βλαφτεί και μόνο με την επαφή τους προς τον μολυσμένο κόσμο που βρισκόταν έξω από τις κοινοτικές εγκαταστάσεις τους και έτσι, ήταν πολύ διστακτικοί στην επαφή τους με τους αμαρτωλούς σε αντίθεση με την τακτική του Ιησού και του Ιωάννη στην προσέγγισή τους.
Σίγουρα η ολοκλήρωση του πορτραίτου του Ιησού ως Εσσαίου παρουσιάζει επιπλέον δυσκολίες: Δεν έχει ακόμα προσδιορισθεί ούτε η αρχή της κοινότητας του Κουμράν , ούτε ποιος ακριβώς ήταν ο Διδάσκαλος της Δικαιοσύνης, ούτε ποιο ακριβώς ήταν το τέλος του και τι πίστευαν γι' αυτόν οι Εσσαίοι οπαδοί του πέρα από εικασίες. Επίσης είναι άγνωστη η σχέση του Διδασκάλου της Δικαιοσύνης προς το "νέο Ιερέα" ή "έσχατο ιερέα", και ποια η σχέση των δύο αυτών προς την αναμενόμενη ανάσταση του Μεσσία του Ααρών ή Λευί, ούτε ξέρουμε τίποτα σίγουρο για τη σχέση οποιουδήποτε από αυτούς προς τόν "Πάσχοντα Δούλο" ή προς τον Υιό του Ανθρώπου. Μέχρι στιγμής οι παραπάνω τίτλοι, ονομασίες και τα πρόσωπα που αφορούν παραμένουν ασύνδετοι και άγνωστοι.
Στα πρακτικά ζητήματα οι δυσκολίες είναι επίσης μεγάλες. Ενώ οι Εσσαίοι τηρούσαν το Σάββατο με πιο αυστηρό τρόπο ακόμα και από τους Φαρισαίους, ο Ιησούς παρουσιάζεται να τους ψέγει για τους κανόνες και τις διατάξεις τους επάνω στο θέμα αυτό. Μια άλλη σοβαρή διαφορά χωρίζει τον Ιησού από τους Εσσαίους, αφού αυτοί δεν πίστευαν στην ανάσταση των σωμάτων κατά το τέλος των ημερών του κόσμου. Ένα τέλος που η ερμηνευτική μέθοδος των Κουμρανιτών συσχέτιζε με τους Εσσαίους και την κοινότητά τους, ενώ οι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης το συνδύαζαν με τον Χριστό και την Εκκλησία του.
Αλλά και η αυτοαπομόνωση των Εσσαϊκών κοινοτήτων, βρισκόταν σε έντονη αντίθεση προς το ύφος ζωής του ιδρυτή του χριστιανισμού. Η δραστηριότητα του Ιησού πλαισιώνει όλη τη ζωή του ανθρώπου. Με το κήρυγμά του δεν αρνήθηκε, ούτε και απέρριψε την ιστορία και τις κοινωνίες των ανθρώπων, με τις λειτουργίες και τους θεσμούς τους. Σε αντίθεση με τους Εσσαίους, ο Ιησούς, μετακινείται από τόπο σε τόπο για να διδάξει, ανεβαίνει στο Ναό, επισκέπτεται συναγωγές, δέχεται προσκλήσεις σε διάφορα σπίτια για συμμετοχή σε γεύματα. Η ζωή των ανθρώπων ήταν αποδεκτή στο σύνολο της, εκτός από το κακό και την αμαρτία. Ο λόγος του Ιησού μιλούσε για εξαγιασμό όλων των στοιχείων του κόσμου και του ανθρώπου και για συμφιλίωση του άνθρωπου με τη φύση του και το Θεό. Οι εσχατολογικές κοινότητες των Εσσαίων, αντίθετα, εκδήλωναν άρνηση και αντίθεση προς το φυσικό κόσμο του παρόντος και την ιστορία, προς τό ανθρώπινο σώμα και τις λειτουργίες του φύλου, προς το γάμο και τους κοινωνικούς θεσμούς χωρίς να αποδέχεται τον άνθρωπο στα κοινωνικά και ιστορικά του πλαίσια.
Αλλά και ο πρώτος χριστιανικός ασκητισμός παρουσίασε διαφοροποιήσεις όπως στο θέμα του απόλυτου διαχωρισμού των δύο φύλων, στην κοινοκτημοσύνη που ήταν εκούσια και όχι υποχρεωτική, στην απομόνωση που δεν σχετιζόταν με την άποψη ότι οι εκτός της κοινότητας ήταν αμαρτωλοί και γι αυτό αποφευχθέντες.
Είναι γεγονός πως ο Απ. Παύλος παρουσιάζει τη ζωή του πιστού σαν πόλεμο προς ορατές και αόρατες δυνάμεις, ένα θέμα πολύ κοινό στους Εσσαίους. Μόνο που στον Παύλο ο αγώνας δεν είναι μεταξύ του πνεύματος της αλήθειας και του πνεύματος της πλάνης μέσα στον άνθρωπο, αλλά μεταξύ της εμπιστοσύνης του ανθρώπου στον εαυτό του και της εμπιστοσύνης στο Θεό που σχετίζεται με τον ερχομό της εσχατολογικής χάρης του.
Είναι επίσης πραγματικότητα ότι οι Εσσαίοι όπως και ο Παύλος διδάσκουν τη δικαίωση και σωτηρία σαν έργο της χάριτος του Θεού. Για τους μεν όμως η δικαίωση αυτή είναι καρπός της αυστηρής τήρησης του Νόμου, ενώ γιά τόν Παύλο η δικαίωση είναι πρώτα από όλα ελευθερία από το Νόμο.
Στην περίπτωση του Δ' Ευαγγελίου, Εσσαίοι και Ιωάννης έχουν κοινή τη διαλεκτική αντίθεση φωτός-σκότους, αλήθειας-ψεύδους κ.λπ. Στην αγγελολογία και τη διαρχία των Εσσαίων όμως, υπάρχουν δύο αντίθετες αρχές, ενώ στην Καινή Διαθήκη προβάλλεται μόνο η ηθική διαρχία η οποία όμως δεν είναι ούτε απόλυτη, ούτε οντολογική, αλλά προβάλλεται ως κατάσταση στον κόσμο. Επίσης, κεντρική θέση στο κείμενο του Ιωάννη κατέχει ο απεσταλμένος του Θεού "ο εκ του ουρανού καταβάς", έννοια άγνωστη στους Εσσαίους.

Το χειρόγραφο 7Q5

Αντικείμενο έντονων επιστημονικών αντιπαραθέσεων στον διεθνή χώρο, αποτελεί ακόμη και σήμερα το χειρόγραφο 7Q5, το οποίο, όπως δηλώνει και η ονομασία του, βρέθηκε στό σπήλαιο #7 του αρχαιολογικού χώρου του Qumran, περιέχει 11 γράμματα και ήδη από το 1972 ταυτίσθηκε από ορισμένους ειδικούς με τους στίχους 52-53 του 6ου κεφαλαίου από το Κατά Μάρκον Ευαγγέλιο.
Πολλά στοιχεία για ακριβή χρονολόγηση του χειρογράφου δεν υπάρχουν και οι απόψεις των παπυρολόγων παρουσιάζουν διαφορές. Σύμφωνα πάντως με τις αρχαιολογικές ενδείξεις (νομίσματα πού έχουν βρεθεί στην περιοχή, χρονολόγηση άλλων χειρογράφων του ίδιου σπηλαίου) το χειρόγραφο θα πρέπει να προέρχεται από το 50 π.Χ. μέχρι και το 120 μ.Χ..
Αναμφίβολα, σε περίπτωση που υπήρξε οποιαδήποτε βεβαιότητα για μια χρονολόγηση του σπαράγματος σε έτη προ της Σταύρωσης του Ιησού, το γεγονός αυτό θα ήταν τεράστιας σημασίας. Θα έπρεπε στην περίπτωση αυτή να αιτιολογηθούν σαφώς οι προϋποθέσεις κάτω από τις οποίες ο Μάρκος συμπεριέλαβε το χωρίο αυτό στο Ευαγγέλιό του (ή αν ακόμη επρόκειτο για τμήμα του ίδιου του Κατά Μάρκον), οπότε το γεγονός αυτό θα απαιτούσε αναθεώρηση όλων των δεδομένων για τον χριστιανισμό και την ιστορία του.
Τα επιχειρήματα υπέρ ή κατά της ταυτίσεως με το χωρίο του Κατά Μάρκον είναι πολλά, όμως η δυσκολία ανάγνωσης του χειρογράφου είναι μεγάλη και έτσι πολλές απόψεις στηρίζονται σε εικασίες. Πάντως, για να στηριχτεί η ταύτιση, έπρεπε να γίνουν κάποιες υποχρεωτικές υποθέσεις, όπως παράλειψη λέξεων ώστε να ταιριάξει το χωρίο (παράλειψη που όμως δεν μαρτυρείται από κανένα γνωστό χειρόγραφο), αντικατάσταση γραμμάτων από αντιγραφικά λάθη κ.ά..
Σε κάθε περίπτωση όμως, είναι αναγκαία η αξιολόγηση επιπλέον στοιχείων:

Πως μπορεί να αιτιολογηθεί το γεγονός ότι το σπήλαιο 7 είναι το μοναδικό στο Qumran που διέσωσε αποκλειστικά ελληνικά χειρόγραφα;

Ποιες ενδείξεις υπάρχουν για τις σχέσεις της Πρωτοχριστιανικής Κοινότητας με τους Εσσαίους;

Επί της βάσης αυτής, οι επιστήμονες προσπάθησαν να ανακαλύψουν όλες τις πιθανές σχέσεις Χριστιανών και Εσσαίων ώστε να μπορέσει να βρεθεί λύση στην ταύτιση του χειρογράφου. Οι απόψεις που διατυπώθηκαν ήταν κάποιες φορές υπερβολικές όπως εκείνη που αφορούσε την πλήρη ταύτιση Χριστιανών και Εσσαίων ή αυτή που θεωρούσε ως δυνατή τη μεταστροφή όλων των Εσσαίων στον Χριστιανισμό, γεγονός που δικαιολογεί και την απουσία αναφορών για τους Εσσαίους στα Ευαγγέλια.
Αυτή τη στιγμή, την ιστορική εικόνα του Χριστού και της αρχέγονης Εκκλησίας την προσφέρουν οι πληροφορίες της Καινής Διαθήκης και η παράδοση της Χριστιανικής Εκκλησίας. Με βάση αυτό, τα σενάρια που διατυπώνονται, για να μπορούν να είναι αξιόπιστα, θα πρέπει να μην έρχονται σε αντίθεση με την εικόνα αυτή και όχι να απαιτείται να μεταβληθεί ολόκληρη η εικόνα για να επιβεβαιωθούν τα σενάρια.
Εκτός αυτού, τα επιχειρήματα ενάντια στην ταύτιση Χριστιανών και Εσσαίων είναι αρκετά για να δυσκολέψουν τέτοιους ισχυρισμούς. Επιπλέον, κι αν ακόμη μπορούσε να αποδειχθεί με απόλυτη βεβαιότητα ότι το 7Q5 ταυτίζεται με το Μκ. 6:52-53, αυτό θα μπορούσε να συμβεί είτε λόγω σχέσεων κάποιων μελών των κοινοτήτων Εσσαίων-Χριστιανών μεταξύ τους, ή να προέρχεται το χειρόγραφο απ' ευθείας από Χριστιανούς χωρίς τη μεσολάβηση των Εσσαίων, καθώς το συγκεκριμένο σπήλαιο ήταν το μόνο όπου βρέθηκαν αποκλειστικά ελληνικά χειρόγραφα.

Οι "Θεραπευτές" του Φίλωνα Αλεξανδρείας

Οι Εσσαίοι, δεν ήταν στην πραγματικότητα η μοναδική ασκητική κοινότητα στο περιθώριο της Ιουδαϊκής Θρησκείας για την οποία σώζονται πληροφορίες. Μια δεύτερη περίπτωση παρόμοιας ομάδας, αποτελεί και σήμερα ακόμη ένα ιστορικό μυστήριο αφού μοναδική αναφορά για αυτήν έχουμε από το Φίλωνα τον Ιουδαίο ή Αλεξανδρείας ενώ πουθενά σε άλλα ιστορικά κείμενα δεν υπάρχει ούτε η παραμικρή νύξη για το θέμα. Πρόκειται για την κοινότητα των "Θεραπευτών" στη Μαρεώτιδα Λίμνη της Αιγύπτου η οποία αναφέρεται στο έργο του Φίλωνα "Περί Βίου θεωρητικού".
Ο Φίλωνας, αναφέρει αρκετά πράγματα που είναι αδύνατον να επιβεβαιωθούν από ιστορικές πηγές όπως π.χ. την παρουσία γυναικών που ασκήτευαν φυλάσσοντας παρθενία, την διαμονή των Θεραπευτών σε εξαίρετο και φιλόξενο τόπο (ενώ γνωρίζουμε από τους χριστιανούς που ασκήτευαν κοντά στις περιοχές αυτές ότι ο τόπος ήταν άγριος και αφιλόξενος), την ύπαρξη άφθονου τρεχούμενου νερού κ.ά..
Αρχικά υπήρξε μεγάλη διαμάχη για το αν το έργο αυτό αποδίδεται στο Φίλωνα, αλλά ακόμα και μετά από την τελική απόδοση του έργου στο Φίλωνα, οι αντιρρήσεις σχετικά με την ύπαρξη ή όχι των Θεραπευτών της Αιγύπτου παραμένουν. Ο Ευσέβιος Καισαρείας στο έργο του "Εκκλησιαστική ιστορία" αναφέρει την άποψη ότι, ο Φίλωνας, αφού άκουσε και έμαθε πρώτα σχετικά με τον Χριστιανισμό και τη διδασκαλία του, εντυπωσιάστηκε και κατόπιν συνδύασε με αυτά που άκουσε, πολλά στοιχεία από τον Εθνισμό με τον οποίο είχε γαλουχηθεί και επινόησε τους Θεραπευτές.
Στην κοινότητα των Θεραπευτών, συναντάμε πολλά στοιχεία Στωικά και Νεοπυθαγόρεια και μια φιλοσοφική αναζήτηση του Όντος σαν και αυτή των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων.
Σε πολλούς μοιάζει ο Φίλωνας να θέλει να δώσει μια ιδανική μορφή ασκητισμού που θα ήταν αποδεκτή από όλους: Εβραίους αλλά και Έλληνες ή Ρωμαίους Εθνικούς.
Ανάμεσα στις δύο κοινότητες, Εσσαίους και Θεραπευτές, παρουσιάζονται κάποιες εξωτερικές ομοιότητες αλλά και αρκετές διαφορές. Γενικά, στην κοινότητα των Εσσαίων, ο Φίλωνας, τονίζει τον χαρακτήρα της πρακτικής άσκησής τους ενώ στους Θεραπευτές τονίζει το θεωρητικό, φιλοσοφικό τους υπόβαθρο.

Βιβλιογραφία

• The Ancient Library of Qumran and Modern Biblical Studies, Frank Moore Cross Jr., Doubleday, 1958
• Hellenistic Religions: An Introduction, Luther H. Martin, Oxford University Press, 1987
• Roman Nature: The Thought of Pliny the Elder, Mary Beagon, Oxford University, 1992
• From the Maccabees to the Mishnah, Shaye J. D. Cohen, Westminster Press, 1989
• The Early Christian Church Vol. 1, Philip Carrington, Cambridge University Press, 1957
• An Introduction to Judaism, Nicholas De Lange, Cambridge University Press, 2000
• The Dead Sea Scrolls and Primitive Christianity, Salvator Attanasio - Jean Daniaelou, Helicon Press, 1958
• Βιβλικές θεολογικές Μελέτες, Αγουρίδης Σάββας, Άρτος Ζωής, 1993
• Δοκίμια στις ρίζες του Χριστιανισμού, Αγουρίδης Σάββας, Έννοια, 2005
• Η περί Παρακλήτου-Πνεύματος Διδασκαλία του Ευαγγελιστού Ιωάννου, Τσάκωνα Βασιλείου, 1992
• Εισαγωγή στην Παλαιά Διαθήκη, Καλαντζάκη Σταύρου, Πουρνάρας, 1999
• 50 χειρόγραφα-κλειδιά της Νεκράς Θάλασσας, R. Eisenman & Michael Wise, Έσοπτρον, 1995
• Η παραβιβλική άσκηση των Εβραίων, Ναυκρατίου Τσουλκανάκη, Θεσ/νίκη, 1996
• Η καθημερινή ζωή στην Παλαιστίνη, Ντάνιελ Ροπς, Παπαδήμας, 1990
• Ο Χριστιανισμός και η Ρώμη, G.E.M. DESTE. Croix, ΜΙΕΤ, 2005
• Eγκυκλoπαίδεια "ΔΟΜΗ" 2004, λήμμα: Εσσαίοι
• Εγκυκλοπαίδεια "Πάπυρος-Larous-Britannica", λήμματα: Αγαμία, Ακτημοσύνη, Εσσαίοι, Ιουδαϊσμός, Κουμράν, Νεκρά Θάλασσα, Φίλων
• Ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια Britannica 2005, λήμμα: Essenes
• Ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια Encarta 2005, λήμμα: Essenes