ΑΚΟΥ ¨ΣΥΣΤΗΜΑ¨. . .

ΕΙΜΑΙ ΔΙΟ-ΓΕΝΗΣ ΕΛΛΗΝ…!
ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΦΘΑΡΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ Η ΜΝΗΜΟΣΥΝΗ.

ΤΡΕΦΟΜΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΑΕΙΖΩΟΝ ΠΥΡ ΚΑΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΜΑΚΡΙΝΑ ΑΣΤΕΡΙΑ.


ΔΕΝ ΗΡΘΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΙΝΩ ΜΟΝΙΜΑ ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΥΠΗΡΕΤΗΣΩ , ΗΡΘΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΔΙΑΛΥΣΩ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΣΕ ΣΒΗΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ.

ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΣΟΥ ΓΙΑΤΙ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΛΕΓΧΕΙΣ ΜΕ ΕΝΤΕΧΝΟ ΤΡΟΠΟ!

ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΙ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟ ΣΟΥ ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑΤΙ ΟΛΑ ΤΑ ΥΠΟΚΙΝΕΙΣ ΜΕ ΔΟΛΟ!

ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΣΟΥ ΔΙΟΤΙ ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΝ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΣΚΟΠΟ!

ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΙΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΣΟΥ ΓΙΑΤΙ ΤΙΣ ΕΧΕΙ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΕΙ ΟΠΩΣ ΕΣΥ ΘΕΛΕΙΣ!


...ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΩ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΕΙΣΑΙ ΕΝΑ ΑΤΕΛΕΙΩΤΟ ΨΕΜΑ, ΕΝΑ ΚΑΚΟΓΟΥΣΤΟ ΑΣΤΕΙΟ ΔΙΧΩΣ ΙΧΝΟΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ!

...ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΣΕ ΔΩ ΝΑ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙΣ - ΟΧΙ ΣΚΟΠΙΜΩΣ - ΓΙΑ ΝΑ ΦΕΡΕΙΣ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΗΓΕΤΗ ΣΟΥ, ΑΛΛΑ ΟΡΙΣΤΙΚΩΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΦΑΝΙΣΤΕΙΣ ΔΙΑ ΠΑΝΤΩΣ!

ΔΕΝ ΤΡΩΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ¨ΤΡΟΦΗ¨ ΣΟΥ, ΔΕΝ ΠΙΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ¨ΥΓΡΑ¨ ΣΟΥ, ΔΕΝ ΛΑΜΒΑΝΩ ΤΙΣ ¨ΣΚΕΨΕΙΣ¨ ΣΟΥ, ΕΙΜΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ, ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΟΝΟΜΟΣ, ΕΙΜΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ, ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΡΕΜΕΙΣ ΠΙΟ ΠΟΛΥ, ΕΙΜΑΙ Ο ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΣΟΥ!

ΔΕΝ ΑΠΕΥΘΥΝΟΜΑΙ ΣΕ ΕΝΑ ¨ΑΨΥΧΟ ΣΥΣΤΗΜΑ¨, ΟΥΤΕ ΣΕ ΕΝΑΝ ¨ΑΟΡΑΤΟ ΕΧΘΡΟ¨, ΑΠΕΥΘΥΝΟΜΑΙ ΣΕ ΕΣΕΝΑ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ, ΣΕ ΕΣΕΝΑ ΠΟΥ ΚΙΝΕΙΣ ΤΑ ΝΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΛΩΝΩΝ ΣΟΥ, ΣΕ ΕΣΕΝΑ ΕΡΠΕΤΙΚΕ ΠΑΛΑΙΕ ΕΧΘΡΕ ΠΟΥ ΚΑΜΟΥΦΛΑΡΕΣΑΙ ΚΡΥΦΙΩΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΔΕΙΝΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ.

ΕΡΧΕΤΑΙ ¨ΦΩΣ¨

ΕΡΧΕΤΑΙ ¨ΝΕΜΕΣΙΣ¨

ΗΡΘΕ Ο ΑΦΑΝΙΣΜΟΣ ΣΑΣ!



ЭЄ ΔΙΟΓΕΝΕΙΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ЭЄ
http://diogeneis.blogspot.gr/

Ώστε το όνομα τού Πρωτόπλαστου Αδάμ ήταν ελληνικό;

Και μόνο γι’ αυτό που αποκαλύπτει η Σίβυλλα η Κυμαία, ότι το όνομα του Αδάμ είναι τα αρχικά των ελληνικών λέξεων των σημείων του ορίζοντα Α (Ανατολή), Δ (δύση), Α (Άρκτος, Βοράς) και Μ (Μεσημβρία, Νότος), αποδεικνύεται περίτρανα, ότι η Παλαιά Διαθήκη εν τη γενέσει της είναι ελληνικό βιβλίο (!!)

Η Σίβυλλα η Κυμαία. (Έργο του Μιχαήλ Άγγελου)

ΤΟ ΕΧΟΥΜΕ πει και θα το ξαναπούμε: Με το όνομα Σίβυλλα στην αρχαιότητα εννοούσαν ορισμένες γυναίκες με μεγάλη προφητική δύναμη. Έλεγαν πράγματα που επρόκειτο να συμβούν και μάλιστα δυσάρεστα και φοβερά. Όταν έδιναν τις προφητείες τους ήταν σε εκστατική κατάσταση και ο κόσμος πίστευε ότι τα λόγια τους αποτελούσαν τη φωνή του θεού. Αξιοσημείωτο είναι ότι οι προφήτισσες αυτές έδιναν τις προφητείες τους χωρίς να τις έχει ρωτήσει κανένας και χωρίς να έχουν σχέση με κανένα μαντείο. Την ύπαρξη τέτοιων μορφών δεν την είχε αμφισβητήσει η αρχαιότητα. Δυστυχώς όμως η αρχαία λογοτεχνία δεν μας κάνει προσιτή την προσωπικότητά τους. Οπωσδήποτε μπορούμε να τις φανταστούμε ως κάτι ανάλογο με τους προφήτες του Ισραήλ. Η πίστη των λαών στην ευαίσθητη και διαισθητική φύση της γυναίκας ανέβασε ορισμένες μορφές στο ύψος ενός μεσολαβητή ανάμεσα στο θεό και στους ανθρώπους. Ορισμένες παραδόσεις από τις χώρες της Ανατολής πέρασαν στην Ελλάδα από τη Μικρά Ασία σε μια εποχή που επικρατούσαν οι μυστικές τάσεις και δεν είχε γεννηθεί ο φιλοσοφικός στοχασμός. Και πολλά αποφθέγματα σε τύπο χρησμού ή προφητείας τα απέδιδαν στη Σίβυλλα ή σε μια από τις Σίβυλλες και έτσι δημιουργήθηκε σιγά - σιγά μια παράδοση. Πολλές φορές τους απέδιδαν προφητείες επινοημένες ύστερα από μεγάλα γεγονότα κι επειδή αυτό ήταν πολύ εντυπωσιακό, έκανε τον πολύ κόσμο να δίνει προσοχή στις προφητείες της Σίβυλλας. Την τέτοια πίστη του λαού, όπως ήταν φυσικό, την εκμεταλλεύτηκαν κατά καιρούς και διάφορες πολιτικές και θρησκευτικές προπαγάνδες. Έτσι δημιουργήθηκε μια πλούσια παράδοση από σιβυλλικούς χρησμούς, που η επίδρασή τους πάνω στα πνεύματα ήταν αισθητή ως το μεσαίωνα.
Το όνομα Σίβυλλα δεν ετυμολογείται ούτε από τα ελληνικά ούτε από τα λατινικά. Οι Έλληνες πήραν τη Σίβυλλα από την Ανατολή και από εκεί πρέπει να προέρχεται και το όνομά της. Έχουν γίνει διάφορες εικασίες πάνω στην καταγωγή του ονόματος, αλλά η έρευνα δεν έχει καταλήξει.

Ποια κείμενα μιλούν για τη Σϊβυλλα

Τα αρχαιότερα ελληνικά κείμενα κάνουν λόγο για μια Σίβυλλα. Έτσι μιλούν για τη Σίβυλλα ως μια συγκεκριμένη μορφή πρώτος ο Ηράκλειτος και ύστερα ο Ευριπίδης, ο Αριστοτέλης και ο Πλάτωνας. Ο πρώτος που μιλάει για Σίβυλλες στον πληθυντικό είναι ο Αριστοτέλης. Οι ύστερα από αυτόν πηγές ξέρουν τρεις, τέσσερις ή και δέκα Σίβυλλες.
Μια Σίβυλλα, όπως είπαμε, δεν ήταν στην υπηρεσία κανενός μαντείου και δεν έκανε την προφητική της δύναμη επάγγελμα. Έτσι μπορούσε να πηγαίνει από τον ένα τόπο στον άλλο, όπου λατρευόταν ως μια θεία μορφή και αυτό ήταν ένας σοβαρός λόγος για να προκύψουν μαρτυρίες για πολλές Σίβυλλες. Ο κάθε τόπος από όπου είχε περάσει, είχε δράσει και είχε λατρευτεί η μια Σίβυλλα, δημιουργούσε μια δικιά του σιβυλλική παράδοση, που δεν μπορούσε να ταυτιστεί με την ανάλογη παράδοση ενός άλλου τόπου. Έτσι ο κάθε τόπος που είχε μια σιβυλλική παράδοση πίστευε τη δικιά του Σίβυλλα.
Η Σίβυλλα, όπως πίστευαν οι αρχαίοι, είχε το προφητικό χάρισμα αμέσως με τη γέννησή της. Ήταν μια μορφή ανάμεσα στο θεό και στον άνθρωπο, δεν ήταν βέβαια αθάνατη, αλλά η διάρκεια της ζωής της ξεπερνούσε κατά πολύ τα ανθρώπινα μέτρα. Όπως ο χρησμοδότης θεός Απόλλωνας κρατούσε τη λύρα, έτσι και η Σίβυλλα κρατούσε τη σαμβύκη, ένα είδος τριγωνικής λύρας. Η επαφή της με το θεό προϋποθέτει την παρθενικότητά της.

Η Σίβυλλα και ο Ελληνισμός

Οι ελληνικές ειδήσεις για τη δράση της Σίβυλλας πιάνουν ολόκληρο το χώρο του ελληνισμού, από τη Μ. Ασία ως την Ιταλία. Στην ελληνική Ανατολή τη μεγαλύτερη φήμη είχε η Σίβυλλα, που λατρευόταν στην πόλη Ερυθρές και στην ελληνική Δύση εκείνη που λατρευόταν στην Κύμη της Καμπανίας. Από τις πιο παλιές ήταν η Σίβυλλα της Μαρπησσού στην Τρωάδα. Την έλεγαν και Ελλησποντία και τη θεωρούσαν κόρη του Δαρδάνου και της Νησώς, της κόρης του Τεύκρου. Ίσως θα πρέπει να ταυτιστεί με τη Σίβυλλα των Ερυθρών. Η δράση της συνδέεται με τον Αινεία, που μετά την πτώση της Τροίας έφυγε, για να φτάσει ύστερα από πολλές περιπλανήσεις στην Ιταλία και να γίνει γενάρχης των Ρωμαίων. Στον Αινεία η Σίβυλλα είχε δώσει αίσιους χρησμούς. Η Σίβυλλα των Ερυθρών ήταν γνωστή και με το όνομα Ηροφίλη. Ο Ιερώνυμος τοποθετεί την ακμή της γύρω στο 744 π.Χ.. Μια επιγραφή από την πόλη Ερυθρές μας πληροφορεί ότι η Σίβυλλα έζησε περίπου 900 χρόνια. Σύμφωνα με τον Παυσανία έζησε ένα διάστημα στους Δελφούς, στη Δήλο, στην Κλάρο και στη Σάμο. Ίσως η παραμονή αυτής της Σίβυλλας στη Σάμο δημιούργησε την παράδοση της Σαμίας Σίβυλλας, που την ακμή της ο Ιερώνυμος τοποθετεί στο 712 π.Χ.
Υπάρχει ακόμη η Σίβυλλα από την Κολοφώνα, γνωστή με το όνομα Λάμπουσα. Τη θεωρούσαν ως κόρη του μάντη Κάλχα. Άλλες παραδόσεις μιλούν για τη Φρυγική, για τη Σαρδινική (από τις Σάρδεις) και για τη Ροδία Σίβυλλα. Η παράδοση για τη Σίβυλλα των Δελφών τη φέρνει σε σχέση με το χρησμοδότη θεό Απόλλωνα. Ήταν γυναίκα του, αδελφή του ή θυγατέρα του. Η Θετταλή Σίβυλλα ήταν γνωστή με το όνομα Μαντώ και την πίστευαν για απόγονο του Τειρεσία. Υπήρχε και η Θεσπρωτίδα Σίβυλλα. Η Σίβυλλα της Κύμης είχε το όνομα Δημώ, ίσως υποκοριστικό του Δημοφίλη. Στην Κύμη υπήρχε ένας θάλαμος κατάγειος, η έδρα της Σίβυλλας και μία "λίθου υδρία" με τα λείψανά της. Τέλος ποικίλες άλλες παραδόσεις μας μιλούν για τη Σίβυλλα την Κιμμερία, την Ιταλική, τη Σικελή, τη Λιβυκή, την Περσική, τη Χαλδαϊκή, την Εβραϊκή και την Αιγυπτία. Μέχρι και τη βασίλισσα του Σαβά έχουν ταυτίσει με το πρόσωπο της Σίβυλλας.

Η Χριστιανική Τέχνη

Η χριστιανική τέχνη της Δύσης έχει πολλές φορές εμπνευστεί από τις Σίβυλλες στις οποίες αποδίδει συμβολικό χαρακτήρα. Ο Μιχαήλ Άγγελος στις περίφημες τοιχογραφίες του της Καπέλλας Σιξτίνας του Βατικανού παρουσιάζει πέντε Σίβυλλες, καθεμία με άλλη μορφή και στάση, που θεωρούνται από τα χαρακτηριστικότερα ζωγραφικά έργα του. Σίβυλλες φιλοτέχνησε και ο Ραφαήλ στις τοιχογραφίες του της εκκλησίας της Παναγίας της Ειρήνης της Ρώμης. Οι Σίβυλλες αυτές, τέσσερις τον αριθμό, εμφανίζονται με περισσότερο έκδηλα τα δείγματα της θηλυκότητας από εκείνες του Μ. Άγγελου (1).

Ιδού το απόσπασμα του αρχαίου χειρογράφου με την αποκάλυψη της Σίβυλλας της Κυμαίας για το ελληνικό όνομα του Αδάμ! (Oracula Sibyllina, Oracula: Section 3 line 25)

Η αποκάλυψη για τον Αδάμ!..

Οι Σιβυλλιακοι χρησμοί εκ του πρώτου λόγου ομιλούν για την Γένεση του κόσμου, ευθυγραμμιζόμενοι προς αυτήν της Γενέσεως της Βίβλου, την Εύα και τον Αδάμ, για τον οποίον η Σίβυλλα μας πληροφορεί ότι τα τέσσερα ελληνικά γράμματα του ονόματος Αδάμ σημαίνουν την Ανατολή, την Δύση, τον Βορά (άρκτο) και τον Νότο (μεσημβρίαν):

«αυτός δη θεός έσθ ο πλάσας τετραγράμματον Αδάμ
τον πρώτον πλασθέντα και ούνομα πληρώσαντα
αντολίην τε δύσιν τε μεσημβρίην τε και άρκτον» (2)

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1. Βλέπε: Ματζέντα, Εγκυκλοπαιδικό Ερμηνευτικό Λεξικό
2. Oracula Sibyllina: Oracula, Section 3 Line 24

 http://www.sakketosaggelos.gr/

Ο Ιησούς Χριστός ήταν Έλληνας;

http://www.youtube.com/embed/nn-N9Rtdtyg?eurl=http%3A%2F%2Fntokimanter.gr%2Fvideos%2Fihsous-xristos-itan-ellinas&html5=1

Ντοκιμαντέρ,δείτε το βίντεο

 πηγή,http://ntokimanter.gr/

Ο Χριστός ήταν Έλληνας

Πριν μπούμε, αδέρφια και να τεκμηριώσουμε τούτο το τρομερά δύσκολο εγχείρημα για την καταγωγή του Χριστού, κάνομε μνεία τα εξής βοηθητικά αλλά σημαντικά:

α’ Η προσωνυμία Χριστός εννοεί Μεσίας. Ο απεσταλμένος από το Θεό για τη σωτηρία του ανθρώπου. Δηλαδή, χρισμένος σωτήρας.

β’ Το όνομά του, Ιησούς, είναι παράφραση στην εβραϊκή γλώσσα του ελληνικού ονόματος Ιάσων. Άρα, το αρχικό, το πραγματικό είναι Ιάσων Χριστός.

γ’ Ο Χριστός ήταν Φιλισταίος, όπως θα ιδούμε παρακάτω. Οι Φιλισταίοι ήταν Κρήτες άποικοι. Από την αρχαία εποχή –τότες που οι πολεμοχαρείς Δωριείς κατέβηκαν στην Ελλάδα και στην Κρήτη- πολλοί Μινωίτες με αρχηγό το Φίλιστο έφυγαν από τη Φαιστό με τα πλοία τους, τράβηξαν ανατολικά και μετοίκησαν σε μια χώρα στα παράλια της Μέσης Ανατολής. Η χώρα αυτή και οι κάτοικοί της, Κρήτες και ντόπιοι, από τότε πήραν το σημερινό όνομά τους από το όνομα του Φίλιστου.

Από το Φίλιστος, η χώρα Φιλιστίνη και μετά από παράφραση Παλαιστίνη.

Από το Φιλισταίοι, μετά από παράφραση, οι κάτοικοι Παλαιστίνιοι.

Να μπούμε τώρα στο κυρίως θέμα μας, την ελληνικότητα του Χριστού. Μιλάμε για την ανθρώπινη φύση του, γιατί η θεϊκή είναι δεδομένη. Ήταν υιός τού Θεού.

δ’ Ο Θεάνθρωπος Χριστός γεννήθηκε στην Παλαιστίνη, που εκατοικείτο εκείνη την εποχή και από Έλληνες (Αλεξανδρινούς), και από Εβραίους, αλλά και από κρητικογενείς Φιλισταίους, όπως αναλύσαμε παραπάνω. Οι Φιλισταίοι ήταν Έλληνες από την Κρήτη. Το αναφέρει αυτό ακόμη και η μυθολογία των Εβραίων, η βίβλος(Παλαιά Διαθήκη).

ε’ Το όνομα της μητέρας του Ιάσωνα-Ιησού Χριστού είναι Μαρία και είναι Μινωικό. Το αρχικό ήταν Μάϊρα, που με αναγραμματισμό γίνηκε Μαρία. Το Εβραϊκό Μάριαμ προήλθε από το Μινωικό Μάϊρα(Μαρία)

στ’ Η μητρική γλώσσα του Χριστού ήταν η ελληνική γλώσσα. Το αμερικανικό περιοδικό «Τάιμ» το είχε αποκαλύψει πολύ παλιά, όμως τα τεύχη εκείνα εξαφανιστήκανε μυστηριωδώς. Βέβαια, ο Χριστός μιλούσε και την αραμαϊκή γλώσσα της Μέσης Ανατολής(Συρία-Χαναάν), την οποία οι Εβραίοι δε γνώριζαν την εποχή του Χριστού.

Από απόκρυφο ευαγγέλιο που βρίσκεται στις βιβλιοθήκες του Βατικανού, ο Χριστός είπε: «Εμέ υβρίζετε. Όμως μην υβρίζετε το Άγιον Πνεύμα. Το Άγιον Πνεύμα του Σύμπαντος εστί η Ελλάς! ήτις γεννά ανθρώπους κα’γώ ειμί ο υιός του Ανθρώπου». Εδώ, στη ρήση αυτή, ο ίδιος ο Ιησούς(Ιάσων) Χριστός αποκαλύπτει την ελληνικότητά του.



Ντοκουμέντα για

την ελληνικότητά του (Από την Καινή Διαθήκη και άλλες ενδείξεις)

• Η φιλοσοφική έκφραση και ο λόγος του Χριστού, που είναι ταυτόσημος με των αρχαίων Ελλήνων σοφών και κυρίως του Ισοκράτη. Του Χριστου, βέβαια, ο λόγος και το μήνυμα μεταφράζεται σε δυο και μοναδικές λέξεις: “Αγαπάτε αλλήλους”. Όλη η διδασκαλία του Χριστού μετουσιώνεται σ’αυτή τη μεγαλειώδη φράση!

• Το άγιο φως παρουσιάζεται μόνο στον Ελληνορθόδοξο Πατριάρχη, σε κανέναν άλλο ιερωμένο άλλου θρησκευτικού δόγματος.

•Το Μέγα Σάββατο ακούμε τον ψαλμό του Ιωσήφ από Αριμαθαία προς τον Πιλάτο που του λέει: «Δώσε μου το σώμα του Ιησού να το ενταφιάσω, γιατί ξένος είναι και δεν έχει πού την κεφαλή κλίνει».

• Εκείνος που σήκωσε το Χριστό και από το σταυρό τον πήγε στον τάφο στο κτήμα του Αριμαθαίου ήταν Έλληνας από την Κρήτη(Φιλισταίος) και λεγότανε Νικόδημος.

• Ο θρήνος της Παναγίας (τα λεγόμενα απόκρυφα ευαγγέλια). Έκλαιγε η μάνα του Χριστού στο Γολγοθά κάτω από το σταυρό του υιού της και έλεγε: «Ώ άνομοι Ιουδαίοι, πώς σταυρώνετε έναν ξένο…!!!» Προσέξετε, αδέρφια, η Παναγία αποκαλεί το γιο της, το Χριστό «ξένο» προς τους Ιουδαίους. Δηλαδή, όχι Εβραίο.

•Ο Χριστός δεν είχε σε εκτίμηση τους Εβραίους, τους οποίους αποκαλεί λαό μισθαρό, υποκριτή, βλάσφημο και αμαρτωλό.

• Δίδει ονόματα ελληνικά στους μαθητές του (Πέτρος-από την πέτρα, Φίλιππος- από το φίλος κ.α.).

• Όταν του είπαν πως θέλουν να τον δουν κάποιοι Έλληνες, χάρηκε και είπε: «Αλήθεια σας λέγω. Ήρθε η ώρα να δοξαστεί ο υιός του Ανθρώπου».

•Ο Χριστός διακήρυξε το οικουμενικό πνεύμα του Ελληνισμού –το θείο πνεύμα- λέγοντας: «Δεν υπάρχει Ιουδαίος, ούτε Έλληνας, γιατί όλοι είμαστε αδελφοί».

Διακηρύσει και προτρέπει προς την έρευνα, δηλαδή το «αεικίνητον» των Ελλήνων, σε αντίθεση με τις εβραϊκές σοφίες: «πίστευε και μη ερεύνα». Εδώ φαίνεται πως το πνεύμα του είναι εναρμονισμένο με τη φυλετική του καταγωγή, με το ανήσυχο ερευνητικό πνεύμα των προγόνων του Ελλήνων.

• Ο Χριστός είναι πολέμιος της φιλαργυρίας. Σε αντίθεση με τους Εβραίους που η τσιγκουνιά και ο χρηματισμός είναι φυλετικό τους γνώρισμα.

•Η εμφάνιση του Χριστού. Ντυνόταν με αρχαίο ελληνικό χιτώνα, χωρίς κάλυμμα στην κεφαλή. Σε αντίθεση με την κελεμπία στο σώμα και το ντουρμπάνι στο κεφάλι των Εβραίων.

• Και το αποκορύφωμα των αποδείξεων πως ο Χριστός δεν ήταν Εβραίος αλλά Έλληνας, είναι η ίδια η ανθρώπινη μορφή του. Είχε ολοκάθαρα τα χαραχτηριστικά της φυλής των Ιαπετών, απόπου κατάγονται οι αρχαίοι Έλληνες. Ήταν ψηλός, ξανθός, με γαλανά μάθια, με ίσα κλασσική μύτη, με λεπτά χαραχτηριστικά. Ενώ οι Εβραίοι είναι το ακριβώς αντίθετο. Κοντοί, μελαχροινοί, με μαύρα μικρά μάθια, με γαμψές μύτες και τα χοντρά χαραχτηριστικά της σημίτικης φυλής από την οποία ποσέρνουν.

Αδέρφια Έλληνες, όπως διαπιστώσαμε ο Χριστός ήταν πέρα για πέρα Έλληνας, από τη Μινωϊκή Κρήτη. Και το ευλογημένο έθνος του Θεού είναι η πατρίδα μας. Η αγάπη και η εύνοια του Θεού προς τον ελληνισμό έχει εκδηλωθεί με τα ευαγγέλια, που γράφτηκαν σε γλώσσα ελληνική. Με τα ελληνικά σύμβολα «ΙΧΘΥΣ» =(Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ). Με το όραμα του Μεγάλου Κωνσταντίνου «Εν τούτω Νίκα». Με την αποκάλυψη του Αγίου Ιωάννου στην Πάτμο (νησί και γλώσσα ελληνικά). Και με αμέτρητα άλλα άγια σημάδια.

Δυστυχώς και δεν είναι σε τιμή τους, οι Εβραίοι, ενώ σταυρώσανε τον Έλληνα Ιάσων-Ιησού Χριστό Σωτήρα του κόσμου βγαίνουν κι αποπάνω και σφετερίζονται τώρα για λόγους οικονομισάς και παγκόσμιας επικράτησης την καταγωγή του.

Δυστυχώς, τουλάχιστον οι Έλληνες επιστήμονες, θεολόγοι και ιεράρχες δεν εντρυφήσανε πάνω σ’αυτό το τεράστιο για τη χριστιανοσύνη και τον Ελληνισμό θέμα όσο θα έπρεπε και αφήσανε άλλους… να αλωνίζουν και οι λόγοι που το κάμανε μας βάζουν σε προβληματισμούς… Θα ήταν μεγαλοσύνη έστω και τώρα να το κάνουν και να δώσουν μια ξεκάθαρη, επίσημη απάντηση στους λαούς.

Οι απανταχού Έλληνες να είμαστε υπερήφανοι που ο Ιάσων-Ιησους Χριστός ήταν η ενσάρκωση του πνεύματος της φωτοδότρας Ελλάδας, για κείνο και η πατρίδα μας είναι η καρδιά και η σημαία του κόσμου. Και μια πάρτε παρεπάνω εμείς οι απόγονοι του Μίνωα και του Φίλιστου από τους οποίους προέρχεται η γενιά του Ιάσων-Ιησού. Και μια που είναι δικός μας, να μου επιτρέψετε να εκφραστώ, με σεβασμό βέβαια προς Εκείνον, με μια μαντινάδα.

«Ήθελα να’μουνε ληστής

στου Γολγοθά τη μ-πάντα,

για να φωνάξω του Χριστού

Αδέρφι μου, νταγιάντα!»

(Ευχαριστούμε πολύ τον εξαίρετο φίλο και μεγάλο πατριώτη και Κρητίκαρο Γιάννη Σωπασή- «ΔΑΝΑΟ»,από τα Αχελιανά Μυλοποτάμου, γόνο του ξακουστού οπλαρχηγού στο Αρκάδι Σωπή ή Κούβου που μας παραχώρησε το αρχείο του για να παρουσιάσομε τούτο το δύσκολο άρθρο).

* Δημήτρης Κοτζάκης, τέως αστυνομικός και δάσκαλος, κονεύγει στο Ντυμπάκι, κάνει το συγγραφέα και δηλώνει ελεύθερος.


http://www.patris.gr/frontpage