ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΣΑΜΟΘΡΑΚΗΣ

Πηγή:http://hellas.teipir.gr/Thesis/Pol_Thrace/greek/ionian/kabeiria.htm

Καβείρια Μυστήρια

Οι τελετές, τα μυστήρια, οι ιερουργίες που τελούνταν στη Σαμοθράκη, γίνονταν για να τιμηθούν οι Θεοί Κάβειροι. Ποιοι ήταν αυτοί; Πρώτη, η Μεγάλη Μητέρα, η μητέρα γη. Στην τοπική γλώσσα - που διατηρήθηκεσαν γλώσσα των τελετών - λεγόταν Αξίερος. Ταυτίζονταν με την Δήμητρα και την αποκαλούσαν Ηλέκτρα - δηλαδή φωτοδότρα - Λαμπρή, Στρατηγίδα και Ηγέτιδα. Η μορφή της, εικονίζονταν στα νομίσματα της Σαμοθράκης ανάμεσα σε δυο λιοντάρια. Μαζί με την Μεγάλη Μητέρα λατρεύονταν ο σύζυγός της, ένας ιθυφαλλικός θεός της γονιμότητας που το όνομά του ήταν Καδμίλος και που πολλές φορές ταυτίζονταν με τον Ερμή γιατί τα σύμβολα αυτού του Θεού, δηλαδή το ιερό του ζώο, ο κριός, που συμβόλιζε κατ' άλλους τη γονιμοποιό δύναμη, κατ' άλλους τον αρχηγό ποιμένα, καθώς και το φιδοκέφαλο κηρύκειό του, βρέθηκαν χαραγμένα σε νομίσματα και σε επιγραφές του Ναού.

Όμως, άλλοι έλεγαν πως οι Κάβειροι είναι δύο άρρενες δίδυμοι Θεοί και τους συνέδεαν με τους Διόσκουρους, άλλοι πάλι, πως οι Θεοί ήταν τρεις και κάτω απ' τα τοπικά ονόματα που τους αποδίδονταν Αξίερος, Αξιόκερσα, Αξιόκερσος, υποδηλώνονταν η Δήμητρα, η Κόρη και ο Ερμής. Άλλοι προσθέτουν και τον Άδη, την Εκάτη, τη Ρέα, τους Κορύβαντες, τον Ουρανό και τη Γαία. Ακόμα και η Αφροδίτη - η Κηρινθία - που ίσως είναι αυτή που παριστάνεται σε περίεργα τρίμαστα γυμνά ειδώλια που βρέθηκαν στις ανασκαφές, φαίνεται να θεωρείται πως ανήκε στους Κάβειρους, τους Μεγάλους Θεούς. Είναι πολύ απροσδιόριστα τόσο ο αριθμός όσο και τα ονόματα τους, έτσι που η σύγχυση γύρω απ' την προσωπικότητα τους να αυξάνει με το πέρασμα των αιώνων.

Αυτή η πολυπροσωπία, η ταύτηση των Καβείρων με τους περισσότερους Θεούς του ελληνικού μα και του ανατολικού Πανθέου, μια και άλλοι έλεγαν πως και η Κυβέλη συγκαταλέγεται σ' αυτούς, αυτή ή πολυωνυμία πού επιτρέπει στον αμύητο την ελευθερία να λατρεύει, εκεί, κάτω απ' το όνομα των Μεγ. Θεών, τον Θεό πού τον εκφράζει, οδηγεί στη σκέψη πως στα μυστήρια της Σαμοθράκης φανερώνονταν η γενική και απρόσωπη για την θεότητα θεωρία που ενυπάρχει και στα Ορφικά μυστήρια όπου ο Θεός προσφωνείται «Μέγα πνεύμα», «Μέγας Ελευθερωτής», «Μεγάλη ψυχή του κόσμου», «Λόγος».

Τι ακριβώς γινόταν στις τελετές της Σαμοθράκης, δεν μπορούμε να ξέρουμε γιατί οι μυούμενοι τηρούσαν μυστικά τα τελούμενα. Ο Πλούταρχος γράφει: «Οποίοι τινές είναι οι Κάβειροι και όποια τινά μυστήρια τελούν εις την Μητέρα Ρέαν θα ζητήσω συγγνώμην από τους φιλομαθείς διά την σιωπήν μου αυτήν. Οποία δε η παρακαταθήκη και τα εις αυτήν τελούμενα δεν μοι επιτρέπεται να γράψω». Κι' ό Ηρόδοτος στην «Ευτέρπη» του εξηγώντας ορισμένες θρησκευτικές συνήθειες των Αθηναίων λέγει ότι το έθιμον παρέλαβαν από τους Σαμοθρακίτες. «Όστις δε εμυήθη τα μυστήρια των Καβείρων τα όποια τελούν οι Σαμόθρακες, εκείνος γνωρίζει τι λέγω» και παρακάτω: «Οι Πελασγοί αποδίδουν εις αυτό ιεράν αιτίαν την οποίαν εξηγούν τα μυστήρια της Σαμοθράκης». Και ο Γερμανός αρχαιολόγος και φιλόλογος Αύγουστος Λόμπεκ στη μελέτη του «Αγλαόφαμος» για τη θρησκεία των Αρχαίων Ελλήνων, σηκώνει κατά το κοινώς λεγόμενο ψηλά τα χέρια και ομολογεί: «Ο θέλων να σαφηνίση την φύσιν των Καβειρίων μυστηρίων ματαιοπονεί».

Γνωρίζουμε όμως κάτι πολύ σοβαρό που προκαλεί το ενδιαφέρον και τον θαυμασμό μας. Γνωρίζουμε πως τα μυστήρια της Σαμοθράκης είχαν πανανθρώπινο χαρακτήρα! Κι' αυτό είναι το θαυμαστό κι' αξιοσημείωτο. Αυτή ακριβώς η προοδευτική τάση, αυτή η παγκοσμιότητα, η απεριόριστη εισδοχή στους κόλπους της θρησκείας παντός προσερχόμενου προς αυτήν, ή χωρίς εξαιρέσεις και διακρίσεις διδασκαλία της. Στα Καβείρια μυστήρια, επιτρεπόταν η συμμετοχή ατόμων αδιαφόρως εθνότητας, ηλικίας, κοινωνικού αξιώματος και φύλου κι' αυτό αποτελεί το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τους. Η εξομοίωση - κυρίως των φύλων και των τάξεων - σε μια εποχή τόσο μακρινή που οι γυναίκες θεωρούνταν κατώτερες υπάρξεις και οι δούλοι ατελή όντα, αυτός ο πανανθρώπινος χαρακτήρας των μυστηρίων της Σαμοθράκης, δίνει το μέτρο αξιολογήσεως της ευρύτητας των αντιλήψεων και της καθολικότητας των ιδεών και των αρχών τους και μπορεί να θεωρηθεί - ως προς το σημείο αυτό - ο πρόδρομος της χριστιανικής κοινωνίας. Άνδρες, γυναίκες, παιδιά, δούλοι, δουλοπάροικοι, αλλοεθνείς, αλλόπιστοι κι' έγχρωμοι, ήταν δεκτοί στη θρησκεία, θεμελιώδης σκοπός των μυστηρίων αυτών ήταν η ηθικοποίηση του ανθρώπου. Με τη μύηση τους αναλάμβαναν ηθικές και κοινωνικές υποχρεώσεις κι ο Διόδωρος ο Σικελιώτης λέει ότι «οι μυούμενοι εγίνοντο ευσεβέστεροι, δικαιότεροι και κατά πάντα καλλίτεροι».

Όμως, όσο κι αν ο φιλελευθερισμός του χαρακτήρα των μυστηρίων επέτρεπε την προσέλευση και εισδοχή παντός βουλομένου, όπως προαναφέραμε, υπήρχε ένας ρητός κι' απαράβατος όρος, που αποκλειστικά και μόνο εδώ συναντάμε. Τον όρο αυτό κανείς δεν μπορούσε ν' αποφύγει ή να παρακάμψει. Ήταν η εξομολόγηση! Βασική κι' απαραίτητη προϋπόθεση και προπαρασκευαστικό στάδιο της μυήσεως, ήταν η ψυχική κάθαρση του ανθρώπου που ζητούσε να μυηθεί! Ταγμένος γι' αυτόν τον σκοπό, την εξομολόγηση δηλαδή, ήταν ειδικός ιερέας αποκαλούμενος Κόης. «Κόης, ο φονέα καθαίρων» που άκουγε τον εξομολογούμενο κι' είχε το αξίωμα να εξαγνίζει ακόμα και τον φονιά που μετάνοιωνε για την πράξη του. Έτσι, εκτός απ' τη λατρευτική και θρησκευτική έννοια, βλέπουμε πως τα μυστήρια της Σαμοθράκης, είχαν φιλοσοφική βάση και χαρακτήρα κοινωνικής αρετής.
Ύστερα από την εξομολόγηση και την έγκριση του Κόη και των Ανακτοτελεστών, ο κατηχημένος μπορούσε να προσέλθει στην τελετή της μυήσεως. Πιθανολογείται πως η μύηση γινόταν τη νύχτα, με το φως των δαδιών και λυχναριών των μυημένων που παραβρίσκονταν στην τελετή. Πλήθος είναι τα λυχνάρια που βρέθηκαν στις ανασκαφές με εγχάρακτο το γράμμα Θ δηλωτικό των Μεγάλων Θεών, αλλά και πάμπολλες είναι οι θέσεις για τοποθέτηση των δαδιών που σώζονται στους τοίχους του Ιερού. Ο μυούμενος καθόταν πάνω σε θρόνο γι' αυτό και η τελετή λεγόταν «θρονισμός». Φαίνεται πως σ' αυτό το στάδιο οι μυούντες χόρευαν γύρω απ' τον μυούμενο. Πολλές μαρτυρίες και κυρίως του Πλούταρχου υπάρχουν γι' αυτή τη φάση της τελετής.

Ύστερα από τον θρονισμό, ο ίερέας οδηγούσε τον μύστη στο άβατο του Ιερού κι εκεί, το νέο μέλος, παρακολουθούσε, είχε δηλαδή την εποπτεία, κάποιας ιερής αναπαράστασης με πιθανό αντικείμενο την έκφραση κοσμογονικών ιδεών στις όποιες πρώτευε η μυστηριώδης τους γενεαλογία. Έτσι, έφθανε στον βαθμό της εποπτείας. Μπροστά στο άβατο του Ιερού υπήρχε επιγραφή, που αποκάλυψε η αρχαιολογική σκαπάνη και που απαγόρευε με λιτό αλλά απόλυτο τρόπο, την είσοδο. «Αμύητον μη εισιέναι». Αργότερα, με την προσέλευση και των Ρωμαίων στα μυστήρια, προσετέθη απαγορευτική επιγραφή και στα Λατινικά. «Deorum sacra qui non acceperunt non intrant».

Στον καινούργιο μύστη προσφέρονταν στεφάνι από ελιά και πορφυρή ζώνη που τον προφύλαγε απ' τους κινδύνους, ιδιαίτερα τους θαλασσινούς. H μύηση μπορούσε να γίνει σ' οποιαδήποτε εποχή και κυρίως απ' τον Απρίλη ως τον Σεπτέμβριο, την εποχή κυρίως που η Σαμοθράκη ήταν προσιτή στη ναυσιπλοΐα. Φαίνεται δηλαδή πώς δεν ήταν απαραίτητο να συμπέσει η μύηση με τις ετήσιες πανηγυρικές εκδηλώσεις. Αυτές, διαρκούσαν εννιά μέρες κατά τις όποιες κάθε πόλη απ' τα νησιά, τη Θράκη και τα Μικρασιατικά παράλια έστελνε τους πρεσβευτάς της. Πρεσβευτή έστελνε ακόμα και η πόλη της Σαμοθράκης κι αυτό αποδεικνύει ότι το Ιερό δεν θεωρούνταν αυτονόητο ότι ανήκε στο νησί αλλά πως ήταν όλου του κόσμου.

Πριν από τις τελετές έσβυναν γενικά κάθε φωτιά στο νησί κι έφερναν νέα φλόγα απ' το ιερό των Καβείρων της Δήλου. Πότε γίνονταν οι γιορτές αυτές δεν μπόρεσε να καθορισθεί.

Παρ' όλο που η μύηση γίνονταν αποκλειστικά στη Σαμοθράκη, όπου η λατρεία των Καβείρων άρχισε πριν από τον 7ο αιώνα, η διδασκαλία ξαπλώθηκε γρήγορα, πρώτα στα γειτονικά νησιά, Λήμνο, Ίμβρο, Τένεδο, πέρασε στις ακτές της Θράκης και της Ιωνίας και τελικά έφτασε σ' ολόκληρη την Ελλάδα. Σύμφωνα με περιγραφές του Στράβωνα και του Παυσανία αλλά και διαπιστώσεις από ανασκαφές, ιερά των Καβείρων υπήρχαν στη Σύρο, οπού και νόμισμα με τη μορφή τους, στη Θήβα, Δήλο, Πάρο, Χίο, Πέργαμο που επίσης έκοψε σχετικό νόμισμα, ακόμα και στο Ιόνιο, την Κέρκυρα. Μάλιστα ο Παυσανίας, αναφερόμενος στο ιερό των Καβείρων στη Θήβα, λέει ότι ήταν ανέκαθεν «άγιον» και «θαυματουργόν».

Στην θαυματουργήν προστασία των Καβείρων πίστευαν φυσικά και οι μυημένοι, γι' αυτό και φορούσαν πάντα την πορφυρή ζώνη που τους παραδίδονταν μετά τη μύηση καθώς και κάποιο δαχτυλίδι που γίνονταν από μαύρο μαγνητισμένο σιδηρομετάλλευμα τοπικής προελεύσεως και συμβόλιζε τον δεσμό του πιστού με τη Μεγάλη Θεά.

Όπως αναφέραμε, οι μυημένοι πού ονομάζονταν «ευσεβείς» ανήκαν σ' όλες τις τάξεις και τις φυλές, όμως - και είναι φυσικό αυτό άλλωστε - οι ιστορικοί περιέσωσαν τα ονόματα των πιο σπουδαίων απ' αυτούς. Έτσι μαθαίνουμε πως πολλοί επιφανείς Έλληνες ήταν μυημένοι στα μυστήρια των Καβείρων όπως ο Ηρόδοτος - πατέρας της Ιστορίας - που μας λέει ότι οι μύστες μάθαιναν να καταλαβαίνουν τη βαθύτερη σημασία των ιθυφαλλικών εικόνων του Ερμή-Καδμίλου, ο Φίλιππος της Μακεδονίας. Ο Πυθαγόρας φέρεται μυημένος στα Καβείρια, λέγεται δε ότι μέρος των θεωριών του έλαβε από την λατρείαν αυτών. Αλλά και οΡωμαίος φιλόσοφος Ουάρρων, καθώς επίσης ο Πείσων, πεθερός του Ιουλίου Καίσαρα και άλλοι.

Επειδή στα χρόνια της ακμής της λατρείας των Καβείρων εθεωρείτο πως το νησί ήταν θεία ιδιοκτησία και ιερή γη, αποτελούσε ασφαλές και ιερό άσυλο. Όποιος κατέφευγε σ' αυτό θεωρούνταν ικέτης και εύρισκε απαραβίαστη ασυλία. Έτσι, ο Περσέας, ο τελευταίος Βασιλιάς της Μακεδονίας, ύστερα απ' την ήττα του στα 168 π.Χ. απ' τα Ρωμαϊκά στρατεύματα του Παύλου Αιμίλιου, στη Σαμοθράκη κατέφυγε ικέτης. Επίσης, στη Σαμοθράκη προσέφυγε ζητώντας προστασία και ή βασίλισσα της Αιγύπτου, Αρσινόη, κυνηγημένη απ' τον αδελφό της Πτολεμαίο τον Κεραυνό. Η Αρσινόη αφιέρωσε αργότερα στους Μεγάλους θεούς περίλαμπρο κυκλικό οικοδόμημα για θυσίες και επίσημες συγκεντρώσεις που χτίστηκε μεταξύ 289-281 και που σύμφωνα με διαπίστωση του Αμερικανού αρχαιολόγου Λέμαν, είναι η μεγαλύτερη γνωστή θόλος της ελληνικής αρχιτεκτονικής. Στη Σαμοθράκη κατέφυγε επίσης ζητώντας άσυλο και ο Πτολεμαίος ο ΣΤ' ο φιλομήτωρ, όταν νικήθηκε απ' τον Αντίοχο. Ο Πτολεμαίος ο Β' ο φιλάδελφος και η μητέρα του Βερενίκη, αφιέρωσαν στους Μεγάλους Θεούς μεγαλόπρεπο και πλούσια διακοσμημένο κτίριο, μεταξύ 280-264 π.Χ., που ο Λέμαν ονομάζει τολμηρό κατασκεύασμα της ελληνικής μηχανικής.

Οι Κάβειροι εξακολούθησαν να λατρεύονται και τα μυστήρια τους να τελούνται και να προσελκύουν μύστες μέχρι το τέλος του τέταρτου μετά Χριστόν αιώνα. Διαπιστώθηκε από τις ανασκαφές ότι οι Ρωμαίοι περιτείχισαν τον ιερό χώρο και πως παρ' όλο που μεγάλες καταστροφές σημειώθηκαν στα 200 μ.Χ. πιθανώς από σεισμό, αμέσως έγιναν αναστηλώσεις και αποκαταστάσεις των ζημιών σε μεγάλη έκταση. Ο ιερός χώρος εξακολούθησε να ακμάζει, η φήμη του παρέμεινε αμείωτη και ηαρχαία θρησκεία είχε πάντα τους πιστούς της, ως το τέλος του 4ου μ.Χ. αιώνα οπότε εγκαταλείφθηκε και λίγο παρ' έκει εγκαταστάθηκε η νέα θρησκεία. Στα μέσα του 6ου αιώνα μ.Χ. καταστρεπτικός σεισμός ισοπέδωσε ό,τι απόμεινε ορθό.

Το Μυστήριο του Έρωτα και της Ψυχής

by Γιώργος Ιωαννίδης
Σ’ ένα από τα πιο παράξενα βιβλία της αρχαιότητας, το Μεταμορφώσεις ή Asinus aureus (2ος αιώνας) όπως το αποκαλούσε ο Άγιος Αυγουστίνος, υπάρχει η δραματική ιστορία για την αγάπη του Έρωτα με την Ψυχή, την περιπέτεια που γνώρισε το πάθος τους, αλλά και το ευτυχές τέλος με την ανάληψη της Ψυχής στον Όλυμπο.
Εκτός όμως από μια όμορφη ιστορία, είναι ένας διδακτικός μύθος, γεμάτος από μυητικά σύμβολα και υψηλές έννοιες. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν, που η εικονογραφία του Έρωτα με την Ψυχή χρησιμοποιήθηκε στα αρχαία μυστήρια. Μάλιστα, ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της αλληγορίας αυτής, βρίσκουμε στο παραπάνω περίφημο ανάγλυφο, από το υπόγειο Μιθραίο στην Santa Maria Capua Vetere της Ιταλίας, κατασκευασμένο κάποια στιγμή, στα μισά του 2ου αιώνα.
Σύμφωνα με τον καθηγητή Luther Martin (Mystic Cults in Magna Graecia, 2010), η εν λόγω παράσταση βρίσκεται πάνω από την κόγχη που σηματοδοτεί το πέρασμα του Αιγόκερου, δηλαδή της απελευθέρωσης της ψυχής από τις υποσεληνίες καταστάσεις της ύπαρξης (σύμφωνα με τον Πορφύριο και το έργο του Περί του εν Οδυσσεία των Νυμφών Άντρου), υπό την καθοδήγηση του Έρωτα ή Amor.
Στο σημείο αυτό, αξίζει να θυμηθούμε τον λεοντοκέφαλο Αιών, τον «Μπαφομέτ» των πιστών του Μίθρα, που παριστάνονταν συχνά να κραδαίνει δυο κλειδιά, αυτά που ανοίγουν τις πύλες του Καρκίνου και του Αιγόκερου (βλ. Joscelyn Godnwin, Μυστηριακές Θρησκείες του Αρχαίου Κόσμου, 1996). Το πρώτο είναι αργυρό και οδηγεί στον δρόμο των επαναενσαρκώσεων, ενώ το δεύτερο είναι χρυσό και φέρνει την ψυχή πέρα από το μονοπάτι της Ανάγκης, προς τον Ήλιο και την απελευθέρωση από τον κύκλο του θανάτου και της γέννησης. Την δεύτερη αυτή πύλη, είναι που διαβαίνουν οι αθάνατοι, γράφει ο Πορφύριος, δηλαδή οι μυημένοι και οι θεοί.
Κάπως έτσι και εμείς, μπορούμε να φανταστούμε τον αρχαίο Ιεροφάντη που σαν ένα άλλος Έρωτας-Παιδί, καθοδηγεί την ψυχή του εν-θουσιασμένου μυούμενου, και με την δάδα του μυστικού φωτός, την καθοδηγεί πέρα από την όγδοη σφαίρα, όπου βασιλεύει ο αληθής θεός που οι Ρωμαίοι αποκαλούσαν Draco Caelestis, ενώ ο Απουλήιος και οι μύστες των Μυστηρίων της Ίσιδας ονόμαζαν Ήλιο του Μεσονυκτίου…
 http://www.apophenia.gr/2610/eros-and-psyche/

Το μυστήριο της εξόδου της ψυχής από το σώμα

Ο θάνατος ονομάζεται στην παράδοση της Εκκλησίας μυστήριο. Και πραγματικά είναι μυστήριο όχι με την έννοια των μυστήριων, δια των οποίων μετέχουμε της ακτίστου Χάριτος του Θεού, αλλά από την άποψη ότι κατά την ώρα του θανάτου και μετά από αυτόν γίνονται μυστήρια πράγματα, τα οποία δεν μπορεί να συλλάβη η λογική του ανθρώπου από τώρα.

Πέρα από αυτό, το μυστήριο του θανάτου έγκειται στο ότι διασπάται η ενότητα ψυχής και σώματος. Γνωρίζουμε καλά από την διδασκαλία της Εκκλησίας μας ότι υπάρχει στενή σχέση και μεγάλη ενότητα μεταξύ ψυχής και σώματος. Η ένωση αυτή έγινε με την δημιουργία του ανθρώπου, αμέσως με την σύλληψή του στην κοιλία της μητέρας του και συνεχίζεται μέχρι την ώρα του θανάτου. Ο άνθρωπος είναι ψυχοσωματικό ον, πού σημαίνει ότι η ψυχή δεν αποτελεί τον όλον άνθρωπο, αλλά ούτε και το σώμα συνιστά τον όλον άνθρωπο. Έτσι, λοιπόν, την στιγμή κατά την οποία, λόγω του θανάτου, χωρίζεται η ψυχή από το σώμα γίνονται μυστηριώδη πράγματα. Η ψυχή δεν ζούσε πριν την δημιουργία του σώματος, γι’ αυτό και δεν θέλει να ζήση χωρίς αυτό. Η έξοδος της ψυχής από το σώμα γίνεται βιαίως, και αυτό είναι το μυστήριο του θανάτου. Εμείς, βέβαια, θεωρούμε ότι το μυστήριο του θανάτου είναι φοβερό, γιατί διασπά την ενότητα μεταξύ των αγαπημένων, γιατί χάνουμε ένα αγαπητό μας πρόσωπο. Και αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια, πού την ζουν εκείνοι πού έχασαν τα αγαπητά τους πρόσωπα. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι το φοβερό του θανάτου είναι ότι επέρχεται αυτός ο χωρισμός της ψυχής από το σώμα.

Την αλήθεια αυτήν την βλέπουμε καθαρά σε ένα τροπάριο, πού ψάλλεται κατά την εξόδιο ακολουθία και είναι γραμμένο από τον άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό. Λέγεται: «Όντως φοβερώτατον το του θανάτου μυστήριον, πώς ψυχή εκ του σώματος βιαίως χωρίζεται εκ της αρμονίας, και της συμφυΐας ο φυσικότατος δεσμός, θείω βουλήματι αποτέμενεται».

Εδώ παρουσιάζονται μερικές μεγάλες αλήθειες.

Η μία, ότι υπάρχει στενός και φυσικότατος δεσμός μεταξύ ψυχής και σώματος και μεγάλη αρμονία. Η δεύτερη αλήθεια, ότι αυτή η σχέση διασπάται βιαίως. Και αυτό το βίαιο συνιστά το φοβερό μυστήριο του θανάτου. Γι’ αυτό, όπως θα δούμε πιο κάτω, η ψυχή τρέμει και δειλιά. Η τρίτη αλήθεια, ότι αυτή η διάσπαση γίνεται με την βούληση του Θεού. Βέβαια, δεν είναι ο Θεός αίτιος του θανάτου, αλλά ο Θεός επέτρεψε να έλθη στην ζωή του ανθρώπου, αφού τίποτε δεν γίνεται στον κόσμο χωρίς το θέλημά Του.

Έτσι, λοιπόν, η ώρα του θανάτου είναι φοβερή για κάθε άνθρωπο. Το φοβερό του θανάτου δεν έγκειται ακόμη στο ότι εγκαταλείπουμε αυτόν τον κόσμο, με τον οποίο είχαμε δεθεί, αλλά στο ότι αρχίζουν να ενεργούν διάφορα μυστήρια, τα οποία προηγουμένως με την παχύτητα των αισθητηρίων οργάνων του σώματος δεν μπορούσαμε να αντιληφθούμε. Τον κρίσιμο εκείνο καιρό ο άνθρωπος, χωρίς να το έχει προγραμματίσει, καταλαβαίνει πολύ καλά τον εαυτό του. Παρουσιάζεται μπροστά του ολόκληρη η ζωή, πού έχει ζήσει, σαν κινηματογραφική ταινία. Ο άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης θα πή ότι οι υπερήφανοι, πού νόμιζαν ότι ήταν απαθείς, «την οικείαν πενίαν εν εξόδω εωράκασιν». Δηλαδή, οι υπερήφανοι βλέπουν τότε την εσωτερική πνευματική τους πτώχεια. Πόσο μάλλον όσοι έχουν εμπλακή σε πολλές άλλες πράξεις, πού διαπράττονται με τις δυνάμεις της ψυχής και του σώματος. Ένας σύγχρονος Γέροντας λέγει ότι κατά την ώρα του θανάτου θα δη κανείς και την παραμικρή πράξη πού έκανε στην ζωή του, όπως βλέπει σε κλάσματα δευτερολέπτου κάποια μικρή ακαθαρσία μέσα σε ένα ποτήρι νερό.

Ο φόβος όμως προ του μυστηρίου του θανάτου έγκειται στο ότι αρχίζει μια καινούρια ζωή για τον άνθρωπο. Και, φυσικά, αυτό συνδέεται και με την αιώνια κατάσταση της ψυχής και του σώματος του. Κατά τον όσιο Θεόγνωστο η ώρα του θανάτου είναι μια νέα γέννηση, αφού, ο άνθρωπος, ιδίως ο δίκαιος, εξέρχεται, σαν από κάποια άλλη δεύτερη μήτρα σκοτεινή και πορεύεται προς τα άυλα και φωτεινά. Γι’ αυτό συνιστά ότι ο άνθρωπος πρέπει να χαίρεται, επειδή διαπορθμεύεται δια του θανάτου προς τα ελπιζόμενα αγαθά. Παράλληλα όμως συνιστά να είναι προσεκτικός «δια τους κύκλω περιπατούντας ασεβείς δαίμονας», οι οποίοι επιδιώκουν μέχρι την τελευταία στιγμή να τον βλάψουν. Έτσι, ο άνθρωπος πρέπει να χαίρεται, γιατί οδηγείται στην απόλαυση των αιωνίων αγαθών, αλλά και να νήφη, να είναι προσεκτικός για το άδηλο του μέλλοντος, λόγω της τρεπτότητός του.

Είναι πολύ χαρακτηριστικό να λεχθεί ότι όχι μόνο μετά την έξοδο της ψυχής από το σώμα, αλλά και όταν πλησιάζει ο καιρός να εξέλθει η ψυχή, κατά την μαρτυρία αγίων ανθρώπων, ο άνθρωπος βιώνει διάφορες εμπειρίες. Επειδή ζει σε οριακό σημείο, γι’ αυτό δικαιολογούνται όλες αυτές οι καταστάσεις. Δηλαδή, μπορεί να δη οπτασίες αγίων ανθρώπων, φως θεϊκό κ.λ.π. αλλά και οπτασίες δαιμόνων, οι οποίοι προσπαθούν να τον φοβίσουν περισσότερο και να τον κατάσχουν. Μέσα στην φιλανθρωπία του Θεού εντάσσεται και το γεγονός ότι οι δίκαιοι βλέπουν οπτασίες αγίων ανθρώπων, ώστε, όπως λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος, να μη δειλιάσουν με την έλευση του θανάτου βλέποντας με ποιους πρόκειται να είναι συμμέτοχοι, και έτσι «εκ του δεσμού της σαρκός άνευ πόνου και φόβου απολυθώσι». Και εδώ φαίνεται αυτό πού λέγαμε προηγουμένως, ότι δημιουργείται πόνος από τον χωρισμό και δι’ αυτού του τρόπου διασκεδάζονται και οι φόβοι και η δειλία.

Αναφέρεται από τον άγιο Γρηγόριο Διάλογο η περίπτωση μιας Ταρσίλας, η οποία, κατά τον καιρό της εξόδου της και ενώ βρίσκονταν πολλοί άνθρωποι πλησίον της, είδε τον Ιησού ερχόμενον. Τότε με μεγάλη προθυμία και κραυγή έλεγε σε όλους τους παρευρισκομένους: «απόστητε, απόστητε, ο Ιησούς έρχεται». Και βλέποντας αυτήν την θεωρία εξήλθε η ψυχή της από το σώμα. Αναφέρεται επίσης από τον ίδιο άγιο ότι κάποια γυναίκα, ονομαζόμενη Μούσα, πριν εξέλθη η ψυχή της, είδε την Θεοτόκο πού ερχόταν προς αυτήν. Τότε με βλέμμα κατακόκκινο από ντροπή και σεβασμό, και φωνή πραότατη αποκρίθηκε: «Ιδού Κυρία έρχομαι· ιδού Κυρία έρχομαι». Και με αυτόν τον τρόπο παρέδωκε το πνεύμα της.

Ο άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος θα πη: «Όταν εξέλθει εκ του σώματος ψυχή ανθρώπου μυστήριον τι μέγα επιτελείται». Αυτά τα μυστήρια αρχίζουν να ενεργούνται όταν η ψυχή ετοιμάζεται για την έξοδο.

Δεν συμβαίνουν μυστήρια πράγματα μόνον πριν την έξοδο, αλλά και κατά την διάρκεια πού η ψυχή εξέρχεται από το σώμα. Υπάρχουν κείμενα Πατέρων πού μας φανερώνουν ότι η ψυχή, όταν εξέρχεται από το σώμα μερικές φορές κάνει έκδηλη την αναχώρησή της, αλλά και την παρουσία της στον οίκο πού βρίσκεται ο κεκοιμημένος. Κυρίως αυτό γίνεται στους αγίους ανθρώπους. Ο άγιος Φιλόθεος ο Κόκκινος, περιγράφοντας την μακαριά τελευτή του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, λέγει ότι κατά την ώρα της εξόδου της ψυχής του από το σώμα. παράδοξο φως περιέλαμψε το δωμάτιο στο όποιο βρισκόταν το σώμα του αγίου Γρηγορίου, καθώς επίσης κατέλαμψε το πρόσωπο του. Μάλιστα λέγει ότι δύο λογάδες της Θεσσαλονίκης, εκ των οποίων ο ένας ήταν ιερωμένος και ο άλλος μοναχός, με πολλές αρετές και οι δυο τους, είδαν την λαμπρότητα εκείνη «της ψυχής του σώματος απιούοης». Με άλλα λόγια, η ψυχή εξερχομένη του σώματος άφησε μια λαμπρότητα. Όλος όμως ο λαός ήταν μάρτυρας της υπερφυούς αίγλης του προσώπου του. Και ο άγιος Φιλόθεος, θεολογικότατα ερμηνεύοντας αυτό το γεγονός, λέγει ότι οφειλόταν στην Χάρη του Αγίου Πνεύματος πού βρισκόταν και στην ψυχή και στο σώμα. Φυσικά, η έλλαμψη του φωτός εκείνου ήταν συνέπεια του ότι ο άγιος Γρηγόριος ήταν μέτοχος, αλλά και κήρυξ του Φωτός σε όλη του την ζωή.

Επομένως, όσοι έχουν την σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος και είναι πραγματικοί Χριστιανοί δεν δειλιούν, αλλά χαίρουν, γιατί έχουν τον οίκο τον αχειροποίητο, πού είναι η δύναμη του Πνεύματος πού κατοικεί μέσα τους. Η διδασκαλία αυτή, όμως δεν προέρχεται μόνον από τους Πατέρες, αλλά επιμαρτυρείτε από το αδιάψευστο στόμα του Χριστού. Στην παραβολή του Πλουσίου και του Λαζάρου λέγεται ότι ο Λάζαρος οδηγήθηκε από τους αγγέλους στους κόλπους του Αβραάμ. «Εγένετο δε αποθανείν τον πτωχόν και απενεχθήναι αυτόν υπό των αγγέλων εις τον κόλπον του Αβραάμ»(Λουκ. ιστ’. 22). Στην παραβολή όμως του άφρονος Πλουσίου μας διδάσκει ο Χριστός ότι την ψυχή των αμετανόητων αμαρτωλών την παραλαμβάνουν οι δαίμονες. Αυτός είναι ο λόγος πού είπε στον άφρονα πλούσιο: «Αφρόν, ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου», δηλαδή οι δαίμονες (Λουκ. ιβ’. 20).

Η παράδοση αυτή πέρασε και στην λατρεία της Εκκλησίας μας. Είναι χαρακτηριστικό ένα τροπάριο κατά την εξόδιο ακολουθία, στο οποίο φαίνεται ο αγώνας της ψυχής κατά την ώρα της εξόδου της από το σώμα. Η ψυχή του αμαρτωλού ανθρώπου στρέφεται και προς τους αγγέλους και προς τους ανθρώπους και κανείς δεν μπορεί να την βοηθήσει. Λέγεται στο τροπάριο αυτό: «Οίμοι, οίον αγώνα έχει η ψυχή, χωριζόμενη εκ του σώματος! Οίμοι, πόσα δακρύει τότε και ούχ υπάρχει ο ελεών αυτήν! Προς τους Αγγέλους τα όμματα ρέπουσα, άπρακτα καθικετεύει· προς τους ανθρώπους τάς χείρας έκτείνουσα ουκ έχει τον βοηθούντα». Αυτήν την πραγματικότητα γνωρίζει ο Χριστιανός, γι’ αυτό κατά την ακολουθία του Αποδείπνου, πού διαβάζει κάθε βράδυ πριν κοιμηθή, παρακαλεί την Παναγία να τον βοηθήση κατά την ώρα του θανάτου, να αποφυγή τις πονηρές όψεις των δαιμόνων: «Και κατά τον καιρόν της εξόδου μου την αθλίαν μου ψυχήν περιέπουσα και τάς σκοτεινός όψεις των πονηρών δαιμόνων πόρρω αυτής απελαύνουσα».

 Πραγματικά, μετά την έξοδο της ψυχής από το σώμα γίνονται μυστηριώδη πράγματα, τα οποία δεν μπορούμε τώρα να φαντασθούμε και τα οποία μας απεκάλυψαν οι άγιοι Πατέρες, όχι για να μας τρομάξουν, αλλά για να μας ενθαρρύνουν, ώστε να προετοιμασθούμε για την φρικτή αυτήν ώρα. Όλος ο χριστιανικός βίος είναι ετοιμασία για τον θάνατο. Φυσικά αυτή η ετοιμασία δεν γίνεται με άγχος, αλλά με χαρά και αισιοδοξία, αφού εμπνέεται από την Χάρη του Θεού και κάνει ανθρωπινότερη την ζωή. Γιατί, όποιος ετοιμάζεται για την έξοδο του, γνωρίζει να αντιμετωπίζει κατά τον καλύτερο τρόπο όλα όσα συμβαίνουν στην ζωή και είναι ο πλέον κοινωνικός άνθρωπος.

Η ΖΩΗ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΒΛΑΣΙΟΥ

ΙΕΡΟΘΕΟΥ

Η΄ ΕΚΔΟΣΗ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΓΕΝΕΘΛΙΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Τ.Θ. 107, 32100 Λεβαδειά

 http://egolpio.wordpress.com/2008/07/03/exodus/

Μυστική Ανθρώπινη Εξέλιξη. ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ.

Στα υπόγεια (ε που αλλού;) του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης, βρίσκονται, μέσα σε χαρτοκούτες, συρτάρια, ντουλάπες και σε ξύλινα εμπορικά κιβώτια σε μεταλλικά ράφια, τα ανθρώπινα λείψανα 2.023 ατόμων! Ανάμεσά τους, μεταξύ άλλων, υπάρχουν τα κεφάλια από τρεις αιγυπτιακές μούμιες, σκελετοί από δύο δολοφονημένους Βίκινγκς, ένα σουμεριακό κρανίο, η μούμια ενός κοριτσιού από το Περού, αμέτρητα οστά από ένα μεσαιωνικό νεκροταφείο, χέρια και πόδια ιθαγενών της Αφρικής του 18ου και 19ου αιώνα, και λείψανα από τους σκελετούς Ελβετών που πέθαναν στις αρχές του 20ου αιώνα. Επίσης, πάνω από δέκα χιλιάδες ακτινογραφίες όλων των ειδών, από σύγχρονους εν ζωή ανθρώπους.
Πολλά λείψανα φέρουν παράξενα σημάδια: γύρω από τα μάτια μιας μούμιας υπάρχουν ίχνη από φύλλα χρυσού. Μέσα στο στόμα ενός αρχαίου κρανίου υπάρχουν δόντια αρκούδας. Άλλα λείψανα φέρουν φθορές από ασθένειες που έχουν από πολύ καιρό εξαλειφθεί. κ.ά.
Υπεύθυνος για όλη αυτήν την ενδιαφέρουσα αλλά μακάβρια παράξενη συλλογή είναι ο ανατόμος Δρ. Φρανκ Ρύλι, που προσπαθεί να «ανασυνθέσει» τους νεκρούς ανθρώπους που έχει στο υπόγειό του. Η αποστολή του είναι να διαπιστώσει πώς και πόσο έχει μεταβληθεί το ανθρώπινο σώμα μέσα στα τελευταία χιλιάδες χρόνια, και να «χαρτογραφήσει» πώς ο πολιτισμός αναδιαμορφώνει τον ανθρώπινο σώμα και τον οργανισμό μας.
Ο σύγχρονος τρόπος ζωής του μέσου δυτικού, αλλάζει την περιφέρεια, το ύψος, τους μύες, τα κόκαλα, τις ορμόνες και τα αγγεία μας. Πολλές από αυτές τις διάφορες μεταβολές που ήδη διαπιστώνονται, είναι βέβαιο ότι έχουν γενετική προέλευση, και αποτελούν δείγματα μιας πρόσφατης μικρο-εξέλιξης που είναι ενεργή.
Άλλες αλλαγές θεωρούνται μάλλον προσωρινές, και ίσως θα εξαφανίζονταν γρήγορα αν θα επιστρέφαμε ξανά σε ένα πρωτόγονο περιβάλλον. Αυτό που σίγουρα έχει διαφανεί, με πολλές αποδείξεις, είναι ότι το ίδιο το ανθρώπινο σώμα πολύ εύκολα μπορεί να προσαρμοστεί σε νέα φυσικά περιβάλλοντα μέσα σε αρκετά μικρές χρονικές περιόδους! Μάλιστα, σε πολλές περιπτώσεις, αυτές οι προσαρμογές, φαίνεται ότι μάς έχουν κάνει περισσότερο ευάλωτους σε ορισμένες ασθένειες και λιγότερο σε άλλες.

Ο σύγχρονος άνθρωπος υποτίθεται ότι έχει την μορφή που έχει, τα τελευταία διακόσιες χιλιάδες χρόνια. Κι όμως πλέον έχει αρχίσει να αλλάζει. (Ενώ μάς λέγανε ότι υποτίθεται ότι η λεγόμενη «φυσική επιλογή» λειτουργεί σε χρονικά διαστήματα εκατομμυρίων ετών…) Το γεγονός αυτό σηκώνει μεγάλη έρευνα και έχει, όπως καταλαβαίνετε, πολλές προεκτάσεις…
Έτσι πρόσφατα ιδρύθηκε το παράξενο Κέντρο Εξελικτικής Ιατρικής στη Ζυρίχη. Τα παράξενα επιστημονικά συμπεράσματα που έχουν ήδη ανακοινωθεί, από τις νέες περίεργες έρευνες που γίνονται εκεί, είναι πολλά, καταδεικνύουν σαφέστατες συγκεκριμένες σύγχρονες μεταλλάξεις, και μερικά από αυτά είναι τα ακόλουθα:
Είμαστε πλέον πιο αδύναμοι. Αλλά αποκτήσαμε μία νέα αρτηρία. Μάθαμε να πίνουμε γάλα και να το χωνεύουμε (πέρα από τη βρεφική μας ηλικία), αλλά οι λιγότερες γέννες έχουν «πνίξει» τις γυναίκες στα οιστρογόνα, που τις μεταλλάσσουν, και, μαζί με άλλους παράγοντες, διαστρεβλώνουν ίσως ακόμη και την «φυσική ψυχοσύνθεση» των γυναικών.
Τα οστά μας γίνονται όλο και πιο λεπτά, και έχουν χάσει περίπου το είκοσι τοις εκατό της δύναμής τους μόνο μέσα στα τελευταία 3.000 χρόνια! Το πάχος του πυκνού εξωτερικού φλοιού των οστών, και η διάμετρός τους, επίσης μειώνονται. Γενικά, υπάρχει πλέον λιγότερη οστική μάζα σε όλο το σώμα.
Υπολογίζεται ότι περίπου το ένα πέμπτο (!) των σημερινών ανθρώπων –όσον αφορά τη σπονδυλική τους στήλη– έχει λανθάνουσα δισχιδή ράχη, χωρίς να το γνωρίζει. (Εδώ πρέπει να θυμηθούμε διάφορες σχετικές νύξεις περί σπονδύλων κλπ, του εκλιπόντος συνεργάτη μας Ιωάννη Φουράκη, που κάποτε φάνταζαν παράλογες ή αινιγματικές). Επίσης, οι σπόνδυλοι στο κατώτερο μέρος της σπονδυλικής στήλης και στο ιερό οστούν, άρχισαν πλέον σε πολλούς ανθρώπους να σχηματίζονται με διαφορετικό τρόπο, ενώ υπάρχουν πλέον σε πολλούς ανθρώπους παραλλαγές στον τέταρτο και πέμπτο σπόνδυλο.
Οι αλλαγές στους φρονιμίτες οδόντες και στον αριθμό τους είναι πια γνωστές σε όλους. Υπάρχουν και αλλαγές στις αρτηρίες μας. Έχουμε αποκτήσει ένα νέο αιμοφόρο αγγείο στα χέρια μας, την αρτηρία του μέσου νεύρου. Το αγγείο αυτό κανονικά υπάρχει στο έμβρυο και φθίνει και χάνεται κατά την όγδοη εβδομάδα της κύησης, ενώ πλέον δεν χάνεται, πάνω από το τριάντα τοις εκατό των ενήλικων ανθρώπων πλέον έχουν αυτήν την αρτηρία. …και, γενικά, σήμερα πλέον οι αρτηρίες ενός μέσου εικοσάχρονου διαφέρουν από εκείνες ενός ενενηντάχρονου! (Και αυτό το γεγονός επηρεάζει καθοριστικά τον τρόπο διάγνωσης και θεραπείας τους).
Από έρευνες που έγιναν στα λείψανα των «απολιθωμένων» σωμάτων των αρχαίων νεκρών της Πομπηίας, διαπιστώθηκε: είχαν ανοιχτό τον πρώτο κοκκυγικό σπόνδυλο στο δέκα τοις εκατό τους, ενώ το μέσο ποσοστό πλέον σήμερα των σύγχρονων ανθρώπων είναι περίπου τριάντα τοις εκατό. Ο πέμπτος σπόνδυλος των αρχαίων κατοίκων της Πομπηίας ήταν ανοιχτός στο ογδόντα τοις εκατό τους, ενώ πλέον είναι ανοιχτός σε όλους μας στο εκατό τοις εκατό των ανθρώπων.
Ακόμη και τα δακτυλικά μας αποτυπώματα έχουν αλλάξει!Στο πλαίσιο των συγκεκριμένων ερευνών, οι ερευνητές πήραν τα δακτυλικά αποτυπώματα 120 σορών που είχαν δωρηθεί στο πανεπιστήμιο του Κέηπ Τάουν. Χωρίζοντας τα σε δύο ομάδες, σε εκείνους που είχαν γεννηθεί πριν το 1920 και σ’ εκείνους που είχαν γεννηθεί μετά, διαπίστωσαν σαφείς αλλαγές στα δακτυλικά αποτυπώματα. Αυτό πυροδότησε και άλλες έρευνες στην Ευρώπη, όπου διαπιστώθηκε το ίδιο.
Στις περιοχές του πλανήτη μας που πλήττονται από την ελονοσία, έχουν εμφανιστεί μεταλλάξεις, οι οποίες φαίνεται να διατηρούνται παρ’ όλο που προκαλούν σοβαρές ασθένειες, ακριβώς επειδή προστατεύουν αυτούς που τις έχουν από την ελονοσία. Π.χ. μια από αυτές επηρεάζει ένα ένζυμο, το οποίο προκαλεί μια σοβαρή μορφή αναιμίας…και οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι εντόπισαν το χρονικό παράθυρο στο οποίο εμφανίστηκε αυτή η μετάλλαξη, μελετώντας λείψανα αρχαίων αλατωρύχων στο Ιράν, που βρέθηκαν σε υπόγειες στοές, έχοντας ανέπαφους τους ιστούς τους (σε δύο τέτοιες περιπτώσεις: από το 500 π.Χ. κι από το 500 μ.Χ.). Εξάγεται DNA από τις μούμιες αυτές του αλατιού, που υποδεικνύει διαφορές μεταξύ τους και κάποιες διαφορές με τον σύγχρονο άνθρωπο.
Στις έρευνες στην Πομπηία, ο ανατόμος Δρ. Μ. Χένεμπεργκ του πανεπιστημίου της Αδελαϊδας της Αυστραλίας, διαπίστωσε πολλές αλλαγές που έχουν γίνει, όπως π.χ. το ότι ένα τμήμα της ανθρώπινης αορτής έχασε έναν από τους κλάδους του που τροφοδοτούν τον θυρεοειδή αδένα. Ενώ διαπιστώθηκε εκ νέου η μεγάλη εξασθένιση των ανθρώπινων οστών και τα προβλήματα στη νέα μας σπονδυλική στήλη.
Φαίνεται ότι επιτελείται η εξασθένιση του ανθρωπίνου είδους, κάτι για το οποίο είχε προειδοποιήσει λεπτομερώς στο παρελθόν το κίνημα της Ευγονικής…
Παρ’ όλα αυτά, ταυτόχρονα διαπιστώνεται πλέον ένας σαφώς υψηλότερος βαθμός ποικιλότητας μέσα στον ανθρώπινο οργανισμό, γεγονός που παραμένει ακόμη ανεξήγητο.
Ποιος ξέρει τι να επιφυλάσσει το άμεσο μέλλον για το ανθρώπινο είδος…
ΠΗΓΗ www.strangemag.gr
 http://www.terrapapers.com/?p=2400

Το άλυτο μυστήριο του θανάτου του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 
Ένα εξαιρετικά τοξικό βακτήριο από τα ύδατα της Στυγός, ενός από τους ποταµούς που κατά την ελληνική µυθολογία οδηγούσαν στον Κάτω Κόσµο, µπορεί να κρύβεται πίσω από τον πρόωρο θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, σύµφωνα µε οµάδα επιστηµόνων.
Οι ερευνητές κατέληξαν σε αυτό το συµπέρασµα ρίχνοντας το φως της σύγχρονης γεωλογίας και τοξικολογίας σε πληροφορίες που προέρχονται από την αρχαία γραµµατεία.

Αρχαίες πηγές
Όπως επισηµαίνουν, τόσο ο Ησίοδος όσο και ο Παυσανίας αναφέρουν στα κείµενά τους ότι τα ύδατα της Στυγός ήταν δηλητηριώδη. Σύµφωνα µε τη µυθολογία, οι θεοί έδιναν όρκους στη Στύγα και εάν τους παραβίαζαν έπιναν από αυτά τα ύδατά της ως τιµωρία.

Ο Ησίοδος γράφει ότι όποιος έπινε από τα νερά του ποταµού δεν µπορούσε να κινηθεί, να αναπνεύσει και να µιλήσει για έναν χρόνο. Παρόµοια συµπτώµατα είχε εµφανίσει και ο Μέγας Αλέξανδρος. Αρχικά παρουσίασε υψηλό πυρετό και κοιλιακό άλγος και µπορούσε να κινήσει µόνο τα µάτια του και τα χέρια του πριν πέσει τελικά σε κώµα.

Η εκδοχή της δηλητηρίασης
Η υπόθεση της δηλητηρίασης είχε απορριφθεί από πολλούς επιστήµονες καθώς την εποχή του Αλεξάνδρου υπήρχαν

ελάχιστα δηλητήρια που προκαλούσαν υψηλό πυρετό. Δεδοµένου, όµως, ότι τα συµπτώµατα που παρουσίασε µοιάζουν µε αυτά που, σύµφωνα µε τη µυθολογία, εµφάνιζαν και οι θεοί όταν έπιναν από τα ύδατα της Στυγός, η δρ Αντριαν Μέιγιορ, καθηγήτρια στο Πανεπιστήµιο του Στάνφορντ, θεωρεί ότι η υπόθεση της δηλητηρίασης από ένα φυσικό δηλητήριο είναι απολύτως βάσιµη.

Μία διαφορετική προσέγγιση του θανάτου του Αλεξάνδρου
Με αφορμή την πολυσυζητημένη ταινία του Ολιβερ Στόουν το 2004, ο κ. Νίκος A. Παπανικολάου ομότιμος καθηγητής Ιατρικής, είχε δημοσιεύσει στην εφημερίδα “Το Βήμα” ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για τον μυστηριώδη θάνατο του μεγάλου σταρτηλάτη. Εγραφε τότε:

“Ο Αλέξανδρος πέθανε στη Βαβυλώνα στις 10 Ιουλίου του 323 π.X. και όχι στα τέλη Μαΐου του ίδιου έτους, όπως αναγράφεται. Αμερικανοί επιστήμονες που ασχολήθηκαν με τον θάνατό του διεξοδικά αναφέρουν πως οφειλόταν σε αλκοολική ηπατοπάθεια, δηλητηρίαση με αρσενικό ή στρυχνίνη, ηπατίτιδα, περιτονίτιδα, σαλμονέλωση, τραυματισμό και φλεγμονή.

Ο Δημήτρης Τσουτσούλης, Senior registrar του Νοσοκομείου Hammersmith του Λονδίνου, σε άρθρο του στο «Βήμα» της 25ης Οκτωβρίου 1998, αποδίδει τον θάνατο πιθανότατα σε τυφοειδή πυρετό, σύμφωνα με αμερικανούς ερευνητές του Πανεπιστημίου του Μέριλαντ οι οποίοι διατύπωσαν τις απόψεις τους σε τεύχος της επιθεώρησης «New England Journal Medicin» στις 11 Ιουνίου 1998.

Τα περί δηλητηρίασης με στρυχνίνη, που στην εποχή του ήταν άγνωστη, από τη γυναίκα του, τη Ρωξάννη, επειδή είχε σεξουαλικές σχέσεις τάχα με τον Ηφαιστίωνα, ανήκουν στον χώρο της φαντασίας. H αλήθεια είναι ότι μικρός δεν έδειχνε την προτίμησή του σε γυναίκες, γι’ αυτό η μητέρα του Ολυμπιάδα του πήγε τη 17χρονη Καλλίξεινα, στις περιπτύξεις της οποίας έμεινε απαθής. Αλλά στους πολέμους του είχε συντροφιά την εταίρα Θαΐδα, μαζί με την οποία έβαλε φωτιά στα ανάκτορα της Περσίας για να εκδικηθεί τον Ξέρξη που έκαψε την Ακρόπολη.

Επίσης από την αρχαιότητα ακόμη υποστηρίχθηκε η άποψη ότι ο Αλέξανδρος δηλητηριάστηκε είτε από τον Μήδιο είτε από τον γιο του Αντίπατρου, τον Ιόλα, ο οποίος ήταν αρχιοινοχόος του. Ακόμη, ότι σε αυτή τη συνωμοσία έλαβε μέρος και ο Αντίπατρος και πως το δηλητήριο το έστειλε ο Αριστοτέλης, ο δάσκαλός του, επειδή φοβήθηκε για τον εαυτό του μετά την εκτέλεση του Καλλισθένη, που ήταν μαθητής του”.

Το χρονικό του θανάτου του
Αμέσως μετά ο κ. Παπανικολάου, παραθέτει τα στοιχεία της δικής του έρευνας: “Από προσωπική έρευνα και με την πολύτιμη συμβολή του αείμνηστου καθηγητή της Χειρουργικής Χαράλαμπου Σμπαρούνη επάνω στα συμπτώματα της πάθησης που προκάλεσε τον θάνατο του Αλέξανδρου οδηγηθήκαμε στην πιθανότερη αιτία που τον προκάλεσε. Ξέρουμε ότι αυτά κράτησαν 14 ημέρες γιατί ο θάνατός του δεν ήταν αιφνίδιος. Ας τα παρακολουθήσουμε.

Την πρώτη ημέρα, 31 Μαΐου (15 Δαισίου) 323 π.X., ύστερα από βαρύ φαγητό και οινοποσία, αισθάνθηκε έντονο πόνο στην κοιλιά και στον θώρακα, που τον ακολούθησε εμετός, ρίγος και πυρετός.

Τη δεύτερη ημέρα αισθάνθηκε εξάντληση, που δεν τον δυσκόλεψε το βράδυ να φάει και να πιει ώσπου να μεθύσει. Ο πόνος στην κοιλιά συνεχίστηκε με αντανάκλαση στον ώμο. Ο πυρετός και το ρίγος εξακολούθησαν.

Την τρίτη ημέρα ο πυρετός παρέμεινε υψηλός και συνοδεύτηκε από ιδρώτα, ρίγος και σωματική κατάπτωση. Την τέταρτη, πέμπτη, έκτη και έβδομη ημέρα η κατάσταση επιδεινώθηκε και, άρρωστος, δεν είχε καλή επικοινωνία. Την όγδοη έφτασε σε προκωματώδη κατάσταση που κράτησε ως τη δωδεκάτη ημέρα. Παρ’ όλα αυτά όρισε διάδοχός του να είναι ο «κράτιστος».

Τη δέκατη τρίτη ημέρα η αναπνοή του δυσχεραίνεται και η όψη του παίρνει το χαρακτηριστικό περιτονιδικό προσωπείο, το «ιπποκράτειο προσωπείο», όπως χαρακτηριστικά λέγεται στην Ιατρική, γιατί πρώτος το περιέγραψε ο πατέρας της Ιατρικής. Τη δέκατη τέταρτη ημέρα, 13 Ιουνίου, πέθανε.”

Η πιθανότητα της χολολιθίασης
H συμπτωματολογία της πάθησης του βασιλιά της Μακεδονίας, με τα σημερινά δεδομένα της ιατρικής επιστήμης, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πέθανε από χολολιθίαση, η οποία του προκαλούσε συχνές κρίσεις.

“Είναι γνωστό ότι η χολολιθίαση οδηγεί σε οξεία πυώδη ή σηπτική χολοκυστίτιδα και χολαγγειίτιδα και σε οξεία νεκρωτική ή σηπτική παγκρεατίτιδα. Ετσι γίνεται φανερό ότι αυτή πρέπει να οδήγησε στον θάνατο τον Μέγα Αλέξανδρο γιατί της αρρώστιας προηγήθηκε βαρύ γεύμα και κατάχρηση οινοπνεύματος και γιατί η εξέλιξή της είχε την τυπική εικόνα της οξείας παγκρεατίτιδας, δηλαδή διαξιφιστικό πόνο στην κοιλιά με αντανάκλαση στον θώρακα, συνοδευόμενο από εμετό, από ρίγος και πυρετό, κολλώδεις ιδρώτες, ωχρότητα, συγχυτική κατάσταση, παραλήρημα και «ιπποκράτειο προσωπείο». Στη ληξιαρχική πράξη θανάτου θα μπορούσαμε σήμερα να αναφέρουμε ως αιτία: οξεία παγκρεατίτιδα”, καταλήγει ο καθηγητής.

πηγή http://maccunion.wordpress.com/
 http://sarotiko.blogspot.gr/2012/07/blog-post_38.html

Φυτοπλαγκτόν σχηματίζει το "8"

Η παραπάνω φωτογραφία τραβήχτηκε στις 2 Δεκεμβρίου του 2011 από τον δορυφόρο Envisat. Φυτοπλαγκτόν σχηματίζει το νούμερο 8 στον Νότιο Ατλαντικό σχεδόν 600 χλμ ανατολικά των νησιών Φόκλαντ.

Περισσότερα Ξωτικό: Φυτοπλαγκτόν σχηματίζει το "8" http://3otiko.blogspot.com/2012/12/8.html#ixzz2EI3B9DuR

Ἕνα, κάπως «περίεργον» ἐρωτηματολόγιον, ποὺ διανέμεται στὰ σχολεῖα μας καὶ εἶναι …ὑποχρεωτικό!

Μὲ εἰδοποίησε ἡ Χλόη γιὰ αὐτό, τὴν ὁποίαν εἰδοποίησε φίλος της γονέας.
Ἕνα ἐρωτηματολόγιον ποὺ ΔΙΕΤΑΧΘῌ (ναί, καλὰ διαβάσατε, διετάχθῃ παρακαλῶ!!!) ἐχθὲς ἐκ τοῦ διευθυντοῦ κάποιου σχολείου νὰ συμπληρωθῇ καὶ νὰ ἐπιστραφῇ σήμερα.  
Ἕνα ἐρωτηματολόγιον ποὺ ἔχει σὰν τίτλο τὴν πολὺ ἀθώα διατύπωσι:
Διατροφή, φυσικὴ δραστηριότητα καὶ ὑγεία στὴν παιδικὴ καὶ ἐφηβικὴ ἡλικία.

 Φαίνεται πολὺ ἀθῶο, μὲ μίαν πρώτη ματιά. 
Γιὰ κάθε ἐνδεχόμενον πάντως ἐπισκέφθηκα τὴν σελίδα τοῦ ΔΙΑΥΓΕΙΑ καὶ τὸ βρῆκα ἐδῶ, μὲ λίγο ἀλλαγμένο τίτλο:

 Σχετικὰ μὲ ἀπασχόλησι τακτικοῦ προσωπικοῦ γιᾶ τὶς ἀνάγκες τῆς ὀριζόντιας πράξης «Ἐθνικὸ Σχέδιο Δράσης γιὰ τὴν Δημόσια Ὑγεία: Ἀποτύπωση, Πρόληψη καὶ Ἀντιμετώπιση τῆς Παιδικῆς Παχυσαρκίας – Δράσεις γιὰ τὴν ἄσκηση».

 Ὅλα θὰ ἦταν θαυμάσια, ἐὰν δὲν ἔβλεπα τὸ ΕΣΠΑ ἀφ’ ἑνός, μίαν λίστα 18 νοματαίων ποὺ συμφωνοῦν παμψηφεῖ γιὰ τὴν λειτουργία αὐτοῦ τοῦ χρηματοδοτουμένου προγράμματος μὲ 65.000 εὐρόπουλα(!!!) κι ἐὰν δὲν ἐρευνοῦσαν τὸ θέμα τῆς …παιδικῆς παχυσαρκίας, εἰδικῶς τώρα, ποὺ μᾶλλον ὁδεύουμε γιὰ παιδικὸ ὑποσιτισμό!!!! (Ἐδῶ μπορεῖτε νὰ διαβάσετε ὅλα τὰ σχετικὰ ἔγγραφα.)  Κριτήριον ἐπιλογῆς τὸ χαμηλὸν κόστος!!!
Ἄς πιάσουμε ἀρχικῶς τὴν λίστα τῶν «παμψηφεῖ συμφωνούντων» γιὰ τὴν ἔγκρισι τῆς δαπάνης.
Εἴπαμε 18!!! Ἀπὸ τοὺς 18 αὐτοὺς νοματαίους ὅμως οἱ 14 δὲν εἶναι ἰατροὶ ἤ ψυχολόγοι ἤ τέλος πάντων κάτι σχετικὸ μὲ τὴν ὑγεία τῶν παιδιῶν. Εἶναι  λογιστές, διευθυντὲς προμηθειῶν,  οἰκονομικοὶ παράγοντες… Ἀλλὰ ἰατροὶ δὲν εἶναι!!!!
Κι αὐτὸ εἶναι κάπως …«περίεργον»! Δῆλα δὴ γιὰ ἔνα θέμα ποὺ ἀφορᾷ ὑγεία παιδιῶν, ἀποφασίζουν οἰκονομικοὶ παράγοντες. Καί δέν εἶναι νά ἀναρωτιόμαστε;
 Ἕνα ἀκόμη «περίεργον» αὐτοῦ τοῦ ἐρωτηματολογίου εἶναι ἡ συγχρηματοδότησις ἐκ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἐνώσεως, ποὺ ἐν ᾦ μᾶς ἔχει ἀλλάξει τὰ φῶτα στὶς δανειακὲς συμβάσεις, τώρα κόπτεται γιὰ τὸ ἐὰν τὰ παιδάκια μας τρῶνε τὸ φαγητό τους…
Ἀλλὰ ἄς τὸ παρακάμψουμε κι αὐτό, παραμένοντας στὸ ἐρωτηματολόγιον.  
 Ξεκινᾶ λοιπὸν μὲ τυπικὲς ἐρωτήσεις, σχετικὰ μὲ ὕψη, βάρη, τόπους γεννήσεως, καταγωγὴ γονέων, καὶ φθάνουμε στὴν 3η σελίδα ὅπου τίθεται ἐρώτημα γιὰ τὸ ἐκπαιδευτικὸ ἐπίπεδον τῆς μητέρας, τοῦ πατέρα, τὸ ἐὰν διαμένουν τὰ παιδιὰ σὲ ἰδιόκτητο σπίτι ἤ ὄχι καὶ τὸ ἐὰν οἱ γονεῖς ἐργάζονται ἤ ὄχι. 
Τὸ ἐνδιαφέρον ἐδῶ εἶναι σὲ δύο σημεῖα.
1ον. τετραγωγικὰ σπιτιοῦ!!!! (:;;;)
2ον. πόσα ἰδιόκτητα αὐτοκίνητα ὑπάρχουν στὴν οἰκογένεια!!! (;;;)
Ἀλήθεια, γιατί τό ἐάν ἔχῃ ἤ ὄχι κάποια οἰκογένεια περισσότερα ἀπό ἕνα αὐτοκίνητα, θά τῆς προκύψῃ παιδί παχύσαρκο ἤ ὄχι; Καί ποιόν ῥόλο ἀκριβῶς παίζουν στήν παιδική παχυσαρκία τά τετραγωνικά μία οἰκίας; Γιατί δέν τίθεται ἐρώτημα γιά διαμονή σέ αὐτοκίνητο, σέ παγκάκι ἤ σέ γέφυρα;
Ἐξ ἴσου ἐνδιαφέρουσα φυσικὰ εἶναι καὶ ἡ τελευταία ἐρώτησις. α.  «Πόσο σίγουρη(ος) αἰσθάνεστε ὅτι τὸ ἐπάγγελμά σας θὰ σᾶς ἐξασφαλίσῃ ἀρκετὰ εἰσοδήματα γιὰ νὰ μπορεῖτε νὰ συντηρεῖτε τὴν οἰκογένειά σας γιὰ τὰ ἐπόμενα χρόνια.» καὶ β. «Πόση ἱκανοποίησι παίρνετε ἀπό τό ἐπάγγελμα πού κάνετε;»

Χμμμ… 
Ἀντιλαμβάνομαι πὼς μία μητέρα, ἤ ἀκόμη κι ἔνας πατέρας, ποὺ ἐργάζονται πολλὲς ὥρες, ἐὰν φυσικὰ ἐργάζονται, ἀπουσιάζουν ἀπὸ τὶς ζωὲς τῶν παιδιῶν τους καὶ κατ’ ἐπέκτασιν γιὰ αὐτὸν τὸν χρόνο τὴν ἐπίβλεψι τὴν ἔχει ἄλλος, στὸν τομέα τῆς διατροφῆς τῶν παιδιῶν. 
Ἐπίσης ἀντιλαμβάνομαι πὼς ἕνας γονέας ποὺ δὲν ἀγαπᾶ τὴν ἐργασία του, πολὺ πιθανὸν νὰ συμπεριφερθῇ περίεργα ἔως καὶ βίαια, κάποιες φορές, σὲ πολλὲς ἀπὸ τὶς συναναστροφές του. Ἄν τὲ νὰ δεκτῶ πὼς κάτι τέτοιο θὰ ἔχῃ κι ἐπιπτώσεις στὴν παχυσαρκία τῶν παιδιῶν. Ὅμως, ἀπό τήν παιδική παχυσαρκία γιατί περάσαμε, καί μάλλιστα ἀπό τήν τρίτη σελίδα, σέ ἔρευνα τῆς ψυχολογικῆς καταστάσεως τῶν γονέων;

Ἀκολουθοῦν ἐρωτήματα ποὺ ἔχουν νὰ κάνουν μὲ γευστικὲς προτιμήσεις καὶ διατροφικὲς συνήθειες τῶν παιδιῶν, καὶ ποὺ πράγματι σχετίζονται μὲ τὴν παιδικὴ παχυσαρκία. Ἐπίσης ἐρωτήσεις σχετικὲς μὲ τὴν συχνότητα τῶν γευμάτων. Πρωϊνό, δεκατιανό, μεσημεριανό, ἀπογευματινό, βραδινό….  Ἄλλες ἐρωτήσεις ποὺ ἀφοροῦν στὸ ἐὰν σιτίζονται ἐκτὸς τοῦ οἴκου τους τὰ παιδιά, καὶ πόσο συχνά… 
Σὲ αὐτὸ τὸ τμῆμα του τὸ ἐρωτηματολόγιον παραμένει στὰ ὅσα τὸ ἀφοροῦν.
Στὴν σελίδα 14 ὅμως ξεκινᾶ κάτι πάρα πολὺ «περίεργο» γιὰ ἐρωτηματολόγιον ποὺ ἀφορᾷ στὴν παχυσαρκία.
Οἱ πέντε ἀπὸ τὶς ἕξι ἐρωτήσεις ἀφοροῦν στὸν … ὑποσιτισμό!

Καὶ ἀκόμη παρακάτω,  μετὰ τὴν 16η σελίδα, ξεκινοῦν πάλι κάτι «περίεργα»…. 
Ἔχει τό παιδί μας ἔντονη ἀθλητική δραστηριότητα; Παίζει τό παιδί μας στήν γειτονιά; Μήπως ἡ ἐγκληματικότης εἶναι αὐξημένη; 

 Στὴν σελίδα 19 πάλι ἀρχίζουν κάτι σχετικά-ἄσχετα. 
Πῶς ἔγινε ἡ σύλληψις τοῦ παιδιοῦ; Φυσιολογικά ἤ μέ ἐξωτερική γονιμοποίησι;  Γεννήθηκε μέ καισαρική ἤ φυσιολογικά; Κάπνιζε ἡ μητέρα ἤ ὄχι; Ποιό τό βάρος τῆς μητέρας πρό τῆς συλλήψεως; Κι ἄλλα ἐνδιαφέροντα, μᾶλλον στατιστικὰ περισσότερο. Πολὺ πιθανὸν νὰ ἔχουν κάποιαν σχέσι, ἀλλὰ σίγουρα δὲν εἶναι οἱ βάσεις γιὰ τὴν παιδικὴ παχυσαρκία.
Διότι σήμερα πάσχουμε ἀπὸ ὑποσιτισμό, ὄχι παχυσαρκία. (Κουραστικὴ γίνομαι, ἀλλὰ βαρέθηκα νὰ πληρώνουμε ἄχρηστα πράγματα!!!)

Στὴ σελίδα 20 περνᾶμε πλέον σὲ οἰκογενειακὸ ἰατρικὸ ἱστορικό. Κι ἐπεὶ δὴ ἐδῶ συζητᾶμε γιὰ πολὺ  προσωπικὰ στοιχεῖα, θὰ ἀρχίσω νὰ παραξενεύομαι. Εἶναι δυνατόν τώρα νά ἀναζητοῦν σχέσεις μεταξύ τῆς παιδικῆς παχυσαρκίας καί τῶν ἐάν πέθανε ὁ παπποῦς ἀπό καρκίνο ἤ ἐάν ἡ γιαγιά εἶχε κάποιο κάταγμα; Ἤ μήπως τούς ἀφορᾷ ἡ ἐμμηνόπαυσις  καί ἡ ἐμηναρχή τῆς μητέρας; Ἔχει σχέσι μέ τήν παιδική παχυσαρκία; Κι ἀπό πότε; Μήπως τούς ἀφορᾷ ἡ ἐμμηναρχή τοῦ παιδιοῦ; (Συζητᾶμε πάντα γιὰ παιδιὰ ἡλίας ἔξι ἔως δώδεκα ἐτῶν! Νὰ τὸ θυμόμαστε!)

Τέλος, στὴν σελίδα 22 πέφτουμε στὰ βαθιά! 
Εἶχε ποτέ τό παιδί σας βράσιμο; Βράσιμο!!! Ναί, βράσιμο!!! Κόχλασμα ποὺ λέμε…

Δὲν ἔχω νὰ συμπληρώσω κάτι ἄλλο. 
Τὸ ἐρωτηματολόγιον εἶναι «περίεργον» καὶ κυρίως ἔχει συνταχθεῖ ἀπὸ τοὐλάχιστον δύο διαφορετικοὺς φορεῖς. 
Ἀπόδειξις; Στὴν σελίδα ἑπτὰ τὸ  αὐγὸ γράφεται ὤς αὐγό,

 ἐν ᾦ στὴν σελίδα ἐννέα γράφεται ἀβγό!!!

Συνεπῶς;
Κατὰ τὴν κρίσι μου πάντα, τὸ ἐρωτηματολόγιον αὐτὸ δὲν ἐνδιαφέρεται διόλου γιὰ τὴν παχυσαρκία. 
Ἐνδιαφέρεται γιὰ ἄλλα πράγματα. Πολὺ πιθανὸν νὰ χρησιμοποιηθοῦν καὶ γιὰ τὶς ἀντίστοιχες ἔρευνες κάποια στοιχεῖα του, ἀλλὰ οὐσιαστικῶς ἀναζητᾷ τὸ ποῦ ἀκριβῶς στεκόμαστε, σὲ ποιὰν οἰκονομικὴ κατάστασι, πόσο πολὺ ἔχουμε ἐπηρεαστεῖ ἀπὸ τοὺς ψεκασμούς, ἀπὸ τὰ ἐμβόλια καὶ ἀπὸ τὴν ὅλο καὶ πιὸ δηλητηριώδη διατροφὴ ποὺ μᾶς ταΐζουν.
Ἴσως νὰ κάνω λᾶθος.
Ἴσως καὶ νὰ μὴν κάνω.
Παρακάτω σᾶς τὸ παρουσιάζω ὅλο, ὅπως ἀκριβῶς μοῦ τὸ ἔστειλε ἡ Χλόη.
Μελετῆστε τὸ καὶ τὸ συζητᾶμε.
Φιλονόη.  (η.τ)
Ἐρωτηματολόγιο
Υ.Γ. Τὸ πλέον περίεργον εἶναι ἡ ἐντολὴ ποὺ ἐδόθῃ ἀπὸ γυμνασιάρχη, πρὸ κειμένου νὰ συμπληρωθῇ ἄμεσα καὶ νὰ ἐπιστραφῇ! Ἐντολή! Γιατί ἐντολή; Δέν εἶναι προαιρετική ἡ συμμετοχή; Ἐάν δῆλα δή ὁ γονέας πού τό ἔλαβε ἀρνηθῇ νά τό συμπληρώσῃ, θά ὑπάρξουν κυρώσεις στό παιδί του; Καί ποιές;

tonoikaipnevmata
 http://www.katohika.gr/

Το Μυστικό του Λόφου Βούζερη.

Ο λόφος βρίσκεται Ανατολικά της Θεσσαλονίκης. Άγνωστος ουσιαστικά στους Θεσσαλονικείς βρίσκεται απέναντι από τα Βασιλικά. Ο τόπος είναι ιστορικός από αρχαιοτάτων χρόνων. Εκεί βρίσκονταν τα αρχαία ορυχεία των Μακεδόνων βασιλέων. Το όρος Βούζερη έχει 550 μέτρα υψόμετρο και μέσα στα σπλάχνα του κρύβει μεγάλους θησαυρούς. Ρουμπίνια, μάλιστα τα πιο καθαρά στον πλανήτη. Και σε τι χρησιμεύουν τα τόσο πολύ καθαρά ρουμπίνια, μα … στην κατασκευή πολύ ισχυρών λέιζερ και ίσως ειδικά τσιπ υπολογιστών ! Και ποιους ενδιαφέρουν αυτά; Μα … τις υπερδυνάμεις ασφαλώς !

Το άρθρο αρχικά δημοσιεύτηκε στην www.miastala.com το 2010.

 

Κάποτε με κάποιους φίλους από την Θεσσαλονίκη πήγαμε για έρευνα στον λόφο. Το εκκρεμές μου δεν μπορούσε να μετρήσει, το πεδίο ήταν πολύ ισχυρό και κατάμαυρο ενεργειακά.

To όνομα κατά πληροφορίες αναφέρεται μόνο στην Αιγυπτιακή μυθολογία, ότι ο Βούζερης ήταν ένας δράκος που τον σκότωσε ο Ηρακλής !

Όπως έχει γράψει στο βιβλίο του ο γνωστός Θεσσαλονικιός ερευνητής του αγνώστου Γιάννης Λαμπάκης, στα ορυχεία υπάρχει μια πινακίδα που γράφει Greek Magnetism, από ότι ερεύνησε είναι θυγατρική κάποιας Αγγλικής και πάει λέγοντας. Επίσης ο Γιάννης Λαμπάκης γράφει στο βιβλίο του E – FILES ΙΙ ( ΦΑΚΕΛΟΙ – ΕΨΙΛΟΝ 2 ) :

«Εκεί στην περιοχή της Θεσσαλονίκης… Κοντά στην τοποθεσία που βρίσκεται το μοναστήρι της Αγίας Αναστασίας, υπάρχει ένας λόφος… που ονομάζεται… ΒΟΥΖΕΡΗΣ!

Ένας παράξενος λόφος που ποτέ δεν πιάνει χιόνι και πολλοί άνθρωποι και όχι μόνο!… σχετίζονται με αυτόν…

Αν και κουρασμένοι από το πολύωρο ταξίδι με το τρένο, η πληροφορία αυτή, ήταν αρκετή για αρχή, να μας κάνει όλους να κοιταχτούμε έντονα…, λες και μια έντονη μικρή ηλεκτρική εκκένωση μας είχε διαπεράσει. Τι στο καλό, εδώ είχαμε κάνει 600χλμ, για να ερευνήσουμε ένα μέρος και να έχουμε κάτι τόσο μυστηριώδες μέσα στα πόδια μας, φυσικά και θα πάμε με την πρώτη ευκαιρία μόλις γυρίσουμε είπαμε.

Θα έλεγα κυριολεκτικά <<θα έλεγα τηλεπαθητικά>>, μόνο που κοιταχτήκαμε, (άλλωστε τα πολλά λόγια είναι φτώχια που λένε), μια ματιά αρκούσε…

Ο εν-δια-φέρων συνομιλητής μας, ενώ από την μια μας έδωσε την πληροφορία από την άλλη, λες και ήθελε να ανακαλύψουμε εμείς τις σχετικές διασυνδέσεις με το παράξενο αυτό μέρος.

Δηλαδή, δεν γνωρίζαμε ούτε το ιστορικό της περιοχής ούτε του τι ουσιαστικά θα συναντήσουμε, παρά μόνο μερικούς κώδικες, με μισό κρυμμένες προτάσεις και αόριστη συνομωσιολογία …

Στο εσωτερικό του λόφου …

Υπάρχει ένα σκάφος …

Εν ενεργεία … !

Στην περιοχή, έγινε μια προσπάθεια πριν χρόνια, να δημιουργηθεί ηρώο Εβραίων μαρτύρων του λεγόμενου ολοκαυτώματος και το μέρος να πέσει στα χέρια τους. Αλλά από Ε-πιέσεις!, το κυρίως μέρος δεν μπόρεσαν να το πάρουν…

Στην ευρύτερη περιοχή έχουν αγοραστεί όμως δεκάδες εκτάσεις γης από Εβραίους της Θεσσαλονίκης, για να χρησιμοποιηθούν, ως ένα ιδιαίτερο γκέτο!, το οποίο θα φιλοξενήσει τους χιλιάδες Εβραίους της διασποράς από την πάλε ποτέ Σοβιετική Ένωση!

Τόπος κατοικίας τους για τα επόμενα χρόνια, όπου θα υπάρξει το μεγάλο κύμα Εβραίων εποίκων από τη Ρωσία.

Το μέρος είναι ιδιαίτερο…

Να προσέχετε !

*(Σημ. αν και δε θέλω να κάνω από τώρα παρατηρήσεις σε θέματα αριθμολεξίας μπαίνω στον πειρασμό να σας πω για τη λέξη ΒΟΥΖΕΡΗΣ = 792 = ΒΟΥΣΙΡΙΣ= βουσιρίδες (απόγονοι του Βούσιρι) που αναφέρεται στο μύθο που θέλει το θεό Ποσειδώνα (Πατέρα διαφόρων τεράτων) να έχει γιους τον Ανταίο και τον Βούσιρι.

Ο τελευταίος έγινε ξακουστός από τα κατορθώματά του στην Αίγυπτο.

Όπως ο Ανταίος έτσι και αυτός σκότωνε τους ξένους που είχαν την ατυχία να αποβιβάζονται στη χώρα του.

Αυτό συνήθιζε να το κάνει όπως έλεγαν, σε πολύ εξαιρετικές περιστάσεις.

Κάποτε ταλαιπωρούσε την Αίγυπτο η πείνα για εννιά ολόκληρα χρόνια, όταν ο μάντης Φράσιος που είχε έρθει από την Κύπρο, είπε στον Βούσιρι, ότι αν θυσίαζαν έναν ξένο στο βωμό του Δία, θα ξαναρχόταν η αφθονία στη χώρα.

Το πρώτο θύμα που προσέφεραν στον άρχοντα του Ολύμπου, ήταν φυσικά ο ίδιος ο Φράσιος κι ύστερα τον κάθε ξένο που επισκεπτόταν τη χώρα.

Όταν ο Ηρακλής έφτασε στην Αίγυπτο, ο Βούσιρις του επιτέθηκε, τον έδεσε και τον οδήγησε στο βωμό του Δία.

Ο Ηρακλής όμως, έσπασε τα δεσμά του , σκότωσε τον Βούσιρι και όλους τους αυλικούς του.

Σύμφωνα με έναν άλλο μύθο ο Βούσιρις, λίγο πριν φτάσει στην Αίγυπτο ο Ηρακλής, είχε στείλει ληστές να απαγάγουν τις εφτά Ατλαντίδες (Εσπερίδες).

Στην επιστροφή τους όμως, αφού εκπλήρωσαν την αποστολή τους, ο Ηρακλής τους συνάντησε, τους σκότωσε κι έφερε πάλι τα κορίτσια πίσω στον πατέρα τους).

*πηγή JEAN RICHEPIN

(ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΤΟΜΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ, ΣΕΛ.72

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΠΑΜΑΡΚΟΥ – ΑΘΗΝΑ 1998)

Υποσημ. ο μύθος κατ’ εμέ είναι κωδικοποιημένος.» Στην φωτογραφία: 1. το εκκλησάκι του προφήτη Ηλία, 2. Τα ορυχεία 3. Μέρος των “οικισμών”

 

Το παρακάτω άρθρο προέρχεται από http://www.ellhnismos.org

«Στους πρόποδες του υπάρχει ένα ερευνητικό κέντρο λευκόλιθων. Για ρουμπίνια μόνο δεν γίνεται λόγος … και πως να γίνει λόγος για κάτι τέτοιο… Θα γινόταν ένας χαμός εκεί από χρυσοθήρες. Γύρω από τον Βούζερη αλλά και από τα άλλα γύρω βουνά υπήρχαν αρχαία ορυχεία όπως είπαμε πιο πάνω.

Μπορεί η Μακεδονία να είχε πέσει στα χέρια των Ρωμαίων το 168 π.κ.ε αλλά δεν είχαν πέσει τα ορυχεία. Ο τελευταίος Μακεδόνας βασιλέας όσο κρυβόταν ήθελε να προλάβει να μαζέψει όσο περισσότερο μπορούσε από τον πλούτο που του χάριζε η γη της Μακεδονίας για να καταφέρει να ανασυνταχθεί (η Μακεδονία είχε άλλους 20.000 στρατιώτες διάσπαρτους σαν φρουρές σε άλλες περιοχές και περίμεναν το κάλεσμα για ανασύνταξη – μετά την φυλάκιση του Μακεδόνα Βασιλέα ο στρατός διαλύθηκε ολοκληρωτικά).

Οι μάχες λοιπόν που εκτυλίχθηκαν μπροστά στα ορυχεία ήταν μανιώδεις. Οι Ρωμαίοι έχασαν αρκετό στρατό για να καταφέρουν να τα καταλάβουν. Τα χρόνια περνάνε και τα ορυχεία αυτά έρχονται στον έλεγχο πια των Βυζαντινών. Καταρχήν θα πρέπει να σας πω ότι ο τόπος γύρω από τον Βούζερη (όπως και ο ίδιος-κυρίως) είναι ιστορικός από αρχαιοτάτων χρόνων. Εκεί βρίσκονταν τα αρχαία ορυχεία των Μακεδόνων βασιλέων.

Το όρος Βούζερη έχει 550 μέτρα υψόμετρο και μέσα στα σπλάχνα του κρύβει μεγάλους θησαυρούς. Ρουμπίνια και λευκόλιθους.

Συνεχίζει μέχρι και σήμερα να προσφέρει αυτά τα πετρώματα αλλά όχι στους Έλληνες!

Τα χρόνια περνάνε και τα ορυχεία αυτά έρχονται στον έλεγχο πια των Βυζαντινών. Όμως… πολλά χρόνια μετά πλησιάζει ένα «σύννεφο» φήμης που κράτησε μέχρι σήμερα… Τα ορυχεία τα εκμεταλλεύονταν – λένε – οι Εβραίοι της Μακεδονίας.

Πριν λίγα χρόνια και επί της προεδρίας του κ. Στεφανόπουλου, πέφτουν κάποιες περίεργες υπογραφές. Που έπεσαν αυτές οι υπογραφές και γιατί έπεσαν; Ο χώρος γύρω από τον Βούζερη δινόταν νόμιμα και με τις ευλογίες του Προέδρου της Δημοκρατίας στον Εβραϊκό λαό με την δικαιολογία που σας είπα παραπάνω – μια φήμη δηλαδή. Είναι επίσημο αυτό που σας λέω περί των υπογραφών και δεν χωράει καμιά αμφισβήτηση. Ένας πολύ καλός μου φίλος εδώ μέσα το έχει και σε ντοκουμέντο και θα προσπαθήσω να έρθω σε επαφή μαζί του να το δημοσιεύσουμε (αν δεν το διαβάσει πρώτος ώστε να το κάνει).

Γύρω από τον Βούζερη στους πρόποδες στην κυριολεξία, έχουν δημιουργηθεί οικισμοί που όταν τους πλησιάζεις στα ενδότερα τους νιώθεις την «σιωπή» γύρω σου. Στην πρώτη μου επίσκεψη με κάποιους πολύ καλούς μου φίλους πριν μερικά χρόνια προσπαθήσαμε να αποσπάσουμε κάποιες πληροφορίες για αυτούς τους οικισμούς αλλά μας έδιωξαν κακήν κακώς χωρίς υπερβολές. Οι οικισμοί είναι πραγματικά περίεργοι.

Η πληροφορία που υπάρχει είναι ότι Ο Βούζερης θα γεμίσει από αυτούς τους οικισμούς για φιλοξενήσει έναν μεγάλο αριθμό μεταναστών…

Δεν σας κρύβω ότι πιστεύω πως θα είναι εβραϊκής προέλευσης αφού αυτό είναι και το λογικό. Αφού ο ίδιος ο χώρος δόθηκε σε αυτούς. Ας πάμε τώρα σε αυτόν τον λόγο των 550 μέτρων. Η ανάβαση του με τα πόδια είναι από κάθε του πλευρά δύσκολη αφού από παντού θα βλέπεις άγρια φυτά-πυκνά και με έντονα αγκάθια. Επίσης οι βράχοι είναι η «φορεσιά» του. Ακόμη και από την εύκολη διαδρομή δεν είναι τόσο εύκολη … εκεί οι βράχοι είναι πολύ περισσότεροι.

Ο χώρος – λόφος έχει κάποιες παραξενιές.

Αν πάει κάποιος με μετρητή ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας θα δείξει κάτι αφύσικο. Ο μετρητής θα σας δείξει κάτι περισσότερο από το μέτριο. Άνθρωποι με πρόβλημα στην καρδιά ή στο αναπνευστικό λίγο περισσότερο του μετρίου θα νιώσουν αδυναμία και φυσικά κάτι να τους σφίγγει. Πάμε τώρα στο άλλο … Την πρώτη φορά ελέγξαμε μια πυξίδα μέσα στην εκκλησία. Έχανε λίγο, όχι πολύ, πάντως έχανε συνεχώς. (γνωρίζω καλά- όχι μόνο εγώ- πως να ελέγχω μια πυξίδα). Την δεύτερη φορά εκτός από τον μετρητή ξανά ελέγξαμε την πυξίδα, εκτός εκκλησίας. Ξανά τα ίδια. Την τρίτη φορά, τώρα με τον Κώστα, πάλι τα ίδια. Θεωρώ φυσιολογικό το φαινόμενο της πυξίδας αφού το παρεμβάλει το αφύσικο φαινόμενο του ηλεκτρομαγνητισμού.

Κάποιοι τύποι… είχαν πει κάποτε ότι το βουνό κρύβει στα σωθικά του ένα κοσμοσκάφος!

Ας πάμε στην εκκλησία. Θα διορθώσω τον φίλο μου τον Κώστα λέγοντας ότι η εκκλησία φροντίζεται τόσο καλά που δεν δείχνει την παλαιότητα της. Ανακαινισμένη. Τα τοιχώματα πάντα βαμμένα κατάλευκα, η σκεπή κατασκευάζεται και επιδιορθώνεται κάθε τόσο. Η εκκλησία δείχνει πανέμορφη και κάθε άλλο παρά παλιά… Κι όμως… η εκκλησία είναι αρκετά παλιά. Πάρα πολύ παλιά όπως λένε μερικοί που ρωτήσαμε από τα Βασιλικά. Πιο παλιά και από το μοναστήρι της Αγίας Αναστασίας λίγο πιο κάτω.

Ο Προφήτης Ηλίας με προβληματίζει πάντα… Σε όποιο βουνό κι αν πάω που κρύβει μια ιστορία από τα αρχαία χρόνια, βρίσκω και μια εκκλησίτσα αφιερωμένη στον Προφήτη Ηλία. Είναι γνωστό στους περισσότερους που ξέρω ότι ο Προφήτης Ηλίας είναι και κάτι σαν κώδικας-μυστικός για τους παλαιούς εκπροσώπους του Χριστιανισμού. Σε κάθε μυστήρια κορυφή θα βρεις και ένα εκκλησάκι αφιερωμένο στον Προφήτη Ηλία (εντάξει όχι σε όλα αλλά στα περισσότερα). Η εκκλησία επίσης έχει ένα ακόμη μυστήριο…

Ενώ έξω από την εκκλησία υπάρχει ένα ντουλαπάκι κλειδωμένο με ένα αρκετά καλό και ακριβό θα έλεγα λουκέτο οι πόρτες της έχουν απλά ένα «μοχλό – γάντζο» που ανοιγοκλείνει για να ανοίξεις ή να κλείσεις. Υπάρχουν μέσα στην εκκλησία 2 τουλάχιστον παλιές εικόνες, η μία της Παναγίας. Θα μπορούσε να τις κλέψει ο οποιοσδήποτε. Ευτυχώς δεν έχω δει ποτέ να λείπει κάτι από μέσα και ειδικά από τις εικόνες. Λέω ευτυχώς γιατί ο χώρος μπορεί και είναι προσβάσιμος στον καθένα ακόμη και σε βάνδαλους.»

 terrapapers

 http://elladatora.org/

Η προσευχή προς τον θεό του κάτω κόσμου και το "Υπουργείο ... Κλιματικής Αλλαγής"!

"Ή ολόστραβος είν' ο γυαλός ή θεόστραβα αρμενίζουμε"! 
Το "Υπουργείο Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής(?!)" και το πρόγραμμα «ΥΠΕΚΑ-ΑΘΗΝΑ-ΑΤΤΙΚΗ 2014» το οποίο πληρώνει από την τσέπη του ο εξαθλιωμένος ορθόδοξος ελληνικός λαός, δημιούργησαν ένα "εικαστικό κακοτέχνημα" με προϋπολογισμό 18.000 €, που σε κάνει να αναρωτιέσαι σε ποιόν απευθύνεται, αν είναι ανθρώπινο λάθος ή αποκρυφιστικό μήνυμα.  
Τα χέρια σε στάση ικεσίας-προσευχής, πάντα προτείνονται ψηλά, προς τον ουρανό, προς τον Θεό, ενώ εδώ οδηγούνται κάθετα προς την γη, προς τον Άδη! 
Δεν χρειάζεται να γράψουμε περισσότερα γιατί η παράθεση της εναγώνιας επιστολής της φίλης αναγνώστριας  και οι σοκαριστικές φωτογραφίες που ακολουθούν είναι αποκαλυπτικές.  
Εμείς να επισημάνουμε κάποια ενδεικτικά σημεία από το πρόγραμμα του Υπ. Κλιματικής Αλλαγής που ομολογούν 
1)την μετατροπή επισήμως της Αθήνας σε ειδωλολατρική Βαβέλ ή Νεοταξική Αστάνα : «Πλατεία Αγ. Παντελεήμονα: γίνεται χώρος συμφιλίωσης και αρμονικής συνύπαρξης διαφορετικών εθνοτήτων »!! ¹ 
2) Βλέπουμε ότι ενοχλεί ο Σταυρός : «Αθήνα Χ 4  Η πρόταση αναφέρεται στη κατάργηση του «σταυρού» που σχηματίζουν οι ενδιάμεσοι δρόμοι 4 οικοδομικών τετραγώνων της πόλης και στη μετατροπή τους σε χώρους πρασίνου και αναψυχής.»²
Ακολουθεί η επιστολή και οι φωτογραφίες της Μαρίας Κ.

«Xαίρετε εν Χριστώ! Δείτε σας παρακαλώ πολύ τις φωτογραφίες που τράβηξα στην οδό Πειραιώς. Το θέαμα με θύμωσε και η επιγραφή  από κάτω με αποτελείωσε.

"Εικαστική παρέμβαση επί της τυφλής όψης κτηρίου. Υπουργείο περιβάλλοντος και κλιματικής αλλαγής."

Ένα ακόμη δείγμα της πορείας που μας δείχνει το.. σηψαιμικό κράτος μας. Το "διεπέτασα προς σε τας χείρας μου" ο προφητάναξ  Δαυίδ, το είπε στον Θεό του ουρανού. Αυτοί οι.. κακοτέχνες της Σχολής  Κ α λ ώ ν  Τεχνών σε ποιον το απευθύνουν;³ Στο άψυχο τσιμέντο, ή στον θεό του κάτω κόσμου;

Κανείς επιτέλους σ΄ αυτόν τον τόπο δεν ευθύνεται για τις αποφάσεις που υλοποιεί με τον ιδρώτα του ελληνορθόδοξου λαού;

Πείτε μου σας παρακαλώ αν κάνω λάθος γιατί το βλέπω εδώ και πολύ καιρό και δεν έχω ακούσει κανένα σχόλιο από πουθενά. Και θέλω να συνεχίσω να λέω μαζί με τον προφητάνακτα Δαυίδ : «μη αποστρέψεις το πρόσωπον σου απ΄εμού και ομοιωθήσομαι τοις καταβαίνουσιν εις λάκκον» !

 Σεις με την πέννα σας και τους φωτισμένους συμβούλους που διαθέτετε αν μπορείτε κάντε κάτι. Ευχαριστώ. Μαρία Κ.» Υποσημειώσεις 1-2 . http://www.ypeka.gr/Default.aspx?tabid=362&sni[524]=367 3.  Την αυθεντική ζωγραφική απεικόνιση του Γερμανού ζωγράφου Albrecht Durer την οποία αντέγραψαν θα την δείτε πατώντας εδώ και θα παρατηρήσετε ότι είναι στραμμένα τα χέρια κανονικά προς τα πάνω. 

Περισσότερες φωτογραφίες

http://hellasxgtopvideos.blogspot.com/

Τα Άλυτα Μυστήρια Των “Σκιερών Ανθρώπων”

Μήπως είδατε και εσείς, καθώς καθόσασταν αναπαυτικά και διαβάζατε, μια σκοτεινή, φευγαλέα φιγούρα με την άκρη του ματιού σας; Ήταν ψευδαίσθηση ή πραγματικότητα; Υπάρχουν όντως αυτές οι παράξενες , σκιερές οντότητες οι οποίες εμφανίζονται με ανθρώπινο περίγραμμα ή σχήμα;

Στις μέρες μας, και κυρίως χάρη στο διαδίκτυο, το φαινόμενο αυτό έχει γίνει καυτό θέμα συζήτησης στους παραφυσικούς ιστοχώρους και οι μαρτυρίες ανθρώπων που είδαν τέτοιες οντότητες αυξάνουν συνεχώς. Αυτές οι φιγούρες είναι γνωστές ως “σκιεροί άνθρωποι” ή “σκιερές οντότητες”. Ίσως οι εμφανίσεις αυτές να είναι ένα παλιό φαινόμενο, αλλά στην εποχή μας, για κάποιο λόγο, έχουν γίνει πιο συχνές και πιο έντονες. Άνθρωποι που είχαν την εμπειρία ή μελετούν τέτοια φαινόμενα, ισχυρίζονται ότι παλαιότερα αυτές οι οντότητες εμφανίζονταν φευγαλέα και γίνονταν αντιληπτές μόνο με την άκρη του ματιού. Όσο περνάει όμως ο καιρός τις βλέπουν για περισσότερη ώρα και κάποιοι καταμαρτυρούν ότι τα μάτια αυτών των σκιερών οντοτήτων είναι συνήθως κόκκινα. Υπάρχουν αρκετές θεωρίες για τους “σκιερούς ανθρώπους”.

Η συμβατική επιστήμη και οι σκεπτικιστές ερμηνεύουν αυτά τα φαινόμενα ως ενεργή ανθρώπινη φαντασία, παιχνίδια του μυαλού, κοινώς ψευδαισθήσεις που προκαλούν οι σκιές και το φως, ισχυρίζονται ότι το μυαλό και τα μάτια μπορούν εύκολα να παραπλανηθούν, συμβαίνει όμως αυτή η κατάσταση πάντα;

Άλλοι άνθρωποι πιστεύουν ότι αυτές οι οντότητες μπορεί να είναι φαντάσματα, δαίμονες ή πνευματικές οντότητες, αστρικά σώματα, σκιές ή ουσίες ανθρώπων που έχουν εξωσωματικές εμπειρίες κυρίως κατά την διάρκεια του ύπνου τους ή ταξιδιώτες μέσα στο χρόνο, άνθρωποι που μας επισκέπτονται από το μέλλον.

Η επιστήμη γνωρίζει ότι στο σύμπαν υπάρχουν διαστάσεις που δεν αντιλαμβανόμαστε με διαφορετικές βαθμίδες δόνησης, είναι λοιπόν πιθανό αυτές οι “σκιερές οντότητες” να προέρχονται από άλλες διαστάσεις και να έχουν ανακαλύψει τον τρόπο να διεισδύουν στην δικιά


Πηγή

Πηγή: http://www.to-parakseno.gr/2012/12/blog-post_9875.html#ixzz2Dvs3Vn1W

Το όρος Aργαίος στη Σελήνη

Από μια εσωτερική παρόρμηση θα γράψω λίγα λόγια για την συγκεκριμένη φωτογραφία που πήρα στις 22 Απριλίου 2007, ενώ δεν το έχω κάνει ποτέ μέχρι σήμερα τόσο στο blog μου όσο και σε άλλους χώρους. 

Η νύχτα ήταν μοναδική. Η ατμόσφαιρα εξαιρετικά καθαρή και σταθερή σε βαθμό θαυμαστό. Βγήκα στο μπαλκόνι μου, έτσι, όχι με σκοπό να παρατηρήσω, πολύ περισσότερο να φωτογραφίσω, αλλά όταν έριξα μια ματιά στο φεγγάρι νοτιοδυτικά, έμεινα κατάπληκτικτος από τη λάμψη, την καθαρότητα τ' ουρανού και έστηαα αμέσως τον εξοπλισμό. 

Η φωτογραφία δείχνει το όρος Άργαίος-Αrgaeus, που έχει ύψος 2.5 χιλιόμετρα και πλάτος 50 χιλιόμετρα, ενώ δεξιά του στη βάση βρίσκεται ο κρατήρας Fabbroni 12 χλμ και προς τα κάτω ο κρατήρας Vitruvius 31 χλμ, και προς τα πάνω ο Dawes 19 χλμ. Δεξιότερα βλέπουμε 2 μικρούς κρατήρες 9 και 7 χιλιομέτρων. Αριστερά του βουνού, όπου από τη θέση φωτογράφισης το άκρο φαίνεται σαν άγαλμα, στην τρίτη "στροφή" ή άνοιγμα ήταν η βάση της αποστολής Απόλλων 17- Apollo 17 και ακόμα πιο αριστερά ο κρατήρας Littrow με διάμετρο 32 χλμ. Από τον κρατήρα αυτόν μέχρι τη βάση του Απόλλων 17 η απόσταση είναι περίπου 30 χιλιόμετρα. Το εντυπωσιακό στοιχείο είναι το όρος Argaeus, όπου μόνο με 2.5 χλμ ύψος δείχνει τόσο επιβλητικό με τη σκιά του να πέφτει στην επιφάνεια της Σελήνης. Μόνο μετά από μήνες κατάλαβα την μοναδικότητα της φωτογραφίας αυτής, όπου όταν την αναζήτησα στον παγκόσμιο ιστό δεν την βρήκα πουθενά, ούτε από διαστημόπλοια, ούτε από αστεροσκοπεία, ούτε σε περιοδικά αστρονομίας ή βιβλία, ούτε σε ιστοσελίδες αποκλειστικά για τη Σελήνη. Στο κέντρο του φωτογραφικού κάδρου να υψώνεται τόσο μεγάλο και τόσο καθαρά ένα μικρό βουνό 2.5 χιλιομέτρων όταν τη στιγμή της φωτογράφισης η απόσταση Γης-Σελήνης ήταν 375.926 χιλιόμετρα. Aπό τότε όσες φορές κι αν προπάθησα να επαναλάβω τη φωτογράφιση του όρους Argaeus δεν το κατάφερα ποτέ ούτε κατά προσέγγιση, ούτε στο ελάχιστο. Ήταν μια μοναδική βραδιά για μια μοναδική φωτογραφία. ΠΗΓΗ
aneksigita-fainomena

Πηγή: diadrastiko: Το όρος Aργαίος στη Σελήνη http://diadrastiko.blogspot.com/2012/12/blog-post_3439.html#ixzz2DvqmYFNr

Ψάρεψαν άγνωστο είδος ψαριού στην Κρήτη [ΦΩΤΟ]

Ένα περίεργο όσο και...ευμεγέθες ψάρι εντοπίστηκε το πρωί της Παρασκευής στο λιμάνι του
Ηρακλείου, προκαλώντας την περιέργεια των ψαράδων και την κινητοποίηση του λιμενικού, του ΟΛΗ αλλά και ειδικών επιστημόνων ...
Σύμφωνα με τις πληροφορίες το ψάρι , που το μήκος του έφτανε το 1,5 μέτρο και ζύγιζε περίπου 30 κιλά, ψαρεύτηκε ήδη νεκρό και μεταφέρθηκε στη «γλίστρα» της προβλήτας 6 του λιμανιού .

Οι ερασιτέχνες ψαράδες που είδαν το συγκεκριμένο είδος δεν κατάφεραν να το αναγνωρίσουν, ενώ κλήθηκαν ερευνητές , προκειμένου να ελέγξουν περί τίνος πρόκειται.

Σύμφωνα με όσα είπε στο Cretalive.gr η ερευνήτρια του ΕΛΚΕΘΕ κ. Νότα Περιστεράκη,
πρόκειται για το ψάρι Luvarus imperialis, το οποίο συναντάται σπάνια σε δίχτυα ψαράδων καθώς βρίσκεται σε θάλασσες με μεγάλη βάθη.

Εξαιτίας του γεγονότος ότι ήταν ήδη σε κατάσταση αποσύνθεσης, μετά τον έλεγχο του από τους ειδικούς, κινήθηκε η διαδικασία για την υγειονομική ταφή του. http://www.staparaskinia.gr




http://mwlonlave.blogspot.gr/2012/11/blog-post_23.html
 http://kostasedessa.blogspot.gr/

Ποια είναι τελικά τα αναπάντητα μυστήρια της αρχαιολογίας;

Την ώρα που η NASA έφτασε στο σημείο να ανακοινώσει το ενδεχόμενο ύπαρξης ζωής έξω από τη Γη, είναι μια ευκαιρία να ξαναθυμηθούμε ποια είναι τα πέντε μεγάλα αινίγματα της αρχαιολογίας, που ζητούν απαντήσεις, όταν είναι γνωστό ότι δεν λείπουν και εκείνοι, οι οποίοι πιστεύουν ότι, για παράδειγμα, ακόμη και τον περίφημο Δίσκο της Φαιστού τον έφτιαξαν … εξωγήινοι!!

ΑΝΑΝΤΙΡΡΗΤΑ όταν ορισμένοι μιλούν για μυστήρια*, ο νους τους πηγαίνει σε διάφορα ανεξήγητα ή δυσερμήνευτα φαινόμενα στα οποία η κοινή λογική δεν μπορεί να δώσει εξηγήσεις - πέραν των όποιων ερμηνειών του καθενός μας. Έτσι και στην αρχαιολογία. Όπως έγραψε, για παράδειγμα, η εφημερίδα «Το Βήμα» της 22/2/2010, το DΝΑ μίλησε και έριξε φως, σε ένα πανάρχαιο μυστήριο. Ο θρυλικός Τουταγχαμών, ο φαραώ με το χρυσό προσωπείο, πέθανε στα 19 του χρόνια από έναν πραγματικά καταραμένο συνδυασμό:μια σπάνια κληρονομική ασθένεια των οστών, ένα σπασμένο πόδι και το τσίμπημα ενός κουνουπιού που τον μόλυνε με ελονοσία. Αυτό έδειξαν οι γενετικές εξετάσεις στο μουμιοποιημένο σώμα του 3.300 χρόνια μετά τον θάνατό του. Μπορούμε λοιπόν να ελπίζουμε ότι η επιστήμη του 21ου αιώνα θα δώσει την απάντηση και σε άλλα μεγάλα αινίγματα της αρχαιολογίας, γρίφους που παραμένουν άλυτοι εδώ και αιώνες. Και δεν μιλάμε για θεωρίες και υποθέσεις, όπως για το πού βρίσκεται η χαμένη Ατλαντίδα, αλλά για χειροπιαστά ευρήματα και μνημεία, όπως ο Δίσκος της Φαιστού, το Στόουνχετζ, τα τεράστια αγάλματα στη Νήσο του Πάσχα, τα γεωγλυφικά της Νάσκα στο Περού και οι στρογγυλές μπάλες στην Κόστα Ρίκα. Ποιοι τα έφτιαξαν, πώς και, κυρίως, γιατί; Τι σκοπό εξυπηρετούσαν; Είναι μυστήρια που αντιστέκονται πεισματικά στη μία και μοναδική ερμηνεία. Η αλήθεια είναι ότι ακόμη και σήμερα τα λίγα πράγματα που ξέρουμε για αυτά απλώς εξάπτουν περισσότερο τη φαντασία...

Για τον Τουταγχαμών η ώρα της αλήθειας άργησε αλλά ήλθε χάρη στις πιο εξελιγμένες μεθόδους γενετικού ελέγχου. Αναλύοντας το DΝΑ από 11 μούμιες για να εξετάσουν τις συγγενικές σχέσεις μεταξύ τους, οι ερευνητές αναζήτησαν ενδείξεις για πιθανές γενετικές ανωμαλίες και ασθένειες και βρήκαν τελικά τι σκότωσε τον έφηβο φαραώ το πολύ μακρινό έτος 1324 π.Χ.
Τα επιστημονικά ευρήματα διηγούνται μια θλιβερή ιστορία: σακάτης εκ γενετής εξαιτίας των αιμομικτικών γάμων στη βασιλική οικογένεια, ο Τουταγχαμών ήταν κουτσός, καμπούρης και φιλάσθενος. Έπασχε από μια γενετική ασθένεια που καταστρέφει τα κύτταρα των οστών, το λεγόμενο σύνδρομο Κohler ΙΙ, και από δυσμορφία στα πόδια.
Τα κατάγματα στο μουμιοποιημένο σώμα του έδειξαν ότι είχε ένα ατύχημα λίγο πριν από τον θάνατό του, ίσως κάποια πτώση από άρμα. Και τότε ήλθε η χαριστική βολή: πιθανότερη αιτία θανάτου ήταν ένα κουνούπι μολυσμένο από το παράσιτο Ρlasmodium το οποίο προκαλεί την ελονοσία. Επιπλέον οι ερευνητές από την Αίγυπτο, την Ιταλία και τη Γερμανία έφτιαξαν το γενεαλογικό δέντρο της οικογένειας του Τουταγχαμών, αποδεικνύοντας πέραν πάσης αμφιβολίας ότι δεν ήταν γιος της πανέμορφης Νεφερτίτης, η οποία υπήρξε σύζυγος του πατέρα του, του φαραώ Ακενατών.
Ιατρικό ανακοινωθέν εκπληκτικής ακρίβειας, αν αναλογιστεί κανείς ότι η νεκροψία έγινε 33 αιώνες μετά τον θάνατο. Και, όπως συμβαίνει συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις, άλλοι επιστήμονες είδαν με σκεπτικισμό τη διάγνωση. Το συμπέρασμα ήταν βεβιασμένο, είπαν στο περιοδικό «Νature». Κάποιοι λένε ότι οι παραμορφώσεις στα οστά του Τουταγχαμών μπορεί να οφείλονται στη διαδικασία της ταρίχευσης, ενώ άλλοι ότι η απουσία εσωτερικών οργάνων στις μούμιες αφήνει πάντα ερωτηματικά ως προς τα συμπεράσματα για την αιτία του θανάτου.
Αλλά αν η μούμια του Τουταγχαμών αποκάλυψε τελικά κάποια από τα μυστικά της, υπάρχουν πέντε μυστήρια της αρχαιολογίας που προκαλούν ακόμη τη σύγχρονη επιστήμη να βρει όλες τις απαντήσεις:

1. Το Στόουνχετζ
Αστρονομικό κομπιούτερ ή κέντρο θεραπείας;
Παρατηρητήριο άστρων ή λατρευτικό κέντρο θεραπείας, κάτι σαν μια Λούρδη στην προϊστορική Βρετανία; Το Στόουνχετζ συνεχίζει, εδώ και 4.000 χρόνια, να κεντρίζει τη φαντασία με τα μυστήρια και την απόκοσμη έλξη του. Για πρώτη φορά εδώ και μισό αιώνα, βρετανοί αρχαιολόγοι άρχισαν ανασκαφές με σκοπό να απαντήσουν για ποιον λόγο κατασκευάστηκε και ποιους σκοπούς εξυπηρετούσε το διάσημο μνημείο.
Η πρώτη ανασκαφή μέσα στον κεντρικό δακτύλιο επικεντρώνεται σε ένα μικρό κομμάτι χορταριασμένης γης, που παρεμβάλλεται ανάμεσα στους μεγάλους μονόλιθους και στους μικρούς γαλαζωπούς λίθους από το ορυκτό δολερίτη. Οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι ίσως κρύβει το μυστικό για τη σημασία του Στόουνχετζ.
Για τις προϊστορικές φυλές της Νότιας Βρετανίας, η τοποθεσία στην πεδιάδα του Σάλισμπερι ίσως ήταν ιερός τόπος θεραπείας, ένας ναός αφιερωμένος στον Ήλιο με μαντείο όπως αυτό των Δελφών. Ισως πάλι η σημασία του να ήταν καθαρά αστρονομική, όπως υποστηρίζουν οι περισσότεροι επιστήμονες.
Κάθε χρόνο στις 21 Ιουνίου, την πρώτη ημέρα του καλοκαιριού, ο ήλιος ανατέλλει από ένα σημείο πιο βόρεια από κάθε άλλη ημέρα μέσα στον χρόνο. Στα ερείπια του Στόουνχετζ η ανατολή του θερινού ηλιοστασίου εμφανίζεται στον ορίζοντα σε ευθυγράμμιση με την ογκώδη κύρια πέτρα του μνημείου.
Αυτό είναι το σημαντικότερο χαρακτηριστικό του Στόουνχετζ. Μετρώντας τον αριθμό των ημερών μεταξύ των ετήσιων αυτών ευθυγραμμίσεων, θα μπορούσαν να έχουν ένα πρακτικό ημερολόγιο και να προβλέπουν ακόμη και τις εκλείψεις.
Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, οι ακριβείς κινήσεις του ήλιου και της σελήνης απεικονίζονται στην αρχιτεκτονική δομή του Στόουνχετζ. Ο αριθμός των ογκόλιθων στους ποικίλους δακτυλίους του μνημείου αντιπροσωπεύει συγκεκριμένους αριθμούς ημερών ή ετών στους κύκλους.
Ερευνητές προβάλλουν τώρα την άλλη άποψη, ότι το Στόουνχετζ ήταν λατρευτικό κέντρο. Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τους ανθρώπους της παλαιολιθικής εποχής να συγκεντρώνονται σε έναν ιερό τόπο, ίσως στη διάρκεια εκλείψεων, ηλιοστασίων και ισημεριών, για λατρευτικές τελετουργίες. Οι καθηγητές Τιμ Ντάρβιλ και Τζεφ Γουέινραϊτ, οι οποίοι ηγούνται της νέας ανασκαφής, πιστεύουν ότι το Στόουνχετζ χτίστηκε αρχικά ως ένα μεγάλο κέντρο θεραπείας, το προϊστορικό αντίστοιχο της Λούρδης ή του Σαντιάγο δε Κομποστέλα. Οι δύο αρχαιολόγοι λένε ότι το μνημείο ήταν το μεγαλύτερο κέντρο θεραπείας και ότι προσήλκυε τεράστιο αριθμό προσκυνητών από όλη τη Βρετανία αλλά και από την ηπειρωτική Ευρώπη. Σε ανασκαφές έχουν βρεθεί πάμπολλα μικρά και εξωτικά ευρήματα από την προϊστορική Ευρώπη, ακόμη και από τη Μεσόγειο. Το Στόουνχετζ ίσως εκτελούσε και χρέη μαντείου, προσελκύοντας ακόμη περισσότερους προσκυνητές.

2. Ο Δίσκος της Φαιστού
Ποιος θα σπάσει τον κώδικα;
Κάποιοι λένε ότι τα 45 μυστηριώδη σύμβολα είναι λέξεις σε ένα ποίημα ηλικίας 4.000 ετών. Αλλοι πιστεύουν ότι είναι ιερό κείμενο, μαγική επιγραφή, παρτιτούρα αρχαίας μουσικής ή το αρχαιότερο σύστημα στίξεως στον κόσμο.
Υπάρχει και κάποιος αμερικανός ιστορικός της Τέχνης, ο Τζερόμ Αϊζενμπεργκ, ο οποίος κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα σύμβολα δεν σημαίνουν απολύτως τίποτε επειδή απλώς πρόκειται για... φάρσα. Ισχυρίζεται ότι το κείμενο δεν είναι του 1700 π.Χ., αλλά μια πλαστογραφία που ξεγέλασε τους πάντες από το 1908, όταν το «ανακάλυψε» στο μινωικό ανάκτορο της Φαιστού ο ιταλός αρχαιολόγος Λουίτζι Περνιέ. Σύμφωνα με αυτήν τη θεωρία, ο Περνιέ εζήλωσε τη δόξα του σερ Αρθουρ Εβανς και θέλησε να εντυπωσιάσει τον κόσμο με ένα εύρημα ανάλογο του ανακτόρου του Μίνωα.
Γεγονός είναι ότι ο δίσκος που εκτίθεται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείου του Ηρακλείου είναι ένα πήλινο αντικείμενο με διάμετρο 16 εκατοστών, καλυμμένο και στις δύο πλευρές με αυτά τα τόσο περίεργα σύμβολα σε σπειροειδή φορά.
Οι χαρακτήρες έχουν αποτυπωθεί στον πηλό με μια σειρά από διαφορετικές ανάγλυφες σφραγίδες, μία για κάθε σύμβολο. Οι επιστήμονες πιθανολογούν ότι μπορεί να ήταν από τις πρώτες φορές στην Ιστορία που χαράχτηκε επιγραφή με τη βοήθεια κινητών χαρακτήρων- σε μια διαδικασία τόσο επαναστατική που βρήκε συνέχεια στην τυπογραφία μόνο αιώνες αργότερα. Ως σήμερα έγιναν εκατοντάδες προσπάθειες για την αποκρυπτογράφηση του κειμένου, όμως κανείς δεν το έχει διαβάσει και ουδείς μπορεί να είναι βέβαιος για το περιεχόμενό του.
Κατά καιρούς έχει ακουστεί πλήθος ερμηνειών, όπως ότι πρόκειται για προσευχή, ύμνο, κατάρα, κείμενο με μαγικό περιεχόμενο, τελετουργικό ερωτικό τραγούδι, εγχειρίδιο σεξουαλικών στάσεων, απόδειξη γεωμετρικού θεωρήματος, λατρευτικό κείμενο προς τα άστρα, μινωικό ημερολόγιο, κείμενο διδασκαλίας της ανάγνωσης, αστρονομικός χάρτης με σύμβολα ή και πίνακας για επιτραπέζιο παιχνίδι.
Ακόμη και η προέλευσή του αμφισβητείται. Είναι από την Κρήτη ο δίσκος ή έφθασε στη Φαιστό από τα ανατολικά; Και φυσικά δεν λείπουν όσοι πιστεύουν ότι τον έφτιαξαν εξωγήινοι.

3. Τα αγάλματα στη Νήσο του Πάσχα
Προκάλεσαν οικολογική καταστροφή;
Θέαμα μοναδικό και ανεξήγητο είναι τα περίφημα «moai», 1.000 τεράστια πέτρινα αγάλματα ύψους 4,5-20 μέτρων που όρθωσαν οι φυλές στις οποίες χωριζόταν η τοπική κοινωνία από τον 5ο αιώνα μ.Χ., όταν κατοικήθηκε για πρώτη φορά το νησί, μάλλον από Πολυνησίους.
Εδώ το μυστήριο είναι διπλό. Πρώτον, τι συμβόλιζαν τα αγάλματα; Ηταν πρόγονοι, προύχοντες των φυλών ή μήπως όλοι οι κάτοικοι έπρεπε για κάποιον ανεξιχνίαστο λόγο να φτιάξουν και να στήσουν από ένα τέτοιο άγαλμα; Και, δεύτερον, μήπως η εμμονή τους για την κατασκευή αυτών των μνημείων προκάλεσε το τέλος του ίδιου του πολιτισμού τους, εξαντλώντας κάθε φυσικό πόρο στον ανταγωνισμό για όλο και περισσότερα αγάλματα;
Η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν γνωρίζει γιατί οι κάτοικοι κατασκεύαζαν με τέτοια μανία τα αγάλματα. Αλλά ξέρουμε ότι καθένα λαξευόταν στο λατομείο και όταν τελείωνε, το μετακινούσαν κυλίοντάς το στο έδαφος επάνω σε γιγαντιαίους κορμούς φοινίκων. Στους δρόμους τους οποίους ακολουθούσαν έχουν βρεθεί σπασμένα κομμάτια από αγάλματα.
Με προσομοιώσεις σε υπολογιστές, οι επιστήμονες βρήκαν ότι ένα άγαλμα μεσαίου μεγέθους θα μπορούσε να μετακινηθεί από το λατομείο σε μια απόσταση 10 χιλιομέτρων σε λιγότερο από πέντε ημέρες, από περίπου 70 άτομα. Δοκίμασαν τη θεωρία με επιτυχία σε ένα πείραμα με αντίγραφο αγάλματος.
Οι κάτοικοι του νησιού τοποθετούσαν τα αγάλματα στη σειρά, επάνω σε μεγάλες βάσεις. Άλλα κοιτούσαν προς τη θάλασσα και άλλα προς την ενδοχώρα. Γιατί; Άλλο ένα αναπάντητο ερώτημα. Φαίνεται πάντως ότι επί αιώνες ο ανταγωνισμός για το μεγαλύτερο και το καλύτερο άγαλμα ήταν η κύρια έκφραση αυτού του πολιτισμού. Ώσπου κάτι πήγε πολύ στραβά.
Όταν ανακάλυψαν το νησί οι πρώτοι Ευρωπαίοι, στις αρχές του 18ου αιώνα, απόρησαν πώς αναπτύχθηκε πολιτισμός σε μια τέτοια έρημη χώρα. Αυτό το μυστήριο λύθηκε αργότερα, όταν δείγματα από τους ηφαιστειακούς κρατήρες έδειξαν ότι το νησί ήταν κάποτε δασωμένο με τεράστιους φοίνικες, οι οποίοι εξαφανίστηκαν.
Τα δέντρα τα έκοψαν για ξυλεία, πολλά για να φτιάξουν τους κυλίνδρους και τους μοχλούς με τους οποίους μετακινούσαν τα αγάλματα. Χωρίς φυτά, το έδαφος άρχισε να διαβρώνεται και οι καλλιέργειες δεν επαρκούσαν για να τους θρέψουν όλους. Οι κάτοικοι άρχισαν έναν σκληρό εμφύλιο για τα λιγοστά αγαθά που είχαν απομείνει. Πιθανολογείται μάλιστα ότι οι νικητές έτρωγαν τους νεκρούς εχθρούς- τα οστά που βρέθηκαν στο νησί είναι αποδείξεις κανιβαλικών πρακτικών. Τελικά ένας πολιτισμός και οι κοινότητες που αναπτύσσονταν ακατάπαυστα επί 300 χρόνια κατέρρευσαν, αφήνοντας μόνο ένα πράγμα πίσω τους: τα τεράστια αγάλματα που μπορεί να προκάλεσαν το τέλος.

4. Τα γεωγλυφικά στη Νάσκα
Μονοπάτια για τελετουργικές λιτανείες;
Είναι τα πιο διάσημα γεωγλυφικά στον κόσμο. Έχουν εμπνεύσει δεκάδες θεωρίες για επισκέψεις από εξωγήινους πολιτισμούς και προσελκύουν χιλιάδες τουρίστες κάθε χρόνο στην ομώνυμη έρημο του Περού. Αλλά γιατί τα έφτιαξαν; Τι σκοπό εξυπηρετούσαν αυτές οι 13.000 γραμμές στο έδαφος που σχηματίζουν 800 γιγαντιαία σχέδια, πολλά μήκους 200 μέτρων;
Απεικονίζουν ανθρώπους, ζώα (αράχνες, πιθήκους, κόνδορες) ή απλά γεωμετρικά μοτίβα και κάνουν την έρημο να μοιάζει με πίνακα ζωγραφικής. Αν και τα δύο τρίτα των γραμμών έχουν χαραχτεί με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι ορατά από οποιοδήποτε επίπεδο, πλήρη εικόνα έχουμε μόνο από τον αέρα.
Οι περισσότεροι επιστήμονες τα χρονολογούν την περίοδο 200 π.Χ.-700 μ.Χ. Έχουν συμπεριληφθεί στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UΝΕSCΟ χωρίς κανείς να ξέρει τον πραγματικό λόγο για τον οποίον κατασκευάστηκαν, ούτε γιατί απλώνονται σε μια τόσο μεγάλη έκταση 450 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Οι θεωρίες είναι πολλές από τότε που ανακαλύφθηκαν ξανά, από αέρος, το 1962. Ο Έριχ φον Ντένικεν έβλεπε στα γεωγλυφικά διάφορα σημάδια που θα βοηθούσαν για την προσγείωση Αγνώστου Ταυτότητας Ιπταμένων Αντικειμένων. Άλλοι, όπως ο περουβιανός αρχαιολόγος Τζόνι Ισλα, ο οποίος χαρτογράφησε την περιοχή με τρισδιάστατο ηλεκτρονικό μοντέλο, πιστεύουν ότι τα περίφημα σχήματα ήταν μονοπάτια σχεδιασμένα για μαζικές τελετουργικές λιτανείες.
Λέει ότι βωμοί και αφιερώματα θα πρέπει να υπήρχαν στις άκρες των γεωγλυφικών. Εκεί θα γίνονταν προσφορές στους θεούς που, όπως πίστευαν οι ιθαγενείς, παρατηρούσαν τα πάντα από ψηλά.
Για τους γεωλόγους, μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει η υφή του εδάφους, η οποία είναι πολύ συμπαγής σε σχέση με τις περιοχές όπου δεν υπάρχουν γραμμές. Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι τα γεωγλυφικά πατήθηκαν από χιλιάδες πόδια και στερεοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια λιτανειών προς τιμήν των θεών.
Φαίνεται επίσης ότι περί το 600 μ.Χ. το κλίμα άλλαξε. Οι βροχές σταμάτησαν και η κοιλάδα έγινε έρημος. Η Νάσκα εγκαταλείφθηκε από τους κατοίκους της. Όταν επέστρεψαν ύστερα από αιώνες, οι ιθαγενείς είχαν ξεχάσει τον πολιτισμό και τα αρχαία μυστικά των προγόνων τους.

5. Οι γιγάντιες μπάλες της Κόστα Ρίκα
Τέλειες σφαίρες από βράχια
Περισσότερες από 1.000 τεράστιες και αρχαίες πέτρινες σφαίρες, «bolas grandes» όπως τις λένε στην Κόστα Ρίκα, είναι διάσπαρτες στο δέλτα του ποταμού Ντικίς. Οι περισσότερες έχουν διάμετρο τεσσάρων μέτρων και ζυγίζουν περισσότερο από 20 τόνους. Ο κόσμος έμαθε για αυτές τη δεκαετία του 1930, όταν η περιοχή αποψιλώθηκε για να δημιουργηθούν φυτείες με μπανάνες. Από τότε κανείς δεν έχει απαντήσει στο ερώτημα ποιος τις έφτιαξε: η φύση ή ο άνθρωπος; Είναι λείες, με σχήμα απολύτως σφαιρικό και λαξεμένες από ένα κάθε φορά συμπαγές κομμάτι βράχου. Η γεωλογική τους προέλευση είναι άλλο ένα μυστήριο, διότι το πέτρωμα από το οποίο είναι φτιαγμένες δεν υπάρχει στην ευρύτερη περιοχή. Οι επιστήμονες τις έχουν συγκρίνει με πέτρινες μπάλες που υπάρχουν στο Μεξικό, οι οποίες όμως δεν έχουν το ίδιο τέλειο σχήμα και φινίρισμα. Κάποιοι θεωρούν πιθανόν ότι οι ανώνυμοι γλύπτες της Κόστα Ρίκα εμπνεύστηκαν από τους μεξικανικούς σφαιρικούς βράχους οι οποίοι έχουν φυσική, ηφαιστειακή προέλευση. **

-----------------

* μυστήριο
το (ΑΜ μυστήριον)• 1. μυστική λατρεία η συμβολική ιεροτελεστία με την οποία οι μύστες επικοινωνούν με μια θεότητα («ελευσίνια μυστήρια»)• 2. ιεροτελεστία με την οποία μεταδίδεται η θεία χάρη στον χριστιανό, όπως είναι το βάπτισμα, το χρίσμα, η ευχαριστία, η μετάνοια, η ιεροσύνη, ο γάμος και το ευχέλαιο• 3. απόκρυφο πράγμα το οποίο είναι γνωστό σε έναν η σε λίγους, μυστικό («άλλοι δε πολύ κομψότεροι, ων μέλλω σοι τα μυστήρια λέγειν», Πλατ.)• 4. καθετί το θαυμαστό, το ακατανόητο και ανεξήγητο για την ανθρώπινη σκέψη (α. «το μυστήριο της δημιουργίας»• β. «μυστήριο παραμένει πως διέρρευσε η είδηση»)• || (νεοελλ.) 1. είδος δραματικού θεατρικού έργου, κατά τον μεσαίωνα, με θρησκευτική υπόθεση, αλλ. λειτουργικό δράμα• 2. θεάρεστο φιλανθρωπικό έργο, ευεργεσία («είναι τόσο δυστυχής που, αν τον βοηθήσεις, θα κάνεις ένα μυστήριο»)• 3. η γνώση και η ικανότητα για επιτυχία μιας ενέργειας η επιδίωξης• 4. (φρ.) α) «τα άχραντα μυστήρια»• η θεία μετάληψη• β) «μυστήριο (πράγμα)»• λέγεται ως έκφραση έκπληξης για κάτι το ακατανόητο• || (μσν.) 1. δόγμα• 2. προφητεία• 3. κρατικό απόρρητο• 4. (στον πληθ.) τα μυστήρια• εκκλησιαστικά σκεύη• 5. (φρ.) «ως εν μυστηρίω»• κρυφά, εμπιστευτικά• || (μσν. -αρχ.) σύμβολο («το μυστήριον των επτά πατέρων», ΚΔ)• || (αρχ.) 1. θρησκευτική αλήθεια που αποκαλύφθηκε από τον Θεό («τα μυστήρια της βασιλείας των ουρανών», ΚΔ)• 2. κάθε επιστημονική γνώση που απαιτεί ειδική διδασκαλία και μάθηση• 3. ονομασία ενός φαρμάκου για τον βήχα• 4. (στον πληθ.) α) καθετί που χρησίμευε στις τελετές των μυστηρίων, όπως συμβολικά αντικείμενα, ιματισμός κ.α. («σεμνά στεμμάτων μυστήρια», Ευρ.)• β) (ως λογοπαίγνιο) οι φωλιές των ποντικών, οι ποντικοφωλιές («Σικελιώτην Διονύσιον, ος την μεν παρθένον εκάλει μένανδρον και τας των μυών διεκδύσεις μυστήρια εκάλει, ότι τους μυς τηρεί», Αθήν.)• 5. (παροιμ.) «όνος άγων μυστήρια»• λεγόταν για ζώο ή και για άνθρωπο που βάσταζε βαρύτερο φορτίο από αυτό που ήταν φυσικό να βαστάζει ή για άνθρωπο που ήταν σεμνότερος από όσο πρέπει.
[ΕΤΥΜΟΛ. < θ. μυσ- του μυσ-της (< μύω) + επίθημα -τήριο(ν), πρβλ. καυσ-τήριον. Για τη σημασιολογική εξέλιξη της λ. βλ. λ. μύστης]. (Πάπυρος, Μέγα Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας).

**Πηγή: Το Βήμα, Ε. Μητροπούλου, 21/2/10 

http://www.sakketosaggelos.gr/