Το άλυτο μυστήριο του θανάτου του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 
Ένα εξαιρετικά τοξικό βακτήριο από τα ύδατα της Στυγός, ενός από τους ποταµούς που κατά την ελληνική µυθολογία οδηγούσαν στον Κάτω Κόσµο, µπορεί να κρύβεται πίσω από τον πρόωρο θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, σύµφωνα µε οµάδα επιστηµόνων.
Οι ερευνητές κατέληξαν σε αυτό το συµπέρασµα ρίχνοντας το φως της σύγχρονης γεωλογίας και τοξικολογίας σε πληροφορίες που προέρχονται από την αρχαία γραµµατεία.

Αρχαίες πηγές
Όπως επισηµαίνουν, τόσο ο Ησίοδος όσο και ο Παυσανίας αναφέρουν στα κείµενά τους ότι τα ύδατα της Στυγός ήταν δηλητηριώδη. Σύµφωνα µε τη µυθολογία, οι θεοί έδιναν όρκους στη Στύγα και εάν τους παραβίαζαν έπιναν από αυτά τα ύδατά της ως τιµωρία.

Ο Ησίοδος γράφει ότι όποιος έπινε από τα νερά του ποταµού δεν µπορούσε να κινηθεί, να αναπνεύσει και να µιλήσει για έναν χρόνο. Παρόµοια συµπτώµατα είχε εµφανίσει και ο Μέγας Αλέξανδρος. Αρχικά παρουσίασε υψηλό πυρετό και κοιλιακό άλγος και µπορούσε να κινήσει µόνο τα µάτια του και τα χέρια του πριν πέσει τελικά σε κώµα.

Η εκδοχή της δηλητηρίασης
Η υπόθεση της δηλητηρίασης είχε απορριφθεί από πολλούς επιστήµονες καθώς την εποχή του Αλεξάνδρου υπήρχαν

ελάχιστα δηλητήρια που προκαλούσαν υψηλό πυρετό. Δεδοµένου, όµως, ότι τα συµπτώµατα που παρουσίασε µοιάζουν µε αυτά που, σύµφωνα µε τη µυθολογία, εµφάνιζαν και οι θεοί όταν έπιναν από τα ύδατα της Στυγός, η δρ Αντριαν Μέιγιορ, καθηγήτρια στο Πανεπιστήµιο του Στάνφορντ, θεωρεί ότι η υπόθεση της δηλητηρίασης από ένα φυσικό δηλητήριο είναι απολύτως βάσιµη.

Μία διαφορετική προσέγγιση του θανάτου του Αλεξάνδρου
Με αφορμή την πολυσυζητημένη ταινία του Ολιβερ Στόουν το 2004, ο κ. Νίκος A. Παπανικολάου ομότιμος καθηγητής Ιατρικής, είχε δημοσιεύσει στην εφημερίδα “Το Βήμα” ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για τον μυστηριώδη θάνατο του μεγάλου σταρτηλάτη. Εγραφε τότε:

“Ο Αλέξανδρος πέθανε στη Βαβυλώνα στις 10 Ιουλίου του 323 π.X. και όχι στα τέλη Μαΐου του ίδιου έτους, όπως αναγράφεται. Αμερικανοί επιστήμονες που ασχολήθηκαν με τον θάνατό του διεξοδικά αναφέρουν πως οφειλόταν σε αλκοολική ηπατοπάθεια, δηλητηρίαση με αρσενικό ή στρυχνίνη, ηπατίτιδα, περιτονίτιδα, σαλμονέλωση, τραυματισμό και φλεγμονή.

Ο Δημήτρης Τσουτσούλης, Senior registrar του Νοσοκομείου Hammersmith του Λονδίνου, σε άρθρο του στο «Βήμα» της 25ης Οκτωβρίου 1998, αποδίδει τον θάνατο πιθανότατα σε τυφοειδή πυρετό, σύμφωνα με αμερικανούς ερευνητές του Πανεπιστημίου του Μέριλαντ οι οποίοι διατύπωσαν τις απόψεις τους σε τεύχος της επιθεώρησης «New England Journal Medicin» στις 11 Ιουνίου 1998.

Τα περί δηλητηρίασης με στρυχνίνη, που στην εποχή του ήταν άγνωστη, από τη γυναίκα του, τη Ρωξάννη, επειδή είχε σεξουαλικές σχέσεις τάχα με τον Ηφαιστίωνα, ανήκουν στον χώρο της φαντασίας. H αλήθεια είναι ότι μικρός δεν έδειχνε την προτίμησή του σε γυναίκες, γι’ αυτό η μητέρα του Ολυμπιάδα του πήγε τη 17χρονη Καλλίξεινα, στις περιπτύξεις της οποίας έμεινε απαθής. Αλλά στους πολέμους του είχε συντροφιά την εταίρα Θαΐδα, μαζί με την οποία έβαλε φωτιά στα ανάκτορα της Περσίας για να εκδικηθεί τον Ξέρξη που έκαψε την Ακρόπολη.

Επίσης από την αρχαιότητα ακόμη υποστηρίχθηκε η άποψη ότι ο Αλέξανδρος δηλητηριάστηκε είτε από τον Μήδιο είτε από τον γιο του Αντίπατρου, τον Ιόλα, ο οποίος ήταν αρχιοινοχόος του. Ακόμη, ότι σε αυτή τη συνωμοσία έλαβε μέρος και ο Αντίπατρος και πως το δηλητήριο το έστειλε ο Αριστοτέλης, ο δάσκαλός του, επειδή φοβήθηκε για τον εαυτό του μετά την εκτέλεση του Καλλισθένη, που ήταν μαθητής του”.

Το χρονικό του θανάτου του
Αμέσως μετά ο κ. Παπανικολάου, παραθέτει τα στοιχεία της δικής του έρευνας: “Από προσωπική έρευνα και με την πολύτιμη συμβολή του αείμνηστου καθηγητή της Χειρουργικής Χαράλαμπου Σμπαρούνη επάνω στα συμπτώματα της πάθησης που προκάλεσε τον θάνατο του Αλέξανδρου οδηγηθήκαμε στην πιθανότερη αιτία που τον προκάλεσε. Ξέρουμε ότι αυτά κράτησαν 14 ημέρες γιατί ο θάνατός του δεν ήταν αιφνίδιος. Ας τα παρακολουθήσουμε.

Την πρώτη ημέρα, 31 Μαΐου (15 Δαισίου) 323 π.X., ύστερα από βαρύ φαγητό και οινοποσία, αισθάνθηκε έντονο πόνο στην κοιλιά και στον θώρακα, που τον ακολούθησε εμετός, ρίγος και πυρετός.

Τη δεύτερη ημέρα αισθάνθηκε εξάντληση, που δεν τον δυσκόλεψε το βράδυ να φάει και να πιει ώσπου να μεθύσει. Ο πόνος στην κοιλιά συνεχίστηκε με αντανάκλαση στον ώμο. Ο πυρετός και το ρίγος εξακολούθησαν.

Την τρίτη ημέρα ο πυρετός παρέμεινε υψηλός και συνοδεύτηκε από ιδρώτα, ρίγος και σωματική κατάπτωση. Την τέταρτη, πέμπτη, έκτη και έβδομη ημέρα η κατάσταση επιδεινώθηκε και, άρρωστος, δεν είχε καλή επικοινωνία. Την όγδοη έφτασε σε προκωματώδη κατάσταση που κράτησε ως τη δωδεκάτη ημέρα. Παρ’ όλα αυτά όρισε διάδοχός του να είναι ο «κράτιστος».

Τη δέκατη τρίτη ημέρα η αναπνοή του δυσχεραίνεται και η όψη του παίρνει το χαρακτηριστικό περιτονιδικό προσωπείο, το «ιπποκράτειο προσωπείο», όπως χαρακτηριστικά λέγεται στην Ιατρική, γιατί πρώτος το περιέγραψε ο πατέρας της Ιατρικής. Τη δέκατη τέταρτη ημέρα, 13 Ιουνίου, πέθανε.”

Η πιθανότητα της χολολιθίασης
H συμπτωματολογία της πάθησης του βασιλιά της Μακεδονίας, με τα σημερινά δεδομένα της ιατρικής επιστήμης, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πέθανε από χολολιθίαση, η οποία του προκαλούσε συχνές κρίσεις.

“Είναι γνωστό ότι η χολολιθίαση οδηγεί σε οξεία πυώδη ή σηπτική χολοκυστίτιδα και χολαγγειίτιδα και σε οξεία νεκρωτική ή σηπτική παγκρεατίτιδα. Ετσι γίνεται φανερό ότι αυτή πρέπει να οδήγησε στον θάνατο τον Μέγα Αλέξανδρο γιατί της αρρώστιας προηγήθηκε βαρύ γεύμα και κατάχρηση οινοπνεύματος και γιατί η εξέλιξή της είχε την τυπική εικόνα της οξείας παγκρεατίτιδας, δηλαδή διαξιφιστικό πόνο στην κοιλιά με αντανάκλαση στον θώρακα, συνοδευόμενο από εμετό, από ρίγος και πυρετό, κολλώδεις ιδρώτες, ωχρότητα, συγχυτική κατάσταση, παραλήρημα και «ιπποκράτειο προσωπείο». Στη ληξιαρχική πράξη θανάτου θα μπορούσαμε σήμερα να αναφέρουμε ως αιτία: οξεία παγκρεατίτιδα”, καταλήγει ο καθηγητής.

πηγή http://maccunion.wordpress.com/
 http://sarotiko.blogspot.gr/2012/07/blog-post_38.html

Κέντρο Διερχομένων (ψυχών) - Άδης

Το Κέντρο Διερχομένων (ψυχών) έχει μια κυκλική αίθουσα στο κέντρο που αποκαλείται "Κύρια Αίθουσα"  και γύρω από αυτήν υπάρχουν 10 ομόκεντροι κύκλοι όπως φαίνεται σε δύο διαστάσεις στο σχήμα 4.3.
Κάθε ένας από τους ομόκεντρους κύκλους του σχήματος 4.3 μπορεί να επεκταθεί σε 3 διαστάσεις με την προκύπτουσα εικόνα που παρουσιάζεται στο σχήμα 4.4 (Σκάλες) όπου υπάρχουν δύο σκάλες προς χρήση από τις ψυχο-πνευματικές οντότητες. Η μία είναι για αυτές που θα φθάνουν στη προσδιορισμένη θέση (επίπεδο) της τιμωρίας τους και η άλλη για να επιστρέψουν στην κύρια αίθουσα για περαιτέρω επεξεργασία.

4.3 Κέντρο διερχομένων

Οι ομόκεντροι κύλινδροι αυξάνουν σε βάθος έτσι ώστε όσο μεγαλύτερος είναι ο αριθμός του κυλίνδρου τόσο μεγαλύτερο το βάθος (χαμηλότερο επίπεδο), όπως στο σχήμα 4.4, ο ομόκεντρος κύλινδρος 10 είναι βαθύτερος από τον κύλινδρο 1.

Εάν μια ψυχο-πνευματική οντότητα πρόκειται να εκτίσει μια ποινή, τοποθετείται σε μια θέση μέσα στο Κέντρο Διερχομένων (Άδη). Ανάλογα με το επίπεδο τιμωρίας χρησιμοποιεί την εσωτερική σκάλα για να φθάσει στη κατάλληλη θέση.
Δεν υπάρχουν ειδικά δικαστήρια ή φυλακές ή φωτιά και θειάφι. Όταν η ψυχο-πνευματική οντότητα είναι ένοχη υποφέρει ηθικά και ο ηθικός πόνος είναι μακράν πιο δυσάρεστος και καταπιεστικός από τον φυσικό πόνο.

Οι πρώτοι 5 ομόκεντροι κύκλοι/κύλινδροι (1,2,3,4,5) επιτρέπουν σχετική ελευθερία κινήσεων στις οντότητες.
Οι ψυχο-πνευματικές οντότητες που είναι τοποθετημένες στους 2 μεσαίους ομόκεντρους κύκλους/κυλίνδρους (6,7) είναι περιορισμένες και βρίσκονται σε ακινησία.

4.4 Σκάλες

Οι τελευταίοι 3 ομόκεντροι κύκλοι/κύλινδροι (8,9,10) αποτελούν το Έρεβος (βαθύ σκότος).  Οι ψυχο-πνευματικές οντότητες που τιμωρούνται μέσα στο Έρεβος δεν μπορούν να επικοινωνήσουν με άλλες ψυχο-πνευματικές οντότητες εκτός κι αν δεν μετανοήσουν, οπότε φεύγουν για να ενταχθούν στις τάξεις του Κακού. Σ'αυτή την περίπτωση δεν έχουν κανένα δικαίωμα να χρησιμοποιήσουν τη Σκάλα για να φθάσουν στην Κύρια κυλινδρική Αίθουσα του Κέντρου Διερχομένων. Περιφέρονται αιωρούμενα . Συχνά τριγυρνούν το πρώτο επίπεδο προκειμένου να προσπαθήσουν να παραπλανήσουν τις ψυχο-πνευματικές οντότητες που κατεβαίνουν στη γη.

Οι ψυχο-πνευματικές οντότητες που δέχονται την τιμωρία τους πηγαίνουν σε έναν από τους υπο-κυλίνδρους εντός ενός ομόκεντρου κύλινδρου (π.χ. στον ομόκεντρο κύλινδρο 5 υπο-κύκλο 7) αναλόγως με την τιμωρία τους. Όσο μεγαλύτερη η τιμωρία τόσο σκοτεινότερος ο κύκλος δηλ. τόσο μεγαλύτερος ο αριθμός του κύκλου. (Θέση: ο υπο- κύκλος 10 στον ομόκεντρο κύκλο 10 είναι ο σκοτεινότερος).

Όλες οι ψυχο-πνευματικές οντότητες, είτε τιμωρούνται είτε όχι, αιωρούνται. Οι κύκλοι (κύλινδροι) στην ουσία δεν υπάρχουν στον Ουράνιο κόσμο. Παρουσιάζονται έτσι για να γίνει κατανοητή η δομή  του Ουρανού.

Μέχρι τον 5ο κύκλο/κύλινδρο οι ψυχο-πνευματικές οντότητες μπορούν να επισκεφτούν άλλες ψυχο-πνευματικές οντότητες στα σκοτεινότερα στρώματα με άδεια που τους χορηγείται αναλόγως της συμπεριφοράς τους, ενώ οι οντότητες των σκοτεινότερων στρωμάτων δεν μπορούν να επισκεφτούν οντότητες σε υψηλότερα στρώματα.
Οι Ψυχο-πνευματικές οντότητες στον 6ο και τον 7ο κύκλος/κύλινδρος μένουν ακίνητες χωρίς εκφράζουν παράπονα προκειμένου να κερδήσουν την εύνοια του Κυρίου. Σε μια καθορισμένη γήινη εποχή (κάθε έτος) ο Κύριος επισκέπτεται αυτόν τον τομέα και δίδει στις ψυχές βαθμούς προβιβασμού  επιτρέποντας τους να βελτιώσουν την εξέλιξή τους μέσα στο Κέντρο Διερχομένων.

Το Κέντρο Διερχομένων συνιστά το σημείο σύνδεσης μεταξύ των υλικών και μη υλικών κόσμων (Ουρανού). Από αυτό το κέντρο οι οντότητες πηγαίνουν στο Κέντρο Λογοδοσίας ή το Κέντρο Κρίσεως για να κριθούν από τον εαυτό τους, από όπου :

•  (ι) εάν προβιβαστούν συνεχίζουν σε υψηλότερους σταθμούς (Β - Ψ) για να εξελιχθούν περαιτέρω ή 
• (ii) επιστρέφουν στο Κέντρο Διερχομένων για να ενσαρκωθούν αμέσως στο σταθμό Α (γη) ή 
• (iii) εάν είναι ένοχες πολλών αμαρτιών επιστρέφουν στο Κέντρο Διερχομένων για να εκτίσουν την ποινή τους εντός των επιπέδων του Κέντρου Διερχομένων, για να διδαχθούν για τα καθήκοντά τους στη μελλοντική τους ενσάρκωση. Μετά την ολοκλήρωση της ποινής τους θα αναμένουν τη σειρά τους να κατεβούν στον υλικό κόσμο ως νέες ανθρώπινες οντότητες. 

 Όταν κάποιος αισθάνεται άρρωστος και όλα περιστρέφονται γύρω του, πρέπει να ξεκουραστεί για να ανακτήσει τις κανονικές του αισθήσεις. Το ίδιο πράγμα συμβαίνει όταν μια ψυχή ανακληθεί. Είναι αδύνατο να εκτιμήσει που βρίσκεται. Στην αρχή, διευκολύνεται από την αναγνώριση αγαπημένων της προσώπων και αναρωτιέται εάν ονειρεύεται ή όχι. Για να ξεφορτωθεί αυτό το συναίσθημα, που φέρνει αυτόματα τη νοσταλγία του υλικού κόσμου, που μόλις άφησε, και για να μη αισθάνεται πικρία, βλέπει ως αντικατοπτρισμών μέρος της γήινης ζωής της, η οποία στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Δεν είναι δυνατό στον Αιθερικό κόσμο να υπάρξουν γήινα αντικείμενα όπως κήποι και λουλούδια.

Αυτό δεν συμβαίνει στις ψυχο-πνευματικές οντότητες που έχουν εξελιχθεί με Ουράνια βοήθεια. Όταν πεθαίνουν έρχονται σε απευθείας επαφή με φίλους, γνωστούς και συγγενείς. Αισθάνονται ότι όλες οι οντότητες είναι αδελφοί και αδελφές και ηρεμούν. Όταν εξοικειωθούν με το νέο περιβάλλον τους παίρνουν την ακόλουθη πορεία: 

Όταν κάποιος πεθάνει και έχει προετοιμαστεί και έχει κατανοήσει τον Πνευματικό Κόσμο η ψυχο-πνευματική του οντότητα πηγαίνει προς τον Ουρανό (Κέντρο Διερχομένων) και δεν ξανα-κοιτάζει πίσω. Εάν είναι ανίδεος, τότε η ψυχο-πνευματική οντότητα του μένει με το νεκρό σώμα της και προσπαθεί να μιλήσει σε άλλους ανθρώπους αλλά κανένας δεν δίδει σημασία, επειδή είναι αόρατη στα γήινα μάτια και αυτιά. 

Όταν η ψυχο-πνευματική οντότητα ανακαλείται και αφήνει το σώμα της, για τρεις (3) ημέρες (γήινος χρόνος μέτρησης) αιωρείται γύρω από τη γη ή γύρω από το σώμα της. Αυτό εξαρτάται από τη ψυχο-πνευματική οντότητα. Εάν το πνεύμα αισθάνεται ισχυρή έλξη με τον υλικό κόσμο τότε παραμένει στο ίδιο δωμάτιο με το πτώμα του, διαφορετικά, αυτό εγείρεται και από εκεί βλέπει, ακούει και με κάποιο τρόπο συμπάσχει με τη θλίψη εκείνων που  είναι γύρω από το σώμα του. Είναι δυνατό να μπορέσει να εμφανιστεί στα όνειρα ή να μπορεί να υλοποιήσει κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Αυτό εξαρτάται από τις ικανότητες του.

Μετά από αυτό, ανέρχεται και για εννέα (9) ημέρες που κινείται γύρω από το Κέντρο Διερχομένων ενώ απορρίπτει τα τελευταία απομεινάρια της γήινης ζωής του. Για σαράντα (40) ημέρες μετά που θα αφήσει το γήινο σώμα παραμένει στο Κέντρο Διερχομένων όπου λαμβάνει οδηγίες. Πηγαίνει έπειτα στο Κέντρο της Κρίσεως (Κέντρο Λογοδοσίας) για την κρίση του. Μετά από αυτό κατατάσετε στη θέση που έχει καθορίσει η συνείδησή του . 

Τρεις (3) μήνες είναι αρκετοί για το χωρισμό και την ανάμνηση της γήινης ζωής. Σε έξι (6) μήνες, εάν έχει καθοριστεί μια καλή θέση (στα στρώματα 1-5) μέσα στο Κέντρο Διερχομένων, μπορεί να επικοινωνήσει με φιλικές ψυχές. 

Μερικές θρησκείες παρατηρούνται λειτουργίες συμπίπτουν με τους παρόμοιους χρονισμούς για την άνοδο της ψυχο-πνευματικής οντότητας στον Ουρανό. 

Οι ικεσίες, από τις οντότητες ακόμα στη γη, μπορούν να ληφθούν υπόψη όταν το νεκρό πρόσωπο δεν έχει πάρα πολύ μεγάλες ή πάρα πολλές αμαρτίες. Όσο λιγότερες θνητές αμαρτίες πραγματοποιούνται στη γη, τόσο ευκολότερα θα ανεβαίνει τη Σκάλα της Ψυχικής Ανόδου  από την Κύρια Αίθουσα μέσα στο Κέντρο Διερχομένων. 

Όσο ισχυρότερος είναι κάποιος στη γη, τόσο δυσκολότερα θα αναρριχηθεί σε αυτήν την σκάλα. 

Πολλοί άγνωστοι άνθρωποι απολαμβάνουν την αιωνιότητα ενώ πολλοί άνθρωποι που είναι γνωστοί για την εκπλήρωση των θρησκευτικών τους υποχρεώσεων παραμένουν στο ίδιο σημείο ως το χαμηλότερο όλων. Δεν υπάρχουν μυστικά στον Ουρανό. Ο νόμος του Θεού είναι πολύ αυστηρός διότι θέσπισε τους νόμους αυτούς, πριν δημιουργήσει τον Κόσμο, . Ένας νόμος είναι μια ιδέα (έννοια). Έχει ισχύ και επιβάλλεται αυτόματα. 

Δεν είναι, όπως καταλαβαίνετε αφηρημένες ιδέες, αλλά οι Νόμοι είναι ενέργειες που επενεργούν στις ψυχο-πνευματικές οντότητες κατά άγνωστο τρόπο . Ανήκουν στις Αξίες του Ουρανού.

 http://souls-pathway.blogspot.gr/

Η σχέση των Αρχαίων Ελλήνων με τον θάνατο - Δ. Λιαντίνης

O φιλόσοφος Δημήτρης Λιαντίνης, μέσα απο τα δύο σημαντικά έργα του "Έξυπνον Ενύπνιον" και "Τα Ελληνικά", αναλύει τις θεωρίες και την φιλοσοφία που είχαν οι αρχαίοι Έλληνες γύρω απο τον θάνατο. Σας παραθέτουμε τα σημαντικότερα αποσπάσματα απο τα βιβλία του Δημήτρη Λιαντίνη.

“Λένε ότι κάποτε έγινε ένας αγώνας [Το γνωστό Certamen Homeri et Hesiodi] ανάμεσα στον Όμηρο και στον Ησίοδο για τα πρωτεία. Να κριθεί δηλ. στους Έλληνες ποιος από τους δυο μεγαλύτερους είναι ο πιο μεγάλος.

Η επιτροπή κρίσης, εκεί κάπου στην Αυλίδα ή στις Θήβες, κάθισε με σεβασμό τους δυο σοφούς στο θρονί τους, και άρχισε να τους ρωτά. Ήθελαν λέει να μάθουν ποιος είναι ποιο φρόνιμος σε ζητήματα μεγάλης σημασίας.

Ρωτήσανε τον Ησίοδο και τον Όμηρο τις ίδιες ερωτήσεις. Ο πρώτος έδωσε απαντήσεις που φανέρωσαν τον άνθρωπο με την πλούσια πείρα που έζησε στον κόσμο ζωντανός και έκαμε και έπαθε και έμαθε.

Ρωτήσανε μετά και τον Όμηρο. Ο αοιδός με τα άδεια όμματα τους άκουσε μειλίχια να τον ρωτάνε : “πες μας”, τον ρώτησαν, “ποιο είναι το μεγαλύτερο στον άνθρωπο καλό 
– ειπάγε μοι πάμπρωτα τι φέρτατόν εστι βροτοίσιν;;“.

Σε τούτο το άλυτο αίνιγμα, στο ερώτημα των ερωτημάτων, ο Όμηρος, ο υιός του Μέλητου με την θεϊκή καταγωγή και την θεϊκή γνώση αποκρίθηκε (υιέ Μελητος Όμηρε θεών άπο μήδεα ειδώς) : “αρχήν μεν μη φύναι επιχθονίοισιν άριστον, φύντα δ όμως ώκιστα πύλας Αιδαο περήσαι” δηλαδή “Άριστο σε όλους και σε όλες”, αποκρίθηκε ο Όμηρος, “είναι ο άνθρωπος ποτέ να μην γεννιέται !!“.

Η επιτροπή σύγκορμη πάγωσε ! Δικαίωμα για τέτοια γνώμη – κρίση αλλά κυρίως απάντηση είχε μόνον ο πρώτος πλάστης του ολυμπιακού κόσμου των Ελλήνων. Και η απάντηση αυτή ως κρίση – γνώμη, έως και γνώση, έχει το νόημα μίας “αποκεκαλυμμένης παλινωδίας” του Ομήρου στο ερώτημα περί του όντος, μία παλινωδία που άφησε αυτόν τυφλό αλλά που άνοιξε τα δικά μας όμματα.
Με τον Όμηρο γνωρίσαμε ότι από την ύπαρξη πολυτιμότερη είναι η ανυπαρξία.

Ένας όμως πονηρός ανάμεσα στην επιτροπή, ένας μικρός Οδυσσέας στο νου, σκόρπισε δίχως δεύτερη σκέψη την ταραχή που γέννησε η απάντηση του Ομήρου με μία δεύτερη ερώτηση.

- Κανένας, του λέει του Ομήρου, δεν μας ζήτησε όμως γνώμη, αν θέλουμε δηλαδή να μας γεννήσει ή όχι. Να μας ειπείς το λοιπόν, ποιο είναι το δεύτερο στον άνθρωπο καλό, που το κρατά και στο χέρι ο άνθρωπος. “το πάντων αιρετώτατον”. Εκείνο δηλαδή που να μπορούμε να το διαλέγουμε κιόλας.
- “Το δεύτερο στον άνθρωπο καλό”, είπε ο Όμηρος, “είναι όταν γεννηθεί ο άνθρωπος, αμέσως να πεθάνει !!“. » [Homeri opera, υπό T.W. Allen. Εκδ. Οξφόρδης, τόμος V, σ. 288: "αρχήν μεν μη φύναι επιχθονίοισιν άριστον, φύντα δ όμως ώκιστα πύλας Αιδαο περήσαι"].


Αυτή η απόκριση κρύβει τη βία της ανάγκης και την αλυπησιά του χάρου. Και κάνει τον Όμηρο να γίνεται ο πρώτος τιμητής του Θεού.

Όσο και να εξερευνά κανείς στη χώρα του θρήνου, δεν θα βρει πικρότερη θέση. Όπως δεν πρόκειται να βρει γυναίκα πιο ωραία από την ωραία Ελένη, που και κείνη την έπλασε ο Όμηρος.

Πίσω από την απόκριση του Ομήρου όμως δεν βρίσκεται ένα πρόσωπο μονάχα, αλλά το συλλογικό πνεύμα ενός λαού μοναδικού, που επάνω σε ένα ερώτημα αγωνίζεται να κλίσει όλα τα ανθρώπινα υπάρχοντα.

Στα ίδια πατήματα βρίσκεται και η ιστορία που σώθηκε στα αποσπάσματα του Αριστοτέλη και σε ένα κείμενο του Πλουτάρχου. Είναι μάλιστα σημαδιακό, που η ιδέα αρχίζει με τον Όμηρο, την εκκίνηση, περνάει από τον Αριστοτέλη, το τέρμα της κλασικής Ελλάδος, και τελειώνει στον Πλούταρχο, την κατακλείδα του Ελληνικού κόσμου.

Και μην λησμονούμε ότι ο Πλούταρχος είναι μία επιβλητική μορφή στην Ελλάδα. Ρουσσώ, Γκαίτε και Ναπολέων τον είχαν ολοζωής στο μαξιλάρι. Τον δε Όμηρο στο προσκέφαλό του ο μακεδόνας μέγας στρατηλάτης, ο Αλέξανδρος του Φιλίππου.


Κυνηγούσε, λέει λοιπόν ο μύθος [Rose V., Aristotelis qui ferebantur Librorum Fragmenta, Lipsiae 1886, 40, 1481b], ο βασιλιάς Μίδας αγρίμια στα όρη της Μακεδονίας. Εκεί, αποσταμένος, έγειρε στην ρίζα ενός δρυ να ξεκουραστεί. Τότες ήτο που είδε δίπλα του τον Σιληνό να κοιμάται.

Έχω την ευκαιρία σκέφτηκε ο πονηρός βασιλιάς. Και πιάνει τον Δαίμονα (Σιληνό), και τον δένει με το σκοινί, για να μην του φύγει και του λέει :

- Εγώ θα σε ελευθερώσω, αλλά πρώτα να μου πεις.

- Πες το μου, του λέγει ο Σιληνός, και θα στο πω, και άσε με να φύγω. Κι ούτε χρειαζόταν να με δέσεις, για να σου ειπώ

- Εξήγα μου του λέγει, ο Μίδας, εσύ που κρέμεσαι ανάμεσα ουρανού και γης, και γνωρίζεις πράγματα που δεν τα φτάνει ανθρώπου νους. Εξήγα μου γιατί θα σκάσω, “τι ποτέ εστι το βέλτιστον τοις ανθρώποις και τι το πάντων αιρετώτατον,” δηλαδή ποιο είναι το μεγαλύτερο στον άνθρωπο καλό ;;”

Ο Δαίμονας αλαφιάστηκε, τον συνεπήρε το ξάφνιασμα και ιδιοτρόπησε.
- Λύσε με να πηγαίνω, του λέγει, και τράβα στο καλό σου. Ρωτάς πράγματα που δεν απαντιούνται.

Ο Μίδας, στάθηκε και του αποκρίθηκε :

- Αν δεν μου αποκριθείς σε αυτό που σε ρωτώ, δεν έχεις λευτεριά. Εδώ στο δένδρο θα μείνεις δεμένος. Όσο να σε λύσει ο λιμός και να σε καταλύσει ο λύκος.
Θύμωσε τότε ο Σιληνός. Τίναξε τα χέρια του ψηλά, πέσανε τα δεσμά. Έστρεψε το βλέμμα του και κοίταξε τον άνθρωπο βλοσυρά, κι όλα τα γύρω μύρισαν θειάφι. Το θείο συνεπήρε ολάκερο τον τόπο. Ο Μίδας, του πάρθηκε η ομιλία, κι έπεσε κατά γης. Και τότε ο Σιληνός, ο κορυφαίος στα όργια και ο πιστός σύντροφος του Διονύσου, τον επιτίμησε :

“δαίμονος επιπόνου και τύχης χαλεπής εφήμερον σπέρμα, τι με βιάζεσθε λέγειν α υμίν άρειον μη γνώναι ;;“

Με ερωτάς, συνεχίζει,

“τί εστί το βέλτιστον τοις ανθρώποις και τι το πάντων αιρετώτατον“,
μάθε λοιπόν και σκάσε :

“μετ αγνοίας γαρ των οικείων κακών αλυπότατος ο βίος. ανθρώποις δε πάμπαν ουκ έστι γενέσθαι το πάντων άριστον ουδέ μετασχείν της του βελτίστου φύσεως (άριστον γαρ πάσι και πάσαις το μη γενέσθαι)• το μέντοι μετά τούτο και πρώτον των ανθρώπω ανυστών, δεύτερον δε, το γενομένους αποθανείν ως τάχιστα“

[Πλουτάρχου, Παραμυθητικός προς Απολλώνιον, 115 d].

Εντελώς ομοιότυπη για τον πεσιμισμό των ελλήνων με τις δημοτικές μαρτυρίες του Ομήρου, του Αριστοτέλους και του Πλουτάρχου, είναι και η προσωπική κατάθεση του Σοφοκλή που γίνεται με το στόμα του χορού στο βασιλιά Οιδίποδα:

(Το πιο καλύτερο απ’ όλα θε νά ‘τανε

να μην είχε κανείς γεννηθεί,

ή, μια που ήρθε στο φως,

να γυρνά κείθ’ όπου ήρθε μια ώρα πιο μπρος.

[Σοφοκλέους, Οιδίπους επί Κολωνώι, 1224 - 1227. Μετάφρ. Γ. Γρυπάρη]

Οι κρίσεις του Ομήρου και του Αριστοτέλη φέρνουν στο φως ακατέργαστο το δεύτερο πρόσωπο των Ελλήνων. Η γνώση τους αυτή εκπέμπει ακτινοβόλο θάνατο : ώκιστα πύλας Αιδαο περήσαι, το γενομένους αποθανείν ως τάχιστα.

Το συμπέρασμα είναι όμως πως από όλη ετούτη την κοιλάδα των κλαυθμών οι δάσκαλοι και οι διδακτικοί δεν μας έδειξαν φύλλο. Αντίθετα, μας είπαν τα αντίθετα. Μιλούν για ήλιο τα μεσάνυχτα και για πανηγύρια στο καταχείμωνο“

http://ellinonpaligenesia.blogspot.gr/

«Ο Θάνατος δεν είναι το τέλος» λένε οι επιστήμονες σύμφωνα με τον Αϊνστάιν Πηγή: «Ο Θάνατος δεν είναι το τέλος» λένε οι επιστήμονες σύμφωνα με τον Αϊνστάιν

 
Η καινούργια προσέγγιση στο μεγαλύτερο φόβο του ανθρώπου λέγεται Βιοκεντρισμός, και προέρχεται τόσο από το χώρο της κβαντοφυσικής και της θεωρίας των παράλληλων συμπάντων, όσο και από τον ίδιο τον Αϊνστάιν.
Σύμφωνα με ένα από τα θεμελιώδη αξιώματα της επιστήμης, καμίας μορφής ενέργεια δεν χάνεται. Δεν δημιουργείται και δεν καταστρέφεται απλά υπάρχει. Ξεκινώντας από αυτό, και με δεδομένο ότι ο εγκέφαλος, είναι μια τεράστια γεννήτρια ενέργειας, οι επιστήμονες καλούνται να απαντήσουν στο τι γίνεται αυτή η ποσότητα ενέργειας, όταν ο εγκέφαλος σταματήσει λόγω θανάτου να λειτουργεί. Είναι πιθανόν να μεταβιβάζεται σε ένα παράλληλο σύμπαν;
Για τους μελετητές, η θεωρία των παράλληλων συμπάντων, είναι μια πραγματικότητα πολύ πιο αντικειμενική από αυτό που θεωρούμε πραγματικότητα δεδομένου ότι έννοιες όπως ο χώρος και ο χρόνος, θεμελιώδεις όσον αφορά την προσέγγιση μας απέναντι στην πραγματικότητα, δεν υφίστανται όπως τις αντιλαμβανόμαστε. Οτιδήποτε ο εγκέφαλος επεξεργάζεται και χρησιμοποιεί σαν πληροφορία, είναι απλά ένα εργαλείο κατανόησης ενός συγκεκριμένου χωροχρόνου μιας συγκεκριμένης πραγματικότητας. Κάτι που αποδεικνύεται από την ανικανότητα του εγκεφάλου, να κατανοήσει την ύπαρξη του συμπαντικού απείρου, εφ' όσον ο προγραμματισμός του, του καθιστά κατανοητά μόνο τα πεπερασμένα σύνολα.
Σε ένα σύμπαν χωρίς χώρο και χρόνο (με τις έννοιες που εμείς τους δίνουμε) όπως στην ουσία έχει αποδειχτεί ότι είναι το σύμπαν, η έννοια του θανάτου, του τέλους, πολύ απλά δεν υφίσταται λένε οι ειδικοί. Υφίσταται η εμπειρία του θανάτου, όπως τον βιώνουμε με το συγκεκριμένης λειτουργίας εγκέφαλο μας, αλλά κατά πόσο αυτή η εμπειρία, ανταποκρίνεται σε μια αντικειμενική πραγματικότητα, για την οποία δεν έχουμε εργαλεία κατανόησης;
Ο ίδιος ο Αϊνστάιν είχε παραδεχτεί με αφορμή το θάνατό ενός φίλου του, του Μπέσο: «Ο Μπέσο έφυγε από αυτόν τον παράξενο κόσμο, λίγο πριν από μένα. Αλλά αυτό δε σημαίνει τίποτα. Άνθρωποι σαν κι εμάς, γνωρίζουμε ότι ο διαχωρισμός ανάμεσα στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, είναι απλά και μόνο μια πεισματάρικη ψευδαίσθηση».
Σύμφωνα με τη μελέτη των επιστημόνων, η αθανασία δεν είναι μια διαρκής ύπαρξη σε έναν κόσμο δίχως τέλος γιατί πολύ απλά σαν έννοια, κατοικεί έξω από την έννοια του χρόνου όπως τον ξέρουμε. Σε έναν κόσμο έξω από την αντιληπτική μας ικανότητα, κι από ότι θεωρούμε πραγματικό και μη.
Όσο δεδομένη είναι η περιορισμένη μας ικανότητα στον προσδιορισμό της πραγματικότητας άλλο τόσο είναι και η ικανότητά μας στον προσδιορισμό της μη πραγματικότητας. Αυτής που δεν περιορίζεται από το χώρο, το χρόνο και τους νόμους ενός χιλιοστού του σύμπαντος, αλλά επεκτείνεται σε ολόκληρη την δημιουργία και τις παράλληλες, άπειρες όπως και ο χωροχρόνος, μορφές της.

Πηγή: «Ο Θάνατος δεν είναι το τέλος» λένε οι επιστήμονες σύμφωνα με τον Αϊνστάιν | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/node/46742#ixzz28sqgrmWH