Πολυσύμπαν «Επικίνδυνη» ιδέα ή μαγικό κλειδί της φυσικής;

Amanda Gefter
Είναι το Σύμπαν μας μοναδικό ή αποτελεί τμήμα ενός «Πολυσύμπαντος» με άπειρα παράλληλα σύμπαντα σαν φυσαλίδες; Στο πολυσύμπαν τα παράλληλα σύμπαντα γεννούν παράλληλα σύμπαντα που γεννούν παράλληλα σύμπαντα. Ξενάγηση στην πιο υπερβατική θεωρία της φυσικής που μοιάζει να έχει λύσεις για όλα: από την ποσότητα της σκοτεινής ενέργειας ως τη σχετικότητα του χρόνου
Δίνοντας λύσεις σε βασανιστικά ερωτήματα, το Πολυσύμπαν, αν και «άπιαστο», φαίνεται να έχει πολλές αρετές. Παρ΄ όλα αυτά αρκετοί επιστήμονες- και όχι μόνο ο κ. Έλις- θεωρούν αυτή την ιδέα επικίνδυνη. Η κύρια αιτία ανησυχίας είναι το γεγονός ότι προϋποθέτει την ύπαρξη ενός πλήθους μη παρατηρήσιμων συμπάντων, κάτι το οποίο σημαίνει ότι η όλη ιδέα είναι ανεπίδεκτη εξέτασης. Αν κάτι τόσο θεμελιώδες είναι ανεπίδεκτο εξέτασης, υποστηρίζει ο κ. Ελις, τότε υπονομεύονται τα ίδια τα θεμέλια της επιστήμης. Δεν έχουν όμως όλοι οι φυσικοί την ίδια γνώμη... Τα τελευταία ευρήματα φαίνεται μάλιστα πως δικαιώνουν τους «αιρετικούς»!

Μπορούμε να συγκρίνουμε τα άπειρα;
Ενας από τους προσκεκλημένους στο πάρτι του κ. Ελις, οΡαφαέλ Μπουσό του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ ανακάλυψε τους τελευταίους μήνες έναν τρόπο για να παρακαμφθεί το πρόβλημα των μη παρατηρήσιμων συμπάντων. Ξαφνικά κατόρθωσε να μετατρέψει το Πολυσύμπαν, από προβληματική εικασία που απειλούσε να ανατρέψει την επιστήμη, σε μια θεωρία που υπόσχεται προβλέψεις τις οποίες μπορούμε να εξετάσουμε. Οι ανακαλύψεις του δείχνουν στους φυσικούς έναν δρόμο προς τον υπέρτατο στόχο, την ένωση της κβαντομηχανικής και της βαρύτητας σε μια ξεκάθαρη θεωρία των πάντων.

Το επίτευγμα του κ. Μπουσό είναι εξαιρετικά εντυπωσιακό επειδή πέτυχε εκεί όπου πολλοί άλλοι είχαν προσπαθήσει αλλά είχαν αποτύχει. Το βασικό πρόβλημα που συναντούσαν ήταν το εξής: σαν την κβαντομηχανική και τη θερμοδυναμική, η κοσμολογία του Πολυσύμπαντος αποτελεί μια άσκηση στη στατιστική. Για ένα σύμπαν μέσα στο Πολυσύμπαν δεν μπορεί κανείς να προβλέψει ποια θα είναι τα βασικά χαρακτηριστικά του - πόση σκοτεινή ενέργεια θα περιέχει, ας πούμε. Το καλύτερο που μπορεί να κάνει είναι να υπολογίσει τις πιθανότητες που υπάρχουν να φαίνεται έτσι όπως φαίνεται βάσει του πόσο πιθανό είναι να υπάρχει ένα σύμπαν με τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά μέσα στο Πολυσύμπαν. Ο υπολογισμός των πιθανοτήτων απαιτεί όμως ένα «μέτρο»- ένα μαθηματικό εργαλείο που να λέει πώς θα προσδιοριστούν οι σχετικές πιθανότητες. Και το να βρει κανείς ένα σωστό μέτρο για το Πολυσύμπαν είναι κάθε άλλο παρά εύκολο. Το πρόβλημα είναι ότι μέσα σε ένα άπειρο Πολυσύμπαν ό,τι μπορεί να συμβεί θα συμβεί- για άπειρες φορές. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, η πιθανότητα χάνει κάθε νόημα.«Πώς να συγκρίνεις τα άπειρα;»ρωτάει οΑντρέ Λίντε του Πανεπιστημίου Στάνφορντ.

Η «λάθος» στιγμή
Πριν από την εργασία του κ. Μπουσό, η κοινώς αποδεκτή προσέγγιση ήταν να επιλέγει κανείς ένα «στιγμιότυπο» του Πολυσύμπαντος σε μια δεδομένη χρονική στιγμή και να υπολογίζει τα χαρακτηριστικά όλων των παράλληλων συμπάντων που υπάρχουν μέσα σε αυτό σημειώνοντας πόσες διαφορετικές τιμές εμφανίζονται για την ποσότητα της σκοτεινής ενέργειας. Στη συνέχεια μπορούσε κανείς να υπολογίσει κατά προσέγγιση τις σχετικές πιθανότητες του Πολυσύμπαντος καθώς αυτό αναπτύσσεται στον χρόνο μαζί με τον άπειρο αριθμό παράλληλων συμπάντων του.

Δυστυχώς σε αυτή την προσέγγιση υπάρχει ένα μεγάλο κενό, το οποίο συνοψίζεται στο «σε μια δεδομένη στιγμή»: σύμφωνα με τη Θεωρία της Σχετικότητας τουΑϊνστάιν, η φράση αυτή αφαιρεί κάθε νόημα από το όλο εγχείρημα. Το πρόβλημα προκύπτει από την παρατήρηση του Αϊνστάιν ότι τα ρολόγια «τρέχουν» διαφορετικά για τους διαφορετικούς παρατηρητές. Δύο γεγονότα που είναι ταυτόχρονα για μένα δεν είναι ταυτόχρονα για εσάς, οπότε οι τρόποι «χρονικής διαίρεσης» του Πολυσύμπαντος είναι άπειροι. Κανένας δεν είναι περισσότερο «αληθινός» από οποιονδήποτε άλλον, επομένως δεν υπάρχει λόγος να προτιμήσει κανείς μια χρονική διαίρεση έναντι μιας άλλης- και οι διαφορετικές χρονικές στιγμές μπορούν να οδηγήσουν σε εντελώς διαφορετικά αποτελέσματα.

Ξεχάστε το «μάτι του Θεού»
Η προσέγγιση αυτή προϋποθέτει την ιδέα ότι το Πολυσύμπαν μπορεί να περιγραφεί χωρίς να υπάρχει παρατηρητής, από μια εξωτερική, συνολική άποψη, σαν αυτήν που θα είχε το «μάτι του Θεού». Ο κ. Μπουσό συνειδητοποίησε ότι αυτό ακριβώς οδηγούσε σε όλα αυτά τα προβληματικά άπειρα. Αποφάσισε λοιπόν να υπολογίσει τις πιθανότητες με βάση αυτά που οποιοσδήποτε παρατηρητής μπορεί να δει μέσα από το δικό του σύμπαν.

Η κβαντομηχανική μάς λέει ότι το κενό του Διαστήματος δεν είναι άδειο: αντιθέτως, σφύζει από ενέργεια. Επίσης μας λέει ότι, αργά ή γρήγορα, οποιοδήποτε δεδομένο σύμπαν θα αποσυντεθεί αυτογενώς δίνοντας τη θέση του σε ένα άλλο με μικρότερη ενέργεια. Πράγματι οι περισσότεροι κοσμολόγοι βλέπουν τη Μεγάλη Εκρηξή μας ακριβώς σαν ένα τέτοιο γεγονός, κατά τη διάρκεια του οποίου το κενό στο οποίο ζούμε γεννήθηκε από ένα κενό μεγαλύτερης ενέργειας που αποτελούσε ένα σύμπαν προγενέστερο από το δικό μας. Αυτό το οποίο έχει σημασία εδώ ωστόσο είναι ότι υπάρχει μια πληθώρα πιθανών συμπάντων τα οποία μπορούν να γεννηθούν με αυτόν τον τρόπο- το καθένα με τη δική του πιθανότητα. Προσθέτοντας όλες αυτές τις πιθανότητες ο κ. Μπουσό μπόρεσε να υπολογίσει τις πιθανότητες του παρατηρητή καταλήγοντας σε ένα σύμπαν με ένα συγκεκριμένο σύνολο χαρακτηριστικών.

Με αυτή την προσέγγιση ο κ. Μπουσό κατόρθωσε να εξαγάγει πιθανότητες για πράγματα όπως η σκοτεινή ενέργεια σε οποιοδήποτε δεδομένο σύμπαν, χωρίς να χρειαστεί να καταφύγει σε μια γενική άποψη χωρίς παρατηρητή ή σε εικασίες για το τι θα μπορούσε να συμβαίνει σε ασύνδετα παράλληλα σύμπαντα έξω από το οπτικό μας πεδίο. Ονομάζει την προσέγγισή του «αιτιώδες διορθωτικό μέτρο» και το σημαντικό είναι ότι λειτουργεί. Τη χρησιμοποίησε για να προβλέψει την τιμή της σκοτεινής ενέργειας που θα έπρεπε να βλέπουμε στο δικό μας Σύμπαν και κατέληξε σε ένα αποτέλεσμα το οποίο προσεγγίζει κατά πολύ την τιμή που παρατηρείται.

Βρήκαμε λοιπόν τη λύση; Οχι ακριβώς. Το πρόβλημα με το αιτιώδες διορθωτικό μέτρο είναι ότι το αποτέλεσμα εξαρτάται από την ενέργεια του κενού του Σύμπαντος με το οποίο ξεκινά ο υπολογισμός. Και μια τέτοια αυθαιρεσία αποτελεί ανάθεμα για τους φυσικούς.

Το ολόγραμμα που τα λέει όλα

Ενώ ο κ. Μπουσό εργαζόταν σε αυτά που βλέπει ένας παρατηρητής μέσα στο Πολυσύμπαν, ένας κοσμολόγος, οΑλεξάντερ Βιλένκιντου Πανεπιστημίου Ταφτς της Βοστώνης, διατύπωνε μιαν άλλη προσέγγιση. Μαζί με τονΖάουμε Γκάμγκατου Πανεπιστημίου της Βαρκελώνης αναζήτησε ενδείξεις για την εξαγωγή του μέτρου σε μια προηγούμενη δουλειά του αργεντινού φυσικούΧουάν Μαλντασένα του Ινστιτούτου Προωθημένων Μελετών του Πανεπιστημίου του Πρίνστον.

Ο κ. Μαλντασένα εξέταζε τη Θεω ρία των Χορδών για την κατασκευή μοντέλων συμπάντων όταν έκανε μια εκπληκτική ανακάλυψη. Βρήκε ένα μοντέλο ενός σύμπαντος με παράξενο σχήμα και πέντε διαστάσεις, το οποίο ήταν ακριβώς ισοδύναμο με ένα απλούστερο μοντέλο στο τετραδιάστατο όριό του. Αυτό αποτελεί ένα κλασικό παράδειγμα της λεγομένης «Ολογραφικής Αρχής», της ιδέας ότι σε ένα σύμπαν με οποιονδήποτε αριθμό διαστάσεων όλα τα φυσικά χαρακτηριστικά του εσωτερικού του μπορούν να κωδικοποιηθούν στο εξωτερικό όριό του περίπου κατά τον ίδιο τρόπο με τον οποίο ένα δισδιάστατο ολόγραμμα πιστωτικής κάρτας κωδικοποιεί όλες τις πληροφορίες που αφορούν ένα τρισδιάστατο αντικείμενο.

Ο κ. Βιλένκιν και ο κ. Γκάμγκα σκέφτηκαν ότι συνολικά το Πολυσύμπαν θα πρέπει αντίστοιχα να έχει μια ολογραφική εικόνα στο όριό του. Στην περίπτωση αυτή ωστόσο το όριο δεν αποτελεί ένα σύνορο στον χώρο αλλά στον χρόνο, απείρως μακριά στο μέλλον. Θα μπορούσε το μέτρο του Πολυσύμπαντος να κρύβεται εκεί;

Η απίστευτη σύγκλιση
Ο κ. Μπουσό προβληματίστηκε. Αν και πίστευε ότι το αιτιώδες διορθωτικό μέτρο του είχε πιο ευοίωνες προοπτικές, αποφάσισε να δει τι θα συνέβαινε αν προσπαθούσε να εξαγάγει ένα μέτρο για το Πολυσύμπαν μελετώντας το όριό του.«Ηθελα να βρω έναν ξεκάθαρο τρόπο μεταφοράς αυτών που μάθαμε από τον Μαλντασένα στο Πολυσύμπαν»λέει.

Οπως αποδείχθηκε, το να εστιάζει κανείς σε ένα τμήμα του ορίου είναι αντίστοιχο με το να επιλέγει διαφορετικά, πεπερασμένα χρονικά τμήματα στο εσωτερικό του Πολυσύμπαντος. Για να το καταλάβετε, φανταστείτε ότι στέκεστε σε ένα σκοτεινό δωμάτιο με την πλάτη γυρισμένη στον έναν τοίχο. Ανάβετε έναν φακό ο οποίος δημιουργεί έναν μεγάλο φωτεινό κύκλο στον απέναντι μακρινό τοίχο. Οσο προχωρείτε προς τον απέναντι τοίχο, ο φωτεινός κύκλος μικραίνει. Οσο περισσότερο απομακρύνεστε από τον τοίχο από τον οποίο ξεκινήσατε, τόσο μικρότερη γίνεται η φωτεινή περιοχή. Με άλλα λόγια, υπάρχει μια ξεκάθαρη σχέση ανάμεσα στις περιοχές του μελλοντικού σας ορίου και στην απόσταση από το σημείο εκκίνησής σας. Με ανάλογο τρόπο μια συγκεκριμένη περιοχή του ορίου του Πολυσύμπαντος συνδέεται με έναν δεδομένο χρόνο στο εσωτερικό του.

Το ισχυρό σημείο αυτής της προσέγγισης είναι ότι παρακάμπτει το πρόβλημα που έχει θέσει ο Αϊνστάιν, αυτό του χρόνου ο οποίος είναι σχετικός για κάθε διαφορετικό παρατηρητή. Εδώ το όριο μας λέει ποιο παράλληλο σύμπαν υπήρχε σε έναν δεδομένο χρόνο. Γνωρίζοντας αυτό, μπορεί να αρχίσει κανείς να συγκρίνει σύμπαντα και να υπολογίσει την πιθανότητα του να βρει ένα με μια δεδομένη τιμή σκοτεινής ενέργειας, για παράδειγμα.

Καθώς ο κ. Μπουσό μελετούσε αυτό το μέτρο παρατήρησε κάτι εκπληκτικό. Το «συνολικό μέτρο» στο οποίο είχε καταλήξει χρησιμοποιώντας την ολογραφική αναπαράσταση του Πολυσύμπαντος και του μελλοντικού ορίου του ήταν ακριβώς ισοδύναμο με το αιτιώδες διορθωτικό μέτρο που είχε ήδη εξαγάγει εξετάζοντας απλώς τι μπορεί να δει ένας μεμονωμένος παρατηρητής. Οι δύο εντελώς διαφορετικές προσεγγίσεις αποδείχθηκαν δύο διαφορετικοί τρόποι για να δει κανείς την ίδια υποκείμενη πραγματικότητα: η μία εξετάζει ένα σύνολο πιθανών θεωριών για έναν μεμονωμένο παρατηρητή, η άλλη συνολικά την άπειρη ιστορία ενός απείρου αριθμού ασύνδετων παράλληλων συμπάντων.

Δύο άνθρωποι με δεκανίκια...
«Αυτό ήταν πραγματικά εκπληκτικό» λέει ο κ. Μπουσό.«Για μένα ήταν απίστευτο όταν συνειδητοποίησα ότι τα δύο μέτρα δίνουν ακριβώς τις ίδιες πιθανότητες». Αυτή η ισοδυναμία αποδεικνύεται εξαιρετικά χρήσιμη, καθώς οι αδυναμίες του ενός μέτρου αποτελούν τα δυνατά σημεία του άλλου και το αντίστροφο.«Είναι σαν δύο άνθρωποι με δεκανίκια που στηρίζουν ο ένας τον άλλον»συμπληρώνει.

Ενώ λοιπόν στο αιτιώδες διορθωτικό μέτρο οι απαντήσεις εξαρτώνται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τα σύμπαντα από τα οποία ξεκινά ο παρατηρητής, το συνολικό μέτρο δεν πάσχει από αυτή την ασάφεια. Στο Πολυσύμπαν, τα παράλληλα σύμπαντα γεννούν παράλληλα σύμπαντα που γεννούν παράλληλα σύμπαντα, έτσι ώστε οι αρχικές συνθήκες γρήγορα χάνονται μέσα στο πλήθος και δεν έχουν πια σημασία όταν πρέπει να υπολογιστούν οι πιθανότητες. Στην πραγματικότητα η συνολική εικόνα καθορίζει ποιο θα πρέπει να είναι το κενό έναρξης της προσέγγισης του αιτιώδους διορθωτικού μέτρου.

Από την άλλη πλευρά, ενώ το συνολικό μέτρο πάσχει από το πρόβλημα της «διπλής πληροφορίας», το αιτιώδες διορθωτικό μέτρο του κ. Μπουσό το παρακάμπτει με επιτυχία.

Τα επακόλουθα μπορεί να είναι τεράστιας σημασίας. Τα δύο ισοδύναμα μέτρα δεν προσέφεραν μόνο μια πρόβλεψη για τη σκοτεινή ενέργεια του δικού μας Σύμπαντος η οποία ταιριάζει με τις παρατηρήσεις, αλλά είναι και τα δύο εμπνευσμένα με διαφορετικό τρόπο από την Ολογραφική Αρχή. Αυτό υποδηλώνει ότι η Ολογραφική Αρχή θα μπορούσε να μας οδηγήσει σε μια θεωρία κβαντικής βαρύτητας- την πολυπόθητη Θεωρία των Πάντων που αντικατοπτρίζει τη δυναμική του Σύμπαντος.«Εξετάζοντας το πρόβλημα του μέτρου φαίνεται ότι αποκτούμε γνώσεις, ίσως απρόσμενα,γύρω από άλλα,εξίσου βαθιά μυστήρια, κυρίως το πώς να διατυπώσουμε την κβαντική θεωρία του Πολυσύμπαντος» λέει ο κ. Μπουσό.

Ακόμη και ο κ. Ελις έχει εντυπωσιαστεί από αυτά τα αποτελέσματα. «Είναι ένα χρήσιμο και ενδιαφέρον τεστ συνέπειας που βασίζεται σε γοητευτικές αλλά εικοτολογικές θεωρίες της φυσικής»λέει. Υπάρχει επίσης ένα ακόμη σημαντικό επακόλουθο. Αν η ισοδυναμία του κ. Μπουσό ισχύει, τότε όχι μόνο μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το μέτρο της για να κάνουμε πραγματικές, εξετάσιμες προβλέψεις, αλλά μπορούμε επίσης να κάνουμε υπολογισμούς στο Πολυσύμπαν χωρίς καν να αναφερθούμε σε μη παρατηρήσιμα σύμπαντα που κρύβονται πέρα από τον κοσμικό μας ορίζοντα. Ολα όσα χρειαζόμαστε να ξέρουμε για το Πολυσύμπαν μπορεί να βρίσκονται εδώ, μέσα στο Σύμπαν μας.

ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΟΥ ΕΛΕΦΑΝΤΑ
Ο ταν οΣτίβεν Χόκινγκυπολόγισε ότι οι μαύρες τρύπες εκπέμπουν ενέργεια και τελικά εξατμίζονται, δημιούργησε ένα βασανιστικό ερώτημα: Τι γίνονται οι πληροφορίες για την ύλη που έχει πέσει μέσα τους; Αν διαφεύγουν πίσω στο Σύμπαν, θα πρέπει να τρέχουν με ταχύτητα μεγαλύτερη από αυτήν του φωτός, παραβιάζοντας τη Θεωρία της Σχετικότητας του Αϊνστάιν. Αν εξαφανίζονται, παραβιάζουν ένα θεμελιώδες αξίωμα της κβαντομηχανικής. Αυτή η σπαζοκεφαλιά είναι γνωστή ως το παράδοξο της απώλειας πληροφορίας των μαύρων οπών.

Η απάντηση έρχεται από τη θεωρία που είναι γνωστή ως Ολογραφική Αρχή, η οποία υποστηρίζει ότι η φυσική στο εσωτερικό μιας περιοχής χωροχρόνου είναι ισοδύναμη με τη φυσική στο όριο αυτής της περιοχής. Μπορείτε να φανταστείτε μια μαύρη τρύπα ως ισοδύναμη ενός καυτού αερίου με συνηθισμένα σωματίδια στο όριο του Σύμπαντος. Εφόσον ένα καυτό αέριο συνηθισμένων σωματιδίων δεν χάνει ποτέ τις πληροφορίες του, το ίδιο ισχύει και για μια μαύρη τρύπα.

Το μάθημα από την Ολογραφική Αρχή είναι ότι κανένας παρατηρητής δεν θα πρέπει ποτέ να βλέπει πληροφορίες να εξαφανίζονται από το Σύμπαν. Αν η Αλίκη κοιτάζει από απόσταση έναν ελέφαντα να πέφτει σε μια μαύρη τρύπα, θα τον δει να πλησιάζει τον ορίζοντα γεγονότων της μαύρης τρύπας, όπου θα αποτεφρώνεται από την ακτινοβολία Χόκινγκ, και να επιστρέφει προς το μέρος της σαν ένας θλιβερός σωρός στάχτης. Εν τω μεταξύ ο Μπομπ, ο οποίος πέφτει μαζί με τον ελέφαντα μέσα στη μαύρη τρύπα, θα βλέπει τον ελέφαντα να διασχίζει τον ορίζοντα σώος και να ζει κανονικότατα έως ότου πέσει στη μοναδικότητα του πυρήνα της μαύρης τρύπας.

Σύμφωνα με την Ολογραφική Αρχή, και οι δύο ιστορίες πρέπει να είναι αληθινές. Πώς όμως μπορεί ο ελέφαντας να είναι ένας σωρός στάχτης έξω από τον ορίζοντα και ζωντανός μέσα στη μαύρη τρύπα; Θα έλεγε κανείς ότι ο ελέφαντας έχει κλωνοποιηθεί, οι νόμοι της φυσικής όμως απαγορεύουν τέτοιου είδους «διπλές» πληροφορίες.

Ο κοσμολόγος Ραφαέλ Μπουσό θεωρεί ότι το παράδοξο προκύπτει από τη λανθασμένη ιδέα ότι μπορούμε να περιγράψουμε ταυτοχρόνως τι συμβαίνει τόσο μέσα όσο και έξω από τον ορίζοντα, ενώ στην πραγματικότητα κανένας μεμονωμένος παρατηρητής δεν μπορεί να δει ταυτόχρονα και τα δύο. Με άλλα λόγια, για να έχει νόημα η φυσική, η περιγραφή του Σύμπαντος θα πρέπει να περιοριστεί σε αυτό που ένας μεμονωμένος παρατηρητής μπορεί να δει. Η προσέγγιση είναι εντελώς διαφορετική από την παλιά ιδέα ότι μπορούμε να περιγράψουμε ολόκληρο το Σύμπαν από μια συνολική, εξωτερική και χωρίς παρατηρητή άποψη σαν αυτήν που θα είχε το «μάτι του Θεού».

Το να μιλάμε για το Πολυσύμπαν σαν αυτό να μπορεί να παρατηρηθεί ολόκληρο μονομιάς, υποστηρίζει ο κ. Μπουσό, οδηγεί σε μία ακόμη μεγαλύτερη ασυναρτησία από το να προσπαθούμε να περιγράψουμε ταυτοχρόνως τι συμβαίνει μέσα και έξω από τον ορίζοντα μιας μαύρης τρύπας.

 http://anarxikostrapezitis.blogspot.gr/

Το πείραμα που αποδεικνύει την ύπαρξη Παράλληλων Συμπάντων;

Ο διάσημος φυσικός David Deutsch υποστηρίζει ότι το σύμπαν μας αποτελείται από πολλαπλούς παράλληλους κόσμους που ο ένας βρίσκεται δίπλα στον άλλον.Σύμφωνα με τον ίδιο, υπάρχει ένα πείραμα που θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι μας αποδεικνύει με εμπειρικό τρόπο την ύπαρξη αυτών των παράλληλων «κόσμων» ή «διαστάσεων». Ένα πείραμα υπαρκτό, καταγεγραμμένο, το οποίο γίνεται σε κάθε εργαστήριο. Και το οποίο πείθει ότι «κάτι συμβαίνει» και τον πιο δύσπιστο…Πρώτα από όλα, θα πρέπει να εξηγήσουμε ότι στη θεωρία των παράλληλων συμπάντων, έχουμε σημεία που τα σύμπαντα αυτά «συναντιούνται», «τέμνονται». Αυτά είναι τα σημεία στο οποία ένα «σύμπαν» διακλαδίζεται σε άλλα δύο. Αυτό συμβαίνει τη στιγμή που γίνεται κάποια «κβαντική επιλογή» (π.χ. αν ένα ραδιενεργό «βαρύ» σωματίδιο διασπάται ή όχι σε δύο ελαφρύτερα).Το πείραμα λοιπόν εντοπίζει τα «σημεία συμβολής» των κβαντικών διακλαδώσεων (αν δεχτούμε την ερμηνεία των παράλληλων συμπάντων) ή την ύπαρξη «κρυμμένων μεταβλητών» (αν δεχτούμε την υπόθεση Bohm) ή μιας «άλλης διάστασης» του χώρου, αν θέλουμε να το εξηγήσουμε έτσι.Γίνεται με ένα «ιντερφερόμετρο Mach-Zehnder», δηλ. μια διάταξη ημι-ανακλαστικών (semi-silvered) καθρεφτών που βρίσκονται στις γωνίες ενός τετραγώνου. (Ένας ημιανακλαστικός καθρέφτης, επιτρέπει μόνο το 50% των φωτονίων να περάσουν).Σ’ αυτή τη διάταξη, τα γκρίζα σχήματα είναι οι ημιανακλαστικοί καθρέφτες και τα μαύρα κανονικοί καθρέφτες.Αν αφήσουμε λοιπόν ένα μόνο φωτόνιο να περάσει από πάνω αριστερά, τι θα έπρεπε να συμβεί;Αν δεν υπήρχε «κβαντική συμβολή», το φωτόνιο θα έπρεπε να ακολουθεί μια από τις τέσσερις διαδρομές:Στον πρώτο καθρέφτη ανακλάται και φεύγει προς τα κάτω. Εκεί ανακλάται στον απλό καθρέφτη κάτω αριστερά και φεύγει δεξιά. Όταν φτάνει στην επιφάνεια του δεύτερου ημιανακλαστικού καθρέφτη ανακλάται ξανά προς τα κάτω (25% των περιπτώσεων).Στον πρώτο καθρέφτη ανακλάται και φεύγει προς τα κάτω. Εκεί ανακλάται στον απλό καθρέφτη κάτω αριστερά και φεύγει δεξιά. Όταν φτάνει στην επιφάνεια του δεύτερου ημιανακλαστικού καθρέφτη τη διαπερνά και φεύγει δεξιά (25% των περιπτώσεων).Διαπερνά τον πρώτο καθρέφτη. Ανακλάται στον απλό καθρέφτη πάνω δεξιά και φτάνει στον κάτω δεξιά από την πάνω πλευρά. Εκεί ανακλάται ξανά και φεύγει δεξιά (25% των περιπτώσεων).Διαπερνά τον πρώτο καθρέφτη. Ανακλάται στον απλό καθρέφτη πάνω δεξιά και φτάνει στον κάτω δεξιά από την πάνω πλευρά. Εκεί διαπερνά τον καθρέφτη και φεύγει κάτω (25% των περιπτώσεων).Θα περίμενε λοιπόν κανείς ότι στο 50% των περιπτώσεων θα βγαίνει από τον κάτω δεξιά καθρέφτη κινούμενο προς τα κάτω και στο άλλο 50% προς τα δεξιά.Με άλλα λόγια, μια δέσμη φωτός θα πρέπει να βγαίνει από κάτω δεξιά σπασμένη σε δύο δέσμες, σε γωνία 90 μοιρών, η καθεμιά έντασης 50% της αρχικής δέσμης.(Αν βγάλουμε τον κάτω αριστερά καθρέφτη, αυτό συμβαίνει πράγματι, αλλά χάνουμε -όπως είναι αναμενόμενο- το 50% της έντασης του φωτός, αυτό που ανακλάται προς τα κάτω στον πρώτο καθρέφτη. Στο τέλος, κάτω δεξιά, παίρνουμε δύο δέσμες σε γωνία 90 μοιρών, η καθεμία με ένταση το 25% της αρχικής δέσμης.)Στο συγκεκριμένο όμως πείραμα, το φωτόνιο βγαίνει πάντα από κάτω δεξιά, με κατεύθυνση πάντα προς τα δεξιά!Το ίδιο και η δέσμη του φωτός, βγαίνει πάντα παράλληλα με την είσοδό της, κάτι που δεν είναι λογικό!Γιατί συμβαίνει αυτό; (Πέρα από την κάθε εξήγηση που μπορούμε να δώσουμε, πρέπει να παραδεχτούμε ότι το φαινόμενο είναι απολύτως παράξενο, γιατί θα περιμέναμε σε κάθε περίπτωση φως να φεύγει και προς τα κάτω).Η εξήγηση διαφόρων φυσικών είναι γιατί «κάτι» επηρεάζει τα φωτόνια και τα κάνει να δρουν έτσι.Τι είναι αυτό το «κάτι», ειδικά στην περίπτωση που εμείς θα στείλουμε ένα μόνο φωτόνιο, το οποίο ξέρουμε ότι δεν γίνεται να διασπαστεί περισσότερο;Η εξήγηση που δίνουν οι οπαδοί της θεωρίας των παράλληλων συμπάντων, είναι ότι πρόκειται για το ίδιο φωτόνιο, που κινείται σε παράλληλους κόσμους, το οποίο «συμβάλει» (interfere) με τον εαυτό του σε διαφορετικές παράλληλες πραγματικότητες!Εμείς με αυτή τη διάταξη, έχουμε κάνει αυτή τη συμβολή ελεγχόμενη, έτσι ώστε όταν συμβαίνει, να παράγεται το αποτέλεσμα που βλέπουμε!Δηλαδή, η ερμηνεία του παράξενου αυτού φαινομένου, λέει ότι το φωτόνιο ταξιδεύει ταυτόχρονα σε πολλαπλές διαδρομές, περνώντας από διαφορετικούς κόσμους!———————————Βέβαια, πρέπει να πούμε ότι αυτό είναι μια μόνο ερμηνεία του φαινομένου, και μπορεί να συμβαίνει κάτι άλλο, πιο παράξενο. Αλλά είναι μια ένδειξη ότι κάτι δεν πάει καλά με τη συμβατική λογική μας!(Επίσης, οι φυσικοί που υποστηρίζουν αυτή την ερμηνεία του πειράματος, λένε ότι το παραπάνω πείραμα μας δείχνει ότι υπάρχουν σημεία που δύο παράλληλα σύμπαντα «συμβάλλουν» και ενώνονται ξανά, όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση, κάτι που ακούγεται ακόμη πιο παράξενο…) Οι παραπάνω συλλογισμοί έχουν νόημα όσο δεχόμαστε ότι το φως αποτελείται από σωματίδια (τα κβάντα).Αν δεχτούμε ότι είναι καθαρά κύμα, κάτι που ξέρουμε ότι δεν είναι έτσι, υπάρχει η «κυματική» εξήγηση, που όμως δεν θα έπρεπε να ισχύει στην περίπτωση του ενός μόνο φωτονίου
 http://galileo.gr/

Παράλληλα σύμπαντα του έρωτα

Με φωτιες μεσα στην πόλη των ψηφιακών αγνώστων ψάχνω το λυχνάρι του έρωτα. Ξέρω ότι αυτοι που είναι να συναντηθούν, θα συναντηθούν, ΑΛΛΑ μερικές φορές συναντάς περισσότερα από ΕΝΑ 'άλλα κομμάτια' σου! Τότε τί κάνεις; Είναι ευλογία ο έρωτας; ή κατάρα; και πόσα κομμάτια μπορείς να αγαπήσεις πραγματικά; Σε πόσα μπορείς να δοθείς εξολοκλήρου;
Φοβάμαι. Σ'αγαπάω πάρα πολύ και κλείνω τα μάτια μην βρεθεί και κάποιος άλλος στο δρόμο μου και με διεκδικήσει όσο εσύ. Κλείνω την καρδιά. Μα... φυλακίζεται η καρδιά; Ξέρω ότι ακούει τους ήχους των νυχτερινών τραγουδιών. Φοβάμαι τους ψίθυρους που έρχονται από μακριά.
Δε θέλω κανείς να με κλέψει από σένα. Τι γίνεται όμως στα παράλληλα σύμπαντα του ερωτα; Όταν συναντήσεις περισσότερα από ένα 'άλλα κομμάτια' σου; 

 

http://anakritria.blogspot.gr/

«Ο Θάνατος δεν είναι το τέλος» λένε οι επιστήμονες σύμφωνα με τον Αϊνστάιν Πηγή: «Ο Θάνατος δεν είναι το τέλος» λένε οι επιστήμονες σύμφωνα με τον Αϊνστάιν

 
Η καινούργια προσέγγιση στο μεγαλύτερο φόβο του ανθρώπου λέγεται Βιοκεντρισμός, και προέρχεται τόσο από το χώρο της κβαντοφυσικής και της θεωρίας των παράλληλων συμπάντων, όσο και από τον ίδιο τον Αϊνστάιν.
Σύμφωνα με ένα από τα θεμελιώδη αξιώματα της επιστήμης, καμίας μορφής ενέργεια δεν χάνεται. Δεν δημιουργείται και δεν καταστρέφεται απλά υπάρχει. Ξεκινώντας από αυτό, και με δεδομένο ότι ο εγκέφαλος, είναι μια τεράστια γεννήτρια ενέργειας, οι επιστήμονες καλούνται να απαντήσουν στο τι γίνεται αυτή η ποσότητα ενέργειας, όταν ο εγκέφαλος σταματήσει λόγω θανάτου να λειτουργεί. Είναι πιθανόν να μεταβιβάζεται σε ένα παράλληλο σύμπαν;
Για τους μελετητές, η θεωρία των παράλληλων συμπάντων, είναι μια πραγματικότητα πολύ πιο αντικειμενική από αυτό που θεωρούμε πραγματικότητα δεδομένου ότι έννοιες όπως ο χώρος και ο χρόνος, θεμελιώδεις όσον αφορά την προσέγγιση μας απέναντι στην πραγματικότητα, δεν υφίστανται όπως τις αντιλαμβανόμαστε. Οτιδήποτε ο εγκέφαλος επεξεργάζεται και χρησιμοποιεί σαν πληροφορία, είναι απλά ένα εργαλείο κατανόησης ενός συγκεκριμένου χωροχρόνου μιας συγκεκριμένης πραγματικότητας. Κάτι που αποδεικνύεται από την ανικανότητα του εγκεφάλου, να κατανοήσει την ύπαρξη του συμπαντικού απείρου, εφ' όσον ο προγραμματισμός του, του καθιστά κατανοητά μόνο τα πεπερασμένα σύνολα.
Σε ένα σύμπαν χωρίς χώρο και χρόνο (με τις έννοιες που εμείς τους δίνουμε) όπως στην ουσία έχει αποδειχτεί ότι είναι το σύμπαν, η έννοια του θανάτου, του τέλους, πολύ απλά δεν υφίσταται λένε οι ειδικοί. Υφίσταται η εμπειρία του θανάτου, όπως τον βιώνουμε με το συγκεκριμένης λειτουργίας εγκέφαλο μας, αλλά κατά πόσο αυτή η εμπειρία, ανταποκρίνεται σε μια αντικειμενική πραγματικότητα, για την οποία δεν έχουμε εργαλεία κατανόησης;
Ο ίδιος ο Αϊνστάιν είχε παραδεχτεί με αφορμή το θάνατό ενός φίλου του, του Μπέσο: «Ο Μπέσο έφυγε από αυτόν τον παράξενο κόσμο, λίγο πριν από μένα. Αλλά αυτό δε σημαίνει τίποτα. Άνθρωποι σαν κι εμάς, γνωρίζουμε ότι ο διαχωρισμός ανάμεσα στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, είναι απλά και μόνο μια πεισματάρικη ψευδαίσθηση».
Σύμφωνα με τη μελέτη των επιστημόνων, η αθανασία δεν είναι μια διαρκής ύπαρξη σε έναν κόσμο δίχως τέλος γιατί πολύ απλά σαν έννοια, κατοικεί έξω από την έννοια του χρόνου όπως τον ξέρουμε. Σε έναν κόσμο έξω από την αντιληπτική μας ικανότητα, κι από ότι θεωρούμε πραγματικό και μη.
Όσο δεδομένη είναι η περιορισμένη μας ικανότητα στον προσδιορισμό της πραγματικότητας άλλο τόσο είναι και η ικανότητά μας στον προσδιορισμό της μη πραγματικότητας. Αυτής που δεν περιορίζεται από το χώρο, το χρόνο και τους νόμους ενός χιλιοστού του σύμπαντος, αλλά επεκτείνεται σε ολόκληρη την δημιουργία και τις παράλληλες, άπειρες όπως και ο χωροχρόνος, μορφές της.

Πηγή: «Ο Θάνατος δεν είναι το τέλος» λένε οι επιστήμονες σύμφωνα με τον Αϊνστάιν | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/node/46742#ixzz28sqgrmWH

Τι είναι παράλληλο σύμπαν

Η Νέα Φυσική μαζί με την Κβαντική Μηχανική μπορούν, μέσω πολύπλοκων μαθηματικών τύπων και μελετών σε μικροσωματίδια και συγκεκριμένα είδη ακτινοβολιών, να αποδείξουν ότι υπάρχουν αυτά που ονομάζουμε Παράλληλα Σύμπαντα.


Ο προπελασγικός μύθος της δημιουργίας μας δίνει μία καταρχήν εικόνα του τι είναι παράλληλο Σύμπαν. Τα προσωποποιημένα σύμπαντα της Ευρυνόμης και του Οφίωνα δημιούργησαν το δικό μας Σύμπαν και, ενδεχομένως, κάποια άλλα. Αυτά, αναμεταξύ τους, είναι «συγγενικά».

Πέρα από το δικό μας υπάρχει, τουλάχιστον, ένα ακόμα σύμπαν όμοιο, ή παρόμοιο, ή λίγο διαφορετικό, ή και τελείως ξένο με το δικό μας Σύμπαν. Ωστόσο, μπορεί το δικό μας Σύμπαν να ενυπάρχει σε κάποιο άλλο, το οποίο, όμως, δεν αντιλαμβανόμαστε.

Μεταφέροντας σε απλή εκλαϊκευμένη γλώσσα την επιστημονική, έχουμε τα εξής:

ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ – ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗ

Σε κάποιο άλλο σύμπαν υπάρχει ένας κόσμος «αντίγραφο» σαν τον δικό μας και, μάλιστα, υπάρχουμε και εμείς –εσύ που διαβάζεις την ανάρτηση και ο γράφων που την έγραψε– και κάνουμε πάλι το ίδιο κάπου αλλού (η πιο συζητημένη μορφή παράλληλου σύμπαντος).

Μερικά καλά παραδείγματα για να προκαλέσουμε την αντίληψή μας θα ήταν: το αρσενικό και το θηλυκό, το DNA αλλά, τα φράκταλ. Αλλά υποθέτω, το καλύτερο από όλα θα ήταν τα δίδυμα αδέρφια, μιας και ούτως ή άλλως «λειτουργούν» σκέφτονται και δρουν με ένα «κοινό» τρόπο.

ΤΟ ΠΟΛΥΔΙΑΣΤΑΤΟ ΣΥΜΠΑΝ

Επίσης μπορεί να υπάρχουν άλλα σύμπαντα περισσότερων διαστάσεων από το δικό μας τρισδιάστατο (μήκος, πλάτος και ύψος). Μπορεί να υπάρχουν 4, 5, 6… ν=άπειρες διαστάσεις που η μεγαλύτερη εμπεριέχει όλες τις υπόλοιπες. Και πάλι, όλες είναι συγγενικές.

Εάν ήμασταν δυσδιάστατα όντα που ζούσαμε σε έναν κόσμο με δύο διαστάσεις, μήκος και πλάτος, δηλαδή σε μία επιφάνεια, σε μία κόλλα χαρτί, δεν θα μπορούσαμε να σηκώσουμε το τηλεσκόπιο (γιατί δεν έχουμε ύψος) και να δούμε άλλα σύμπαντα (κόλλες χαρτί) ακόμα κι αν αυτά ήταν δυσδιάστατα (εκτός αν αυτά βρίσκονταν στην ίδια επιφάνεια με την δική μας, αλλά τότε θα μιλούσαμε για το ίδιο σύμπαν-δυσδιάστατη επιφάνεια).

Τα δυσδιάστατα όντα μπορούν, μέσω των μαθηματικών, να αποδείξουν την ύπαρξη ενός τρισδιάστατου κόσμου αλλά δεν έχουν τα απαιτούμενα αισθητήρια όργανα για να τον αντιληφθούν. Εμπειρικά, όμως, μπορούν να τον αισθανθούν σαν κάποιο θαύμα ή σαν κάποιο μεταφυσικό φαινόμενο, εάν και εφόσον ο προσωπικός τους κόσμος (ο ιδιαίτερος χώρος στην κόλλα χαρτιού που ζουν) υποστεί από τον τρισδιάστατο κόσμο κάποιο πλήγμα (π.χ. να βραχεί από μία σταγόνα νερού).

Ένας τρισδιάστατος κόσμος (αυτός που ζούμε) έχει άμεση αντίληψη του δυσδιάστατου. Αντίθετα, για έναν κόσμο τεσσάρων διαστάσεων πέντε, έξι και όλες τις παραπάνω, δεν έχει.
Όσο «ψηλότερα» στις διαστάσεις, ζει κάποιο ον, τόσο ευκολότερα μπορεί να αντιληφθεί τους κόσμους με τις μικρότερες διαστάσεις.

Σύμφωνα με τον Robert Charroux στο βιβλίο του Παράλληλοι Κόσμοι: «Οι κόσμοι με τις πολυάριθμες διαστάσεις δεν διαθέτουν αναγκαστικά την δομή του τρισδιάστατου σύμπαντος, όπως τον συλλαμβάνουμε τώρα, έστω και ελλειπτικά».

Για κάθε μας επιλογή οι πραγματικότητες χωρίζονται!

ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΤΗΣ «ΚΒΑΝΤΙΚΗΣ ΕΠΙΛΟΓΗΣ»

Για κάθε μας επιλογή οι πραγματικότητες χωρίζονται!

Κάθε φορά που βρισκόμαστε σε μία συνειδητή ή υποσυνείδητη επιλογή να διαλέξουμε ή να προτιμήσουμε ανάμεσα σε κάποια πράγματα, τότε, δημιουργούνται τόσες  «πραγματικότητες» ή «παράλληλα σύμπαντα» όσες και οι πιθανότητες επιλογής.

Παράδειγμα. Πλησιάζουμε σε ένα καναπέ. Αν καθίσουμε σχηματίζεται η πραγματικότητα Νο1, αν δεν καθίσουμε και προχωρήσουμε τότε σχηματίζεται η Νο2 όπου συνεχίζουμε να προχωράμε. Στην Νο1 όπως καθόμαστε μπορούμε να ονειρευτούμε-φανταστούμε ότι κάνουμε μπάνιο στην θάλασσα γιατί είναι μία επιθυμία μας. Στην Νο2 δεν καθίσαμε στον καναπέ γιατί πήγαμε για μπάνιο: το όνειρο της Νο1…

Και κάπως έτσι, ίσως, να δικαιολογούνται οι «Ιδέες» του Πλάτωνα που «υπάρχουν» κάπου και εμείς τις «συλλαμβάνουμε!

Οι πολλές πραγματικότητες του ίδιου ατόμου!

Στο παραπάνω παράδειγμα, στην πραγματικότητα Νο1 όπως και στην Νο2 μπορεί να υπάρχουν και άλλες διακλαδώσεις κι έτσι να σχηματιστούν μια σειρά από άπειρους παράλληλους κόσμους, μόνο για τον καθένα από εμάς ξεχωριστά…

Όλα αυτά μπορούν να συμβούν στον κόσμο των μικροσωματιδίων με βάση την κβαντική θεωρία. Και ας μην ξεχνάμε ότι τα πάντα γύρω μας, ακόμα και εμείς οι άνθρωποι, αποτελούμαστε από μικροσωματίδια και ότι όλες οι πράξεις μας δεν είναι παρά σύνολα χιλιάδων «επιλογών» που πραγματοποιούν αυτά τα μικροσωματίδια κάθε κλάσμα του δευτερολέπτου μέσα στο σώμα μας, στο μυαλό μας και τις σκέψεις μας.


Το όνειρό μας και η πραγματικότητά του!
Όπως είδαμε και στο παράδειγμα, όλες αυτές οι «παραδοξότητες» έχουν την δυνατότητα της μεταξύ τους «επικοινωνίας-πρόσβασης» κι έτσι μπορούν να «λυθούν» πολλά μυστήρια, μεταφυσικά και άλλα: déjà vu, προφητείες, ταξίδια στο παρελθόν ή στο μέλλον κλπ.

Το όνειρό μας και η πραγματικότητά του!

Ένα ακόμα συμπέρασμα

Σε όλες τις περιπτώσεις ο χωροχρόνος που «κολυμπάνε» όλα τα σύμπαντα, βάση απλής λογικής, πρέπει να είναι κοινός, ελαστικός και με την πιθανότητα να μπορούν τα ενυπάρχοντα σύμπαντα να κινούνται, να είναι αλληλοεξαρτώμενα, να έχουν την δυνατότητα έστω κάποιας ευκαιριακής επαφής και κατά πάσα πιθανότατα να εναλλάσσονται, να συγχωνεύονται, να αλληλοεπιδρούν ή και να διασταυρώνονται μεταξύ τους.

Όλα αυτά είναι ιδιότητες του αιθέρα –μιας και πρόκειται για το «κοσμικό ρευστό που πληρεί τα πάντα» όπως είπε ο Ορφέας. Κι απ' ότι φαίνεται ο Αιθέρας και ο χωροχρόνος έχουν πολλά κοινά.

 Πηγή

Πηγή: http://logioshermes.blogspot.com/2012/05/blog-post_7081.html#ixzz28spfcZIB

Παράλληλα σύμπαντα, Πραγματικότητα ή επιστημονική φαντασία;

Όπως το έθεσε κάποτε ο Woody Allen, "χωρίς αμφιβολία υπάρχει ένας αθέατος κόσμος. Το πρόβλημα είναι πόσο μακριά είναι από το κέντρο της πόλης και μέχρι ποια ώρα είναι ανοιχτός". Μετά από τις ανακαλύψεις της νέας φυσικής, το ερώτημα αν υπάρχουν παράλληλα σύμπαντα (κόσμοι που υπάρχουν δίπλα-δίπλα με το δικό μας) εξετάζεται με ανανεωμένο ενδιαφέρον πολύ πιο πέρα από τις απλές εικασίες. Σήμερα ίσως περισσότερο από ποτέ, βρισκόμαστε μπροστά σε ....

μια επανάσταση στον τρόπο σκέψης μας σχετικά με το σύμπαν και τους νόμους που το διέπουν, (την ύλη από την οποία είμαστε φτιαγμένοι). Αυτή η επανάσταση η οποία ήρθε στο προσκήνιο εξαιτίας των ανακαλύψεων της νέας φυσικής συμπεριλαμβανομένης και της κβαντικής μηχανικής, φαίνεται να φτάνει πολύ πιο πέρα από τη δική μας προκατασκευασμένη εικόνα, που βασίζεται στην ιδέα μιας χειροπιαστής, συμπαγούς πραγματικότητας. Η νέα φυσική στοχεύει σε μια νέα και πιο θεωρητική κατεύθυνση, μια κατεύθυνση που υποδεικνύει την ανάγκη να ενοποιήσουμε την εικόνα μας για τον κόσμο. Το μέγιστο πρόβλημα στην επιστήμη σήμερα είναι η ενοποίηση, το να σμίξουν δηλαδή μια πληθώρα ανομοιογενών ιδεών και αντιλήψεων, που κυμαίνονται από την ελάχιστη υποατομική ύλη μέχρι το μεγαλύτερο Γαλαξία. Σήμερα οι γνώσεις μας καλύπτουν ένα τεράστιο φάσμα ιδεών. Στην προσπάθειά μας να ενοποιήσουμε τις ιδέες αυτές έχουμε ανακαλύψει μεγάλα κενά. Η σαν επιστημονικής φαντασίας ιδέα ότι το σύμπαν μας δεν είναι το μοναδικό που υπάρχει (ότι κατά μυστηριώδη τρόπο, συνυπάρχει μαζί με άλλα, τα οποία πάλλονται και λειτουργούν παράλληλα με το δικό μας) είναι η τελευταία σε σύλληψη ιδέα που παρουσιάστηκε από τη νέα φυσική στην προσπάθειά της να ενοποιήσει τις γνώσεις μας. Χωρίς την ύπαρξη αυτών των άλλων κόσμων, τα χάσματα γνώσης που έρχονται στο φως από τις ανακαλύψεις στη νέα φυσική, θα παρέμεναν αγεφύρωτα, αφού θα ήταν αδύνατον να απαντηθούν από τον προγενέστερο τρόπο σκέψης. Όταν η προ-μοντέρνα επιστημονική σκέψη για το σύμπαν, πρωτοξεκίνησε με τους συλλογισμούς των “γιγάντων“ στο χώρο, όπως ο Κέπλερ, ο Γαλιλαίος, ο Κοπέρνικος και ο Νεύτων, υπήρχε η αντίληψη ενός σύμπαντος σαν ένα γιγαντιαίο μηχανισμό ρολογιού, με τον κάθε δείκτη του εφοδιασμένο με ένα σημάδι που μάρκαρε τον κάθε πλανήτη να περιστρέφεται στα ουράνια γύρω από τον ήλιο. Το φως ταξίδευε στο άπειρο ή κοντά στην ταχύτητα του απείρου, μεταβάλλοντας κάθε συνειδητό συμβάν εδώ στο στερεό έδαφος, διαρκώς και για πάντα, αιώνια, απ’ άκρο σ’ άκρο του άπειρου σύμπαντος. Όταν η ώρα ήταν 5 στο Μανχάταν ήταν επίσης 5 στον Κρόνο καθώς και στο κοντινότερο άστρο. Ενώ η διάρκεια μετρούνταν με ρολόγια, ο χρόνος ο ίδιος ήταν αιώνιος και ανυπολόγιστος. Ήταν άπειρος και πέρα από τη φαντασία. Σ’ αυτό το σημείο κανένας δε μπορούσε να φανταστεί ότι ο “εδώ“ χρόνος θα μπορούσε να έχει οποιαδήποτε άλλη σχέση με τον “εκεί” χρόνο, εκτός από ένα μοναχικό λεπτό στο παρόν. Το σύμπαν εικάζονταν ότι ήταν άπειρο προς όλες τις κατευθύνσεις, Απλά δεν υπήρχε τρόπος να το μετρήσει κανείς. Το διάστημα δεν είχε τέλος και οποιαδήποτε προσπάθεια να συλλάβει κανείς τη χαοτική απεραντοσύνη του, ήταν μάταιη, ένα παιχνίδι για ανόητους και ποιητές. Η ύλη έπαιζε κι αυτή το παιχνίδι της, ακολουθώντας πιστά τους νόμους της αδράνειας και της κίνησης, τις λεγόμενες εξισώσεις κίνησης, και τίποτα κατά κανόνα δεν ήταν ακαθόριστο ή αφημένο στη φαντασία. Το σύμπαν ολόκληρο ήταν ένα γιγάντιο καλοκουρδισμένο ρολόι, που οι χτύποι του ηχούσαν από τη μια άκρη του απέραντου σύμπαντος μέχρι την άλλη. Αυτός ήταν ο τρόπος σκέψης μας γύρω από αυτό το θέμα πριν το 1900. Με την ανατολή του 20ου αιώνα, οι ιδέες του Αϊνστάιν και η επανάσταση στην επιστημονική σκέψη, που ήρθε στο προσκήνιο από τις θεωρίες της σχετικότητας, άλλαξαν πολλούς από τους προ-μοντέρνους συλλογισμούς. Κάποια κενά συμπληρώθηκαν. Το διάστημα δεν ήταν πια τόσο άπειρο όσο νομίζαμε παλαιότερα. Δεν εκτείνονταν απαραίτητα για πάντα άπειρο προς όλες τις κατευθύνσεις. Και η έννοια του χρόνου έπαψε να είναι τόσο ανεξιχνίαστη όσο πιστευόταν νωρίτερα. Αντί γι’ αυτό, ο χώρος και ο χρόνος ενώθηκαν σε μία έννοια που τώρα πια ονομαζόταν χωροχρόνος. Τα γεγονότα δεν ήταν πια παντοτινά. Δύο ξεχωριστά στο χώρο αλλά ταυτόχρονα στο χρόνο γεγονότα για κάποιον παρατηρητή, αποτελούν παρελθοντικά και μελλοντικά γεγονότα για έναν άλλο παρατηρητή που κάνει απλά ένα πέρασμα μέσα στο χώρο και το χρόνο, σε σχέση με τον πρώτο. Η ύλη εμφανίζεται ιδωμένη υπό άλλο πρίσμα. Παράγεται από το ίδιο το σύμπαν σαν ένας κόμπος στη δομή του χωροχρόνου. Λυγίζει το χώρο και κυρτώνει το χρόνο. Όπως είναι φυσικό το γεγονός αυτό άλλαξε τον τρόπο που οραματιζόμασταν την αιωνιότητα του σύμπαντος, και μας επέτρεψε να αναρωτηθούμε πώς αυτό μπορεί να ξεκίνησε. Η πεπερασμένη ταχύτητα του φωτός και η ιδέα του χωροχρόνου μας έδωσαν τη δυνατότητα να οραματιστούμε τι θα μπορούσε να συμβεί εάν ο χρόνος ξεκινούσε τώρα από το μηδέν και όλος ο χώρος στο σύμπαν εικαζόταν να είναι μικρότερος από την τελεία στο τέλος αυτής της πρότασης. Ακόμα όμως και με τη θεωρία της σχετικότητας, εξακολουθούν να υπάρχουν κενά γνώσης που αφορούν την ύλη και το χωροχρόνο. Τα τωρινά μας πρότυπα για τις απαρχές του σύμπαντος, οι λεγόμενες κοσμολογικές θεωρίες, αποπνέουν ακόμη μια αύρα “Νευτώνιας” μηχανικής. Εξακολουθούν να κουδουνίζουν ερωτήματα στο μυαλό μας σχετικά με το τι συνέβη πριν το big-bang, (ή με άλλα λόγια πριν την αρχή των πάντων). Τα πρότυπα του παρόντος αγωνίζονται να βρουν τρόπο να προσαρμόσουν την κβαντική φυσική στις αρχές του χώρου του χρόνου και της ύλης. Με την ανακάλυψη της κβαντικής φυσικής, (της φυσικής που καθορίζει τη συμπεριφορά της ατομικής και της υποατομικής ύλης) συμπληρώθηκαν ακόμη περισσότερα κενά στις γνώσεις μας. Βλέπουμε την ύλη από μια νέα οπτική γωνία. Οι ιδιότητές της διαφοροποιούνται ανάλογα με τον τρόπο παρατήρησης. Κατά συνέπεια οι ενέργειες παρατήρησης παίζουν ένα ρόλο στον κόσμο των ατόμων, που κανείς από τους προ-μοντέρνους επιστήμονες δεν υποψιαζόταν. Υπάρχουν υποψίες ότι ο ρόλος αυτός της παρατήρησης μπορεί να επηρεάζει ακόμη και τη μακροσκοπική ύλη, με ανεπαίσθητους τρόπους, που μπορούν να μεταβάλλουν τις αρχές της Κοσμολογίας, καθώς και την αντίληψή μας σχετικά με το τι ακριβώς είναι ένα σύμπαν. Το μεγάλο πρόβλημα της συνένωσης της κβαντικής φυσικής με τη θεωρία της σχετικότητας εξακολουθεί να υφίσταται σήμερα. Δεν ξέρουμε τον τρόπο να το κάνουμε. Αυτό που γνωρίζουμε με σιγουριά είναι ότι η θεωρία που θα καταφέρει να γίνει ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στις δύο, θα ηχεί αρκετά παράδοξη στα αυτιά όσων εξακολουθούν να επιθυμούν ένα σύμπαν “ρολόι“! Μια από τις παραδοξότερες και πολλά υποσχόμενες θεωρίες, που προέρχεται από το μυαλό και τη φαντασία των σημερινών φυσικών, είναι αυτή που υποστηρίζει ότι πρέπει να υπάρχουν και άλλα σύμπαντα εκτός από το δικό μας. Η θεωρία για τα παράλληλα σύμπαντα επινοήθηκε από τους φυσικούς κατά την ταραχώδη περίοδο 1950 -1960 .Έκανε την εμφάνισή της σαν ένας νέος τρόπος να μετατρέψει κανείς σε χειροπιαστές και λογικές, μερικές από τις πιο παράξενες ανακαλύψεις της κβαντικής φυσικής και της γενικής σχετικότητας. Αυτές οι ανακαλύψεις δε γίνονται κατανοητές χωρίς μια νέα εκδοχή της πραγματικότητας. Αντίθετα εμφανίζονται σαν προβλήματα. Δεν υπάρχει τίποτα στον προγενέστερο τρόπο σκέψης μας σχετικά με τον φυσικό κόσμο που να μπορεί να εξαλείψει αυτά τα προβλήματα. Με άλλα λόγια, η ύπαρξη παράλληλων συμπάντων ξεκαθαρίζει μερικά πολύ παλιά και δυσεπίλυτα παράδοξα στον κόσμο της φυσικής. Παρόλα αυτά εισηγείται ένα νέο και εμφανώς παράδοξο τρόπο σκέψης. Στην ουσία η θεωρία για τα παράλληλα σύμπαντα προϋποθέτει την ύπαρξη κόσμων μέσα στα δικά μας πλαίσια τεχνολογικής ανάπτυξης, που θα πρέπει να συνδέονται ή να συγγενεύουν με τον δικό μας. Τι είναι ένα παράλληλο σύμπαν; Όπως οποιοδήποτε άλλο σύμπαν, είναι μια περιοχή χώρου και χρόνου που περιέχει ύλη, γαλαξίες, άστρα, πλανήτες, και ζωντανά όντα. Με άλλα λόγια ένα παράλληλο σύμπαν είναι παρόμοιο ή ακόμα και πιστό αντίγραφο του δικού μας σύμπαντος. Όχι απλά πρέπει να υπάρχουν ανθρώπινα όντα, σε ένα παράλληλο σύμπαν, αλλά θα πρέπει αυτά να είναι ακριβή αντίγραφα των εαυτών μας, τα οποία θα συνδέονται με μας μέσα από μηχανισμούς οι οποίοι εξηγούνται μόνο με τη χρήση των συλλογισμών της κβαντικής φυσικής. Για να κατανοήσουμε το λόγο για τον οποίο οι επιστήμονες εξετάζουν τη θεωρία για τα παράλληλα σύμπαντα πολύ σοβαρά, σαν μία λύση σε προβλήματα στο ευρύ φάσμα της σκέψης συμπεριλαμβανομένης της μοντέρνας φυσικής και της κοσμολογίας, θα πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν κάποιες νέες και συναρπαστικές ιδέες. Η ελπίδα να συμφιλιώσουμε τις ιδέες που περιέχονται μέσα στο ευρύτερο φάσμα της ανθρώπινης γνώσης, εδρεύει στην ύπαρξη αυτών των άλλων συμπάντων, σύμπαντα τα οποία συνυπάρχουν πλάι - πλάι με το δικό μας, και ίσως με κάποιο φασματικό τρόπο, και να καταλαμβάνουν τον ίδιο χώρο με το δικό μας. Το γεγονός ότι το μέλλον μπορεί να παίζει κάποιο ρόλο στην εξέλιξη του παρόντος, είναι μια νέα πρόβλεψη που αποτελεί απόρροια των μαθηματικών νόμων της κβαντικής φυσικής. Κατά λέξη οι μαθηματικοί τύποι όχι μόνο υποδεικνύουν τον τρόπο με τον οποίο το μέλλον εισβάλλει στο παρόν μας, αλλά και με ποιο τρόπο ο εγκέφαλός μας μπορεί να διαισθανθεί την ύπαρξη παράλληλων συμπάντων. Αν τα παράλληλα σύμπαντα της σχετικότητας είναι τα ίδια με αυτά της κβαντικής θεωρίας, υπάρχει η πιθανότητα αυτά αν είναι εξαιρετικά κοντά σε μας, ίσως μόνο μερικές ατομικές διαστάσεις μακριά μας, πιθανόν όμως σε μία διάσταση χώρου υψηλότερη από τη δική μας, μια επέκταση αυτού που οι φυσικοί ονομάζουν υπερδιάστημα. Η μοντέρνα επιστήμη της νευρολογίας, μέσα από τη μελέτη εναλλακτικών καταστάσεων συνείδησης, όπως είναι η σχιζοφρένεια, και τα “φωτεινά όνειρα“ (στη διάρκεια των οποίων συνειδητοποιούμε ότι ονειρευόμαστε), εικάζει ότι τέτοια παραδείγματα αποτελούν ενδείξεις του πόσο κοντά στον δικό μας βρίσκονται οι παράλληλοι κόσμοι. http://rc-cafe.blogspot.com

http://ksipnistere.blogspot.gr/

Παράλληλα Σύμπαντα -ντοκιμαντέρ

Παράλληλα Σύμπαντα

Οι επιστήμονες εξετάζουν την ύπαρξη ενός παράλληλου σύμπαντος με το δικό μας …την ύπαρξη ενός πιστού αντιγράφου του ηλιακού μας συστήματος καθως και του εαυτού μας.
Ο οποίος μπορεί να έχει την ίδια ζωή και στο παράλληλο σύμπαν ή κατα τι διαφορετική!!
Σας φαίνονται θεωρίες επιστημονικής φαντασίας;
Ντοκιμαντέρ

http://www.youtube.com/watch?list=PLFD39CD5A417CAAE3&v=doUkgBr4Cyc&feature=player_embedded#t=0s







Πηγή: "http://mystikos-planitis.blogspot.com, http://cosmoscience.gr"


http://documentarygr.blogspot.com/

Σε πόσα σύμπαντα ζούμε;

Δεν υπάρχει μόνο ένα Σύμπαν- το "δικό" μας- αλλά πάρα πολλά και μάλιστα το ένα σύμπαν «γεννάει» το άλλο, μέσα σε μια αέναη διαδικασία παραγωγής συμπάντων, η οποία καταργεί την έννοια της αρχής και του τέλους του χρόνου. Αυτά υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, ο καθηγητής και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών Δημήτρης Νανόπουλος, τονίζοντας ότι "δεν αντιλαμβανόμαστε ότι πιθανότατα ζούμε σε δέκα διαστάσεις, ενώ δεν αποκλείεται στο μέλλον να δημιουργούμε σύμπαντα στο εργαστήριο! Και εκτιμά, βάσει μαθηματικών εξισώσεων, ότι είναι δυνατό να υπάρχουν δέκα εις την πεντακοσιοστή σύμπαντα σύμφωνα με τη θεωρία της υπερσυμμετρίας (SUSY) και των υπερχορδών - παρόλο που εκφράζεται η ανησυχία ότι η θεωρία της υπερσυμμετρίας μπορεί να είναι λανθασμένη (δες εδώ και εδώ)- που προβλέπει ότι, εκτός από τις γνωστές τέσσερις γνωστές χωροχρονικές διαστάσεις - το μήκος, το πλάτος, το ύψος και το χρόνο- υπάρχουν ακόμα έξι ή επτά, που βρίσκονται "διπλωμένες" σε τρομερά μικρό χώρο, ανεβάζοντας σε 10 ή 11 τον συνολικό αριθμό των διαστάσεων(δες εδώ κι εδώ). "Ζούμε σε δέκα διαστάσεις, αλλά δεν το αντιλαμβανόμαστε" είπε ο Δ. Νανόπουλος, τονίζοντας όμως ότι μια τέτοια θεωρία έχει νόημα μόνο αν καταστεί δυνατό να αποδειχτεί πειραματικά και σε αυτό μπορεί να βοηθήσει ο επιταχυντής LHC του CERN, για τον οποίο είπε ότι πλέον "δουλεύει ρολόι", αν και οι φυσικοί που αναλύουν τις συγκρούσεις των σωματιδίων, είναι αναγκασμένοι "να ψάχνουν ψύλλους στα άχυρα".Σύμφωνα με τον Έλληνα επιστήμονα, κάθε επιμέρους σύμπαν (μεταξύ αυτών το δικό μας) μέσα στο πολυσύμπαν μπορεί να έχει τους δικούς του ξεχωριστούς φυσικούς νόμους, που ισχύουν μόνο σε αυτό, ενώ στα άλλα σύμπαντα οι νόμοι που τα διέπουν, μπορεί να είναι αφάνταστα διαφορετικοί ή και σχετικά παρόμοιοι, έχουν όμως οπωσδήποτε ως κοινό παρονομαστή τη βαρύτητα. Το ένα σύμπαν "γεννάει" το άλλο, μέσα σε μια αέναη διαδικασία παραγωγής συμπάντων, η οποία, όπως είπε, καταργεί την έννοια της αρχής και του τέλους του χρόνου.Είπε ακόμα ότι τα άλλα σύμπαντα που απαρτίζουν το πολυσύμπαν, οι "φυσαλίδες της πραγματικότητας", όπως τα χαρακτήρισε, είναι δυνατό να βρίσκονται πολύ κοντά μεταξύ τους (κυριολεκτικά δίπλα μας!), αλλά δεν μπορούν να επικοινωνήσουν. Δεν απέκλεισε όμως ότι ίσως είναι δυνατό να γίνει μετάβαση από το ένα σύμπαν στο άλλο. Με λίγη δόση χιούμορ, ανέφερε ότι "θα έπρεπε να παρακαλάμε να μην ξυπνήσουμε ένα πρωί και γίνει ξαφνική ολική μεταβολή, για παράδειγμα περάσουμε από ένα σύμπαν με τέσσερις ("μεγάλες") σε ένα άλλο με έξι διαστάσεις". Δεν απέκλεισε μάλιστα ότι κάποια σύμπαντα θα μπορούσαν λ.χ. να αποτελούν δημιούργημα ενός "χάκερ" σε κάποιο άλλο σύμπαν! Αν τελικά αποδειχτεί η θεωρία του πολυσύμπαντος, τότε "θα καταλαβαίνουμε τον μηχανισμό παραγωγής συμπάντων", οπότε, όπως είπε, όσο κι αν ακούγεται εξωφρενικό, "είναι πιθανό στο μέλλον να δημιουργηθεί ένα σύμπαν στο εργαστήριο" ("και δεν είμαι τρελός…", φρόντισε να διευκρινίσει!).Ο Έλληνας φυσικός επιτέθηκε στους υπέρμαχους της "ανθρωπικής Αρχής" (που λένε ότι το σύμπαν είναι "κομμένο και ραμμένο" στα μέτρα των ανθρώπων), αντιτείνοντας ότι "δεν του καίγεται καρφάκι του σύμπαντος για εμάς" -τα λέω κι εγώ, ποιο Σύμπαν και ποια Φύση δίνει μονόλεπτο του ευρώ για μας τους ανθρώπους , και δη για τους κατ΄επάγγελμα οικολογούντες και τους θεολογούντες φιλοτομαριστές συνανθρώπους... Παράλληλα ο Δ. Νανόπουλος χαρακτήρισε τη θεωρία του πολυσύμπαντος "το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της τελεολογίας"- που είσαι Νεύτωνα να τον ακούσεις! Απαντώντας σε σχετική ερώτηση, διευκρίνισε ότι δεν έχει χάσει το νόημα της η αναζήτηση μιας "ενοποιημένης θεωρίας του παντός" στην φυσική, όμως δε θα αφορά παρά μια λύση μοναδική για το δικό μας Σύμπαν και τίποτε περισσότερο. Αστείο; Δε νομίζω.Περισσότερα εδώ.

και εδώ.

via:http://nikosblogout.blogspot.com/2011/03/blog-post_11.html

http://selidesphysikis.blogspot.gr/

Παράλληλα σύμπαντα;

Η ιδέα ότι άλλα σύμπαντα, όπως και το δικό μας, βρίσκονται μέσα σε «φούσκες» χώρου και χρόνου ολονέν και βρίσκει νέα δυναμική, το τελευταίο διάστημα και χάρη στην εξέλιξη της τεχνολογίας. Έτσι η θεωρία για τα παράλληλα σύμπαντα, που μοιάζουν με φούσκες, έχει γίνει και πάλι δημοφιλής. Η αφετηρία όλων είναι η Μεγάλη Έκρηξη (Big Bang) που δημιούργησε το Σύμπαν. Η μελέτη της λάμψης των χαμηλών θερμοκρασιών που άφησε πίσω του η Μεγάλη Έκρηξη υποδεικνύει ότι υπάρχουν ίχνη από πολλά παράλληλα σύμπαντα, ωστόσο τα πειράματα είναι πολύ δύσκολο να πραγματοποιηθούν. Σύμφωνα με το δημοσίευμα (δες εδώ κι εδώ), οι ερευνητές θα προσπαθήσουν να επιβεβαιώσουν τη θεωρία χρησιμοποιώντας στοιχεία από το διαστημικό τηλεσκόπιο Planck. Η ομάδα δούλευε επί επτά χρόνια με στοιχεία από τον Ανιχνευτή Μικροκυματικής Ανισοτροπίας Wilkinson, που μετράει όλα τα στοιχεία της CBM (cosmic microwave background), της ακτινοβολίας που διαχύθηκε στο χώρο με την Μεγάλη Έκρηξη.Η θεωρεία που επικαλείται τα παράλληλα σύμπαντα υποστηρίζει ότι τέτοια σύμπαντα γεννιούνται από το πουθενά και βρίσκονται σε συνεχή τροχιά σύγκρουσης μεταξύ τους, με τον χώρο ανάμεσά τους να διευρύνεται με μεγάλες ταχύτητες. Ωστόσο, η Hiranya Peiris, κοσμολόγος στο University College of London, διαπίστωσε μαζί με τους συναδέλφους της, ότι όταν δημιουργούνται αυτά τα σύμπαντα, παράλληλα με το δικό μας, αφήνουν ένα χαρακτηριστικό αποτύπωμα στο CMB.«Άκουγα για πολλά χρόνια για τη θεωρία των πολλαπλών συμπάντων, όμως ποτέ δεν την είδα σοβαρά, καθώς πίστευα ότι δεν ήταν δυνατό να γίνουν πειράματα», δήλωσε η  Peiris στο BBC: «Έχω εντυπωσιασθεί από την ιδέα ότι μπορούμε να πραγματοποιήσουμε τεστ για όλα τα σύμπαντα που υπάρχουν εκεί έξω. Είναι πραγματικά φανταστικό». Σε έρευνά της που παρουσίασε στο Physical Review Letters, η Peiris υποστηρίζει ότι το αποτύπωμα στο CMB μοιάζει με δίσκο, ενώ παρέθεσε και έναν αριθμό για το πόσα παράλληλα σύμπαντα μπορούμε σήμερα να δούμε. Η ομάδα της Peiris χρησιμοποίησε ένα πρόγραμμα στον υπολογιστή που έψαχνε γι' αυτούς τους δίσκους, ενώ ταυτόχρονα μείωνε την πιθανότητα κάποιος από τους συνεργάτες της να έβλεπε σε κάποιο σημείο έναν δίσκο, που στην πραγματικότητα δεν υπήρχε. Το πρόγραμμα βρήκε τέσσερις περιοχές που έμοιαζαν με αποτύπωμα των παράλληλων συμπάντων. Ωστόσο, η Peiris τονίζει ότι οι τέσσερις αυτές περιοχές «δεν είναι υψηλής στατιστικής σημασίας», καθώς χρειάζονται περισσότερα στατιστικά δεδομένα για να επιβεβαιωθεί η ύπαρξη των πολλαπλών συμπάντων.

http://selidesphysikis.blogspot.gr/

ΤΑ ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΣΥΜΠΑΝΤΑ της ΕΥΡΥΝΟΜΗΣ

Η έννοια των παράλληλων κόσμων ή παράλληλων συμπάντων δεν είναι εύκολο να περιγραφεί, ωστόσο η ύπαρξή τους μπορεί να αποδειχθεί από την νέα φυσική συμπεριλαμβανομένης και της κβαντικής μηχανικής. Ενδείξεις πάρα πολλές μπορούμε να βρούμε σε διάφορες μεταφυσικές εμπειρίες, μα όλες αυτές μαζί δεν στοιχειοθετούν εύκολα την έννοια των παράλληλων κόσμων, όπως ακριβώς και τα μαθηματικά μοντέλα δεν μπορούν να μας δώσουν σαφή και χειροπιαστή εικόνα τους.
Όταν εννοούμε Παράλληλο Σύμπαν, σίγουρα, δεν εννοούμε ότι το ηλιακό μας σύστημα βρίσκεται δίπλα ή παράλληλο σε ένα άλλο. Το ίδιο ισχύει για τον γαλαξία μας, για τους άλλους γαλαξίες και κατ’ επέκταση για το σύμπαν.
Τι είναι Παράλληλο Σύμπαν;
Ας υποθέσουμε ότι ο καθένας από εμάς είναι τόσο μικρός που ο πλανήτης του είναι ίσος με ένα κύτταρο ενός ανθρώπινου οργανισμού. Ή ότι ο κάθε άνθρωπος αποτελεί ένα και μόνο κύτταρο σε έναν ανθρώπινο οργανισμό. Τότε, δεν μπορεί να αντιληφθεί παρά μόνο τον «κόσμο» που υπάρχει εκεί γύρω του. Δεν μπορεί να «δει» έναν άλλο άνθρωπο. Ακόμα κι αν διαθέτει το καλύτερο τηλεσκόπιο, το πολύ-πολύ να «δει» μέχρι την εσχατιά του σύμπαντός του, δηλαδή την επιδερμίδα.
Ωστόσο, μπορεί να «νιώσει» σαν θαύμα ή σαν μεταφυσικό φαινόμενο όταν ο άνθρωπος που ζει (σύμπαν) πιει νερό, λαχανιάσει, δεχτεί ένα εξωτερικό χτύπημα.
Ο ολοκληρωμένος άνθρωπος (σύμπαν 1) μπορεί κάλλιστα να αντιληφθεί με όλες του τις αισθήσεις έναν άλλο άνθρωπο (σύμπαν 2). Μάλιστα, εκτός από τους διάφορους τρόπους επικοινωνίας, οι δύο αυτοί άνθρωποι (σύμπαν 1+2) μπορούν να ενωθούν (σαν  αρσενικό και θηλυκό) και ενδεχομένως να αποκτήσουν έναν απόγονο (σύμπαν 3).
Όλο αυτό το Ολοκληρωμένο Σύμπαν (δηλαδή όλα τα σύμπαντα -παράλληλα και μη- που ενυπάρχουν μέσα του), ενδεχομένως «κολυμπάει» σε έναν αιθέρα ή μία κοσμική ψυχή, όπου και αποτελεί τον «ολοκληρωμένο χωροχρόνο», μέσω του οποίου, εμείς και άλλα όντα, αντιλαμβανόμαστε συμβάντα –έστω και συγκεχυμένα– ως θαύματα ή μεταφυσικά φαινόμενα.

Όλα αυτά περιγράφονται θαυμάσια μέσα από τα διάφορα αποσπάσματα και σπαράγματα που (ευτυχώς διασώθηκαν) αποτελούν τον αρχαιότατο και Ελληνικό μύθο της Ευρυνόμης και της δημιουργίας του Σύμπαντος κόσμου:

Η Ευρυνόμη ξεπηδάει από το Χάος (ενδεχομένως την μήτρα κάποιου σύμπαντος). Η ίδια «γεννάει» τον Οφίωνα (ένα άλλο σύμπαν) και μαζί του «εγγυμονεί» το δικό μας σύμπαν όπως το ξέρουμε. Αργότερα, η Ευρυνόμη και ο Οφίωνας φεύγουν από το Σύμπαν μας, ίσως, για να «γεννήσουν» κάποιο άλλο.

Σύμφωνα με τον Robert Charroux στο βιβλίο του Παράλληλοι Κόσμοι:
Το Ολοκληρωμένο Σύμπαν «δεν είναι κενό, αλλά αντίθετα υπερπλήρες, εφόσον περιέχει τον κόσμο μας και αναρίθμητους άλλους. Διαθέτει την αυθυπαρξία του και κατοικείται από άγνωστες σ’ εμάς μορφές ζωής. Η αντίληψη της αντικειμενικότητας των φαινομένων μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως οι κάτοικοι του ολοκληρωμένου σύμπαντος – ιδέες, δυνάμεις, πραγματικά όντα – δεν αποτελούνται από συγκεντρώσεις συμπεπυκνωμένης ύλης, όπως εμείς, κι αυτό γιατί η επιστήμη μας διδάσκει, ότι η εξέλιξη προχωράει πάντα από τις πιο χοντροκομμένες στις πιο εκλεπτυσμένες μορφές. Έτσι μπορούμε να φανταστούμε όντα που αποτελούνται αποκλειστικά από ενέργεια. Μ’ αυτό τον τρόπο, είναι λογικό να υποθέσουμε πως όντα άυλα και ενεργειακά, διαθέτουν την ικανότητα να προσαρμόζονται σε κάθε είδος παράλληλου κόσμου, εφόσον από την φύση τους ανήκουν στο ολοκληρωμένο σύμπαν».

Η υπόθεση που προτείνει ο Charroux ταιριάζει απόλυτα με την φύση των Ελλήνων Θεών.

http://diadrastiko.blogspot.com/

 http://enneaetifotos.blogspot.gr/

Επανέρχεται η θεωρία για τα παράλληλα σύμπαντα

Η ιδέα ότι άλλα σύμπαντα, όπως και το δικό μας, βρίσκονται μέσα σε «φούσκες» χώρου και χρόνου βρίσκει νέα δυναμική.
Η ιδέα των παράλληλων συμπάντων, είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στα βιβλία και τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας, ενώ πολλοί επιστήμονες έχουν εκφράσει διάφορες θεωρίες για την ύπαρξή τους.
Παρόλα αυτά η έρευνα για τη θεωρία αυτή ήταν πολύ περιορισμένη. Ωστόσο, το τελευταίο διάστημα και χάρη στην εξέλιξη της τεχνολογίας, η θεωρία για τα παράλληλα σύμπαντα που μοιάζουν με φούσκες έχει γίνει και πάλι δημοφιλής. Η αφετηρία όλων είναι η Μεγάλη Έκρηξη (Μπινγκ Μπανγκ) που δημιούργησε το Σύμπαν.
Η μελέτη της λάμψης των χαμηλών θερμοκρασιών που αφήσε πίσω του το Μπινγκ Μπανγκ υποδεικνύει ότι υπάρχουν ίχνη από πολλά παράλληλα σύμπαντα, ωστόσο τα πειράματα είναι πολύ δύσκολο να πραγματοποιηθούν.
Η προκαταρκτική έρευνα θα δημοσιευθεί στο Physical Review D, θα προσπαθήσει να επιβεβαιώσει τη θεωρία χρησιμοποιώντας στοιχεία από το τηλεσκόπιο Πλανκ.
Η ομάδα δούλευε επί επτά χρόνια με στοιχεία από τον Ανιχνευτή Μικροκυματικής Ανισοτροπίας Wilkinson, που μετράει όλα τα στοιχεία της CBM (cosmic microwave background), της ακτινοβολίας που διαχύθηκε στο χώρο με το Μπινγκ Μπανγκ.
Η θεωρεία που επικαλείται τα παράλληλα σύμπαντα υποστηρίζει ότι τέτοια σύμπαντα γεννιούνται από το πουθενά και βρίσκονται σε συνεχή τροχιά σύγκρουσης μεταξύ τους, με τον χώρο ανάμεσά τους να διευρύνεται με μεγάλες ταχύτητες.
Αποτύπωμα στο CMB
Ωστόσο, η Χιριάνα Πέρις, κοσμολόγος στο University College of London, διαπίστωσε μαζί με τους συναδέλφους της, ότι όταν δημιουργούνται αυτά τα σύμπαντα, παράλληλα με το δικό μας, αφήνουν ένα χαρακτηριστικό αποτύπωμα στο CMB.
«Άκουγα για πολλά χρόνια για τη θεωρία των πολλαπλών συμπάντων, όμως ποτέ δεν την είδα σοβαρά, καθώς πίστευα ότι δεν ήταν δυνατό να γίνουν πειράματα», δήλωσε η δρ. Πέιρις στο BBC: «Έχω εντυπωσιασθεί από την ιδέα ότι μπορούμε να πραγματοποιήσουμε τεστ για όλα τα σύμπαντα που υπάρχουν εκεί έξω. Είναι πραγματικά φανταστικό».
Σε έρευνά της που παρουσίασε στο Physical Review Letters, η δρ. Πέιρις υποστηρίζει ότι το αποτύπωμα στο CMB μοιάζει με δίσκο, ενώ παρέθεσε και έναν αριθμό για το πόσα παράλληλα σύμπαντα μπορούμε σήμερα να δούμε.
Η ομάδα της δρ. Πέιρις χρησιμοποίησε ένα πρόγραμμα στον υπολογιστή που έψαχνε γι' αυτούς τους δίσκους, ενώ ταυτόχρονα μείωνε την πιθανότητα κάποιος από τους συνεργάτες της να έβλεπε σε κάποιο σημείο έναν δίσκο, που στην πραγματικότητα δεν υπήρχε.
Το πρόγραμμα βρήκε τέσσερις περιοχές που έμοιαζαν με αποτύπωμα των παράλληλων συμπάντων. Ωστόσο, η δρ. Πέιρις τονίζει ότι οι τέσσερις αυτές περιοχές «δεν είναι υψηλής στατιστικής σημασίας», καθώς χρειάζονται περισσότερα στατιστικά δεδομένα για να επιβεβαιωθεί η ύπαρξη των πολλαπλών συμπάντων.
Το 2013 τα στοιχεία από το Πλανκ
Η δρ. Πέιρις σημειώνει πως τα στοιχεία από το τηλεσκόπιο Πλανκ - ένα διαστημικό τηλεσκόπιο νέας γενιάς, που έχει σχεδιαστεί για να μελετά το CMB - θα μπορούσε να θέσει μία πιο σταθερή βάση στη θεωρία ή να την αποδομήσει τελείως. Παρ' όλα αυτά, τα στοιχεία από το τηλεσκόπιο Πλανκ δεν μπορούν να συζητηθούν δημόσια πριν από τον Ιανουάριο του 2013.
Ο διευθυντής του Kavli Institute of Cosmology στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, Γιώργος Ευσταθίου, χαρακτήρισε την έρευνα αυτή ως «την πρώτη σοβαρή προσπάθεια να ερευνηθεί κάτι όπως αυτό. Η μεθοδολογία είναι ενδιαφέρουσα».
Χρειαζόμαστε μία νέα φυσική
Ο κ. Ευσταθίου επεσήμανε επίσης ότι οι θεωρίες που επικαλούνται τα πολλαπλά σύμπαντα έχουν πολλά προβλήματα, καθώς αντικρούονται από πολλές πλευρές. «Η προσωπική μου άποψη είναι πως θα χρειαστούμε μία νέα φυσική, ώστε να επιβεβαιωθεί αυτή η θεωρία των πολλαπλών συμπάντων. Ακόμη και αν υπάρχουν δυσκολίες στην απόδειξη της θεωρίας, δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να τη λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη».
Η δρ. Πέιρις από την πλευρά της αναφέρει πως ακόμη και αν επιβεβαιωθεί η θεωρία των παράλληλων συμπάντων, δεν θα μπορούσαμε να μάθουμε κάτι περισσότερο γι' αυτά. «Θα ήταν υπέροχο αν μπορούσαμε να βγούμε έξω από τη δική μας φούσκα (το δικό μας σύμπαν), ωστόσο αυτό δεν θα είναι δυνατό», εξήγησε η Βρετανίδα επιστήμονας.
«Γεννιούνται μαζί - τότε είναι που συμβαίνει η σύγκρουση - και ο πληθωρισμός συμβαίνει μεταξύ των συμπάντων. Απομακρύνονται μεταξύ τους καθώς επεκτείνεται ο χωρο-χρόνος με ταχύτητα μεγαλύτερη από το φως ανάμεσά τους», διευκρίνισε η δρ. Πέιρις.
Από την άλλη πλευρά ο κ. Ευσταθίου θεωρεί ότι η έρευνα έχει σημαντική αξία. Όπως εξήγησε: «Θα ήταν φανταστικό αν μπορούσαμε να έχουμε φυσική επικοινωνία με ένα άλλο σύμπαν. Είναι παράτολμο αυτό που λέω, αλλά θα ήταν πολύ προχωρημένο για τη φυσική».
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από BBC
 http://www.kathimerini.gr/

Τα παράλληλα σύμπαντα μπορούν να είναι κρυμμένα μέσα στις τέσσερις διαστάσεις

Τα παράλληλα σύμπαντα μπορούν να είναι κρυμμένα μέσα στις τέσσερις διαστάσεις

http://www.infogenesis.gr/index.php

Οι φυσικοί εξετάζουν με σχολαστικό τρόπο την προέλευση του σύμπαντος στον επιταχυντή LHC του CERN, ελπίζοντας έτσι ότι την επόμενη χρονιά (2012) θα εμφανιστούν οι πρώτες αποδείξεις για την ύπαρξη ιδεών, που κάποτε ήταν επιστημονική φαντασία. Παρά τις όλο και πιο εξελιγμένες παρατηρήσεις του ουρανού από τον πλανήτη μας, μόνο το 4% του σύμπαντος μας είναι γνωστό – επειδή το υπόλοιπο αποτελείται από την αόρατη σκοτεινή ύλη και την σκοτεινή ενέργεια. Δισεκατομμύρια σωματίδια, που δημιουργούνται μετά από κάθε σύγκρουση στον LHC, εντοπίζονται σε τέσσερις ανιχνευτές στο CERN – και στη συνέχεια τα συνεργαζόμενα εργαστήρια σε όλο τον κόσμο – προσπαθούν να διαπιστώσουν πότε και πώς δημιουργήθηκαν αλλά και τι φτιάχνουν στη συνέχεια. Οι θεωρητικοί του CERN λένε πως αυτή η μελέτη θα μπορούσε να τους δώσει σαφή δείγματα των διαστάσεων στον κόσμο, πέρα ​​από τις γνωστές (μήκος, πλάτος, βάθος και χρόνος), γιατί σε τόσο υψηλές ενέργειες τα σωματίδια θα μπορούσαν να τα δούμε να εξαφανίζονται – πιθανώς σε αυτές τις διαστάσεις – και στη συνέχεια να έρχονται πίσω στις κλασικές αυτές τέσσερις διαστάσεις. Παράλληλα σύμπαντα Τα παράλληλα σύμπαντα θα μπορούσαν, επίσης, να κρύβονται μέσα σε αυτές τις διαστάσεις, αλλά εκεί που το φως δεν μπορεί να διαδοθεί – γεγονός που θα καθιστούσε σχεδόν αδύνατο την εξερεύνηση τους. Δεδομένου ότι ο Μεγάλος Επιταχυντής Αδρονίων (LHC) θα αρχίσει να λειτουργεί σε ολοένα και πιο υψηλές ενέργειες την τρέχουσα χρονιά, οι φυσικοί μιλούν όλο και περισσότερο για μια «Νέα Φυσική» στον ορίζοντα, που θα μπορούσε να αλλάξει εντελώς τις σύγχρονες απόψεις για το πως λειτουργεί το σύμπαν. Αρκετοί από τους κορυφαίους κοσμολόγους του κόσμου πιστεύουν ότι είμαστε όχι στο μοναδικό, αλλά σε ένα από τα πολλά σύμπαντα. Μέχρι στιγμής, όπως γνωρίζουμε, δεν υπάρχει καμία απόδειξη για το ότι υφίστανται και άλλα σύμπαντα εκεί έξω. Ορισμένες παραλλαγές αυτής της θεωρίας δείχνουν ότι υπάρχει τουλάχιστον ένα άλλο σύμπαν πολύ κοντά στο δικό μας, που χωρίζονται ίσως από μια μεμβράνη πάχους μόλις ενός χιλιοστού, μια θεωρία που αν αληθεύει, θα μπορούσε να εντοπιστεί από κάποια ενέργεια ή δυνάμεις σαν την βαρύτητα που να διαρρέει ανάμεσα στα δύο σύμπαντα. Στην πραγματικότητα, όπως προβλέπεται από τους θεωρητικούς των βρανών, αυτή η «διαρροή» θα μπορούσε να είναι υπεύθυνη για την παραγωγή της σκοτεινής ενέργειας από ένα άλλο παράλληλο σύμπαν, που η επίδραση του γίνεται αισθητή στο δικό μας, μέσω της βαρυτικής έλξης του. Δεν είναι επιστημονική φαντασία οι πολλαπλοί κόσμοι του Everett Αν και δεν έχει αποδειχθεί τίποτα ακόμα, πολλοί σοβαροί επιστήμονες λένε τώρα ότι υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι οι παράλληλες διαστάσεις θα μπορούσαν κάλλιστα να μην είναι στη φαντασία μας, αλλά πραγματικότητα. "Η ιδέα των πολλαπλών κόσμων είναι κάτι περισσότερο από μια φανταστική εφεύρεση – αναδύεται φυσικά μέσα σε αρκετές επιστημονικές θεωρίες και αξίζει να ληφθεί σοβαρά υπόψη», δήλωσε ο Aurelien Barrau, ένας Γάλλος φυσικός σωματιδίων στο CERN. Υπάρχει δε μια ποικιλία από ανταγωνιστικές θεωρίες, που βασίζονται στην ιδέα των παράλληλων κόσμων, αλλά η πιο βασική ιδέα είναι ότι εάν το σύμπαν είναι άπειρο, τότε όλα όσα θα μπορούσαν ενδεχομένως να συμβούν έχουν συμβεί, ή συμβαίνουν, ή πρόκειται να συμβούν. Σύμφωνα με την κβαντομηχανική, τίποτα στο υποατομικό επίπεδο δεν μπορεί πραγματικά να λεχθεί ότι υπάρχει, μέχρις ότου διαπιστωθεί. Μέχρι τότε, τα σωματίδια καταλαμβάνουν αβέβαιες καταστάσεις "υπέρθεσης", στις οποίες μπορούν να έχουν ταυτόχρονα ένα "πάνω" και ένα "κάτω" σπιν, ή φαίνεται να είναι σε διαφορετικά μέρη ταυτόχρονα. Η απλή πράξη της παρατήρησης τους, κατά κάποιο τρόπο φαίνεται να "καθηλώνει" μια ιδιαίτερη κατάσταση της πραγματικότητας. Οι φυσικοί δεν έχουν ακόμα μια τέλεια επεξήγηση για το πώς συμβαίνει αυτό, αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι το φαινόμενα αυτά συμβαίνουν παρότι είναι παράδοξα. Τα απαρατήρητα σωματίδια περιγράφονται από τις "κυματοσυναρτήσεις” που αντιπροσωπεύουν ένα σύνολο από πολλαπλές «πιθανές» καταστάσεις. Όταν ένας παρατηρητής κάνει μια μέτρηση, τότε το σωματίδιο βρίσκονται σε μία από αυτές τις πολλαπλές επιλογές (κατάστασης), οι οποίες κατά κάποιο τρόπο μπορούν να εξηγηθούν με την θεωρία του πολλαπλού σύμπαντος. Η ύπαρξη ενός τέτοιου παράλληλου σύμπαντος "δεν υποθέτει ακόμη μια περίεργη σύγχρονη φυσική, γιατί απλώς ο χώρος είναι άπειρος και μάλλον ομοιόμορφα γεμάτος με ύλη, όπως προκύπτει από τις πρόσφατες αστρονομικές παρατηρήσεις," συμπεραίνει ο Max Tegmark, ένας κοσμολόγος στο ΜΙΤ, σε μια μελέτη για τους παράλληλους κόσμους, που δημοσιεύθηκε από το Πανεπιστήμιο του Cambridge. Ο μαθηματικός Hugh Everett σε μια δημοσιευμένη του μελέτη-ορόσημο το 1957, ενώ ακόμα ήταν μεταπτυχιακός φοιτητής στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, έδειξε πώς η κβαντική θεωρία προβλέπει ότι μία απλή κλασική πραγματικότητα σταδιακά θα διαχωριστεί σε δύο ξεχωριστές, αλλά ταυτόχρονα υπάρχουσες πραγματικότητες. "Αυτός είναι απλά ένας τρόπος να εμπιστευτούμε απόλυτα τις θεμελιώδεις εξισώσεις της κβαντομηχανικής," λέει ο Barrau. «Οι κόσμοι δεν είναι χωρισμένοι στον χώρο, αλλά υπάρχουν ως είδη “παράλληλων συμπάντων”. Εν μέρει επειδή η ιδέα αυτή είναι τόσο παράξενη, είναι απορριπτέα ως επιστημονική φαντασία από πολλούς κριτικούς. Όμως υπάρχουν και πολλοί αξιόπιστοι υποστηρικτές της θεωρίας αυτής – μια ομάδα που κερδίζει συνεχώς νέους οπαδούς, καθώς η νέα έρευνα μας αποκαλύπτει νέα στοιχεία. Κάποια έρευνα στην Οξφόρδη – για πρώτη φορά – πρόσφατα βρήκε μια μαθηματική απάντηση που σαρώνει μία από τις βασικές αντιρρήσεις ως προς την αμφιλεγόμενη αυτή ιδέα. Η έρευνά δείχνει ότι ο Everett ήταν πράγματι στον σωστό δρόμο, όταν μας έδωσε την πολύ παράξενη θεωρία του. Η ομάδα της Οξφόρδης, με επικεφαλής τον Δρ David Deutsch, έδειξε μαθηματικά ότι το πολυσύμπαν (που μοιάζει σαν ένα θάμνο που διακλαδίζεται), που δημιουργήθηκε από το αρχικό Σύμπαν αφού διαιρέθηκε σε παράλληλες εκδοχές του εαυτού του, μπορεί να εξηγήσει την πιθανολογική φύση των κβαντικών αποτελεσμάτων. Αυτή η εργασία έχει μια άλλη παράξενη επίπτωση. Η ιδέα των παράλληλων κόσμων προφανώς θα συμβαδίσει με μία κατηγορία-κλειδί για το ταξίδι στο χρόνο. Επειδή από το 1949 ο μεγάλος επιστήμων της λογικής Kurt Godel το απέρριπτε, πολλοί επιφανείς φυσικοί τάχθηκαν κατά του ταξιδιού στο χρόνο, διότι υπονομεύει τις ιδέες της αιτίας και του αποτελέσματος. Ένα παράδειγμα είναι το περίφημο "παράδοξο του παππού", όταν ένας ταξιδιώτης πηγαίνει πίσω στο χρόνο για να σκοτώσει τον παππού του, κι έτσι αυτός ποτέ δεν θα μπορούσε να γεννηθεί. Τα μαθηματικά ενισχύουν τον ισχυρισμό του Deutsch ότι η κβαντική θεωρία δεν απαγορεύει το ταξίδι στο χρόνο. "Απλώς κάνεις μια παράκαμψη, και πηγαίνεις σε ένα άλλο σύμπαν", λέει. Αλλά παραδέχεται ότι θα υπάρξει πολλή δουλειά ώστε να μπορέσουμε να χειραγωγήσουμε τον χωροχρόνο με έναν τρόπο, που να κάνει τα “άλματα” δυνατά. Ενώ μπορεί να ακούγεται ευφάνταστο, ο Deutsch λέει ότι η επιστημονική έρευνα συνεχώς κάνει τη θεωρία πιο πιστευτή. «Πολλοί συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας υποστήριξαν ότι τα παράδοξα ταξίδια στο χρόνο θα λυθούν με τους παράλληλους κόσμους, αλλά στη δουλειά μου, το συμπέρασμα αυτό συνάγεται από την ίδια την κβαντική θεωρία." Η διαχωριστική γραμμή μεταξύ της φυσικής και μεταφυσικής δεν καθορίζεται από το αν μια οντότητα μπορεί να παρατηρηθεί, αλλά αν είναι ελέγξιμη, επιμένει ο Tegmark. Ο ίδιος επισημαίνει ότι φαινόμενα όπως είναι οι μαύρες τρύπες, ο καμπύλος χώρος, η επιβράδυνση του χρόνου σε υψηλές ταχύτητες, ακόμα και μία στρογγυλή Γη, που όλοι στο παρελθόν την απέρριπταν ως επιστημονική αίρεση προτού αποδειχθεί μέσω πειραματισμών, υπάρχουν ακόμη και αν ορισμένα δεν τα κατανοούμε δια της παρατήρησης. Είναι πιθανό, συμπεραίνει ο Tegmark ότι τα μοντέλα του πολυσύμπαντος που βασίζονται στη σύγχρονη φυσική τελικά θα ελεγχθούν εμπειρικά. Πηγή: Daily Galaxy, physics4u