Το Μυστήριο του Έρωτα και της Ψυχής

by Γιώργος Ιωαννίδης
Σ’ ένα από τα πιο παράξενα βιβλία της αρχαιότητας, το Μεταμορφώσεις ή Asinus aureus (2ος αιώνας) όπως το αποκαλούσε ο Άγιος Αυγουστίνος, υπάρχει η δραματική ιστορία για την αγάπη του Έρωτα με την Ψυχή, την περιπέτεια που γνώρισε το πάθος τους, αλλά και το ευτυχές τέλος με την ανάληψη της Ψυχής στον Όλυμπο.
Εκτός όμως από μια όμορφη ιστορία, είναι ένας διδακτικός μύθος, γεμάτος από μυητικά σύμβολα και υψηλές έννοιες. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν, που η εικονογραφία του Έρωτα με την Ψυχή χρησιμοποιήθηκε στα αρχαία μυστήρια. Μάλιστα, ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της αλληγορίας αυτής, βρίσκουμε στο παραπάνω περίφημο ανάγλυφο, από το υπόγειο Μιθραίο στην Santa Maria Capua Vetere της Ιταλίας, κατασκευασμένο κάποια στιγμή, στα μισά του 2ου αιώνα.
Σύμφωνα με τον καθηγητή Luther Martin (Mystic Cults in Magna Graecia, 2010), η εν λόγω παράσταση βρίσκεται πάνω από την κόγχη που σηματοδοτεί το πέρασμα του Αιγόκερου, δηλαδή της απελευθέρωσης της ψυχής από τις υποσεληνίες καταστάσεις της ύπαρξης (σύμφωνα με τον Πορφύριο και το έργο του Περί του εν Οδυσσεία των Νυμφών Άντρου), υπό την καθοδήγηση του Έρωτα ή Amor.
Στο σημείο αυτό, αξίζει να θυμηθούμε τον λεοντοκέφαλο Αιών, τον «Μπαφομέτ» των πιστών του Μίθρα, που παριστάνονταν συχνά να κραδαίνει δυο κλειδιά, αυτά που ανοίγουν τις πύλες του Καρκίνου και του Αιγόκερου (βλ. Joscelyn Godnwin, Μυστηριακές Θρησκείες του Αρχαίου Κόσμου, 1996). Το πρώτο είναι αργυρό και οδηγεί στον δρόμο των επαναενσαρκώσεων, ενώ το δεύτερο είναι χρυσό και φέρνει την ψυχή πέρα από το μονοπάτι της Ανάγκης, προς τον Ήλιο και την απελευθέρωση από τον κύκλο του θανάτου και της γέννησης. Την δεύτερη αυτή πύλη, είναι που διαβαίνουν οι αθάνατοι, γράφει ο Πορφύριος, δηλαδή οι μυημένοι και οι θεοί.
Κάπως έτσι και εμείς, μπορούμε να φανταστούμε τον αρχαίο Ιεροφάντη που σαν ένα άλλος Έρωτας-Παιδί, καθοδηγεί την ψυχή του εν-θουσιασμένου μυούμενου, και με την δάδα του μυστικού φωτός, την καθοδηγεί πέρα από την όγδοη σφαίρα, όπου βασιλεύει ο αληθής θεός που οι Ρωμαίοι αποκαλούσαν Draco Caelestis, ενώ ο Απουλήιος και οι μύστες των Μυστηρίων της Ίσιδας ονόμαζαν Ήλιο του Μεσονυκτίου…
 http://www.apophenia.gr/2610/eros-and-psyche/

Η μουσική στην παίδευση της ψυχής και στα Θεία Μυστήρια των Ελλήνων

Φιλοσοφία εστί μεγίστη μουσική κατά τον Πλατωνικό «Φαίδωνα»[1] και το τελευταίο μάθημα πριν την φιλοσοφία στην Πλατωνική «Πολιτεία» είναι η μουσική. Οπότε, όπως η διαλεκτική είναι ο θριγκός[2] της φιλοσοφίας, έτσι και η φιλοσοφία είναι ο θριγκός της μουσικής. Εξάλλου στους τρεις (3), των επιμέρους ψυχών, αναβαθμούς, ο μουσικός είναι αμέσως μετά τον φιλόσοφο[3]. Ας μη ξεχνούμε, επίσης, ότι η μουσική πηγάζει από τις Μούσες και οι δύο (2) πρεσβύτερες, Καλλιόπη και Ουρανία, είναι η μούσες της φιλοσοφίας[4].

Τα όργανα της μουσικής χωρίζονται στα κρουστά, στα πνευστά και στα έγχορδα. Από αυτές τις 3 κατηγορίες θα αναφερθούμε στις 2 τελευταίες και συγκεκριμένα στον αυλό (πνευστό) και στην κιθάρα (έγχορδο).

Τρία δὲ ταῦτα ἐπαιδεύοντο ἐν Ἀθήνησι, γράμματα, κιθαρίζειν, παλαίειν, διὰ τὸ ἐπικοσμεῖν, ὡς ἐν ἀρχῇ προείρηται, τὴν τριμέρειαν τῆς ψυχῆς [5] · διὰ μὲν τῶν γραμμάτων τὸν λόγον, διὰ δὲ τῆς κιθάρας τὸν θυμὸν τιθασεύοντες, διὰ δὲ τοῦ παλαίειν ῥωννύντες τὴν ἐπιθυμίαν καὶ ἀμάλθακτον αὐτὴν ποιοῦντες. ἐπάγει δὲ ὅτι “αὐλεῖν δέ γε οὐκ ἤθελες”[6]. διὰ πολλὰς δὲ αἰτίας οὐκ ἐπετήδευον τὸν αὐλόν· πρῶτον μὲν ὅτι ἐκστατικὸς οὗτος καὶ μᾶλλον ἐνθουσιαστικὸς καὶ οὐ παιδευτικός. ἐν μὲν γὰρ τῷ κιθαρίζειν δυνατὸν καὶ λόγῳ χρῆσθαι, ἐν δὲ τῷ αὐλεῖν οὐδαμῶς· οὐ μόνον δὲ αὐτὸς οὐ δύναται λόγῳ χρῆσθαι ἢ ᾄδειν, ἀλλ᾽ οὐδὲ ἄλλου ᾄδοντος ἀκούειν, θορυβώδης γὰρ οὗτος· διὸ “κιθαρῳδία” μὲν εἴρηται, “αὐλῳδία” δὲ οὔ. καὶ ἡ Ἀθηνᾶ δὲ διὰ τοῦτο τὸν αὐλὸν ἀπέρριψεν ὡς ἐμπόδιον ὄντα τῷ λόγῳ (ἔφορος δὲ σοφίας ἡ θεός)· ὡς δέ φασιν οἱ ποιηταί, διότι τὸ πρόσωπον ἀπρεπὲς ἑώρα. ἢ καὶ τοῦτο νοητέον οὕτως, ὅτι πρόσωπον τῆς ἀπηχήσεως ὁ λόγος, ὁ δὲ αὐλὸς τῷ λόγῳ πολέμιος. καὶ ὁ ποιητὴς δὲ τοῖς Ἕλλησιν ἀποδίδωσι πανταχοῦ τὸ κιθαρίζειν, οὐδαμοῦ δὲ αὐτοὺς εἰσήγαγεν αὐλοῦντας· ἀλλὰ τοῖς Τρωσὶ βαρβάροις οὖσιν ἀπένειμε τὸν αὐλόν, περὶ ὧν καὶ τὸ “Τρῶες μὲν κλαγγῇ ἐνοπῇ τ᾽ ἴσαν, ὄρνιθες ὥς”, εἴρηκε. καλῶς δὲ τούτοις τὸν αὐλὸν ἀποδέδωκεν, ὡς Φρυξίν· ἐν Φρυγίᾳ γὰρ λέγεται εὑρεθῆναι ὁ αὐλὸς περὶ τὰ μυστήρια καὶ τοὺς ἐνθουσιασμούς. ἔνθα καὶ ὁ Μαρσύας ἦν, ὃς ἀγωνισάμενος περὶ μουσικῆς πρὸς Ἀπόλλωνα ἡττήθη χρώμενος αὐλῷ, ἐκείνου δὲ κιθάραν ἔχοντος. καὶ αὐτὸς δὲ ὁ Ἀλκιβιάδης περὶ τῶν Θηβαίων ἔφη· “αὐλείτωσαν Θηβαίων παῖδες, διαλέγεσθαι γὰρ οὐκ ἴσασιν”.
(Βλ., Ολυμπιόδωρος «Υπόμνημα εις τον Πλάτωνος Αλκιβιάδην» 65.20-67.6)

Ειδικότερα ο Πρόκλος[7] μας αναφέρει για την αυλητική:

Τὸν δὲ <αὐλὸν> κατιδεῖν ἄξιον δι᾽ ἣν αἰτίαν ὁ Ἀλκιβιάδης οὐ προσήκατο· καίτοι καὶ ἡ αὐλητικὴ μουσική τίς ἐστιν. ἤδη μὲν οὖν τινὲς εἰρήκασιν ὅτι καλλωπιστὴς ὢν οὗτος ἐκ παιδὸς οὐ προσῆλθε τῇ αὐλητικῇ τὴν ἐν τῷ προσώπῳ καὶ τῷ ἄλλῳ παντὶ σώματι φεύγων ἀσχημοσύνην ἐκ τῆς τῶν αὐλῶν ἐμπνεύσεως· ἄσχημον γὰρ τὸ χρώμενον φαίνεται τοῖς τοιούτοις ὀργάνοις. ἔστι δὲ ἡ ἀπόδοσις αὕτη καὶ ἄλλως προπετὴς τοῦ Ἀλκιβιάδου καταψηφιζομένη τὴν περὶ τοὺς καλλωπισμοὺς πτοίαν καὶ τὸ κοινὸν οὐχ ὁρῶσα τῆς ὅλης εὐγενείας φυλαττομένης τὸν αὐλόν. κάλλιον δὲ λέγειν ὅτι καὶ ὀρθαὶ πολιτεῖαι τὴν αὐλητικὴν ἀπεστράφησαν· οὐκοῦν οὐδὲ ὁ Πλάτων αὐτὴν παραδέχεται. τὸ δὲ αἴτιον ἡ ποικιλία τοῦδε τοῦ ὀργάνου, τοῦ αὐλοῦ λέγω, ὃ καὶ τὴν τέχνην τὴν χρωμένην αὐτῷ ἀπέφηνε φευκτήν· καὶ γὰρ <τὰ παναρμόνια> καὶ ἡ πολυχορδία <μιμήματα τῶν αὐλῶν ἐστίν>· ἕκαστον γὰρ τρύπημα τῶν αὐλῶν τρεῖς φθόγγους, ὥς φασι, τοὐλάχιστον ἀφίησιν, εἰ δὲ καὶ τὰ παρατρυπήματα ἀνοιχθείη, πλείους. δεῖ δὲ οὐ πᾶσαν παρα δέχεσθαι τὴν μουσικὴν εἰς τὴν παιδείαν, ἀλλ᾽ ὅσον ἐστὶν αὐτῆς ἁπλοῦν. ἔτι τοίνυν τῶν μουσικῶν τούτων ὀργάνων τὰ μέν ἐστι καταστηματικά, τὰ δὲ κινητικά, τὰ μὲν στάσει προσήκοντα, τὰ δὲ κινήσει. τὰ μὲν οὖν καταστηματικὰ πρὸς παιδείαν ἐστὶν ἀνυσιμώτατα, τὸ ἦθος ἡμῶν εἰς τάξιν ἄγοντα καὶ τὸ θορυβῶδες καταστέλλοντα τῆς νεότητος καὶ τὸ κεκινημένον εἰς ἡσυχιότητα καὶ εἰς σωφροσύνην περιάγοντα, τὰ δὲ κινητικὰ πρὸς ἐνθουσίαν οἰκειότατα. διὸ δὴ καὶ ἐν τοῖς μυστηρίοις καὶ ἐν ταῖς τελεταῖς χρήσιμος ὁ αὐλός. χρῶνται γὰρ αὐτοῦ τῷ κινητικῷ πρὸς τὴν τῆς διανοίας ἔγερσιν ἐπὶ τὸ θεῖον· δεῖ γὰρ τὸ μὲν ἄλογον κοιμίζειν, τὸν δὲ λόγον ἀνακινεῖν. διὸ παιδεύοντες μὲν τοῖς κατα στηματικοῖς χρῶνται, τελοῦντες δὲ τοῖς κινητικοῖς· τὸ μὲν γὰρ παιδευόμενον τὸ ἄλογόν ἐστι, τὸ δὲ τελούμενον καὶ ἐνθουσιάζον ὁ λόγος.

Δηλαδή:
Αξίζει όμως να δούμε για ποια αιτία ο Αλκιβιάδης δεν ήθελε να μάθει τον αυλό, μολονότι και η αυλητική είναι είδος μουσικής. Μέχρι τώρα έχουν πει κάποιοι ότι, επειδή από μικρό παιδί ήταν φιλάρεσκος, δεν πήγε να μάθει την αυλητική για ν’ αποφύγει την ασχήμια που φέρνει στο πρόσωπο, αλλά και γενικά σε όλο το σώμα, το φύσημα του αυλού˙ είναι γεγονός, όποιος χρησιμοποιεί τέτοια όργανα φαίνεται άσχημος. Η παραπάνω εξήγηση είναι ούτως ή άλλως επιπόλαιη, αφού καταλογίζει στον Αλκιβιάδη υπέρμετρο ενδιαφέρον για την εμφάνισή του και παραβλέπει την κοινή συνήθεια όλων των ευγενών που διατηρούν τον αυλό. Είναι ωραιότερο να πούμε ότι και τα σωστά πολιτεύματα αποστράφηκαν την αυλητική, την οποία βέβαια ούτε ο Πλάτων την δέχεται. Αιτία είναι η ποικιλομορφία του οργάνου τούτου, του αυλού εννοώ, που εμφανίζει προς αποφυγήν και την τέχνη η οποία το χρησιμοποιεί˙ διότι “τα πολυαρμονικά[8]” και η πολυχορδία “είναι μιμήματα των αυλών”, αφού κάθε τρύπα των αυλών βγάζει, όπως λένε, τρεις τουλάχιστον ήχους, κι αν μάλιστα ανοιχτούν και οι πλαϊνές τρύπες, περισσότερους. Δεν πρέπει όμως να δεχόμαστε το σύνολο της μουσικής στην παιδεία, αλλά το μέρος της μόνο που είναι απλό. Επιπλέον, από τα μουσικά όργανα άλλα είναι καταστηματικά (καταπραϋντικά) και άλλα κινητικά, με τα πρώτα να ταιριάζουν στην στάση και τα δεύτερα στην κίνηση. Τα καταστηματικά είναι πολύ αποτελεσματικά στην παιδεία, καθώς οδηγούν το ήθος μας στην τάξη, καταστέλλουν το θορυβώδες της νεότητάς μας και καθοδηγούν στην περιαγωγή προς ησυχία και σωφροσύνη, ενώ τα κινητικά είναι οικειότατα για ενθουσιασμό. Δια τούτο λοιπόν και στα Μυστήρια και στις Τελετές είναι χρήσιμος ο αυλός, διότι αξιοποιούν την κινητική δύναμή του για την έγερση της διάνοιας προς το Θείο˙ πραγματικά, πρέπει το δε άλογο κοιμίζειν και τον δε λόγο(λογικό μέρος) ανακινείν. Δια αυτό και στην εκπαίδευση χρησιμοποιούν καταστηματικά (καταπραϋντικά) όργανα και στις τελετές κινητικά, αφού αυτό που εκπαιδεύεται είναι το άλογο, ενώ αυτό που είναι στις τελετές και στον ενθουσιασμό[9] είναι το λογικό.

Ως βλέπουμε, για την εκπαίδευση της ψυχής, στην Αθήνα είχαν τη γραμματική, την εκμάθηση κιθάρας και την πάλη(γυμναστική). Η γραμματική εκπαιδεύει το λογικό μέρος τη ψυχής, η κιθάρα το θυμοειδές και η πάλη το επιθυμητικό. Ο αυλός όντας ενθουσιαστικός ξεπερνάει, τρόπο τινά, το θέμα της παιδεύσεως και κινεί το λογικό μέρος, δηλαδή εφόσον είναι ήδη σε ένα κάποιο ανώτερο επίπεδο το λογικό μέρος, δραστηριοποιείται από τον αυλό, εξού και δεν χρειάζεται ο λόγος ως φωνή, ενεργοποιεί τρόπο τινά την διάνοιά του και λειτουργεί στα Μυστήρια. Ας μη ξεχνάμε ότι τη μαντική μανία την απέδωσε στον Απόλλωνα, ενώ την τελεστική στον Διόνυσο[10], και για αυτό οι ακόλουθοι του Διονύσου, Σάτυροι, Σιληνοί και Πάνες, χρησιμοποιούν τον αυλό!



Συγγραφέας: Γουλέτας Παναγιώτης

 http://ellinonpaligenesia.blogspot.gr/2013/02/blog-post_5560.html

ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΚΑΙ ΨΥΧΗ

ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΚΑΙ ΨΥΧΗ

"Λέγουν ότι η ψυχή του ανθρώπου είναι αθάνατος και άλλοτε μεν τελειώνει, οπότε λέγομε ότι ο άνθρωπος αποθνήσκει, άλλοτε δε πάλιν γεννάται, ποτέ όμως δεν χάνεται"
ΜΕΝΩΝ-ΠΛΑΤΩΝΑΣ
"Εκείνο που η κάμπια θεωρεί το τέλος του κόσμου, ο δημιουργός το ονομάζει πεταλούδα…" .
Ρ. ΜΠΑΧ
Για τους Έλληνες όπως φαίνεται και από τον μύθο των Ελευσίνιων μυστηρίων, η μεταθανάτια ζωή ήταν δεδομένη , λόγω του αιώνιου τμήματος που υπήρχε μέσα στον άνθρωπο.
Χαρακτηριστικό είναι το υπέροχο παρακάτω απόσπασμα του Εμπεδοκλή:

"Άφρονες και αγνοούντες είναι και με την σκέψη τους μακριά δεν φτάνουν,
Αυτοί που υποθέτουν πως εκείνο που δεν υπήρχε μπορεί να υπάρξει,ή πως εντελώς να πεθάνει κάτι μπορεί , και παντελώς να εξαφανιστεί.
Αδύνατον αρχή να γίνει από την Μη ύπαρξη.
Αδύνατον επίσης η ύπαρξη στο τίποτε να σβήσει, διότι εκεί όπου μία ύπαρξη οδηγείτε, εκεί θα συνεχίσει να είναι.
Ποτέ κανένα μην πιστέψετε που καθοδηγούμενος εις τα θέματα αυτά υπήρξε, ότι τα πνεύματα των ανθρώπων ζουν μόνο όσο η αποκαλούμενη ζωή κρατά.
Ότι μονάχα τότε ζούνε, όσοι απολαμβάνουν τις χαρές και τις λύπες τους, ή ότι προτού να γεννηθούν και αφού πεθάνουν, αυτοί είναι ένα τίποτα…".

Πιο περιεκτικά ο Ηράκλειτος έλεγε:

" Το αθάνατο είναι θνητό. Το θνητό είναι αθάνατο Ο θάνατος είναι αθάνατη ζωή για τους θνητούς, για τους αθάνατους, η θνητή ζωή είναι θάνατος..",

ενώ σε έναν από τους διάλογους του ο Ερμής ο Τρισμέγιστος αναφέρει:

"-Δεν παθαίνουν πατέρα τα ζωντανά όντα στον κόσμο, μολονότι αποτελούν τμήματα του κόσμου;
-Σώπα, παιδί μου, γιατί κινδυνεύεις να παραπλανηθείς από την ονομασία του φαινομένου. Τα ζωντανά όντα δεν πεθαίνουν.. Απλώς καθώς είναι σύνθετα σώματα , διαλύονται. Η διάλυση αυτή δεν είναι θάνατος, αλλά διάλυση ενός μίγματος. Και αν πρόκειται να διαλυθούν, δεν καταστρέφονται, αλλά ανανεώνονται . Τι είναι στα αλήθεια, η ενέργεια της ζωής: Δεν είναι η κίνηση; Ή τι υπάρχει στον κόσμο που μένει ακίνητο; Τίποτε, παιδί μου.
-Αλλά πατέρα η Γη τουλάχιστον δεν φαίνεται να είναι ακίνητη;
-Όχι παιδί μου. Κατά αντίθεση προς όλα τα όντα, που φαίνεται σταθερή , αυτή υπόκειται σε πλήθος κινήσεων. Δεν θα ήταν ανόητο να υποτεθεί ότι η τροφός όλων των όντων θα πρέπει να είναι ακίνητη, αυτή που είναι η αιτία της γέννησης όλων των όντων , αυτή που γεννάει όλα τα πράγματα; Χωρίς κίνηση πράγματι είναι αδύνατον εκείνο που γεννάει να γεννήσει οτιδήποτε…Μάθε λοιπόν ότι όλα τα πράγματα στον κόσμο μηδενός εξαιρουμένου βρίσκονται εν κινήσει, είτε ελαττούμενα είτε αυξανόμενα. Και ότι εκείνο που βρίσκεται σε κίνηση, βρίσκεται στην ζωή, χωρίς να είναι ανάγκη κάθε ζωντανό ον να διατηρεί την ταυτότητα του. Χωρίς αμφιβολία παιδί μου, ο κόσμος όταν τον δεις στο σύνολο του είναι ακίνητος, αλλά τα μέρη του βρίσκονται όλα σε κίνηση, χωρίς ωστόσο, τίποτε να χάνεται ή να καταστρέφεται…"

Σύμφωνα με τον Πυθαγόρα, η μονάς είναι η έννοια της ατομικότητας, μια συστατική σταγόνα του χωρίς ακτές Ωκεανού του ευρύχωρου Όντος. Αντίστοιχα, η ανθρώπινη ψυχή είναι μια προεκβολή της Μοναδικής Ουσίας.
Για τον Πλωτίνο, η Ψυχή έχει τρεις υποστάσεις. Ζει με τον Νου και μέσω του Νου ενώνεται με το Ένα. Το άλλο τμήμα της αυτό που κοιτάζει προς τον βυθό, είναι υπεύθυνο για τη δημιουργία των σωμάτων. Όμως και αυτό το τμήμα ποτέ δεν χάνει την επαφή του με τον Νου. Βρίσκεται ανάμεσα στον Νου και τις αισθήσεις. Είναι η ενδιάμεση αιτία των αισθήσεων και ο εκπρόσωπος του Νου. Τα χαρακτηριστικά αυτού του τμήματος, που λέγεται και ατομική ψυχή και κοιτάζει προς τις αισθήσεις, είναι ο επαγωγικός συλλογισμός, αφού μπορεί και συμπεραίνει από τις αιτίες τα αποτελέσματα. Μπορεί όμως να υπερυψώνεται πάνω από τη λογική, εφόσον ένα τμήμα της παραμένει πάντοτε στον Νου ή στην Παγκόσμια Ψυχή και έτσι να συμμετέχει στην Κοσμική Ζωή μέσω της διαισθητικής σκέψης.....
Η ψυχή ως ενότητα που αντιπροσωπεύει τη ζώσα και παραγωγική δύναμη του κόσμου, ενεργεί σε διαφορετικά επίπεδα και με διαφορετικούς τρόπους, παράγοντας έτσι διαδοχικά πυκνότερες εικόνες ή αντανακλάσεις του εαυτού της, εμψυχωμένες όμως με όλο και λιγότερη δύναμη. Φθάνει λοιπόν στο χαμηλότερο σημείο του κόσμου και σχηματίζει τον κόσμο των φαντασμάτων και των σκιών, όπου η δύναμη της συνείδησης είναι ανύπαρκτη, βυθισμένη στην αδράνεια και στον λήθαργο της ύλης.
Σε αυτό το επίπεδο της ζωής, οι ατομικές ψυχές έχουν έντονη την τάση της χωριστικότητας και της απομόνωσης, το ίδιο όπως και όλα τα πράγματα είναι εξωτερικά και αποκομμένα και μεταξύ τους και από την εσωτερική τους υπόσταση. Αυτή η χωριστικότητα, για τον Πλωτίνο, είναι το αμάρτημα της ανθρώπινης ψυχής, το οποίο και πληρώνει αφενός στον μεταθανάτιο Άδη και αφετέρου μετενσαρκούμενη σε σώματα που ταιριάζουν όσο το δυνατό καλύτερα στις ποιότητές της.
Για τον Πλάτωνα, η ψυχή είναι αθάνατη, επειδή ό,τι κινείται αιώνια είναι αθάνατο, και πραγματικό. Αντίθετα ότι είναι κινούμενο από κάτι άλλο, όταν παύει να έχει κίνηση, παύει να έχει και ζωή. Αυτό όμως που κινείται από τον εαυτόν του, είναι και η πηγή και η αρχή της κίνησης, επομένως ενέχει την αρχή της ζωής.....Η δε ψυχή ως κάτι το αυτοκινούμενο, είναι η αρχή της κίνησης και είναι αθάνατη και άφθαρτη. Σήμερα η επίσημη χριστιανική εκκλησία δεν αποδέχεται την μετενσάρκωση σύμφωνα με την απόφαση του συμβουλίου της Νίκαιας το 325 μ.χ , με το οποίο αποφασίστηκε ποια βιβλία θα αποτελούσαν την Βίβλο που ξέρουμε σήμερα, ενώ πλήθος άλλων χριστιανικών βιβλίων καταστράφηκαν για να μην υπάρξει σύγχυση.
Ήταν όμως έτσι και κατά τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους;
Ο Χριστός είπε ότι εάν κάποιος δεν γεννηθεί ξανά , δεν μπορεί να γνωρίσει την βασιλεία του Θεού. Όταν ο Νικόδημος μην καταλαβαίνοντας τον ρώτησε εάν είναι ποτέ δυνατόν ένας άνθρωπος μπορεί να μπει δεύτερη φορά σε μήτρα ο Χριστός του απάντησε:" εκτός και εάν κάποιος γεννηθεί από νερό και πνεύμα , δεν μπορεί να εισέλθει στο βασίλειο του Θεού. Αυτό που γεννήθηκε από σάρκα είναι σάρκα, και αυτό που γεννήθηκε από πνεύμα είναι πνεύμα.".
Tα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού οι Πατέρες της εκκλησίας δεν συμφωνούσαν οι μεταξύ τους σχετικά με τη φύση και το πεπρωμένο της ψυχής. Εξετάζοντας τις απόψεις των πρώτων Χριστιανών θεολόγων διαπιστώνουμε πως υπάρχει σαφή επίδραση του Πλάτωνα και του Πυθαγόρα.
Ο μάρτυρας Ιουστίνος (100-165 μ.Χ.), δέχεται ότι οι ψυχές ενσαρκώνονται πολλές φορές σε διάφορα ανθρώπινα σώματα, χωρίς κάθε φορά ο άνθρωπος να θυμάται τις προηγούμενές του ενσαρκώσεις. Αν η ζωή του ανθρώπου είναι ζωώδης, έλεγε, η ψυχή μπορεί στην επόμενή της ενσάρκωση, να ενσαρκωθεί στο σώμα κάποιου ζώου.
Ο Κλήμης Αλεξανδρείας (150-220 μ.Χ.), ήταν Πλατωνιστής και έλεγε ότι υπάρχει μια Εσωτερική Χριστιανική διδασκαλία που δεν είναι για όλους. Βάσει αυτής, έλεγε ότι και εμείς προϋπήρξαμε σαν ψυχές και ο Χριστός προϋπήρξε, υπάρχει και θα υπάρχει πάντα πάνω στη Γη.
Ο Ωριγένης (185-254 μ.Χ.) ήταν υπέρμαχος της Πλατωνικής φιλοσοφίας και έλεγε ότι "οι ψυχές που έχουν οι άνθρωποι, είναι αθάνατες και προϋπήρξαν". "Τα περί αναστάσεως των ψυχών" έλεγε, "είναι σκέψεις αυτών που δεν έχουν εσωτερικές εμπειρίες και χρησιμοποιούν την ανθρώπινη λογική για πράγματα που δεν υπάγονται στο φυσικό πεδίο γνώσης. Οι ψυχές, προϋπήρξαν σε άλλους πνευματικούς κόσμους και μετά από έναν μεγάλο αριθμό ενσαρκώσεων, θα ξαναεπιστρέψουν σ' αυτούς τους ανώτερους κόσμους ".
Η καταδίκη του Ωριγένη γι αυτές του τις ιδέες, από το Πέμπτο Οικουμενικό Συμβούλιο, το 553 μ.Χ., αναθεωρήθηκε από τους μεταγενέστερους, οι οποίοι και βεβαιώνουν την πλαστογράφηση ορισμένων γραπτών του, προκειμένου οι εχθροί του να τον παρουσιάσουν σαν επικίνδυνο αιρετικό άτομο.
Ο Άγιος Αυγουστίνος (354-430 μ.Χ.), Καθολικός επίσκοπος που ποτέ δεν αρνήθηκε τις Νεοπλατωνικές του ιδέες, σε σημείο που να λέει ότι ο Πλωτίνος ήταν μετενσάρκωση του Πλάτωνα. Η διδασκαλία του ήταν ένα μείγμα μυστικιστικής ευλάβειας, Νεοπλατωνικής φιλοσοφίας, αλληγορικής θεώρησης των Γραφών, Καθολικής αλλά συγχρόνως και Προτεσταντικής παράδοσης και αυστηρής λογικής. "Οι ψυχές θα έλθουν κατά την ανάσταση στο σώμα που κάποτε κατοίκησαν" έλεγε, "αλλά δεν πηγαίνουν από ένα ανθρώπινο, σε κάποιο άλλο μη ανθρώπινο σώμα".
Ο Συνέσιος (370-430 μ.Χ.) επίσκοπος Πτολεμαϊδας, υποστήριζε : "Η ψυχή, έλεγε, έρχεται στη Γη και κατοικεί μέσα στο σώμα κάποιου ζώου, όπως κάποιος από μας μπαίνει σε ένα πλοίο για να ταξιδέψει. Με τον ίδιο τρόπο κατοικεί και μέσα σε σώματα ανθρώπων Με αυτόν τον τρόπο, η ψυχή παίρνει εμπειρίες μέσα σε διάφορα σώματα στον υλικό κόσμο και τελικά επιστρέφει στο λιμάνι από το οποίο άρχισε το ταξίδι της, που είναι η Αγκαλιά του Πατέρα, το Βασίλειο των Ουρανών".
Ο Χαλκίδιος, ένας χριστιανός φιλόσοφος, έλεγε ότι "οι ψυχές που δεν κατόρθωσαν σε μια τους ενσάρκωση να αποκτήσουν τη Θέωση, έρχονται και ξανάρχονται μέσα σε διάφορα ανθρώπινα σώματα, μέχρι να την αποκτήσουν".
Στην συνέχεια, και με την παρακμή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, με τις καταστροφές των γραπτών κειμηλίων και τη θανάτωση φιλοσόφων και πνευματικών ανθρώπων, η άγνοια που επακολούθησε κατά την εποχή του Μεσαίωνα, επέτρεψε να κυριαρχήσουν οι απόψεις των Ιερατείων, να διαστρεβλωθούν οι διδασκαλίες, σε βαθμό που να χαθεί το Εσωτερικό τους νόημα, και σήμερα τα Ευαγγέλια να περιέχουν πολλές αντιφάσεις και ασάφειες.
 http://www.esoterica.gr/articles/contributions/esoteric/kivotos_2/kivotos2.htm

Το μυστήριο της εξόδου της ψυχής από το σώμα

Ο θάνατος ονομάζεται στην παράδοση της Εκκλησίας μυστήριο. Και πραγματικά είναι μυστήριο όχι με την έννοια των μυστήριων, δια των οποίων μετέχουμε της ακτίστου Χάριτος του Θεού, αλλά από την άποψη ότι κατά την ώρα του θανάτου και μετά από αυτόν γίνονται μυστήρια πράγματα, τα οποία δεν μπορεί να συλλάβη η λογική του ανθρώπου από τώρα.

Πέρα από αυτό, το μυστήριο του θανάτου έγκειται στο ότι διασπάται η ενότητα ψυχής και σώματος. Γνωρίζουμε καλά από την διδασκαλία της Εκκλησίας μας ότι υπάρχει στενή σχέση και μεγάλη ενότητα μεταξύ ψυχής και σώματος. Η ένωση αυτή έγινε με την δημιουργία του ανθρώπου, αμέσως με την σύλληψή του στην κοιλία της μητέρας του και συνεχίζεται μέχρι την ώρα του θανάτου. Ο άνθρωπος είναι ψυχοσωματικό ον, πού σημαίνει ότι η ψυχή δεν αποτελεί τον όλον άνθρωπο, αλλά ούτε και το σώμα συνιστά τον όλον άνθρωπο. Έτσι, λοιπόν, την στιγμή κατά την οποία, λόγω του θανάτου, χωρίζεται η ψυχή από το σώμα γίνονται μυστηριώδη πράγματα. Η ψυχή δεν ζούσε πριν την δημιουργία του σώματος, γι’ αυτό και δεν θέλει να ζήση χωρίς αυτό. Η έξοδος της ψυχής από το σώμα γίνεται βιαίως, και αυτό είναι το μυστήριο του θανάτου. Εμείς, βέβαια, θεωρούμε ότι το μυστήριο του θανάτου είναι φοβερό, γιατί διασπά την ενότητα μεταξύ των αγαπημένων, γιατί χάνουμε ένα αγαπητό μας πρόσωπο. Και αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια, πού την ζουν εκείνοι πού έχασαν τα αγαπητά τους πρόσωπα. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι το φοβερό του θανάτου είναι ότι επέρχεται αυτός ο χωρισμός της ψυχής από το σώμα.

Την αλήθεια αυτήν την βλέπουμε καθαρά σε ένα τροπάριο, πού ψάλλεται κατά την εξόδιο ακολουθία και είναι γραμμένο από τον άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό. Λέγεται: «Όντως φοβερώτατον το του θανάτου μυστήριον, πώς ψυχή εκ του σώματος βιαίως χωρίζεται εκ της αρμονίας, και της συμφυΐας ο φυσικότατος δεσμός, θείω βουλήματι αποτέμενεται».

Εδώ παρουσιάζονται μερικές μεγάλες αλήθειες.

Η μία, ότι υπάρχει στενός και φυσικότατος δεσμός μεταξύ ψυχής και σώματος και μεγάλη αρμονία. Η δεύτερη αλήθεια, ότι αυτή η σχέση διασπάται βιαίως. Και αυτό το βίαιο συνιστά το φοβερό μυστήριο του θανάτου. Γι’ αυτό, όπως θα δούμε πιο κάτω, η ψυχή τρέμει και δειλιά. Η τρίτη αλήθεια, ότι αυτή η διάσπαση γίνεται με την βούληση του Θεού. Βέβαια, δεν είναι ο Θεός αίτιος του θανάτου, αλλά ο Θεός επέτρεψε να έλθη στην ζωή του ανθρώπου, αφού τίποτε δεν γίνεται στον κόσμο χωρίς το θέλημά Του.

Έτσι, λοιπόν, η ώρα του θανάτου είναι φοβερή για κάθε άνθρωπο. Το φοβερό του θανάτου δεν έγκειται ακόμη στο ότι εγκαταλείπουμε αυτόν τον κόσμο, με τον οποίο είχαμε δεθεί, αλλά στο ότι αρχίζουν να ενεργούν διάφορα μυστήρια, τα οποία προηγουμένως με την παχύτητα των αισθητηρίων οργάνων του σώματος δεν μπορούσαμε να αντιληφθούμε. Τον κρίσιμο εκείνο καιρό ο άνθρωπος, χωρίς να το έχει προγραμματίσει, καταλαβαίνει πολύ καλά τον εαυτό του. Παρουσιάζεται μπροστά του ολόκληρη η ζωή, πού έχει ζήσει, σαν κινηματογραφική ταινία. Ο άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης θα πή ότι οι υπερήφανοι, πού νόμιζαν ότι ήταν απαθείς, «την οικείαν πενίαν εν εξόδω εωράκασιν». Δηλαδή, οι υπερήφανοι βλέπουν τότε την εσωτερική πνευματική τους πτώχεια. Πόσο μάλλον όσοι έχουν εμπλακή σε πολλές άλλες πράξεις, πού διαπράττονται με τις δυνάμεις της ψυχής και του σώματος. Ένας σύγχρονος Γέροντας λέγει ότι κατά την ώρα του θανάτου θα δη κανείς και την παραμικρή πράξη πού έκανε στην ζωή του, όπως βλέπει σε κλάσματα δευτερολέπτου κάποια μικρή ακαθαρσία μέσα σε ένα ποτήρι νερό.

Ο φόβος όμως προ του μυστηρίου του θανάτου έγκειται στο ότι αρχίζει μια καινούρια ζωή για τον άνθρωπο. Και, φυσικά, αυτό συνδέεται και με την αιώνια κατάσταση της ψυχής και του σώματος του. Κατά τον όσιο Θεόγνωστο η ώρα του θανάτου είναι μια νέα γέννηση, αφού, ο άνθρωπος, ιδίως ο δίκαιος, εξέρχεται, σαν από κάποια άλλη δεύτερη μήτρα σκοτεινή και πορεύεται προς τα άυλα και φωτεινά. Γι’ αυτό συνιστά ότι ο άνθρωπος πρέπει να χαίρεται, επειδή διαπορθμεύεται δια του θανάτου προς τα ελπιζόμενα αγαθά. Παράλληλα όμως συνιστά να είναι προσεκτικός «δια τους κύκλω περιπατούντας ασεβείς δαίμονας», οι οποίοι επιδιώκουν μέχρι την τελευταία στιγμή να τον βλάψουν. Έτσι, ο άνθρωπος πρέπει να χαίρεται, γιατί οδηγείται στην απόλαυση των αιωνίων αγαθών, αλλά και να νήφη, να είναι προσεκτικός για το άδηλο του μέλλοντος, λόγω της τρεπτότητός του.

Είναι πολύ χαρακτηριστικό να λεχθεί ότι όχι μόνο μετά την έξοδο της ψυχής από το σώμα, αλλά και όταν πλησιάζει ο καιρός να εξέλθει η ψυχή, κατά την μαρτυρία αγίων ανθρώπων, ο άνθρωπος βιώνει διάφορες εμπειρίες. Επειδή ζει σε οριακό σημείο, γι’ αυτό δικαιολογούνται όλες αυτές οι καταστάσεις. Δηλαδή, μπορεί να δη οπτασίες αγίων ανθρώπων, φως θεϊκό κ.λ.π. αλλά και οπτασίες δαιμόνων, οι οποίοι προσπαθούν να τον φοβίσουν περισσότερο και να τον κατάσχουν. Μέσα στην φιλανθρωπία του Θεού εντάσσεται και το γεγονός ότι οι δίκαιοι βλέπουν οπτασίες αγίων ανθρώπων, ώστε, όπως λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος, να μη δειλιάσουν με την έλευση του θανάτου βλέποντας με ποιους πρόκειται να είναι συμμέτοχοι, και έτσι «εκ του δεσμού της σαρκός άνευ πόνου και φόβου απολυθώσι». Και εδώ φαίνεται αυτό πού λέγαμε προηγουμένως, ότι δημιουργείται πόνος από τον χωρισμό και δι’ αυτού του τρόπου διασκεδάζονται και οι φόβοι και η δειλία.

Αναφέρεται από τον άγιο Γρηγόριο Διάλογο η περίπτωση μιας Ταρσίλας, η οποία, κατά τον καιρό της εξόδου της και ενώ βρίσκονταν πολλοί άνθρωποι πλησίον της, είδε τον Ιησού ερχόμενον. Τότε με μεγάλη προθυμία και κραυγή έλεγε σε όλους τους παρευρισκομένους: «απόστητε, απόστητε, ο Ιησούς έρχεται». Και βλέποντας αυτήν την θεωρία εξήλθε η ψυχή της από το σώμα. Αναφέρεται επίσης από τον ίδιο άγιο ότι κάποια γυναίκα, ονομαζόμενη Μούσα, πριν εξέλθη η ψυχή της, είδε την Θεοτόκο πού ερχόταν προς αυτήν. Τότε με βλέμμα κατακόκκινο από ντροπή και σεβασμό, και φωνή πραότατη αποκρίθηκε: «Ιδού Κυρία έρχομαι· ιδού Κυρία έρχομαι». Και με αυτόν τον τρόπο παρέδωκε το πνεύμα της.

Ο άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος θα πη: «Όταν εξέλθει εκ του σώματος ψυχή ανθρώπου μυστήριον τι μέγα επιτελείται». Αυτά τα μυστήρια αρχίζουν να ενεργούνται όταν η ψυχή ετοιμάζεται για την έξοδο.

Δεν συμβαίνουν μυστήρια πράγματα μόνον πριν την έξοδο, αλλά και κατά την διάρκεια πού η ψυχή εξέρχεται από το σώμα. Υπάρχουν κείμενα Πατέρων πού μας φανερώνουν ότι η ψυχή, όταν εξέρχεται από το σώμα μερικές φορές κάνει έκδηλη την αναχώρησή της, αλλά και την παρουσία της στον οίκο πού βρίσκεται ο κεκοιμημένος. Κυρίως αυτό γίνεται στους αγίους ανθρώπους. Ο άγιος Φιλόθεος ο Κόκκινος, περιγράφοντας την μακαριά τελευτή του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, λέγει ότι κατά την ώρα της εξόδου της ψυχής του από το σώμα. παράδοξο φως περιέλαμψε το δωμάτιο στο όποιο βρισκόταν το σώμα του αγίου Γρηγορίου, καθώς επίσης κατέλαμψε το πρόσωπο του. Μάλιστα λέγει ότι δύο λογάδες της Θεσσαλονίκης, εκ των οποίων ο ένας ήταν ιερωμένος και ο άλλος μοναχός, με πολλές αρετές και οι δυο τους, είδαν την λαμπρότητα εκείνη «της ψυχής του σώματος απιούοης». Με άλλα λόγια, η ψυχή εξερχομένη του σώματος άφησε μια λαμπρότητα. Όλος όμως ο λαός ήταν μάρτυρας της υπερφυούς αίγλης του προσώπου του. Και ο άγιος Φιλόθεος, θεολογικότατα ερμηνεύοντας αυτό το γεγονός, λέγει ότι οφειλόταν στην Χάρη του Αγίου Πνεύματος πού βρισκόταν και στην ψυχή και στο σώμα. Φυσικά, η έλλαμψη του φωτός εκείνου ήταν συνέπεια του ότι ο άγιος Γρηγόριος ήταν μέτοχος, αλλά και κήρυξ του Φωτός σε όλη του την ζωή.

Επομένως, όσοι έχουν την σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος και είναι πραγματικοί Χριστιανοί δεν δειλιούν, αλλά χαίρουν, γιατί έχουν τον οίκο τον αχειροποίητο, πού είναι η δύναμη του Πνεύματος πού κατοικεί μέσα τους. Η διδασκαλία αυτή, όμως δεν προέρχεται μόνον από τους Πατέρες, αλλά επιμαρτυρείτε από το αδιάψευστο στόμα του Χριστού. Στην παραβολή του Πλουσίου και του Λαζάρου λέγεται ότι ο Λάζαρος οδηγήθηκε από τους αγγέλους στους κόλπους του Αβραάμ. «Εγένετο δε αποθανείν τον πτωχόν και απενεχθήναι αυτόν υπό των αγγέλων εις τον κόλπον του Αβραάμ»(Λουκ. ιστ’. 22). Στην παραβολή όμως του άφρονος Πλουσίου μας διδάσκει ο Χριστός ότι την ψυχή των αμετανόητων αμαρτωλών την παραλαμβάνουν οι δαίμονες. Αυτός είναι ο λόγος πού είπε στον άφρονα πλούσιο: «Αφρόν, ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου», δηλαδή οι δαίμονες (Λουκ. ιβ’. 20).

Η παράδοση αυτή πέρασε και στην λατρεία της Εκκλησίας μας. Είναι χαρακτηριστικό ένα τροπάριο κατά την εξόδιο ακολουθία, στο οποίο φαίνεται ο αγώνας της ψυχής κατά την ώρα της εξόδου της από το σώμα. Η ψυχή του αμαρτωλού ανθρώπου στρέφεται και προς τους αγγέλους και προς τους ανθρώπους και κανείς δεν μπορεί να την βοηθήσει. Λέγεται στο τροπάριο αυτό: «Οίμοι, οίον αγώνα έχει η ψυχή, χωριζόμενη εκ του σώματος! Οίμοι, πόσα δακρύει τότε και ούχ υπάρχει ο ελεών αυτήν! Προς τους Αγγέλους τα όμματα ρέπουσα, άπρακτα καθικετεύει· προς τους ανθρώπους τάς χείρας έκτείνουσα ουκ έχει τον βοηθούντα». Αυτήν την πραγματικότητα γνωρίζει ο Χριστιανός, γι’ αυτό κατά την ακολουθία του Αποδείπνου, πού διαβάζει κάθε βράδυ πριν κοιμηθή, παρακαλεί την Παναγία να τον βοηθήση κατά την ώρα του θανάτου, να αποφυγή τις πονηρές όψεις των δαιμόνων: «Και κατά τον καιρόν της εξόδου μου την αθλίαν μου ψυχήν περιέπουσα και τάς σκοτεινός όψεις των πονηρών δαιμόνων πόρρω αυτής απελαύνουσα».

 Πραγματικά, μετά την έξοδο της ψυχής από το σώμα γίνονται μυστηριώδη πράγματα, τα οποία δεν μπορούμε τώρα να φαντασθούμε και τα οποία μας απεκάλυψαν οι άγιοι Πατέρες, όχι για να μας τρομάξουν, αλλά για να μας ενθαρρύνουν, ώστε να προετοιμασθούμε για την φρικτή αυτήν ώρα. Όλος ο χριστιανικός βίος είναι ετοιμασία για τον θάνατο. Φυσικά αυτή η ετοιμασία δεν γίνεται με άγχος, αλλά με χαρά και αισιοδοξία, αφού εμπνέεται από την Χάρη του Θεού και κάνει ανθρωπινότερη την ζωή. Γιατί, όποιος ετοιμάζεται για την έξοδο του, γνωρίζει να αντιμετωπίζει κατά τον καλύτερο τρόπο όλα όσα συμβαίνουν στην ζωή και είναι ο πλέον κοινωνικός άνθρωπος.

Η ΖΩΗ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΒΛΑΣΙΟΥ

ΙΕΡΟΘΕΟΥ

Η΄ ΕΚΔΟΣΗ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΓΕΝΕΘΛΙΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Τ.Θ. 107, 32100 Λεβαδειά

 http://egolpio.wordpress.com/2008/07/03/exodus/

Κέντρο Διερχομένων (ψυχών) - Άδης

Το Κέντρο Διερχομένων (ψυχών) έχει μια κυκλική αίθουσα στο κέντρο που αποκαλείται "Κύρια Αίθουσα"  και γύρω από αυτήν υπάρχουν 10 ομόκεντροι κύκλοι όπως φαίνεται σε δύο διαστάσεις στο σχήμα 4.3.
Κάθε ένας από τους ομόκεντρους κύκλους του σχήματος 4.3 μπορεί να επεκταθεί σε 3 διαστάσεις με την προκύπτουσα εικόνα που παρουσιάζεται στο σχήμα 4.4 (Σκάλες) όπου υπάρχουν δύο σκάλες προς χρήση από τις ψυχο-πνευματικές οντότητες. Η μία είναι για αυτές που θα φθάνουν στη προσδιορισμένη θέση (επίπεδο) της τιμωρίας τους και η άλλη για να επιστρέψουν στην κύρια αίθουσα για περαιτέρω επεξεργασία.

4.3 Κέντρο διερχομένων

Οι ομόκεντροι κύλινδροι αυξάνουν σε βάθος έτσι ώστε όσο μεγαλύτερος είναι ο αριθμός του κυλίνδρου τόσο μεγαλύτερο το βάθος (χαμηλότερο επίπεδο), όπως στο σχήμα 4.4, ο ομόκεντρος κύλινδρος 10 είναι βαθύτερος από τον κύλινδρο 1.

Εάν μια ψυχο-πνευματική οντότητα πρόκειται να εκτίσει μια ποινή, τοποθετείται σε μια θέση μέσα στο Κέντρο Διερχομένων (Άδη). Ανάλογα με το επίπεδο τιμωρίας χρησιμοποιεί την εσωτερική σκάλα για να φθάσει στη κατάλληλη θέση.
Δεν υπάρχουν ειδικά δικαστήρια ή φυλακές ή φωτιά και θειάφι. Όταν η ψυχο-πνευματική οντότητα είναι ένοχη υποφέρει ηθικά και ο ηθικός πόνος είναι μακράν πιο δυσάρεστος και καταπιεστικός από τον φυσικό πόνο.

Οι πρώτοι 5 ομόκεντροι κύκλοι/κύλινδροι (1,2,3,4,5) επιτρέπουν σχετική ελευθερία κινήσεων στις οντότητες.
Οι ψυχο-πνευματικές οντότητες που είναι τοποθετημένες στους 2 μεσαίους ομόκεντρους κύκλους/κυλίνδρους (6,7) είναι περιορισμένες και βρίσκονται σε ακινησία.

4.4 Σκάλες

Οι τελευταίοι 3 ομόκεντροι κύκλοι/κύλινδροι (8,9,10) αποτελούν το Έρεβος (βαθύ σκότος).  Οι ψυχο-πνευματικές οντότητες που τιμωρούνται μέσα στο Έρεβος δεν μπορούν να επικοινωνήσουν με άλλες ψυχο-πνευματικές οντότητες εκτός κι αν δεν μετανοήσουν, οπότε φεύγουν για να ενταχθούν στις τάξεις του Κακού. Σ'αυτή την περίπτωση δεν έχουν κανένα δικαίωμα να χρησιμοποιήσουν τη Σκάλα για να φθάσουν στην Κύρια κυλινδρική Αίθουσα του Κέντρου Διερχομένων. Περιφέρονται αιωρούμενα . Συχνά τριγυρνούν το πρώτο επίπεδο προκειμένου να προσπαθήσουν να παραπλανήσουν τις ψυχο-πνευματικές οντότητες που κατεβαίνουν στη γη.

Οι ψυχο-πνευματικές οντότητες που δέχονται την τιμωρία τους πηγαίνουν σε έναν από τους υπο-κυλίνδρους εντός ενός ομόκεντρου κύλινδρου (π.χ. στον ομόκεντρο κύλινδρο 5 υπο-κύκλο 7) αναλόγως με την τιμωρία τους. Όσο μεγαλύτερη η τιμωρία τόσο σκοτεινότερος ο κύκλος δηλ. τόσο μεγαλύτερος ο αριθμός του κύκλου. (Θέση: ο υπο- κύκλος 10 στον ομόκεντρο κύκλο 10 είναι ο σκοτεινότερος).

Όλες οι ψυχο-πνευματικές οντότητες, είτε τιμωρούνται είτε όχι, αιωρούνται. Οι κύκλοι (κύλινδροι) στην ουσία δεν υπάρχουν στον Ουράνιο κόσμο. Παρουσιάζονται έτσι για να γίνει κατανοητή η δομή  του Ουρανού.

Μέχρι τον 5ο κύκλο/κύλινδρο οι ψυχο-πνευματικές οντότητες μπορούν να επισκεφτούν άλλες ψυχο-πνευματικές οντότητες στα σκοτεινότερα στρώματα με άδεια που τους χορηγείται αναλόγως της συμπεριφοράς τους, ενώ οι οντότητες των σκοτεινότερων στρωμάτων δεν μπορούν να επισκεφτούν οντότητες σε υψηλότερα στρώματα.
Οι Ψυχο-πνευματικές οντότητες στον 6ο και τον 7ο κύκλος/κύλινδρος μένουν ακίνητες χωρίς εκφράζουν παράπονα προκειμένου να κερδήσουν την εύνοια του Κυρίου. Σε μια καθορισμένη γήινη εποχή (κάθε έτος) ο Κύριος επισκέπτεται αυτόν τον τομέα και δίδει στις ψυχές βαθμούς προβιβασμού  επιτρέποντας τους να βελτιώσουν την εξέλιξή τους μέσα στο Κέντρο Διερχομένων.

Το Κέντρο Διερχομένων συνιστά το σημείο σύνδεσης μεταξύ των υλικών και μη υλικών κόσμων (Ουρανού). Από αυτό το κέντρο οι οντότητες πηγαίνουν στο Κέντρο Λογοδοσίας ή το Κέντρο Κρίσεως για να κριθούν από τον εαυτό τους, από όπου :

•  (ι) εάν προβιβαστούν συνεχίζουν σε υψηλότερους σταθμούς (Β - Ψ) για να εξελιχθούν περαιτέρω ή 
• (ii) επιστρέφουν στο Κέντρο Διερχομένων για να ενσαρκωθούν αμέσως στο σταθμό Α (γη) ή 
• (iii) εάν είναι ένοχες πολλών αμαρτιών επιστρέφουν στο Κέντρο Διερχομένων για να εκτίσουν την ποινή τους εντός των επιπέδων του Κέντρου Διερχομένων, για να διδαχθούν για τα καθήκοντά τους στη μελλοντική τους ενσάρκωση. Μετά την ολοκλήρωση της ποινής τους θα αναμένουν τη σειρά τους να κατεβούν στον υλικό κόσμο ως νέες ανθρώπινες οντότητες. 

 Όταν κάποιος αισθάνεται άρρωστος και όλα περιστρέφονται γύρω του, πρέπει να ξεκουραστεί για να ανακτήσει τις κανονικές του αισθήσεις. Το ίδιο πράγμα συμβαίνει όταν μια ψυχή ανακληθεί. Είναι αδύνατο να εκτιμήσει που βρίσκεται. Στην αρχή, διευκολύνεται από την αναγνώριση αγαπημένων της προσώπων και αναρωτιέται εάν ονειρεύεται ή όχι. Για να ξεφορτωθεί αυτό το συναίσθημα, που φέρνει αυτόματα τη νοσταλγία του υλικού κόσμου, που μόλις άφησε, και για να μη αισθάνεται πικρία, βλέπει ως αντικατοπτρισμών μέρος της γήινης ζωής της, η οποία στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Δεν είναι δυνατό στον Αιθερικό κόσμο να υπάρξουν γήινα αντικείμενα όπως κήποι και λουλούδια.

Αυτό δεν συμβαίνει στις ψυχο-πνευματικές οντότητες που έχουν εξελιχθεί με Ουράνια βοήθεια. Όταν πεθαίνουν έρχονται σε απευθείας επαφή με φίλους, γνωστούς και συγγενείς. Αισθάνονται ότι όλες οι οντότητες είναι αδελφοί και αδελφές και ηρεμούν. Όταν εξοικειωθούν με το νέο περιβάλλον τους παίρνουν την ακόλουθη πορεία: 

Όταν κάποιος πεθάνει και έχει προετοιμαστεί και έχει κατανοήσει τον Πνευματικό Κόσμο η ψυχο-πνευματική του οντότητα πηγαίνει προς τον Ουρανό (Κέντρο Διερχομένων) και δεν ξανα-κοιτάζει πίσω. Εάν είναι ανίδεος, τότε η ψυχο-πνευματική οντότητα του μένει με το νεκρό σώμα της και προσπαθεί να μιλήσει σε άλλους ανθρώπους αλλά κανένας δεν δίδει σημασία, επειδή είναι αόρατη στα γήινα μάτια και αυτιά. 

Όταν η ψυχο-πνευματική οντότητα ανακαλείται και αφήνει το σώμα της, για τρεις (3) ημέρες (γήινος χρόνος μέτρησης) αιωρείται γύρω από τη γη ή γύρω από το σώμα της. Αυτό εξαρτάται από τη ψυχο-πνευματική οντότητα. Εάν το πνεύμα αισθάνεται ισχυρή έλξη με τον υλικό κόσμο τότε παραμένει στο ίδιο δωμάτιο με το πτώμα του, διαφορετικά, αυτό εγείρεται και από εκεί βλέπει, ακούει και με κάποιο τρόπο συμπάσχει με τη θλίψη εκείνων που  είναι γύρω από το σώμα του. Είναι δυνατό να μπορέσει να εμφανιστεί στα όνειρα ή να μπορεί να υλοποιήσει κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Αυτό εξαρτάται από τις ικανότητες του.

Μετά από αυτό, ανέρχεται και για εννέα (9) ημέρες που κινείται γύρω από το Κέντρο Διερχομένων ενώ απορρίπτει τα τελευταία απομεινάρια της γήινης ζωής του. Για σαράντα (40) ημέρες μετά που θα αφήσει το γήινο σώμα παραμένει στο Κέντρο Διερχομένων όπου λαμβάνει οδηγίες. Πηγαίνει έπειτα στο Κέντρο της Κρίσεως (Κέντρο Λογοδοσίας) για την κρίση του. Μετά από αυτό κατατάσετε στη θέση που έχει καθορίσει η συνείδησή του . 

Τρεις (3) μήνες είναι αρκετοί για το χωρισμό και την ανάμνηση της γήινης ζωής. Σε έξι (6) μήνες, εάν έχει καθοριστεί μια καλή θέση (στα στρώματα 1-5) μέσα στο Κέντρο Διερχομένων, μπορεί να επικοινωνήσει με φιλικές ψυχές. 

Μερικές θρησκείες παρατηρούνται λειτουργίες συμπίπτουν με τους παρόμοιους χρονισμούς για την άνοδο της ψυχο-πνευματικής οντότητας στον Ουρανό. 

Οι ικεσίες, από τις οντότητες ακόμα στη γη, μπορούν να ληφθούν υπόψη όταν το νεκρό πρόσωπο δεν έχει πάρα πολύ μεγάλες ή πάρα πολλές αμαρτίες. Όσο λιγότερες θνητές αμαρτίες πραγματοποιούνται στη γη, τόσο ευκολότερα θα ανεβαίνει τη Σκάλα της Ψυχικής Ανόδου  από την Κύρια Αίθουσα μέσα στο Κέντρο Διερχομένων. 

Όσο ισχυρότερος είναι κάποιος στη γη, τόσο δυσκολότερα θα αναρριχηθεί σε αυτήν την σκάλα. 

Πολλοί άγνωστοι άνθρωποι απολαμβάνουν την αιωνιότητα ενώ πολλοί άνθρωποι που είναι γνωστοί για την εκπλήρωση των θρησκευτικών τους υποχρεώσεων παραμένουν στο ίδιο σημείο ως το χαμηλότερο όλων. Δεν υπάρχουν μυστικά στον Ουρανό. Ο νόμος του Θεού είναι πολύ αυστηρός διότι θέσπισε τους νόμους αυτούς, πριν δημιουργήσει τον Κόσμο, . Ένας νόμος είναι μια ιδέα (έννοια). Έχει ισχύ και επιβάλλεται αυτόματα. 

Δεν είναι, όπως καταλαβαίνετε αφηρημένες ιδέες, αλλά οι Νόμοι είναι ενέργειες που επενεργούν στις ψυχο-πνευματικές οντότητες κατά άγνωστο τρόπο . Ανήκουν στις Αξίες του Ουρανού.

 http://souls-pathway.blogspot.gr/

Η Ζωή «Μυρίζει» Ωραία.

Είναι γνωστό πως η ζωή είναι «πάρα πολύ ωραία». Άλλωστε καθημερινά από το terra papers δεν κάνουμε τίποτα άλλο από το να λέμε «πόσο καλά είναι εδώ». Αυτό ακριβώς έρχεται να μας υπενθυμίσει και η πρόσφατη διαφήμιση αρώματος γνωστής εταιρείας καλλυντικών. Να μας επιβεβαιώσει με έναν καλλιτεχνικό τρόπο πως περισσότερα από ένα, είδη ανθρώπων ζουν ανάμεσά μας, και συγκεκριμένα του Επιτυχημένου Ψυχοπαθή ή αλλιώς της Οργανικής Πύλης (ΟΠ).
Ανακάτεμα Γενετικής Λίμνης: Υπάρχει ένα άλλο πολύ σημαντικό σημείο που πρέπει να κατανοήσουμε πριν μπορέσουμε να προχωρήσουμε περισσότερο:  οι δύο φυλές—Έμψυχοι και ΟΠ– διασταυρώνονται γενετικά για πάρα πολύ καιρό. Το DNA των δύο αυτών φυλών είναι τόσο μικτό, που έμψυχοι και άψυχοι, (ή αλλιώς Αδαμικοί και προ- Αδαμικοί) μπορούν να βρεθούν στην ίδια οικογένεια. Ο αδερφός σου, η αδελφή, η μητέρα, ο πατέρας, η κόρη ή ο γιος.
Όχι απαραίτητα κάποιος «άλλος άνθρωπος» στην άλλη άκρη του κόσμου ή στο απέναντι πεζοδρόμιο, που λατρεύει ένα διαφορετικό θεό ή έχει διαφορετικό χρώμα δέρματος. Μπορεί να είναι κάποιος με τον οποίο ζεις κάθε ημέρα της ζωής σου, και να θυμάσαι πως, ο μόνος λόγος για τον οποίο βρίσκονται εδώ, είναι να στραγγίξουν, αποσπάσουν και να εκτρέψουν τα έμψυχα όντα από το να ανελιχθούν.

 

Είναι όλα, στην Γη, οργανωμένα για να ΜΑΣ αποτρέψουν από την Πνευματική Εξέλιξη, να ΜΑΣ αποσπάσουν, να ΜΑΣ κρατήσουν απασχολημένους με ένα σύζυγο, μια σύζυγο, μητέρα, πατέρα, κόρη ή γιό, που είναι πέρα από την ικανότητά να τον «σώσετε» επειδή αυτός ή αυτή δεν μπορεί και ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ να «σωθεί».  Είπαμε το «σώσιμο» αποκλείεται.
Είναι θεμελιακά διαφορετικοί από τα έμψυχα όντα, δεν έχουν το DNA, που θα επέτρεπε σε μια ψυχή να «ενσωματωθεί», έτσι ώστε να καταστεί δυνατή η κατανόηση της δυνατότητας μιας ανώτερης Πνευματικής ζωής.
Ακόμη χειρότερα, σας αποστραγγίζουν από τη ζωτική  ενέργεια (ΨΥΧΗ) και, επομένως, σας αρνούνται κάθε πιθανότητα ανάπτυξης του μαγνητικού σας κέντρου, με τον τελικό προορισμό της ενέργειας αυτής να γίνεται 4D S.T.S. (Service To Self – υπηρεσία στον εαυτό, ικανοποίηση του  ΕΓΩ, και των κατώτερων ενεργειακών κέντρων ). Σε αυτές τις αλληλεπιδράσεις, δεν είστε τίποτα άλλο από μια μπαταρία και οι οργανικές πύλες στη ζωή σας είναι οι «σωλήνες τροφοδοσίας».
Εδώ στην Γη, είναι ο κόσμος των ανθρωποειδών, των μαριονεττών κρέατος, των νεκρών που νομίζουν ότι ζουν, τον κόσμο των οργανικών πυλών, ένα κόσμο της ύλης και υλιστικών εξηγήσεων της ύπαρξης. Είναι μια φάρμα που λειτουργεί και ελέγχεται από τους 4D STS για την παραγωγή της τροφής τους και όχι πάντα ενεργειακής.
Είναι ο κόσμος από τα τρία χαμηλότερα κέντρα και ένα σεξουαλικό κέντρο που περιορίζεται σε ρόλο της αναπαραγωγής μέσω του σαρκικού έρωτα. Είναι ένας κόσμος οργανωμένος σε μια βάση πείνας, σεξ και φόβου. Η έμψυχη φυλή ήρθε σε αυτόν τον κόσμο και έγινε μέρος του, διασταυρώθηκε γενετικά με την τοπική φυλή μέχρι που η γενετική λίμνη αναμείχθηκε εντελώς. Τώρα, οι δύο φυλές είναι τόσο ανάμικτες ώστε μπορεί και οι δύο να βρεθούν εντός της ίδιας οικογένειας.
… Αν ενώσουμε τα επιμέρους θέματα και υφάνουμε ένα «χαλί» αυτόματα  καταδεικνύεται, μεγαλόπρεπα ορατή, η τωρινή μας πλανητική κατάσταση.
Αν προσεκτικά παρατηρήσεις γύρω σου, θα δεις κάποιον άψυχο να κάνει πολύ καλή δουλειά. Υπολογιστικά, επίμονα, ακατανόητα, παράλογα. Γνωρίζοντας τα εμφανέστατα χαρακτηριστικά ενός άψυχου, θα κατανοήσεις τι και γιατί γίνεται. Αρκεί να δεις το ολοφάνερο. Όχι το φανερό, αλλά το ολοφάνερο. Αυτό που είναι μπροστά στα μάτια σου και δεν το βλέπεις, είτε γιατί δεν θέλεις να το δεις, είτε γιατί δεν το πιστεύεις, είτε γιατί δεν σε αφήνουν οι πεποιθήσεις σου, είτε γιατί δεν σε βολεύει.
Ανεξάρτητα όμως, από το αν το πιστεύεις ή όχι -το ζητούμενο είναι να γνωρίζεις κάτι και όχι να πιστεύεις, γιατί και η πίστη, ανήκει στο πεδίο δράσης των ΟΠ.- είναι πιθανόν ο συνεταίρος σου, ο αδελφός, ο φίλος, ο σύζυγος, ο συνεργάτης, η μνηστή, η μητέρα, ο πατέρας, ο δάσκαλος, ο εραστής, ο παπάς, ο γείτονας, ο συγκάτοικος, ο υιός, η κόρη, ο γαμπρός…   να είναι αυτοί που πιθανώς, να ανήκουν στην φυλή των προ-Αδαμικών, να είναι μια Οργανική Πύλη, να ανήκουν στην φυλή των άψυχων όντων. Είναι επιτακτικό να ξέρεις, ποιός από αυτούς, έχει ψυχή και ποιός είναι Άψυχος.  Γιατί νοιώθοντας στοργή για αυτούς ξεχνάς, πως είναι επίκτητη ετικέτα, ο τίτλος σύζυγος ή αδελφός και απευθύνεται σε κάποιο άλλο ανθρώπινο όν, που μπορεί να μην είναι, όπως ΕΣΥ θέλεις να πιστεύεις.
Φαντάζει απίστευτο; Μα γι αυτό και είναι Οφθαλμοφανές. …Αν θέλεις να κρύψεις κάτι, να το κάνεις μυστικό, κάνε το Ολοφάνερο. Κανείς δεν βλέπει, αυτό, που είναι μπροστά στα μάτια του.
Χωρίς άλλα λόγια σας αφήνω να δείτε το διαφημιστικό σποτ και πλάνα από αυτό, σκεπτόμενοι την απάντηση στην ερώτηση που τρέχει στην αρχή της διαφήμισης : «Σε έναν κόσμο γεμάτο προσταγές και συμβάσεις, υπάρχει άραγε κάποιος άλλος τρόπος;» … Ποιος είπε ότι δεν ισχύει το La vie est belle; Για ποιους άραγε; 
 http://www.terrapapers.com/