Σε ό,τι δίνεις την Προσοχή σου … αυτό Υπάρχει

Η Προσοχή μπορεί να οριστεί ως η κατεύθυνση και η διοχέτευση της συνείδησης με τρόπο ώστε στο μικρότερο δυνατό χρόνο να αντιλαμβάνεται τον περισσότερο χώρο, αντικείμενα, υποκείμενα και καταστάσεις του δεδομένου περιβάλλοντος.

Έτσι λοιπόν η πρώτη και αρχική φάση με την οποία ο ανθρώπινος ψυχισμός αποκτά πληροφορίες, γνώσεις , εμπειρίες: τα μέσα δηλαδή για τη δράση του. Η Προσοχή μπορεί να ασκηθεί με οποιαδήποτε από τις πέντε φυσικές αισθήσεις- ή με μερικές από αυτές συνδυασμένα- αν το αντικείμενο είναι εξωτερικό.
Μπορεί να ασκηθεί νοητικά (με εσωτερικές αισθήσεις-παραστάσεις) αν το αντικείμενο είναι εσωτερικό, όπως οι εικόνες της φαντασίας, οι σκέψεις και οι ιδέες γενικά. Τότε η εστία της συνείδησης φωτίζει κατά άμεσο και σκόπιμο τρόπο ένα σύνολο ψυχολογικών παραγόντων, οι οποίοι έτσι ωθούνται στο να απασχολήσουν την προσοχή μας.  
Η Προσοχή λοιπόν είναι η διοργάνωση της συνείδησης. Αν η συνείδηση είναι η κατοχή του εαυτού μας, τότε η προσοχή είναι το ψυχολογικό εργαλείο που επιτρέπει να γνωρίσουμε τον εαυτό μας για να τον κατέχουμε.
 
Για να το καταλάβουμε μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ένα παράδειγμα από την τεχνική της φωτογράφησης. Η επιλογή του φωτογραφικού στόχου είναι ήδη πράξη προσοχής. Η Συνείδηση θα ήταν το φιλμ. Η εστίαση του φακού είναι η Προσοχή και η φωτογράφηση είναι η συνειδητοποίηση.
Η Προσοχή λειτουργεί βέβαια με κάποιους νόμους που μπορούμε να τους παρατηρήσουμε και να τους περιγράψουμε , αλλά δεν μπορούμε εύκολα να τους κυριαρχούμε. Έτσι είναι δύσκολο να διατηρήσουμε την προσοχή μας επί πολύ χρόνο.
Επίσης υπάρχουν φυσιολογικοί (κινητικοί, αναπνευστικοί, κυκλοφοριακοί κλπ) ψυχολογικοί και νοητικοί παράγοντες που βοηθούν την έναρξη της λειτουργίας της προσοχής όπως: η ικανότητα να συγκεντρώνεται κανείς σε μία μόνο ιδέα, η ικανότητα να αποκρούει κανείς τις ιδέες που δεν είναι σημαντικές, το ν΄απομονώνει ένα ορισμένο γεγονός και να το προσέχει.
Οι σημαντικότεροι όμως από αυτούς τους παράγοντες στρέφονται γύρω από συναισθηματικές ρίζες: δηλ. προσέχω επειδή «μου αρέσει» και προσέχω γιατί «το θέλω», ή γιατί «πρέπει».
Η Προσοχή έχει στενή σχέση με τα ενδιαφέροντά μας, τα οποία διαιρούνται σε 2 κατηγορίες:
α) το συνειδητό ενδιαφέρον, όταν θέλουμε ή πρέπει να προσέξουμε κάτι και
β) το ασυνείδητο, που προέρχεται από τα αντικείμενα της αρεσκείας μας.
Τι χρειάζεται λοιπόν για να αποκτήσουμε μια περισσότερο σταθερή προσοχή, κυριαρχημένη από τη θέληση και χρήσιμη για τα ενδιαφέροντα του εαυτού μας; Γενικά θα λέγαμε ότι χρειάζεται να ελέγχουμε τις αισθήσεις μας, που πάντα μας τραβούν προς τα έξω και εμποδίζουν με τα παραληρήματά τους να προσέχουμε αυτά που πρέπει που μας είναι απαραίτητα.

Χρειάζεται να δώσουμε περισσότερη σημασία στη βούληση παρά στον κατώτερο συναισθηματισμό, μέχρι να κατορθώσουμε να θέλουμε ότι πραγματικά πρέπει να θέλουμε για να πετύχουμε τον σκοπό μας.

Δεν πρόκειται φυσικά να εξαλείψουμε την συναισθηματικότητα, αλλά να τη συνδυάσουμε έξυπνα με τη Γνώση και τη Βούληση. Έτσι θα εναρμονιστεί με την πραγματική φύση μας και θα είναι αποτελεσματική και ενισχυτική αντί για εμπόδιο.

http://www.edwhellas.blogspot.gr/2013/02/blog-post_3186.html#more
http://www.terrapapers.com/?p=24941&utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+Terrapapers+%28TERRAPAPERS%29

Νους,συνειδητό,ασυνείδητο

Είμαστε ό,τι Σκεπτόμαστε, Πιστεύουμε, Πράττουμε

Η Άγνωστη λειτουργία του Νου. Συνειδητό και Υποσυνείδητο:

Ο Νους μας αποτελείται από το συνειδητό Νου και από τον υποσυνείδητο Νου. Ο συνειδητός Νους, εξυπηρετεί όλες τις ελεγχόμενες από τον συνειδητό Νου ανάγκες της ζωής μας, όπως π.χ. τι θα φάμε, τι εργασία θα κάνουμε, ποιον θα ψηφίσουμε κ.ά., και ο υποσυνείδητος Νους, εξυπηρετεί όλες τις μη ελεγχόμενες από το συνειδητό Νου ανάγκες της ζωής, όπως π.χ. τη λειτουργία της καρδιάς, της πέψης των νεφρών κ.α. Εάν π.χ. τραυματιστούμε, ο συνειδητός Νους θα δέσει τη πληγή και ο υποσυνείδητος θα τη γιατρέψει.
Το υποσυνείδητο μας εργάζεται συνεχώς 24 ώρες το εικοσιτετράωρο. Κάθε 120 ημέρες αλλάζει ολοσχερώς το αίμα μας και κάθε 11 μήνες αλλάζει ολοσχερώς τα κύτταρα του σώματός μας.
Το υποσυνείδητό μας που κατασκεύασε το σώμα μας και εποπτεύει τη λειτουργία του είναι σε θέση να αποκαταστήσει κάθε βλάβη του οργανισμού μας και να διορθώσει το έργο των χειρών του, αρκεί εμείς οι ίδιοι με τον συνειδητό Νου, να μην το εμποδίζουμε με τις αρνητικές σκέψεις και την ανθυγιεινή διατροφή-διαβίωση.

Είμαστε ό,τι πιστεύουμε

Ο υποσυνείδητος Νους εξαρτάται και κατευθύνεται από τον συνειδητό Νου. Ο,τιδήποτε πιστεύει το συνειδητό μας ως ορθό, το υποσυνείδητο το αποδέχεται και επιδιώκει την πραγματοποίηση του, επομένως, ποτέ να μη λέμε, θα αποτύχω, θα αρρωστήσω, θα καταστραφώ, γέρασα κ.ά. γιατί:
α) Ζούμε τις αρνητικές αυτές καταστάσεις. Είμαστε πάντα ότι σκεπτόμαστε και
β) ο υποσυνείδητος Νους θα πραγματοποιήσει τις σκέψεις μας αφού τις εντολές αυτές παίρνει όπως «Γέρασα», «Θα αρρωστήσω» κ.ά.
Για να ευτυχίσουμε ας σκεπτόμαστε πάντα το καλό, για να μας βρει το καλό. Όπως π.χ. «Θα πετύχω», «Είμαι νέος, όμορφος», «Είμαι υγιής–ευτυχισμένος». «Καλομελέτα κι έρχεται».
Παράλληλα όμως με τις θετικές σκέψεις απαιτούνται και θετικές ωφέλιμες πράξεις όπως π.χ. να μην καπνίζουμε, να μην τρώμε βλαβερές τροφές, να γυμναζόμαστε κ.ά.
Από κάθε εμπόδιο ή ζημιά να εξετάζουμε τι καλό μπορεί να προκύψει, μια πολύτιμη εμπειρία, ένα σπουδαίο μάθημα, η αποφυγή μιας άλλης μεγαλύτερης ζημιάς π.χ. εαν μας επιβάλλει ο τροχονόμος κάποιο πρόστιμο αντί να ταραχτούμε και να στεναχωρηθούμε, να τον ευχαριστήσουμε γιατί μπορεί να μας έσωσε από ένα επικείμενο δυστύχημα, έναν τραυματισμό – έναν θάνατο.
Η ζωή είναι ένα μεγάλο σχολείο, οι καθηγητές μας είναι τα εμπόδια και οι δυσκολίες.
Σπουδαίο ρόλο στη ζωή μας έχει και η πίστη. Πίστη είναι η σιγουριά για την ορθότητα γνώμης, γεγονότων, κ.λπ.
Ο Ιησούς Χριστόςαπέδειξε τη θαυματουργή δύναμη της πίστης μέσω του Νου, λεγοντας στον άρρωστο: «Πήγαινε, η Πίστη σου ότι εγώ μπορώ να σε σώσω, σε έσωσε».
Η πίστη και η εμπιστοσύνη στο Θεό (σε όποιο Θεό πιστεύουμε) στη δύναμη που εδημιούργησε και κυβερνάει το σύμπαν, αποτελεί όντως ύψιστη δύναμη. Ας κάνουμε χρήση για να απογειωθούμε. Πιστεύοντες και μη έχουν δίκιο, η διαφορά βρίσκεται στο αποτέλεσμα, το αποτέλεσμα μετράει.
Μια ακόμη επιβεβαίωση της απεριόριστης δύναμης του Νου, μας δίνει και ο Παγκόσμιος πρωταθλητής Γιάννης Κούρος. Στην ερώτησή μας ‘’πως το κατορθώνεις και τρέχεις 7 ημέρες και 7 νύχτες συνεχώς, με ξεκούραση μόνο 2-4 ώρες;’’ μας απάντησε ‘’ο άνθρωπος μπορεί να πετύχει απίστευτες, αφάνταστες επιδώσεις, κι αυτό κατορθώνεται: τι θέλω να πετύχω και για ποιο σκοπό; Ο δικός μου ο στόχος σε κάθε αγώνα είναι να υπερβώ κάθε προηγούμενο ρεκόρ και βάζω αυτό το στόχο για να αποδείξω ότι στις ανθρώπινες δυνατότητες δεν υπάρχουν όρια, ώστε να ξεφύγει ο άνθρωπος από την τεχνητή μιζέρια και δυστυχία.
1) με τη θέσπιση του στόχου:τι θέλω να πετύχω και για ποιο σκοπό; Ο δικός μου ο στόχος σε κάθε αγώνα είναι να υπερβώ κάθε προηγούμενο ρεκόρ και βάζω αυτό το στόχο για να αποδείξω ότι στις ανθρώπινες δυνατότητες δεν υπάρχουν όρια, ώστε να ξεφύγει ο άνθρωπος από την τεχνητή μιζέρια και δυστυχία.
2) με τη σφοδρή επιθυμία και τον οραματισμό της νίκης, ο ίδιος οραματίζομαι τη νίκη όχι για να ξεπεράσω κάποιο συναθλητή μου, αλλά την προηγούμενη επίδοσή μου.
3) με την ακλόνητη πίστη ότι η νίκη και ο νέος στόχος είναι δυνατόν να πραγματοποιηθούν.
Όλες αυτές οι ψυχο-διανοητικές καταστάσεις είναι απαραίτητες για το ξεκίνημα του αγώνα. Κατά τη διάρκεια του αγώνα, όταν το σώμα αδυνατεί να συνεχίσει, αναλαμβάνει ο νους, και όταν και ο νους εγκαταλείπει, αναλαμβάνει το πνεύμα (η ψυχή) οπότε δεν υπάρχει κανένα εμπόδιο, όλα είναι κατορθωτά.'' Σημειώστε ότι ο Γιάννης Κούρος εκτός αγώνα είναι ένας απλός άνθρωπος, όπως είμαστε όλοι μας, επομένως ό,τι κατορθώνει αυτός μπορούμε να το κατορθώσουμε και εμείς. Τώρα εμπνεόμενοι από τις εμπειρίες του Γιάννη Κούρου ας δούμε πως μπορούμε να κατορθώσουμε και εμείς πράγματα που δυσκολευόμαστε να τα πραγματοποιήσουμε.

Πώς να απαλλαγούμε από περιττά κιλά, αρρώστιες με τη δύναμη του νου.

Τι ακριβώς χρειάζεται να πράξουμε:
1) να το θέσουμε ως στόχο,
2) να οραματιστούμε με τη θετική σκέψη και την πίστη, τα ευεργετικά αποτελέσματα της απώλειας των επιπλέον κιλών (Να φάμε την κοιλιά πριν μας φάει εκείνη τη ζωή).
3) Να φανταστούμε, πόσο όμορφα, πόσο ευχάριστα θα νιώθουμε, όταν φτιάξουμε ένα σώμα που θα το χαιρόμαστε και δεν θα ντρεπόμαστε. Παράλληλα με το ''πρέπει'' χρησιμοποιούμε και το ''γιατί''. Αφού μπορούμε, γιατί να μην το πράξουμε; Έτσι, με αυτή την ψυχολογική προετοιμασία προχωράμε εύκολα στην εφαρμογή δηλαδή στη νηστεία με νερό και λεμόνι ή τη φρουτοδίαιτα. Η γνώση και η βεβαιότητα ότι η υγεία μας δεν κινδυνεύει από τη νηστεία αφού τις μέρες που θα κάνουμε νηστεία θα τραφούμε με τα επιπλέον κρέατα και λίπη (Α΄ποιότητας) που είναι αποθηκευμένα στο σώμα μας, ενισχύει τη προσπάθεια μας για την απώλεια των επι πλέον κιλών αρρώστιας και ασχήμιας.
Φυσικά το σώμα αντιδρά με λιγούρες, ζαλάδες κ.ά., γιατί αλλιώς το είχαμε συνηθίσει. Τότε επεμβαίνει ο νους και υποχρεώνει το σώμα να προσαρμοστεί στη νέα κατάσταση. Αυτό θα χρειαστεί μόνο για 1-2 ημέρες κατόπιν δεν θα υπάρχει καμία σωματική δυσκολία για να συνεχίσουμε τη νηστεία και να πετύχουμε το στόχο μας.
Στην ανάγκη απώλειας των επιπλέον κιλών δεν χρειάζεται παρέμβαση και του πνεύματος, γιατί το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα δεν είναι υπερφυσικό, ενώ να τρέχεις 7 μέρες και 7 νύχτες άνευ διακοπής, είναι υπερφυσικό, είναι ηρωισμός, οπότε απαιτείται πνευματική παρέμβαση.
Μετά από αυτές τις γνώσεις, δεν επιτρέπεται να λέμε π.χ. δεν μπορώ: «να κόψω το κάπνισμα», «να ξυπνάω νωρίς», «να είμαι ήρεμος» κ.ά.
Όλα τα μπορούμε με τη δύναμη του Νου μας.
Η γνώση μας δίνει τα φτερά και η πίστη τη χρήση τους.

Αυτογνωσία Ύψιστη Δύναμη

Αυτογνωσία σημαίνει: Γνωρίζω τον εαυτό μου, διορθώνω τα λάθη μου, ζω ευτυχισμένα. Το να ξεγελάμε τους άλλους είναι πολύ κακό, μεγαλύτερο κακό όμως είναι να ξεγελάμε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας. Άλλα να σκεφτόμαστε, άλλα να λέμε, άλλα να πιστεύουμε και άλλα να πράττουμε και όλες αυτές τις αντιφάσεις να μην τις αντιλαμβανόμεθα ούτε εμείς οι ίδιοι. Από αυτή την πλάνη που πάσχομε λίγο η πολύ σχεδόν όλοι οι άνθρωποι και η οποία μας οδηγεί σε σοβαρές ψυχοσωματικές αρρώστιες, πολέμους και καταστροφές προσωπικές και κοινωνικές, μπορεί να μας σώσει μόνο η Αυτογνωσία.
Το «γνώρισε τον εαυτό σου» των αρχαίων μας προγόνων.

Αυτογνωσία πως αποκτιέταια) Με τον αυτοέλεγχο, ελέγχοντας εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας.Τι σκέπτομαι? Τι πράττω; Γιατί το πράττω; Τι έπρεπε να πράττω;
Εφαρμόζοντας τον "Πυθαγόρειο αυτο-έλεγχο" πριν από κάθε μας σκέψη και πράξη κάνουμε το πρώτο βήμα προς την αυτογνωσία.
β) Με τη βοήθεια των οικείων και των συνεργατών μας, οι οποίοι βιώνουν τα ελαττώματά μας και μπορούν να μας βοηθήσουν όταν τους το ζητήσουμε και έχουμε την αντοχή να τους ακούσουμε.

http://www.oikologoi.gr/

 http://oneirokritis.blogspot.gr/2011/04/blog-post.html