Η ΑΡΜΟΝΙΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΤΗΣ ΑΡΜΟΝΙΑΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ

Η Φύση που βλέπουμε με τα υλικά μας μάτια είναι η θηλυκή εκδήλωση του Θεού επάνω στη Γη. Η δημιουργία και η ανάπτυξή της οφείλεται στο νερό και στον ήλιο. Ο δε ήλιος διαμέσου της φωτοσύνθεσης επιδρά στα κύτταρά της και της δίνει πνοή, το δε νερό συντηρεί αυτή την πνοή, όπως ο άνθρωπος συντηρείται στην ζωή από την τροφή και το νερό.


Η φύση δονείται στην πρώτη και δεύτερη διάσταση που εμφανίζονται επάνω στην επιφάνεια της γης αλλά και στο υπέδαφός της. Οι δύο αυτές διαστάσεις συμπεριλαμβάνουν το ορυκτο, το φυτικό και το ζωϊκό βασίλειο.



Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι η Φύση, λόγω του ότι συμπεριλαμβάνει και άψυχα φαινόμενα, όπως οι πέτρες, δεν διαθέτει ψυχή ή τέλος πάντων όλα όσα ανήκουν στο φυσικό της βασίλειο δεν έχουν ψυχή. Αυτό όμως δεν είναι αλήθεια. Η Φύση διαθέτει Πνεύμα, διαθέτει Πνοή, διαθέτει Αύρα και κατ’ επέκταση όλα όσο την συμπεριλαμβάνουν διαθέτουν ψυχή. Ακόμα και εκείνα που χαρακτηρίζουμε άψυχα, με μία «μαγική ιδιότητα» λαμβάνουν την δόνηση της ψυχής, την δόνηση της πνοής, την δόνηση της αύρας από την αύρα της φύσης.



Στην πρώτη και στην δεύτερη διάσταση παρόλο που προηγούνται της τρίτης διάστασης, και που στον ανθρώπινο νου θεωρούνται κατώτερες διαστάσεις εκείνης της ανθρώπινης, υπάρχει ενοποιημένη μία αρμονία μέσα σε κάθε τι που την αποτελεί που σίγουρα στον άνθρωπο της τρίτης διάστασης δεν υφίσταται.


Όλα λειτουργούν κάτω από έναν άγραφο νόμο, που έχει δικούς του κανόνες, δική του δομή, δική του σύνθεση, δική του δόνηση. Στην πρώτη και δεύτερη διάσταση που διέπουν την φύση δεν υπάρχει το Εγώ με την δόνηση που διακατέχει τον άνθρωπο.


Στην πρώτη διάσταση που βρίσκονται οι πέτρες και τα ορυκτά τα πάντα λειτουργούν μέσα από τον νόμο της σιωπής. Μίας σιωπής που δεν είναι κατανοητή στον άνθρωπο.


Μία πέτρα μπορεί με την πάροδο του χρόνου να μεταμορφωθεί σε ένα ορυκτό. Και ένα ορυκτό αργότερα να γίνει ένας κρύσταλλος. Είναι γνωστές οι θεραπευτικές ιδιότητες των κρυστάλλων και αρκετοί από αυτούς, οι πιο εξελιγμένοι, με την διάφανη μορφή μπορούν να μας βοηθήσουν να συνδεθούμε με το κοσμικό σύμπαν.



Και η πρώτη και η δεύτερη διάσταση της Φύσης διαθέτουν, όπως όλες οι κοσμικές διαστάσεις, επτά επίπεδα. Κάθε επίπεδο διακατέχεται από 12 εσωτερικές διαστάσεις εξέλιξης. Έτσι λοιπόν μία πέτρα που εξελίχθηκε σε ορυκτό και αργότερα σε κρύσταλλο, σίγουρα έχει διαβεί όλα αυτά τα επίπεδα και όλες αυτές τις εσωτερικές διαστάσεις εξέλιξης.


Η ύλη όμως έχει μνήμη. Και εφόσον όλα αυτά που εμείς θεωρούμε άψυχα, όπως η πέτρα, έχει μνήμη. Αυτή η μνήμη ακολουθεί κάποιον φυσικό νόμο δόνησης. Μπορεί να μην διαθέτει ψυχή και πνεύμα όπως εμείς το γνωρίζουμε, αλλά διαθέτει ένα άλλο είδος ενέργειας στο οποίο θα μπορούσαμε να δώσουμε πολλά ονόματα. Θέλετε να το πούμε μνήμη? περίπνευμα? ψυχή της Φύσης? Όπως και να το ονομάσουμε όμως λειτουργεί ενοποιημένο.

Δεν είναι λίγες οι φορές που ακόμα και μία πέτρα, εάν κάποιος γνωρίζει να επικοινωνήσει μαζί της, μπορεί να μας δώσει πολύτιμες πληροφορίες για πολιτισμούς που χάθηκαν μέσα στα βάθη των αιώνων. Πόσοι αρχαίοι ναοί βρέθηκαν και μέσα από την πετρώδη υφή τους οι αρχαιολόγοι έβγαλαν τα συμπεράσματά τους?

Όσο αφορά δε τους κρυστάλλους οι οποίοι είναι και η πιο εξελιγμένη μορφή ορυκτών, θα μπορούσαν να μας δώσουν πληροφορίες ακόμα και για τον πολιτισμό της Ατλαντίδας.

Την επόμενη λοιπόν φορά που θα βρεθούμε στην φύση ας προσπαθήσουμε να αφουγκραστούμε την φωνή μίας πέτρας. Ίσως έχει κάτι να μας μεταφέρει.



Στην δεύτερη διάσταση της φύσης ανήκουν τα φυτά και τα ζώα. Εδώ τα λόγια περιτεύουν. Όσο αφορά τα φυτά που κάθε μέρα δεν ξεχνούν να χαιρετίζουν τον παντεπόπτη θεό Ήλιο, είτε αυτός φαίνεται στον ουρανό είτε όχι, όμως συνεχίζει να υπάρχει, δεν έχουμε να πούμε πολλά. Μόνο αν αναλογιστούμε την ευεργετική και θεραπευτική τους ενέργεια που δίνουν στον άνθρωπο και που έρχεται από τα βάθη των αιώνων, αρκεί να αναρωτηθούμε πως θα ήταν η ανθρώπινη ζωή επάνω στην γη χωρίς την συμβολή των φυτών και γενικά του φυτικού βασιλείου.


Πέραν της μαγείας και της ομορφιάς , πέραν του περιβάλλοντος που μπορεί να χαρίσει ένα φυτό ή ένα δέντρο, όλο το φυτικό βασίλειο συμβάλλει στην δική μας εξέλιξη. Μία βόλτα ανάμεσα στο βασίλειο αυτό πάντα μας προσδίδει μία ηρεμία. Έχουμε αναρωτηθεί όμως ποτέ το γιατί? Διότι ο νόμος που διέπει αυτό το βασίλειο είναι ο νόμος της Αρμονίας.



Ένας άγραφος και αθέατος νόμος στα μάτια των ανθρώπων που αν μπορούσαμε να δούμε τις λεπτές συντεταγμένες του θα διαπιστώναμε ότι λειτουργεί με τέτοιο τρόπο ώστε όλα διέπονται από μία αθέατη αρμονία. Εμείς όμως, βουτηγμένοι την ύλη και έχοντας χάσει την μεγαλύτερή μας επαφή με αυτό το βασίλειο όλη αυτή την αιθέρια αρμονία δεν την βλέπουμε παρά μόνο την βιώνουμε.


Και ερχόμαστε στους άλλους «κατοίκους» της δεύτερης διάστασης. Στα ζώα. Εδώ πλέον παρουσιάζεται ο νόμος τους ενστίκτου. Καθώς ένας ζώο αναπτύσσει ένα είδος διαφορετικού εγκεφάλου εμφανίζεται η δόνηση του ενστίκτου. Χωρίς το ζώο να καταλαβαίνει πως και γιατί καθοδηγείται από την δόνηση αυτή και αρχίζει να αντιλαμβάνεται καθώς μετακινείται επάνω στην Γη.



Ενώ στο ορυκτό και στο φυτικό βασίλειο έχουμε μία ακινησία, ως επι το πλείστον, στο ζωικό βασίλειο παρουσιάζεται η συνεχής κίνηση. Το ζώο περιπλανόμενο επάνω στην επιφάνεια της Γης αρχίζει να αντιλαμβάνεται και να εξερευνεί. Αρχίζει να επιβιώνει. Μέσα από αυτήν την επιβίωση ξεπηδά το ένστικτο της αυτοσυντήρισης αλλά και της προστασίας. Και έτσι δημιουργείται ένας άλλος άγραφος φυσικός νόμος. Ο νόμος του ζωικού βασιλείου. Εδώ εμφανίζεται και το φαινόμενο του ήχου. Ενώ στο ορυκτό και το φυτικό βασίλειο υπάρχει το φαινόμενο της σιωπής και της εν μέρει ακινησίας, στο ζωικό βασίλειο εκτός από το φαινόμενο της κίνησης έχουμε και το φαινόμενο του ήχου. Τα ζώα επικοινωνούν μεταξύ τους με ήχους, ακαταλαβίστικες κραυγές για τον άνθρωπο, ικανές όμως για να καταλάβει ένα ζώο το άλλο.

Στα ανώτερα πεδία της δεύτερης διάστασης στο 6ο και 7ο πεδίο έχουμε ένα είδος ζώου το οποίο ξεφεύγει της τετραπλής επαφής με την επιφάνεια της γης και αρχίζει να εφαρμόζει την διπλή επαφή. Τα περισσότερα ζώα διαθέτουν τέσσερα πόδια και περπατούν επάνω στην επιφάνεια. Υπάρχουν όμως και άλλα ζώα που έχοντας λίγο πιο εξελιγμένο εγκέφαλο, αρχίζουν να αποκτούν δύο πόδια. Ενώ τα άλλα δύο, καθώς η εξέλιξη προχωρά πάντα, υφίστανται αλλοιώσεις και μεταμορφώνονται σε αυτό που εμείς σήμερα ονομάζουμε χέρια.


Αυτό λοιπόν το ζώο ονομάζεται δίποδο και είναι ακριβώς ο πρωτόγονος άνθρωπος. Είναι ακριβώς η εξέλιξη του μονοκύτταρου οργανισμού που παρουσιάστηκε πρωταρχικά στην θάλασσα, εξελίχθηκε και τελικά μέσα στην δεύτερη διάσταση παρουσιάστηκε κάποια στιγμή ως δίποδο.



Και επειδή πάντα η εξέλιξη καραδοκεί, έστω και αν στις μέρες μας υπάρχουν αρκετά μυαλά που επιμένουν να είναι αλυσσοδεμένα στο παρελθόν, το δίποδο εξελίσσεται σε αυτό που εμείς ονομάζουμε άνθρωπο και πλέον ακολουθώντας τον νόμο της εξέλιξης εισέρχεται στην τρίτη διάσταση αποβάλλοντας αρκετά στοιχεία που τον ήθελαν να ζει σύμφωνα με τους άγραφους νόμους της φύσης. Στην τρίτη διάσταση πια γράφει τους δικούς του νόμους ξεχνώντας τους νόμους της φύσης που τον έφεραν σε αυτή την εξέλιξη. Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης αποκτά άλλο «πρόσωπο» καθώς ο ίδιος ο άνθρωπος το μεταλλάσσει και πολλές φορές το χρησιμοποιεί εναντίον άλλων ανθρώπων, όχι για να επιβιώσει αλλά για να επιβληθεί. Αυτή είναι μία λάθος ερμηνεία της προηγούμενης ανάμνησης του ενστίκτου που βίωσε στην δεύτερη διάσταση.

Εδώ πλέον εμφανίζεται ο νόμος της διπολικότητας. Το Ένα που διέπει την πρώτη και δεύτερη διάσταση διασπάται και κατά συνέπεια ότι διασπάται χάνει και την πρωταρχική του δύναμη. Το καλό πλέον ξεχωρίζει από το κακό, το άσπρο από το μαύρο, το αρνητικό από το θετικό. Αυτά που βρίσκονται ενοποιημένα στην πρώτη και δεύτερη διάσταση πλέον διασπώνται και είναι αποτέλεσμα του εφευρετικού γήινου υλικού νόμου. Αυτός ο νόμος είναι «κομμένος και ραμμένος» σύμφωνα με τον άνθρωπο της ύλης μόνο και μόνο για να εξυπηρετεί τα συμφέροντα του Εγώ. Ενός «Εγώ» που βρίσκεται διασπασμένο σε θετικό και αρνητικό.


Εφόσον λοιπόν στην τρίτη διάσταση παρατηρείται το φαινόμενο της διάσπασης κατά συνέπεια ο φυσικό γήινος νόμος της Αρμονίας που εξέλιξε το δίποδο σε άνθρωπο, διασπάται.


Και όσο ο άνθρωπος εδραιώνει με εγωιστικό τρόπο την παρουσία του στην τρίτη διάσταση, τόσο η τέταρτη διάσταση απομακρύνεται από την επιφάνεια της γης. Διότι εάν δεν υπήρχε αυτή η διάσπαση, ο άνθρωπος θα ακολουθούσε την φυσική του εξέλιξη και θα μεταμορφωνόταν σε ένα ανώτερο πλάσμα ακολουθώντας πλέον τους Κοσμικούς Νόμους.



Υπάρχει μία περίεργη επικοινωνία ανάμεσα στην πρώτη, στην δεύτερη και στην τέταρτη διάσταση. Είναι πολλές φορές που τα ζώα «βλέπουν» αυτό που δεν μπορεί να δει το γήινο μάτι και αντιλαμβάνονται αιθερικές μορφές που υπάρχουν στην 4η διάσταση. Αυτό το έχουμε διαπιστώσει καθώς μας προειδοποιούν για φαινόμενα ακόμα και αόρατες οντότητες.


Άρα διαπιστώνουμε ότι κατά κάποιον τρόπο η τρίτη διάσταση παρεμβάλλεται ανάμεσα στην πρώτη, στην δεύτερη και στην τέταρτη διάσταση. Σαφώς και έπρεπε να υπάρχει καθώς ο Κοσμικός Νόμος την παρουσιάζει αλλά προφανώς θα έπρεπε να υπάρχει σε μία άλλη μορφή.

Μία μορφή που θα διέπεται από την Αρμονία αδιάσπαστη. Μία συνέχιση της φυσικής εξέλιξης.

Όμως αυτό δεν συμβαίνει σήμερα. Όπως παρουσιάζεται η τρίτη διάσταση στα δικά μας ανθρώπινα μάτια, είναι μία διάσταση μέσα στην οποία καταστέλλεται η φυσική εξέλιξη του ανθρώπου. Κανείς δεν ζει αρμονικά με τον άλλο παρά μόνο πιστεύει ότι ζει αρμονικά με τον εαυτό του. Αυτό όμως είναι μία ψευδαίσθηση διότι τίποτα στην φυσικό βασίλειο δεν μπορεί να υπάρξει μόνο του. Λειτουργεί ως διαφορετική μονάδα αλλά έχει ίσα δικαιώματα με όλες τις άλλες μονάδες γύρω του. Κανείς δεν έχει περισσότερα ή λιγότερα δικαιώματα στο φυσικό βασίλειο. Υπάρχει μία περίεργη Αρμονία ανάμεσα στην διαφορετικότητα και την μοναδικότητα του φυσικού βασιλείου. Ίσως δεν μπορούμε να την κατανοήσουμε πλήρως αλλά υπάρχει.


Τελικά μήπως πρέπει να γυρίσουμε στην Φύση, να αφουγκραστούμε τον Νόμο της Αρμονίας της και να τον μεταφέρουμε στην δική μας τρίτη διάσταση. Μήπως αυτό τελικά είναι ένα από τα εισιτήρια της εξέλιξής μας?



Σίγουρα η Φύση έχει να μας διδάξει πολλά…!

Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η γείωση είναι το εισητήριό μας για την είσοδό μας στις ανώτερες διαστάσεις. Εάν δεν αγαπήσουμε αυτόν τον πλανήτη, εάν δεν γειωθούμε με την Μητέρα Γαία – Δήμητρα – Περσεφόνη, δεν μπορούμε να ανέβουμε σε ανώτερες διαστάσεις. Εάν θελήσουμε να «φύγουμε» αγείωτοι αυτή ακριβώς η δυναμική δεν αναγνωρίζεται από τους Κοσμικούς Νόμους που διέπουν το σύμπαν και έτσι θα ξανάρθουμε πίσω στην γη, σε μία άλλη ενσάρκωση, ξανά και ξανά μέχρι να μάθουμε το μάθημα της γείωσης.

http://www.aoratos-naos.com/t2012p9-topic

ΟΥΡΑΝΟΣ ΚΑΙ ΓΑΙΑ

Η Γαία έσμιξε ερωτικά με τον πρωτότοκο γιο της τον Ουρανό που τον είχε γεννήσει χωρίς να μεσολαβήσει αρσενικό στοιχείο. Στ' αλήθεια, ο Ουρανός ήταν ο μόνος στα μέτρα της, αφού την περικύκλωνε ολόκληρη και ήταν προορισμένος να γίνει η κατοικία των θεών. Έτσι λοιπόν οι δυο τους αποτέλεσαν το πρώτο θεϊκό ζευγάρι. Και κάθε φορά που η Νύχτα διαδεχόταν την Ημέρα, ο Ουρανός έσμιγε με την ίδια του τη μάνα.


 Έτσι, σε λίγο ξεχύθηκε από τα βαθιά έγκατα της Γης ο Τιτάνας Ωκεανός. Αυτή καμάρωνε το νέο της γιο καθώς τον έβλεπε να τρέχει πάνω κάτω και να διασχίζει κάμπους και βουνά. Ήταν περήφανη για το υγρό και διάφανο παιδί της. Ο Ουρανός δεν έβλεπε με καλό μάτι τον πρώτο του γιο, γιατί γνώριζε ότι κάποτε θα έχανε την εξουσία από κάποιο παιδί του.
 Βλέποντας όμως τη Γη να είναι τόσο χαρούμενη, έκρυβε τη δυσαρέσκειά του. Σε λίγο άρχισαν πάλι τα κοιλοπονητά της Γαίας. Αυτή τη φορά βγήκαν από τα σπλάχνα της οι τεράστιοι Τιτάνες, Κοίος και Κρείος. Χαρούμενη η Γη έτρεξε να δείξει τα νεογέννητα παιδιά τους στον Ουρανό. Αυτός όμως μόλις αντίκρισε τους τεράστιους δίδυμους Τιτάνες τα χρειάστηκε για τα καλά.  

                   

 Ο φόβος ότι μπορούσαν να του αρπάξουν την εξουσία του Κόσμου από τα χέρια, νίκησε το σεβασμό του για τη Γαία. Έτσι, άρπαξε τα νεογέννητα παιδιά του και μαζί και τον Ωκεανό, που είχε κατακλύσει ολόκληρη τη γη, τα πέταξε μέσα στα
 Τάρταρα. Τα Τάρταρα ήταν μέρος ζοφερό και άραχνο, παγερό και θεοσκότεινο και βρισκόταν στα Έγκατα της Γης. Εκεί ο Ουρανός έδεσε τα παιδιά του με βαριές και αόρατες αλυσίδες. Μάταια η Γαία έκλαιγε και τον θερμοπαρακαλούσε να βγάλει τους γιους της από τις αιώνιες φυλακές. Ο Ουρανός ήταν ανένδοτος και νευριασμένος είπε στη Γη: - Δε φτάνει που γεννάς το ένα παιδί πίσω από το άλλο, μα τα κάνεις και όλα αρσενικά. Κάνε μου επιτέλους μια κόρη να τη βλέπω και να την καμαρώνω, να μου λέει δυο γλυκά λόγια και να μου κρατάει συντροφιά.



 Δεν πρόλαβε να τελειώσει τα λόγια του και η Γη του ανήγγειλε ότι πάλι περιμένει παιδί· όμως αυτή τη φορά είχε προαίσθηση ότι είναι κορίτσι. Και πράγματι, σε λίγο καιρό γέννησε την Τιτανίδα. Θεία, ωραία κόρη και λυγερή· την αντίκρισε και ο Ουρανός και γέλασε το χείλι του. Έτσι μαλάκωσε λίγο η συμπεριφορά του, μα δεν ήθελε ν' ακούσει ούτε κουβέντα για τους γιους του που τους κρατούσε φυλακισμένους στα Τάρταρα.Σε λίγο ήρθαν στον κόσμο οι Τιτανίδες Τηθύς και Μνημοσύνη. Οι κόρες του Ουρανού και της Γης μεγάλωναν και οι σκανταλιές και οι φωνές τους γίνονταν όλο και περισσότερες. Έτρεχαν και κρύβονταν μέσα στα σύννεφα και δεν άφηναν τον Ουρανό να ησυχάσει ούτε λεπτό. Αυτός άρχισε να βρίζει πάλι τη Γαία.


 - Είπαμε να κάνεις κορίτσια, όχι όμως και τρία μαζεμένα να με ζαλίζουν όλη μέρα με τις φωνές τους.
 ΄Αρπαξε λοιπόν τις τρεις κόρες του από τα μαλλιά και τις πέταξε και αυτές στα Τάρταρα για να κάνουν συντροφιά στα τρία αδέρφια τους. Κατά βάθος αυτό που φοβόταν ο Ουρανός ήταν μήπως οι κόρες του ζευγάρωναν και έκαναν αρσενικά παιδιά που θα διεκδικούσαν την εξουσία.


 Η Γη βέβαια άρχισε να διαμαρτύρεται, να τραβάει τα μαλλιά της και να εκλιπαρεί τον Ουρανό να αφήσει ελεύθερα τα παιδιά της. Ήταν απαρηγόρητη, γιατί είχε γεννήσει έξι παιδιά και δεν μπορούσε να χαρεί κανένα. Είχε πεθυμήσει τους όμορφους και λεβέντες γιους της αλλά και τις κόρες της που της κρατούσαν συντροφιά και της έλεγαν γλυκιές κουβέντες.

 Πριν περάσει πολύς καιρός η Γαία ένιωσε πάλι κάτι να κινείται μέσα στα σπλάχνα της. Απελπισμένη καθώς ήταν από τον Ουρανό δεν του είπε τίποτα. Όσο όμως περνούσε ο καιρός και φούσκωνε η κοιλιά της, άρχισε κάτι να υποπτεύεται ο Ουρανός. Περίμενε λοιπόν ξάγρυπνος να δει τι πλάσμα θα έβγαινε αυτή τη φορά. Σε λίγο γεννήθηκαν οι Τιτάνες Ιαπετός και Υπερίωνας. Πριν καλά καλά προλάβουν να δούνε το φως της Ημέρας, ο πατέρας τους τους εκσφενδόνισε στα Τάρταρα. Η Γη αμίλητη αυτή τη φορά δεν έβαλε τα κλάματα, γιατί κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να καταφέρει τίποτε με φωνές και δάκρυα.


 Πέρασε έτσι αρκετός καιρός και ο Ουρανός ήταν ευχαριστημένος που η γυναίκα του δε γεννούσε άλλα παιδιά. Ξαφνικά όμως άρχισε η Γη να τραντάζεται ολόκληρη. Ακούγονταν σφυροκοπήματα και βροντές μέσα από τα σπλάχνα της. Ο Ουρανός δεν μπορούσε για πολύ καιρό να κλείσει μάτι, παρόλο που έβαζε τεράστια σύννεφα στ' αφτιά του για να μην τον ενοχλεί ο θόρυβος. Νευριασμένος είπε στη Γη:
 - Ποιος ξέρει τι θα μου βγάλεις πάλι μέσα από τα σπλάχνα σου· μα έννοια σου, ό,τι και αν είναι θα πάει αμέσως μαζί με τ' αδέρφια του στα Τάρταρα.
 Σε λίγο ξεπετάχτηκαν τρία γιγάντια πλάσματα μ' ένα τεράστιο ολοστρόγγυλο μάτι πάνω στο μέτωπο, κρατώντας σφυριά στα τριχωτά χέρια τους. Ήταν οι τρεις Κύκλωπες, ο Βρόντης, ο Αστερόπης και ο ’ργης, φωνακλάδες, μάλωναν μεταξύ τους και ξεσήκωναν το σύμπαν ολόκληρο με τη φασαρία τους. Μόλις αντίκρισε ο Ουρανός τα νέα του παιδιά, γούρλωσε τα μάτια, άρχισε να ουρλιάζει και να καταριέται τη Γη για τα τέρατα που του γεννούσε. Τους άρπαξε και τους τρεις και τους κλείδωσε μέσα σ' ένα κελί στα σκοτεινά Τάρταρα, βάζοντας διπλές και τριπλές κλειδαριές για να μην ελευθερωθούν. Μετά από λίγο καιρό η Γη έφερε στον κόσμο και τις υπόλοιπες Τιτανίδες, τη σεμνή Θέμιδα, την πανώρια Φοίβη και τη γόνιμη Ρέα ελπίζοντας ότι θα καταλάγιαζε η οργή του Ουρανού και θα τις άφηνε να ζήσουν στο φως της Ημέρας. Του κάκου όμως, ο Ουρανός μόλις τις αντίκρισε, τις άρπαξε και τις έκλεισε όλες μαζί σ' ένα κελί στα Τάρταρα. Οι μικρές Τιτανίδες έκλαιγαν απαρηγόρητες για το κακό που τις βρήκε.


 Τελευταίος από τους Τιτάνες γεννήθηκε ο Κρόνος τον οποίο όμως χωρίς δεύτερη κουβέντα ο Ουρανός τον έδεσε με αόρατες αλυσίδες και τον πέταξε στα ζοφερά Τάρταρα.


 Αλλά και η τελευταία γέννα της Γης δεν είχε καλύτερη μοίρα. Αυτή τη φορά μάλιστα ο Ουρανός είχε κάποιο δίκιο. Για πολύ καιρό η Γη ένιωθε ένα παράξενο γαργαλητό στα σπλάχνα της, σαν να την άγγιζαν εκατοντάδες χέρια. Και η ίδια δεν μπορούσε να καταλάβει τι ήταν αυτό το πλάσμα που έκρυβε μέσα της. Όμως δεν έλεγε τίποτα στον άντρα της για να μην του βάλει κακές ιδέες πριν ακόμα γεννηθεί το νέο παιδί της. Σε λίγο καιρό όμως ξεπρόβαλαν τρεις γίγαντες τρομεροί που από τους ώμους τους φύτρωναν εκατό ακατανίκητα χέρια και πενήντα κεφάλια. Ακόμη και η Γη τρόμαξε όταν τους είδε. Αυτοί ήταν οι τρεις Εκατόγχειρες, ο Αιγαίωνας, ο Κόττος και ο Γύγης.



 Μόλις ο Ουρανός αντίκρισε τριακόσια χέρια να κινούνται από δω και από κει, εκατόν πενήντα κεφάλια να στριφογυρίζουν και άλλα τόσα στόματα να μιλάνε, να γελάνε και να φωνάζουν, τον έκοψε κρύος ιδρώτας και άρχισε να βλαστημά τη Γη που γεννοβολούσε τέτοια σιχαμερά όντα. Παρόλη την τρομάρα και το φόβο του, άρπαξε τους Εκατόγχειρες και πριν καταλάβουν τον έξω κόσμο, τους κλείδωσε τον καθένα σε ξεχωριστό κελί στα Τάρταρα, αφού πρώτα έδεσε χωριστά με τις μαγικές αλυσίδες το κάθε ζευγάρι από τα εκατό τους χέρια. Απείλησε μετά τη Γαία ότι στο εξής θα της έκανε μεγάλο κακό αν ξανάφερνε στον κόσμο οποιοδήποτε πλάσμα.


 Η Γη είχε πάρει απόφαση ότι ο Ουρανός δε θα την άφηνε να χαρεί κανένα παιδί της. Ήταν τρομερά εξοργισμένη και ήθελε να εκδικηθεί. Δεν ήταν δα και μικρός ο καημός της· κάθε λίγο και λιγάκι να τυραννιέται από τους πόνους της εγκυμοσύνης και στο τέλος να μην έχει ένα παιδί για να της πει έναν καλό λόγο.


 Μια νύχτα λοιπόν έριξε ένα μαγικό βότανο στο κρασί του Ουρανού και αυτός έπεσε σε βαθύ ύπνο και άρχισε να ροχαλίζει. Η Γη γλίστρησε κρυφά μέσα στα έγκατά της· εκεί βρήκε λιωμένο σίδερο και ατσάλι και έφτιαξε ένα κοφτερό δρεπάνι. Κατόπιν πήγε στα Τάρταρα όπου ήταν φυλακισμένα τα παιδιά της. Αυτά μόλις την αντίκρισαν άρχισαν τα κλάματα και την παρακαλούσαν να τα βγάλει από τα σκοτεινά κελιά τους. Η Γαία τους έδειξε το ατσαλένιο δρεπάνι και τους είπε το σχέδιό της· θα απελευθέρωνε μόνο αυτόν που θα αποφάσιζε να κόψει τα Ουράνια μέλη του πατέρα τους. Οι Τιτάνες έμειναν άφωνοι· παρόλο που ήθελαν να ελευθερωθούν και μισούσαν το σκληρό πατέρα τους, φοβούνταν να κάνουν μια τέτοια πράξη. Η Γαία θυμωμένη από τη δειλία τους τους είπε ότι διαφορετικά δε θα απελευθερώνονταν από τα Τάρταρα. Ανέβηκε πάλι στην επιφάνεια και έκρυψε το δρεπάνι πίσω από ένα σύννεφο.

 Ο Κρόνος, ο νεότερος απ' όλους τους Τιτάνες, άρχισε να στριφογυρίζει στο μυαλό του όσα τους είπε η μητέρα τους. Θύμωνε όλο και περισσότερο με το σκληρόκαρδο πατέρα του και λυπόταν τα αδέρφια του που έκλαιγαν όλη μέρα και όλη νύχτα μέσα στα σκοτεινά και παγωμένα κελιά τους. Όταν λοιπόν η Γαία κατέβηκε μετά από λίγο καιρό στα Τάρταρα για να δει αν πήραν κάποια απόφαση τα παιδιά της, αμέσως ο Κρόνος της ανακοίνωσε ότι θα τιμωρούσε με τα χέρια του το θεϊκό πατέρα του. Χαρούμενη η Γαία έδωσε ένα μαγικό βότανο στον Κρόνο και αμέσως έπεσαν οι αλυσίδες με τις οποίες ήταν δεμένος. Μετά, ανέβηκαν οι δυο τους στην επιφάνεια και ο Κρόνος αντίκρισε τον κόσμο που δεν πρόλαβε να δει μόλις γεννήθηκε.


 Η Γη άρπαξε το δρεπάνι που είχε κρύψει από τα σύννεφα, το έδωσε στο γιο της και του είπε να κρυφτεί πίσω από ένα ψηλό βουνό και να περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να εκτελέσει το σχέδιο εξόντωσης του πατέρα του.


 Μόλις έφτασε η Νύχτα, ο Ουρανός γεμάτος από ερωτικό πάθος άπλωσε το τεράστιο σώμα του πάνω στο κορμί της Γης. Τότε ο Κρόνος βρήκε την κατάλληλη ευκαιρία και με το ατσάλινο δρεπάνι έκοψε τα ουράνια μέλη. Ο Ουρανός βογκώντας από τους πόνους κατάλαβε την απάτη που έγινε σε βάρος του από το γιο του και τη γυναίκα του. Συνειδητοποίησε ότι έχασε την εξουσία και πληγωμένος, έχοντας χάσει τη θεϊκή του δύναμη, απομακρύνθηκε ψηλά στον ουράνιο θόλο όπου έμεινε για πάντα. Πριν φύγει όμως είπε στον Κρόνο ότι και αυτός θα πάθαινε το ίδιο από κάποιο παιδί του.


 Ο Κρόνος πέταξε τα ουράνια μέλη μέσα στην ταραγμένη θάλασσα. Αυτή τα κράτησε για πολύ καιρό· μετά λευκός αφρός ξεχύθηκε και από τον αφρό γεννήθηκε πανώρια η Αφροδίτη, η θεά της ομορφιάς. Από τις σταγόνες του αίματος που χύθηκαν από τη θεϊκή πληγή γεννήθηκαν αργότερα οι Ερινύες, οι Γίγαντες και οι Νύμφες.Αμέσως μετά ο Κρόνος απελευθέρωσε όλα τα αδέρφια του από τα Τάρταρα.

 Οι Κύκλωπες όμως και οι Εκατόγχειρες άρχισαν σε λίγο καιρό να διεκδικούν την εξουσία από τον Κρόνο και να γίνονται επικίνδυνοι και απειλητικοί. Γι' αυτό ο Κρόνος μαζί με τους υπόλοιπους Τιτάνες τους έριξε πάλι στα Τάρταρα και έβαλε ένα φοβερό τέρας, την Κάμπη (Κάμπια), για να τους φυλάει.Έτσι περνάμε στη δεύτερη γενιά των αθανάτων θεών όπου βασιλεύει ο Κρόνος με σύζυγό
του τη Ρέα.

http://oeaf.blogspot.gr/